Nummer drieëndertig

Onze competitie gaat over vierendertig wedstrijden. Waar je na die reeks wedstrijden staat op de ranglijst, is simpelweg de optelsom van de resultaten in die vierendertig wedstrijden. Of je er dus één te veel verliest in de eerste periode of juist die voorlaatste wedstrijd, dat maakt dus op zich eigenlijk helemaal niets uit. Rob de Groot memoreerde het aan de vooravond van het seizoen al: het zijn gewoon vierendertig finales die we gaan spelen. Alleen lijkt het naarmate je dichter bij die vierendertig komt of de belangen groter worden. Een optimist appt me dat mijn biertje vanmiddag een stuk beter zal smaken. Niet dat we ander bier zullen hebben in de kantine, maar hij voorspelt me dat we na vanmiddag veilig zullen zijn. Ik ben er echter zelf echter niet bepaald zeker van of het bier de feestvreugde op zal luisteren of als troost en vergetelheid genuttigd zal gaan worden.
Hoogeveen is immers nog volop in de race voor de derde periodetitel en heeft dus nog alles om voor te gaan…
Ook werd ik vrijdags in winkelcentrum De Holleblok al aangeschoten door een gespannen supporter die minstens even gespannen naar deze wedstrijd uitkeek als ik. Uiteraard gaan mijn gedachten dan weer even teug naar de legendarische uitspraak van wijlen Dirk Bunschoten: ‘Mensen die niet van voetbal houden, leiden een rustiger leven…’
Met nog twee potjes te gaan en één puntje voorsprong op de achtervolgers blijkt dat uurtje dat we later beginnen een bruggetje te ver voor uw nerveuze apenstaartje. Veel te vroeg slinger ik me op de fiets, want van thuis maar lopen ijsberen word je ook niet echt vrolijk. Van het weer ook niet, overigens: het snijdende windje wakkert het verlangen naar handschoentjes stevig aan, maar om nu wéér rechtsomkeert te maken…
Op De Wolfskamer is het een drukte van belang. Duitse, Belgische en Franse automobielen nemen bezit van de parkeerplaats: dit weekend wordt het internationale Holland International Trophy toernooi gespeeld! Een heerlijk sfeertje dat een geslaagd toernooi verraadt.
In de gehalveerde businessruimte/bestuurskamer een weerzien met arbiter Willem Kuijntjes. Ooit stelde hij zich voor met ‘Bas Nijhuis, aangenaam…’ Dit omdat ik nog wel eens arbiters die wat veel toelieten in een wedstrijd wilde betichten van ‘de ziekte van Nijhuis’…
‘Never change a winning team’ is ook zo’n voetbalwet. En inderdaad heeft De Groot voor dezelfde elf gekozen na de fraaie 1 – 4 in Veenendaal. Wel met dien verstande dat Olivier Pabon zich weer onder de lat meldt. Met de duim stevig ingetapet is hij klaar om zijn mannetje weer te staan. Bikkel!
Jeroen Lamme lijkt het kind van deze tactische rekening te zijn geworden en moet opnieuw vanaf de bank zijn mannen op het veld zien beginnen.
Op het veld neemt Klaas Vos met HoogeveenTV denk ik een aflevering van het programma ‘Zomergasten’ op. Hij wordt in ieder geval geruime tijd aan de tand gevoeld voor de camera van de plaatselijke omroep.
De spelersopkomst wordt opgeluisterd met van die confettikanonnen. De groene en gele slierten vormen een feestelijk decor voor de mannen. Het opruimen gaat gezwind en levert de mennekes zo mogelijk nog meer plezier op dan het afschieten van die slierten. Binnen twee minuten is het veld weer ontdaan van ongerechtigheden. Dat kan overigens niet gezegd worden van de rest van het complex: de prullenbakken (zelfs die speciale naast mijn tafeltje) puilen aan alle kanten uit. Dat is wellicht voor een volgende organisatie van dit toernooi even een aandachtspuntje: de afvallogistiek! Ook de ongetwijfeld gratis verstrekte flesjes water zwerven her en der. Ik gebruik er één om mijn tafeltje van etensresten te ontdoen en een onaangebroken exemplaar heb ik zelf maar genuttigd. Verder uiteraard niets dan lof voor het perfecte toernooi waarmee Huizen zich ongetwijfeld positief op de kaart zal hebben gezet!
Dan kan de door Kreston Lentink gesponsorde wedstrijdbal eindelijk aan het rollen…

Over en weer

Giorgio Beltau begint al in de eerste minuut aan een onheilspellende rush. Met grote passen én de bal steekt hij het hele veld over en wordt uiteindelijk pas tot staan gebracht als hij ons strafschopgebied tot op een meter of twee genaderd is. Het levert meteen de eerste gevaarlijke situatie op: een vrije trap op een meter of achttien, recht voor de goal van Olivier Pabon. Menno Heerkes krijgt het vertrouwen van zijn team om dit cadeautje uit te gaan pakken. Hij jaagt de bal echter tot onze opluchting hard in de muur die gelukkig van geen wijken weet.
Het antwoord van Huizen laat niet lang op zich wachten: een minuut later weet Ahmed al Mahdi Jaylon Moi Thuk Shung met een diepe pass te bereiken. De turbo gaat er op bij onze rappe spits en hij weet een corner uit het vuur te slepen. Maar ook deze corner levert de openingstreffer nog niet op…
Het spel golft zo heen en weer zonder dat de beide doelmannen zich tot het uiterste hoeven in te spannen. Goed storend werk op het middenveld en een fraaie actie van Lars van Huisstede levert de aanzet tot een fraai lopende aanval over meerdere schijven. Ook deze mondt uiteindelijk slechts uit in een fluitsignaal voor buitenspel.
Opnieuw een corner. Nu is het Tijmen Bakker die er slim een op de achterlijn versiert in een schier kansloze positie. Ook deze corner wordt geruimd bij de eerste paal en doelman Stefan van der Lei hoeft er wederom de handschoenen niet aan vuil te maken. Zo golft het spel over en weer waarbij Huizen een fractie meer dadendrang aan de dag lijkt te leggen.

Zoeken

Zo zoeken beide ploegen naar de juiste aanpak. Arbiter Kuijntjes lijkt zijn aanpak wel gevonden te hebben en lijkt vastbesloten de wedstrijd kaartloos te beëindigen. Al twee keer eerder liet hij nadrukkelijk ‘vasthouden’ onbestraft en nu wordt Ahmed al Mahdi op de middenlijn zo ongeveer gekatapulteerd. Opnieuw houdt Kuijntjes de kaarten op zak. Nou ben ik wel van een ‘mannelijk’ potje voetbal, maar hier had Kuijntjes toch wel even de grens mogen bepalen middels een gele prent. Als de arbitrage de grens niet duidelijk aangeeft, dan blijven de spelers naar die grens zoeken en dat levert zelden een prettige wedstrijd op.
Huizen dringt na een kwartier voetbal weer wat meer aan en Hoogeveen countert. Zo’n counter via Sander Egbers en Gersom Klok levert een vangbal op voor Olivier Pabon die daarmee de angel uit die aanval plukt. Een herhaling daarvan zien we ook aan de andere kant als Van der Lei de voorzet van Lars van Huisstede wegvangt voor er een gevaarlijke situatie kan ontstaan.
Gevaarlijker is de voorzet van Artuur Zutterman die zijn fraaie trekbal maar rakelings bij de tweede paal over het hoofd van Tijmen Bakker heen ziet scheren. Diezelfde Zutterman zit er dan voortreffelijk tussen op een uithaal van Tom Heerkes. En zo kabbelt de wedstrijd voort zonder dat een van beide ploegen nadrukkelijk de overhand weet te krijgen in het spel.

Rommelig

Beide ploegen draaien als boksers om elkaar heen. Daarmee wordt het spel wat rommelig. Een corner van Stefano Fransberg wordt iets voorbij de tweede paal wat ongelukkig over gekopt door Dennis Lamme.
Inmiddels lijkt Frans de voertaal op de tribune te zijn geworden als een ferme groep jeugdspelertjes er hun intrek nemen. Hun zwarte tassen gaan over en weer en ik houd mijn hart vast dat mijn eigen rugzak straks ook onbedoeld richting Frankrijk gaat — ik oefen het ‘ Cest mon sack!’ al stiekem even in gedachten. Zo rommelig als het er op de tribune aan toe gaat, zo ziet het voetbal ‘on pitch one’ er ook uit…
Dan ineens een pegel uit moeilijke hoek van Ahmed al Mahdi als hij door Lars van Huisstede gevonden wordt. De hoek is wat moeilijk, maar daarmee de redding van Van der Lei niet minder knap. De rebound gaat maar net aan alle gretige Huizer aanvallers voorbij.
Even zorgen om Lars van Huisstede die even verzorging nodig heeft. Gelukkig kan Lars de wedstrijd voortzetten.
De rust nadert met rasse schreden. Tijmen Bakker troeft Jim Veltmaat op felheid af. Even wat verontwaardiging op de tribune als de crosspass van Tijmen wat ruim bemeten het niemandsland in lijkt te gaan, maar dat slaat om in bewondering als blijkt dat de bal precies op maat is voor Jaylon die de bal voor slingert. Helaas dan weer wel net achter de mee opgekomen spitsen en ook deze mogelijkheid gaat daarmee verloren. Arbiter Kuijntjes is waarschijnlijk al aan de thee met zijn gedachten, want die lijkt nergens meer voor te willen fluiten.

Rust

Nadat een bal nog maar net over Stefano Fransberg heen is gevlogen gaan we dan rusten met een 0 – 0 die recht doet aan hetgeen we deze eerste helft hebben mogen aanschouwen. Een eerste helft zonder echte hoogtepunten, wat kleine kansjes en mogelijkheden voor beide doelen, maar m’n achterwerk heeft m’n stoeltje niet in extase of ontzetting hoeven verlaten. Huizen is bij vlagen de bovenliggende ploeg, maar laat Hoogeveen toch ook regelmatig het spel dicteren.
De spanning geeft in combinatie met de stand deze wedstrijd zijn amusementswaarde, waarbij het geboden voetbal wat achter lijkt te blijven.
Wissels? Ik zou er toch nog maar even mee wachten… Het is een wankel evenwicht waarin deze wedstrijd zich bevindt. Dat evenwicht lijkt op de andere velden inmiddels al wél lichtelijk verstoord:
ROHDA Raalte – T.E.C.: 0 – 1,
Excelsior’31 – Staphorst 1 – 1,
HSC’21 – Urk 0 – 1…
Dat is pijnlijk. Huizen duikelt hiermee virtueel weer onder die rode streep die je tot de nacompetitie veroordeelt… Koploper derde periode Genemuiden staat in Scherpenzeel met maar liefst 4 – 0 achter en lijkt daarmee de kansen op de derde periode weg te geven. Dat nieuws zal Hoogeveen als medekoploper vleugels geven, vrees ik…

Geen wissels

Beide ploegen starten ongewijzigd aan de tweede helft. De Franse kolonie heeft inmiddels de tribune verlaten en ik heb mijn rugzak gelukkig nog. Jostein Ohm trekt wel meteen een hesje aan en gaat zich warm lopen. Kort daarna komen ook Justen Kuiper en Elijah van de bank af voor een warming-up.
Het eerste wapenfeit van deze tweede helft komt op naam van Ahmed al Mahdi die het van afstand probeert met een venijnig schot. Doelman Stefan van der Lei is echter op zijn post en ziet de bal recht op zich af spatten. Geen écht gevaar dus, maar er gebeurt gelukkig wel weer eens wat waarbij er een keeper in het stuk voorkomt.
Ook het daarop volgende wapenfeit komt weer op naam van Al Mahdi die ziet hoe Lars van Huisstede een diepe bal opmerkelijk knap controleert met het hoofd en voor zichzelf klaarlegt. Lars legt de bal knap terug op Al Mahdi die slecht een centimeter of wat naast de goal van de kansloze Van der Lei pegelt.
Met inmiddels toch al weer bijna een uur gespeeld even een kleine hartverzakking als Tom Heerkes een volkomen vrije schietkans krijgt. De spanning sloeg waarschijnlijk ook even toe bij Heerkes, want hij jaagt de bal ruim naast! Opluchting, waar het Huizer gemoed inmiddels zwaarder aan het worden is vanwege het uitblijven van een Huizer treffer en de noodzaak van een driepunter waartoe inmiddels ook de standen op de andere velden ons nopen.

100%?

Dan toch vers bloed het veld op: De Groot roept Jostein Ohm en Elijah Kruize uit de warming-up en haalt de inmiddels trekkebenende Al Mahdi en Stefano Fransberg van het veld. Twee minuten later de grootste kans van de wedstrijd als Jaylon weer goed doorbreekt en de bal panklaar legt voor Lars van Huisstede…
Afstand: een meter of twee, drie.
Voorzet: perfect op maat.
Snelheid: precies goed.
Kans: 99% goalgehalte.
Doelman: kansloos.
Het onmogelijke gebeurt: Lars glijdt op de bal in en waar de doelman in 99% van de gevallen het nakijken zou hebben, weet Lars de bal náást de goal te werken. Een krachtterm waar ik me bepaald niet op durf voor te staan ontsnapte mijn keel en deed het jongetje voor me verschrikt omkijken. Geen goed voorbeeld, kereltje, vergeet dit maar vlug! Mijn excuses aan de opvoeders wier goede werk ik hier ongewild even ongedaan maakte…
Voor het gemak noemen we dit een honderdprocents kans, maar Lars bewees hier dat die 100% niet bestaat: er is altijd dat ene procentje waarin je ‘m tóch mist… Op dit niveau is het missen van dit soort kansen over het algemeen dodelijk. Wordt dit weer zo’n wedstrijd waarin het gewoon niet lijkt te mógen?!
Voor de wedstrijd sprak ik Lars al even en gaf hem het advies sneller te schieten, niet na te denken maar gewoon uit te halen als hij een gaatje zou zien. En als ie ze allemaal over zou jagen, dat ie dan mij maar de schuld moest geven…
Twee minuten later probeert de ijverige Van Huisstede het nog een keer met een kopballetje achterwaarts, maar deze kans valt in de categorie ‘onmogelijke treffers’ en de bal vliegt dan ook over de goal van Van der Lei.

De tijd gaat dringen

Het hele uur is dus inmiddels al gepasseerd en nog die hatelijke nul voor Huizen op het scorebord. Een corner voor Hoogeveen dan. Jim Veltmaat jaagt de bal hard voorlangs en Tom Heerkes weet het leer nog maar net aan de andere kant van het veld binnen de lijnen te houden. Daar had Jaylon echter op gerekend en troeft het harde werken van Tom Heerkes af. Jaylon gaat er vandoor en zet een counter op die tot een hoekschop voor Huizen leidt. Een corner die echter ook weer veel te simpel bij de eerste paal geruimd kan worden. Daar gaat Huizen toch door de bank genomen wat al te slordig mee om! De tijd gaat dringen en de druk moet hoe dan ook worden opgevoerd.
Opnieuw Huizen aan de bal rand zestien van Hoogeveen, tot driemaal aan toe dreigt er een uithaal, maar ook tot driemaal aan toe blijft die vernietigende uithaal uit. Tandenknarsend zien we hoe de minuten verglijden en de standen op de andere velden nog steeds weinig hoop op een ontsnapping voor Huizen bieden.
Weer gooit De Groot een troefkaart op tafel en stuurt brutaaltje Justen Kuiper het veld in voor Lars van Huisstede.
Een knappe omhaal van Menno Heerkes in de zeventigste minuut brengt de bal in kansrijke positie bij broer(?) Tom Heerkes die echter ook nu het vizier niet op scherp had en ruim over jaagt.
Ook Hoogeveen coach Björn Zwikker brengt dan twee verse krachten om de bakens nog te verzetten: Emil Bijlsma en Kyron van der Kaap komen Sander Egbers en Joey Roefs vervangen.

Slotfase

Gersom Klok vindt invaller Bijlsma. De pass is scherp en gevaarlijk en dan is daar Tijmen Bakker die met veel lef de bal tot corner glijdt. Een kopbal van Bijlsma gaat dan voorlangs, maar duidelijk is dat met die Bijlsma er wel wat meer daadkracht bij Hoogeveen voorin is ingebracht…
Opnieuw twee verse krachten voor Huizen: Robbie Schipper en Jeroen Lamme moeten de ploeg dan maar over het dode punt heen zien te helpen. Sergio Kozjak en Tijmen Bakker worden bedankt voor bewezen diensten.
Bij Hoogeveen wordt Noah Schuurman gebracht voor Tom Heerkes. En opnieuw lijkt dat een gouden greep van coach Zwikker, want nauwelijks staat Schuurman in het veld of hij laat een diagonale streep los die ongenadig de bovenhoek in lijkt te gaan spatten. Waar Olivier Pabon de eerste helft voornamelijk als figurant op het veld had gebivakkeerd, moet hij nu vol aan de bak. Onze jonge doelman strekt zich tot het uiterste en met zijn aangedane hand weet hij de bal uit de uiterste hoek te ranselen! Een wereldredding op een wereldschot! Opnieuw een hoogtepunt in deze toch wat sober verlopende wedstrijd! Na afloop zou Pabon een vaantje en een shirt met opdruk krijgen, maar een borstbeeld had hier eigenlijk wel op zijn plaats geweest…
Opnieuw Schuurman die een afvallende bal in één keer op de slof neemt en maar rakelings naast pegelt. Huizen wankelt onder de inzet van de Hoogevener invallers!
Wat ongelukkiger is de invalbeurt van Justen Kuiper die graag nog wat wil laten zien voor hij zich in een Ajax-shirt zal gaan hullen. Met een heerlijke beweging denkt hij de bal fraai mee te kunnen slepen, maar op het stroeve veld mislukt dat jammerlijk en lijdt hij balverlies. Kort daarna opnieuw een dribbel en een schuiver die echter veel te slap is om Van der Lei in verlegenheid te kunnen brengen. Iets beter is de inzet van Tim Vrakking die de bal na goed werk van diezelfde Kuiper ter hoogte van de penaltystip aangespeeld krijgt. Zijn schuiver is echter ook niet venijnig genoeg en daarmee een simpele prooi voor Van der Lei.

The dying seconds

De achtentachtigste minuut en coach Zwikker denkt ‘als je ‘m niet kunt winnen, dan moet je zorgen dat je ‘m niet verliest’ en brengt Lars Miedema voor Jim Veltmaat. Nog een uitbraak van Huizen en Jostein Ohm probeert Van der Lei nu met een boogbal te verschalken. Helaas gaat de bal naast. De extra tijd nadert en ‘de spanning stijgt ten koste van het peil’, zoals Wim Sonneveld ooit opmerkte.
De vierde minuut van die extra tijd loopt als de bal via Zutterman, Dailey Groenwegen en Jostein Ohm naar de andere kant van het veld wordt gebracht. De mee opgekomen Jeroen Lamme kijkt goed, mikt en gokt op de tweede paal als eindbestemming van zijn pass. Daar duikt broer Dennis Lamme over Bjorn Klaassens heen om van dichtbij de bal spijkerhard tegen de touwen te koppen! 1 – 0 en nu hebben we dan toch profijt van het lankmoedig fluiten van arbiter Kuijntjes! Huizen in extase!
Kuijntjes laat nog wel even voor de vorm aftrappen, maar dan is die broodnodige driepunter dan toch op de valreep binnen!

Rob de Groot

“Ik weet niet hoe het er daar uitziet, maar dit was inderdaad het allerlaatste moment, de allerlaatste handeling…” antwoordt De Groot als ik een populaire zegswijzen voor een ‘narrow escape’ aanhaal. “Daarvoor krijgen we mogelijkheden waarbij ik verzuchtte dat we dat wel heel slecht uitspelen, ik dacht ’Hoe krijgen we dat voor elkaar?’ Ik kon alleen nog maar hopen dat ie nog zou vallen, maar over het algemeen is hoop alleen maar uitgestelde teleurstelling, maar dit keer toevallig een keertje niet. Maar ik ben ongelofelijk blij met deze overwinning…”
“Het was een wedstrijd die op en neer ging qua overwicht…”
“Ja, gedurende de wedstrijd waren er periodes waarin Hoogeveen het initiatief had en wij wat terug moesten. Er waren inderdaad ook hele periodes waarin wij het initiatief hadden.
Zeker de eerste helft kenden we fases waarin we aan de bal gewoon te onrustig zijn, dan stellen we ook de beslissing uit en komen we in die laatste fase en dan gaat het weer terug omdat we het eigenlijk niet weten en twijfelen. Terwijl je dan juist moet aanvallen. Onrustig in balbezit op momenten dat het er echt toe doet.”
“Ik zag in de eerste helft een fase waarin beide ploegen leken te zoeken naar de juiste aanpak…”
“Ja, dat heeft uiteraard ook te maken met de speelwijze van onze tegenstander: als zij de bal niet hebben dan zakken die twee wingbacks helemaal in en houden ze vijf man achterop. Dat betekent voor een ploeg die moet aanvallen, dat je daar lastig doorheen kunt komen. Dan moet je de bal wat langer in de as houden, zorgen dat je hun spitsen laat lopen, en op het moment dat ze dat niet meer kunnenbelopen, dan moet je indribbelen richting middenvelders. Dan ontstaan er ruimte en moet je zien te versnellen. Die versnelling ontbrak op het moment dat we de bal hadden waar we hem wilden hebben, dan stonden we eigenlijk te kijken…”
“Ik zag de opstelling en het eerste dat door me heen schoot was: ‘Never change a winning team’…”
“Ja, dat klopt wel. De elf die vorige week zijn begonnen die hebben het uitstekend gedaan. Dan is er weinig reden om te veranderen. Hoogeveen speelt met vijf achterop en hebben één spits — Sander Egbers, die heeft achttien keer gescoord, echt een hele goede spits — en daaronder spelen gewoon zes middenvelders. Daarmee spelen ze een groot positiespel waarmee ze zich naadloos aanpassen aan hun tegenstander. Dat kan je ook bestrijden met de elf die we vorige week hebben laten starten.”
“Tja, het is een beetje de herhaling van de discussie van vorige week: ik heb toch het idee dat we met 4-3-3- wat ‘makkelijker’ combineren…”
“Tja, ik zie dat anders. Wij kunnen het ook met vijf achterop, maar alles draait erom wat je doet in balbezit. Waar ga je een lijn doorbreken, waar speel je een overtal uit? Als je er vijf achterin hebt staan, dan heb je over het algemeen wat meer ruimte om wat lager op het veld je positiespel goed te spelen. We hebben tien wedstrijden met vijf man achterop gespeeld en haalden daarmee veertien punten. Dat zijn er meer dan in de wedstrijden waarin we met 4-3-3 hebben gespeeld. Je moet het gewoon allebei kunnen spelen!”
“Ik ben het met je eens dat je als team meerder systemen moet kunnen spelen en vooral ook bespelen…”
“Ja, als ik ook kijk naar de eerste helft, dan zie ik drie aanvallers. Maar ik vond dat Jaylon een aantal keren gewoon dan toch te laag op het veld geposteerd stond. Dan heb je eigenlijk een extra middenvelder waar je met hun wingbacks niet zoveel aan hebt. Dat is gewoon de uitdaging in die invulling: herkennen spelers wat hun tegenstander doet, waar de ruimtes liggen en herkennen we dat balbezit om dat overtal uit te kunnen spelen…”
“Je bent er op de ranglijst eigenlijk niets mee opgeschoten, maar gelukkig ook niet gezakt. Dat betekent dat je eigenlijk volgende week voor exact dezelfde opgave staat…”
“Ja, nummertje vierendertig die opnieuw weer ‘cruciaal’ is. Ook daarin hoop je dat het op de andere velden meezit en dat je daarmee misschien al klaar bent. Aan de andere kant moet je ook gewoon voorbereid zijn op alle scenario’s. Ik probeer ze ook aan te geven dat ook als we PD moeten spelen, dan moet je ook dáár mee om leren gaan. Maar goed: we hebben het in eigen hand. Als we volgende week drie punten weten te pakken, dan hebben we voldaan aan de doelstelling van drieënveertig punten waarmee je dan veilig bent. Dat zal zeker niet makkelijk gaan worden, maar je hebt wat om voor te spelen!”

Lars van Huisstede

“Wat een ontknoping, Lars! Dit kost me een jaar van mijn leven!”
“Ja, zeg dat wel!” grinnikt onze vleugelspits..
“Ja, en je mag mij dus gewoon de schuld geven van die misser, he!”
“Tja, als ik het had geweten, dan had ik hem er in geschoten…”
“Ja, ik mag toch aannemen dat je ‘m d’r niet expres naast schoot om het spannend te houden!”
“Nee, op zo’n moment denk je dat je ‘m gewoon binnen schiet. Maar dan schamp ik ‘m dus alleen… Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen!”
“Voor de rest speelde je zeker weer geen onverdienstelijke partij…”
“Ja, ik vond zelf ook wel dat ik goed in de wedstrijd zat. Wel dat ik vooral een zakelijke wedstrijd speelde. Niet super gevaarlijk of zo, maar wel op momenten ‘nuttig’… Ik heb deze keer zeventig minuten gespeeld denk ik, weer meer minuten dan vorige week, waardoor ik ook steeds meer in mijn ritme begin te komen. Ik hoop dat ook volgende week weer verder door te zetten…”
“Ja, want je bent er wel op dat moment dat die bal voor komt!”
“Ja, maar dat is nooit het probleem geweest. Die gretigheid is er wel. Maar die laatste fase daar schort het nog aan. Dan kan je het wel overal op gaan gooien, ritme en zo, maar deze moet gewoon hangen! Dan is het klaar! Maar misschien had het zo moeten zijn dat die twee Lamme’s het doen! Haha!”

Dennis Lamme

“Dennis, wat een afscheidscadeau!”
“Ja mooi hè? Mooier kon niet!” Glundert onze matchwinner. “Echt de allerlaatste actie, Jeroen die ‘m voor geeft, ik die ‘m in knikt, echt, zo komt ie alleen voor in jongensboeken!”
“Je legde ook werkelijk alle gram en frustratie in die kopbal…”
“Ja, inderdaad. Blijdschap ook! Ik liep ook maar gewoon als een kip zonder kop ergens heen, het hele veld draafde ik over, ja, het was echt mooi!”
“Het liep niet écht voor Huizen vandaag. We kwamen wel vaak in de buurt van mogelijkheden…”
“Ja, het waren vooral speldenprikjes. We waren zeker de eerste helft gewoon té gehaast met het geven van die lange bal, daar hadden we gewoon wat geduldiger in moeten blijven. Dat probeerden we de tweede helft wel en kregen ook echt wel de overhand en kregen we ook die kans van Lars, dat tekende wel dat we goed bezig waren in ieder geval. Daarna herpakten zij zich wat en draaide het wat om…”
“Ik had wel de indruk dat we net iets vaker die bovenliggende partij waren…”
“Ik had inderdaad ok de indruk dat wij het wat meer wilden over de gehele wedstrijd gezien. Een van de spelers van Hoogeveen gaf ook aan dat ze niet zo nodig hoefden, want die 0 – 0 was voor hen wel gunstig gelet op de standen op de andere velden. Wij moesten gaven alles en dat merkte je ook…”
“Hoe voel je je nu? Ik kan me voorstellen dat je heel blij bent, maar aan d andere kant toch ook een beetje een weemoedig gevoel hebt…”
“Ja, dat zeg je eigenlijk wel goed. Ik ben superblij, ook voor het team, maar aan de andere kant vind ik het ook wel jammer dat ik het volgend seizoen hier niet meer mee kan maken. Ik had gewoon graag nog willen blijven, zeg maar. Helaas is die keuze voor mij gemaakt dat ik hier niet meer kan spelen, dat spijtige gevoel heb ik ook wel, inderdaad… Dat gaat niet echt door je heen als je die bal inkopt, maar zeker wel in de momenten daarna…”
“Dat geeft ook een extra dimensie aan zo’n goal, denk ik…”
“Ja, zeker! Er kwam ook wel een beetje frustratie uit, zal ik maar zeggen…”
“Volgende week moet die frustratie er dan maar weer uit want dan zullen we ook van DVS’33 moeten gaan winnen…”
“Ja, we moeten het zeker voor het onzekere nemen. We staan nu nog goed, maar het is niet anders…”

Olivier Pabon

“Ja, daar sta je dan! Met een prachtige safe waarmee je eigenlijk de basis legt voor deze overwinning. Ik telde hem al!” open ik het gesprekje met onze onvolprezen doelman.
“Ja, hij was lekker! Hij legde die bal uit de aanname fantastisch dood en joeg hem die verre hoek in. Ik ging omhoog en dacht ‘Ik weet niet of ik die wel heb…’. Toen daalde hij ineens wat en toen ja… Het was fantastisch om me in mijn laatste thuiswedstrijd nog een keer te kunnen onderscheiden.”
“Het heeft er even om gespannen of je mee zou kunnen doen… Maar met deze hand haalde je die bal er nog uit ook!”
“Ja, beetje doorbijten,” lacht ‘Ollie’ tevreden. “Dinsdag kon ik vanwege studieverplichtingen niet trainen en had ik dus rust met die hand. Donderdag ben ik gewoon gaan trainen en heb ‘m goed in laten tapen. Ik wilde mijn laatste thuiswedstrijd niet zomaar aan me voorbij laten gaan. Ik moest en zou er staan vandaag. Ik jokte wel een beetje toen ik de fysio aangaf dat ik nergens last van had gehad. En je ziet: een beetje doorbijten dan kan het wel…”
“Ik zag dat je in de slotminuten mee naar voren wilde…”
“Ik zat wat hoog in de emotie in die laatste minuten, we moesten winnen, dus… Maar ik snapte wel dat de trainer me terug stuurde . Het was een mentale strijd om niet mee naar voren te gaan, ik moest me inhouden…”
“Volgende week moet je weer doorbijten…”
“Ja. Als we er maar voor de volle honderd procent voor gaan, dan kunnen we het iedereen lastig maken…”
“Ik denk dat jij met hele mooie herinneringen aan jouw optredens hier naar Denemarken afreist…”
“Dat weet ik wel zeker!” beaamt onze vertrekkende doelman tevreden.