Strohalm Scherpenzeel

De uitslagen vliegen me al om de oren als ik ons terrein op kom fietsen. 3 – 1 wordt er optimistisch geroepen, maar er zijn er ook die een wel héél eenvoudige zege voorspellen. Ik ben er zelf echter niet helemaal gerust op na vorige week.
Het veld is geborsteld. De gemalen autobanden zijn weer door elkaar geschud en de sporen van die bewerking zijn duidelijk zichtbaar op ons hoofdveld. Het moet de demping van het veld wat verbeteren. Arbiter Maurice Paarhuis vraagt alleen wel of de lijnen wat beter zichtbaar gemaakt kunnen worden, want ook die liggen her en der bedekt met de korrels die hun weg tot op de tribune hebben gevonden. Zelfs hele plukken kunstgras tref ik op de stoeltjes aan. Die borstel moet op ‘turbo’ gestaan hebben! Edwin Wortel neemt de bezem ter hand en zorgt op zijn welbekende wijze dat Paarhuis op zijn wenken bediend wordt. Klasse Edje!
Vandaag is het ‘Uur U’, ‘Erop of Eronder’, ‘Buigen of Barsten’. Verliezen is namelijk geen optie voor vandaag. Scherpenzeel staat ‘veilig’ met haar elfde plek op de ranglijst en lijkt ook geen serieuze kanshebber meer voor de derde periode. Dit zijn dus in principe de ploegen waar je op hoopt als je in de slotfase nog punten nodig hebt. En Huizen heeft die punten bikkelhard nodig. Winst is dus vanmiddag de enige opdracht voor De Groot en zijn mannen.
Sergio Kozjak liep vorige week met zijn gele prent tegen een schorsing op en is dus niet inzetbaar. Ook Joshua Lo-Asioe moet het vandaag vanaf de tribune beleven. Lars van Huisstede dendert in volle draf om het veld in het kader van zijn revalidatie. Het ziet er hoopvol soepeltjes uit! Mogelijk toch nog ergens in deze hectische slotfase van de competitie inzetbaar? Hij denkt zelf van wel, maar vanmiddag wacht ook voor hem slechts een tribuneplek.
Dat maakt de spoeling wat dunner voor De Groot en zijn staf. Op de bank drie Onder23-spelers die ongetwijfeld hopen hun opwachting nog te mogen maken in de hoofdmacht: Mick Bakker, Nout Stefels en Sidney Schouwstra. Ze krijgen gezelschap van Dani Vivié, Robbie Schipper, Justen Kuiper (mensen, alstublieft: Justen, niet Justin…!) en reservedoelman Brent van Bockel.
Dat houdt in dat De Groot opnieuw een beroep moet doen op de brede inzetbaarheid van Jaylon Moi Thuk Shung die de plek links achterin weer op moet gaan vullen. Ook Stefano Fransberg heeft weer een plek in de basis gekregen. Fijn dat deze speler die zoveel blessureleed kende weer volledig inzetbaar is.
De bal van sponsor Broekhuis wordt door de kleine Evy van den Born keurig achter Scherpenzeel-doelman Stef Brummel geplant en dan kunnen we beginnen…

Evenwicht

We zijn al drie minuten bezig als Mourad Marbouh een an sich goede pass weet te onderscheppen. De bal gaat vlotjes naar Anderson Lopez die de bal in de doelmond brengt waar met vereende krachten de inzet van Pernelly Biya wordt geblokt. Ook Jeroen Lamme moet zich een minuut later al onderscheiden als hij maar net weet in te grijpen voor Lopez een voorzet van Biya tot openingsgoal weet te promoveren. Scherpenzeel oogt nog niet bepaald als een ploeg die het seizoen wel voor gezien houdt…
Dan eindelijk ook Huizen dat even laat zien waar het voor gekomen is. Het begint bij Jeffrey Snijders die zijn pass recht in de voeten van Jostein Ohm ziet belanden. Onze snelle vleugelspits trekt er meteen een sprint uit en eenmaal binnen schootsafstand een ferme uithaal die helaas recht op doelman Brummel af spat. Daar verras je dus op dit niveau geen keeper mee… Helaas, maar goed: de eerste ‘kans’ was dan wel daar!
Opnieuw Huizen dat van zich doet spreken als Artuur Zutterman een combinatie op zet met Stefano Fransberg. De voorzet is prima, maar dat is doelman Brummel helaas ook. Met een even dappere als fraaie snoekduik weet hij de voorzet te onderscheppen voor er een Huizer aan weet te komen. Opnieuw een ‘mogelijkheid’ tot een kans. Beide ploegen houden elkaar lekker in evenwicht. Maar evenwicht is nou niet meteen wat Huizen nodig heeft. Huizen moet winnen en dient daartoe toch wel ietsje meer te gaan brengen dan wat we nu aan voetbal mogen aanschouwen.

Kabbelen

Nadat Jaylon sterk zijn man heeft afgetroefd en opnieuw Jostein Ohm diep heeft gestuurd, probeert onze spits zijn man te verschalken door de bal langs hem heen te wippen. Met een uiterste krachtsinspanning weet Snijders de bal echter net dat tikje te geven waardoor Ohm er niet meer bij weet te komen. Weer een dreigend momentje voor Huizen, maar dus wéér nét niet… Een dreigend besef neemt zich van mij meester: we ‘kabbelen’ lekker mee, maar van het ‘overwicht’ dat je van een gedreven ploeg mag verwachten is eigenlijk tot op dit moment geen sprake…
Een hoekschop voor Scherpenzeel als Artuur Zutterman Ten Tije de voet weet dwars te zetten. De bal zwaait gevaarlijk voor en Pabon weet er gelukkig de vuisten onder te zetten. Het resulteert in een inworp voor Scherpenzeel die door Snijders opmerkelijk ver voor de goal wordt geslingerd. Het leek ook haast wel een hoekschop. Ook deze aanvalsgolf weet Huizen zonder verdere averij te doorstaan, maar de druk van Scherpenzeel houdt aan en dat is zorgelijk als je hier moét winnen…
Weer Marbouh die een aanval opzet voor onze gasten. De bal gaat soepeltjes richting Mano Bakkenes die op zijn beurt Lopez bereikt die de bal maar rakelings langs de kansloze Pabon kaatst. We blijven met meer geluk dan wijsheid schadevrij. Het begint nu toch wel wat te knijpen bij mij… Het geloof ruimt plaats voor de hoop op een wonder. En dat doet zeer als trouwe Huizerfan…

Knak…

Ahmed al Mahdi laat een paar andere schoenen aanrukken. ‘t Lijkt me geen pretje om op dat veld tussen die rubberkorrels van schoenen te moeten wisselen. Er glipt maar zo een korreltje onder je voetzool… Maar het lijkt erop alsof Ahmed de schoenen schoon aan heeft gekregen, want met die nieuwe schoenen stuurt hij Jostein Ohm op avontuur. Ohm weet één-op-één met Brummel te komen, de doelman springt echter vlak voor hem op en weet zo de bal te blokkeren. Ohm behoudt balbezit en probeert de doelman opnieuw te verschalken. De hoek is lastig en de doelman breed en opnieuw ziet Ohm geen kans de bal in het net te doen belanden. Het levert wel een hoekschop op die door Tim Vrakking bij de eerste paal naast de goal wordt getikt. Je zou er een ‘kans’ in kunnen hebben gezien…
Een foutje van de grensrechter aan de tribunezijde die de vlag heft waar het in mijn bescheiden optiek bepaald geen buitenspel was voor Zutterman. Helaas, dus… Arbiter Paarhuis zou een prima wedstrijd fluiten en het zonder kaarten afdoen. Een kaart had er voor Huizen zeker ingezeten als een counter wordt voorkomen door de Scherpenzeler even vast te grijpen. Paarhuis voelt de sfeer van de wedstrijd goed aan en houdt het bij een reprimande. Achter me moppert Gijs Moerman van de Gooi & Eemlander dat hij liever scheidsrechters ziet die de regels niet interpreteren, maar implementeren. Ik kon me wel in de besluitvorming van Paarhuis vinden.
Met een dik half uur gespeeld slaat het noodlot dan onverbiddelijk toe als Gijs Hovius doorbreekt en zich door onze defensie rommelt. De bal gaat naar de inlopende Anderson Lopez die de bal net iets eerder dan de toegesnelde hulptroepen bereikt en de bal onder Pabon door binnen weet te tikken… 0 – 1 en veel bitterder dan dit kan die pil niet zijn…

Doemscenario

We zijn maar nauwelijks van de schrik bekomen of Hovius test onze defensie opnieuw. Een harde schuiver die door een woud van benen toch gepareerd wordt door Olivier Pabon. De bal is hard en spat hem van de borst terug waar de gretige Mano Bakkenes van dichtbij met de 0 – 2 onze hoop op een goed resultaat aan flinters mag schieten… Een doemscenario tekent zich af… Niets wijst erop dat Huizen dit tij nog zal kunnen keren. Het voetbal lijdzaam mee, maar wordt als een lam naar de slachtbank geleid.
Natuurlijk leggen onze mannen zich er niet bij neer, maar de pogingen worden schaarser en bestaan steeds meer uit wanhoop dan uit kunde.
Jostein Ohm neemt een bal fraai aan, snelt er vandoor, maar opnieuw ziet hij geen kans doelman Brummel voor een onoplosbaar probleem te stellen. Dapper schiet de Scherpenzeler doelman als een sidderaal naar voren en pikt Ohm de bal van de voet…
Huizen spartelt richting rust: Jaylon zit er nog een keer goed tussen als de Scherpenzelers wat slordig zijn in hun opbouw. Hij zet er zijn turbo op en stuift voorwaarts. De voorzet wordt echter geblokt en ook als Ahmed al Mahdi de bal nog weet op te pikken volgt er een inzet die vrij simpel van alle gevaar wordt ontdaan door de Scherpenzeler defensie. Scherpenzeel oogt zelfverzekerd. ‘A walk in the park’ noemen ze dat aan de andere kant van de Noordzee…

Rust

Een debacle begint zich af te tekenen. Van onze laatste wedstrijden mocht déze zeker niet verloren gaan en daar ziet het op dit moment toch écht wel naar uit. Beide ploegen leken aanvankelijk aan elkaar gewaagd, maar na de openingstreffer viel het kwartje toch echt naar de Scherpenzelers. Scherpenzeel rondt af waar Huizen faalt. En dat verklaart voor een goed deel de 0 – 2 die me nu vanaf het scorebord aanstaart.
Huizen moet écht een ander vaatje zien te vinden om uit te gaan tappen, want zoals het nu gaat, kunnen we tot de kerst doorvoetballen zonder een goal te produceren. Persoonlijk zou ik Justen Kuiper inbrengen: lefgozertje, brutaaltje, om voorin dat smeulende vuurtje weer een beetje op te stoken. Zonder risico’s gaat het niet lukken, je moet wát! Eigenlijk had ik hem na de 0 – 1 al ingezet, maar ik zit niet op die bank uiteraard…
Een gevoel van moedeloosheid overheerst. Niet alleen bij mij, maar ook bij de toeschouwers om me heen. Deze aan wal staande stuurlui zetten hun koersen uit. Sommige koersen realistisch, sommige ook vergezocht. Een sombere toeschouwer roept me al toe dat het voor Huizen volgend seizoen weer vierde divisie wordt. Met deze stand en dit voetbal nog vers op het netvlies weet ik even geen weerwoord te verzinnen…

Ongewijzigd

Blijkbaar heeft Rob de Groot er nog wel het volste vertrouwen in, want hij laat de ploeg ongewijzigd aantreden. Wel wordt Justen Kuiper meteen aan het warmlopen gestuurd.
Het spel van Huizen is helaas ook ongewijzigd. Het lijkt op het voetballende equivalent van ‘Linedancen’: een stapje naar voren, een stapje naar achteren, ‘n stapje opzij en weer terug… Wellicht ben ik te simpel, iedere aantijging dat ik verstand van voetbal zou hebben werp ik verre van mij, maar ik zie de openingen vooruit wél waar bij Huizen de bal weer slaapverwekkend breed en terug gaat. Wanhoopskreten die de ploeg naar voren moeten stuwen rollen van de tribune. We volharden echter in ballen die vanaf de vijandelijke zestien gewoon na wat omzwervingen weer vlak voor Pabon eindigen zonder dat er een Scherpenzeler daar een aandeel in had. Het is een moedeloosheid die in dat spel ligt die me benauwt.
Het resulteert in een wedstrijd waarin Olivier Pabon nadrukkelijker in beeld komt dan zijn collega Brummel aan de andere kant.
Na een kwartiertje rekken en strekken verschijnt dan eindelijk Kuiper aan de zijlijn om zijn aandeel in deze wedstrijd te gaan leveren. Het is Stefano Fransberg die zijn plaats voor hem moet afstaan.

De hoop vervliegt

Een schot van Bakkenes wordt door Pabon knap uit de hoek gehaald. Snijders en Lopez maken het onze doelman ook nog lastig zat. Hij knokt er zich manmoedig doorheen en houdt onze ploeg hier nog even overeind. Maar het pechduiveltje zit weer ‘ereloge’ op De Wolfskamer, want na een dik uur spelen wordt een afvallende bal in een volleypoging maar half geraakt door Pernelly Biya. Dat geeft de bal een belachelijke curve en valt rakelings onder de lat binnen, over Pabon heen die wat naar voren was gekomen om de pegel die Biya in gedachten had te kunnen stoppen. Het ziet er knullig uit, maar als doelman ben je kansloos op dat soort ballen. 0 – 3 en wie nog geloof of hoop had, die zag dat nu toch echt wel vervliegen. Alleen een wonderbaarlijke wederopstanding kan Huizen nog redden. Maar ik denk dat er maar weinigen te vinden waren die dáár nog in durfden te geloven of er zelfs maar op te hopen!
Onze ladyspeaker blijkbaar ook niet, want ze zet de 0 – 4 al vast op het scorebord. Geef haar een paar gouden oorringen, een kristallen bol en zet haar maar op de kermis, want als waarzegster kan ze daar een dikke boterham verdienen: een minuut na de 0 – 3 breekt Lars ten Tije door. Een situatie vergelijkbaar met die van Ohm in de eerste helft. Waar Ohm recht op doelman Brummel vuurde laat Ten Tije zien hoe het wél moet en met een schitterende streep jaagt hij de bal in de kruising van de verre hoek:  0 – 4. Huizen wordt ‘afgedroogd’ door een ploeg die puur nog ‘voor de lol’ speelt. En die lol beleefden ze deze middag dus helaas volop…

Doelsaldo

Het doelsaldo kan wellicht nog een beslissende rol spelen als de PD-plekken straks verdeeld worden. Het is zaak dat dit geen monsterzege voor onze bezoekers gaat worden. Huizen bewijst zichzelf een slechte dienst met deze wedstrijd.
Voor Ahmed al Mahdi en Dennis Lamme zit de wedstrijd erop. Vivié en Schouwstra worden het veld in gestuurd om met hard werken erger te voorkomen. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat De Groot met deze wissels de ommekeer nog in gedachten gehad zal hebben. Heel even meen ik zelfs even wat ‘gedrevenheid’ in het spel van Huizen te zien komen. De verbetenheid van de ploeg die zich schrap zet om geen oorwassing te hoeven ondergaan.
Ook Schepenzeelcoach Koen Janssen brengt wat verse krachten: een driedubbele wissel waarmee hij eigenlijk aangeeft dat voor hem de wedstrijd er nu wel op zit. Giovanni de la Vega, Barry Beijer en Olivier Pilon mogen ook aan dit feestje deel gaan nemen. Biya, Bakkenes en Lopez worden bedankt voor de bewezen diensten. Hun werk is gedaan, de klus is geklaard…
Schouwstra schat even de snelheid van zijn directe tegenstander verkeerd in, maar corrigeert goed door zich tussen tegenstander en bal in te wringen. Daarmee geeft hij Pabon de gelegenheid de bal op te rapen. ‘n Leermomentje voor ons jonge aanstormende talent.
Ook Mart Jansen en Kevin Greeven mogen voor Scherpenzeel nog de wei in. Snijder en Marbouh nemen glunderend op de bank plaats.
Afgaande op de rugnummers van de Scherpenzeler wissels (2, 5, 8 en 9) waren dit spelers die eigenlijk ooit een basisplek toebedacht hebben gekregen. Dat maakt opnieuw die 0 – 4 en de wedstrijd die zich tot onze verbijstering voor onze ogen heeft ontrold des te schrijnender…
Pabon moet een schot van Gijs Hovius onschadelijk maken, Bakker en Vivié zetten goed door en na een indrukwekkende rush is de pass van Vivié wat te ruim bemeten voor Justen Kuiper. Het oogt allemaal als de bekende nachtkaars. Mart Jansen laat ongeconcentreerd een simpele pass van Brummel over zijn voet uit lopen. Het zit er op, het over en klaar, over en sluiten voor Huizen dat zich met deze ontluisterende nederlaag voor een schier onmogelijke taak geplaatst ziet als het zich rechtstreeks had willen gaan handhaven…

Rob de Groot

Ik durf de confrontatie niet aan om het kernwoord voor deze wedstrijd meteen al met onze geplaagde coach te delen.
“Daar staan we dan…. Een wedstrijd die je eigenlijk had moeten winnen en je gaat er eigenlijk kansloos af…”
“Nou ja, over de hele wedstrijd ga je er inderdaad kansloos af. Je hebt twintig, vijfentwintig minuten in de wedstrijd gezeten en heb je de eerste twee twee grote kansen van de wedstrijd. Die benut je dan niet en is de eerste de beste bal die er tussen valt voor hen meteen raak. Dan sluipt er toch wat twijfel in en krijgen we moeite om de afspraken die we gemaakt hebben na te komen, en wordt je vervolgens in het positiespel weggetikt…”
“Ze scoorden ook zo verrekte makkelijk!”
“Nou ja, tweede helft dan. De eerste helft nog niet, dat waren feitelijk maar twee momenten. De tweede helft worden de ruimtes groter en spelen ze er een aantal keren heel simpel doorheen. Ik denk echter wel dat daar het mentale aspect ook zeker een rol in heeft gespeeld…”
“Na de  0 – 2 was het eigenlijk meer ‘hoop’ dan ‘vertrouwen’…”
“Ja zeker. De eerste helft hadden we nog wel een paar keer dat we er gevaarlijk uitkwamen, maar…”
“Ik vroeg me ook af hoe jouw plan ‘B’ er uit zag… Plan ‘A’ leek toch niet te werken. Ik vergeleek het ook met een soort ‘linedancing’ zoals Huizen speelde… Het liep gewoon niet…”
“Nou, in balbezit waren er voldoende mogelijkheden! Leuk dat je het over ‘linedancen’ hebt, want dat is een mooi bruggetje naar het doorbeken van lijnen. Als wij balbezit hebben, dan heeft Scherpenzeel over het algemeen veel moeite om druk op die bal te krijgen. Daarom zakken zij laag in vanaf de middencirkel. Dat betekent dat je iedere keer het spel zou kunnen verplaatsen van links naar rechts. als je die lijn doorbroken hebt, dán komen de keuzes. Wij hebben dan heel veel moeite om A: geduld te houden, en B: hun uit de verdedigende organisatie te lokken. Wij zijn daar heel onrustig en heel slordig in geweest.”
“Nee, ik kan niet zeggen dat ik gezien heb dat we ze ‘stuk’ speelden…”
“Nee, dat moét je dus doen! Ik hoor dan ook van de tribune dan wel de kreten ‘Naar voren toe!’, maar het is net al met dammen, als je niet eens één zet vooruit kunt denken, dan zie je dat waarschijnlijk niet. En dat is nou net waar onze tegenstanders een stuk beter in zijn, die denken wel twee, drie zetten vooruit…”
“Ik heb Jostein Ohm een paar keer min of meer dicht bij een goal gezien, maar over de gehele wedstrijd heb ik steeds het gevoel gehad dat Scherpenzeel dichter bij een treffer was dan Huizen…”
“Nou, de eerste minuten denk ik zeker niet! Daar heb ik vier keer een turfje gezet van een goede mogelijkheid waarvan er twee echt wel kansen zijn. Daar hebben zij er twee of drie tegenover gezet, dus nee, dat niet. Maar ja, dan valt ie voor hun en zie je dat Scherpenzeel qua voetballend vermogen gewoon verder is. Maar dat is geen hogere wiskunde wat mij betreft.”
“Na de 0 – 4 bracht je twee wissels. Daarna zag ik eigenlijk voor het eerst iets van verbetenheid in ons spel…”
“Tja, Ok… Ook daarin is het van belang dat je enigszins relativeert. Ik heb een compliment gegeven aan de invallers, die deden het prima. Maar de wedstrijd is dan al gespeeld. Het basisprincipe is dat je je duels wint, maar dat hebben we het eerste half uur ook wel gedaan. Het is zeker positief dat ze ondanks de stand gewoon volle bak zijn gegaan. Ik denk dat dat ook te maken heeft met een tegenstander die dan wat gas terugneemt. Die invallers hebben het gewoon prima gedaan, maar daar ga je de wedstrijden als team niet door winnen…”
“Hoe denk je het nu weer op de rit te gaan krijgen?… Nog drie wedstrijden, in principe negen punten, maar als je zo speelt als vandaag vrees ik met grote vreze…”
“Ja, ook dát blijf ik herhalen: wat heet ‘op de rit’? Dit was gewoongeen goede wedstrijd: je doet een half uurtje mee en daarna krijg je het deksel op je neus en kom je er niet meer aan te pas. Dat is denk ik precies het kwaliteitsverschil in de derde divisie. Tegen dit soort ploegenmoet je jezelf scherp houden en mag je niks meer weggeven.
Maar aan de andere kant is het maar één wedstrijd! Ik bedoel: het zijn uiteindelijk vierendertig wedstrijden op dit niveau en je moet je elke wedstrijd bewust zijn van het niveau waarop je acteert. Ben je dat niet, dan kan het zijn dat de negatieve emoties de overhand krijgen en je gaat twijfelen of je het nog wel op de rit gaat krijgen. Maar dit is gewoon één wedstrijd en de volgende is D.O.V.O. en dat wordt ook weer een zware pot…”
“Is dat gebrek aan besef hetgeen je de ploeg verwijt?”
“Ehhm… Nee, dat niet, maar ik vind het wel iets dat een rol speelt in deze vierendertig wedstrijden. Daarin gaat het met name over ‘volhouden’. Dat lijkt wel heel simpel, maar als je dat week in week uit moet leveren, ook als je vermoeid bent of tegenslag kent, dat soort dingen, dat bepaalt op welk niveau je speelt… En daarin zijn wij met onze ploeg toch wat te onervaren op dit niveau en is het niet gek dat je ‘een tikje’ krijgt en dat het wat met je doet.
Maar áls je dan in het veld staat, en dat heb ik net in de kleedkamer ook aangegeven, dat je er dan wel de volle negentig, vijfennegentig minuten vol voor moet gaan — ongeacht de stand!”
“Ja, want je doet nu ook zeker geen goede zaken in verband met het doelsaldo…”
“Precies! Dat heb ik ook als voorbeeld gegeven. Dat je hier verliest dat doet pijn, maar als je aan het eind van de rit straks één goaltje tekort komt, dan denk je aan dit soort wedstrijden terug!”
“Hadden komt als hebben te laat is, zei mijn vader altijd…”
“Ja, precies. Ook hierin moet je vooruit denken. Ik hoop dat een weekje rust ons goed doet. Met een beetje geluk hebben we dan ook weer een paar jongens uit de ziekenboeg terug. Goede moed? Tja, wat dat betreft ben ik denk ik heel analytisch ingesteld. Dit kan gewoon gebeuren en het heeft heel lang geduurd. We moeten zorgen dat dit éénmalig is en dat we hier volgende wedstrijd niet meer aan terug gaan denken wat ons vorige wedstrijd is overkomen… Dus in die zin: goede moed…”
“Het is wel meteen en tropenjaar voor jou, hè?”
“Ja, maar wel volgens verwachtingen. Dit wist ik van tevoren toen ik hier in stapte. Maar ik kan nu wel bevestigen dat het inderdaad wel en tropenjaar is geweest. Ik sprak voor de wedstrijd met Koen (Janssen, coach Scherpenzeel en voormalig collega van Robert, Red) en merkte op dat daar toch wel een verschil in zit, ook qua beleving. Maar aan de andere kant is dat ook weer de uitdaging. Ik heb er met volle overtuiging ja tegen gezegd en ik verwacht ook voor volgend seizoen in grote lijnen hetzelfde… Dat is denk ik de realiteit waar we als Huizen met z’n allen in zitten…”

Sydney Schouwstra

Hij viel in en maakte volgens mij zijn eerste serieuze minuten voor Huizen 1. Aangezien ik geen van de basisspelers er dermate uit vond springen dat ik daar even over zou willen nababbelen, leek me deze jonge debutant me een prima alternatief…
“Was dit je debuut?” vraag ik maar meteen. Ik heb het op voorhand niet helemaal helder op mijn netvlies staan dat ik hem al eerder in actie heb gezien.
“Nee, ik heb ook al twee minuten ingevallen tegen Sparta Nijkerk, maar dit waren mijn eerste échte minuten. Tegen Sparta heb ik één bal aangeraakt, nu kon ik écht even meevoetballen…”
“En dan in zo’n vervelende wedstrijd…”
“Het was wel zwaar. Ik kwam er in net na de 0 – 4 en het waren grote gaten die gestopt moesten worden, het leek wel een flipperkast, het spel ging maar heen-en-weer…”
“Ik zag dat je één keer eigenlijk verkeerd positie koos, maar dat fraai herstelde door je lichaam er goed tussen te zetten…”
“Ja, ik was hem even kwijt. Het ging me net iets te snel, haha!
Ik train al mee sinds de winterstop. Het bevalt me heel goed en ik merk dat het toch wel een veel hoger niveau is dan bij Onder23. Maar ik haal er heel veel plezier uit dat ik me gewoon vanuit mijn fouten heel veel kan ontwikkelen. Niet alleen door het maken van minuten in het eerste, maar ook door die trainingen. Ook daar merk ik wel meteen welke stappen er nog gemaakt moeten worden. Maar die uitdagingen vind ik dus wel lekker!”
“Heb je al gesprekken gehad met de TC over je toekomst?”
“Nee, helaas nog niet. Ik denk dat het voor mijn ontwikkeling vooral heel belangrijk is om veel te kunnen spelen. Ik ben al drieëntwintig dus Onder23 is eigenlijk niet echt meer een optie voor volgend seizoen. Het is voor mij dan ook prioriteit dat ik nu echt aan het seniorenvoetbal ga wennen. Dat doe je alleen door wedstrijden te spelen en het is dan ook de vraag waar dat straks zal zijn… Ik ben hier in het eerste jaar van Onder19 komen spelen vanuit Buitenboys in Almere. Het zou mooi zijn als dat spelen hier is, maar dat weten we nog niet…”