Hollandia, here we come!

Uiteraard loop ik weer de hele dag met een knoop in mijn maag. Ik begin me af te vragen of ik voetbal nou eigenlijk nog wel zo leuk vind als je er zó door in de zenuwen zit. Ondanks bemoedigende berichten die me bereiken ben ik er toch allerminst gerust op: Hollandia gaat verwachtingsvol in de winning mood de strijd aan waar Huizen nog de teleurstelling van DVS’33 weggeslikt moet zien te hebben. Je speelt denk ik fijner ergens vóór dan ergens tégen…
Het vertrek om kwart over vijf laat weinig ruimte voor fatsoenlijk avondeten. Gelukkig heeft de onvolprezen Gerlinde Podt voor de inwendige mens gezorgd. Die verdient echt een lintje!
Niet alle spelers nemen plaats in de bus: er gaat ook een aantal op eigen gelegenheid richting Hoorn om reistijd te kunnen besparen.
In Hoorn laat het wedstrijdformulier na een hartelijk weerzien met de arbitrage wat op zich wachten en ik besluit de gok dan maar te nemen en te vertrouwen op het definitieve en ingevulde formulier na afloop. Het voelt toch altijd een beetje als ‘zwemmen onder water’ als ik zonder namen van de tegenstanders aan een wedstrijd moet beginnen.
Het is daar op de tribune in de schaduw toch wat frisser dan ik vooraf in Huizen had vermoed. Waar ik zaterdag nog zwetend die Huizensjaal droeg, is het nu een welkome aanvulling op mijn iets te zomerse garderobe.
Ook op dit natuurgras gaan de sproeiers dus aan. Ik ben altijd bang voor blessures vanwege die omhoog poppende sproeiertjes. Maar ja, ik heb ook wel eens een veld gezien waar er een complete putdeksel even naast het strafschopgebied uit de grond stak, dus het zal wel meevallen.
De affiche heeft helaas toch niet zo heel veel mensen naar het Julianapark gelokt.

Duidelijk

Al meteen na de aftrap wordt duidelijk wie hier de lakens uit gaat delen: Huizen. Ook zonder Ahmed al Mahdi — die op de bank begint — neemt Huizen het initiatief. Met de snelle Ohm centraal in de spits legt Huizen een fraai stukje voetbal op de wat hobbelige grasmat. Het eerste wapenfeit is een vrije trap voor Lars van Huisstede die de Hoornse aanval na de aftrap over had genomen en al meteen tegen het gras gewerkt werd. Hij neemt de vrije trap zelf en de bal komt goed voor . Bij de tweede paal wordt de bal echter in de drukte voorlangs gekopt.
Pas na negen minuten voetbal dan voor het eerst iets van serieuze dreiging van Hollandia als de rappe Niels Koster de bal strak voorgeeft, maar geen voetje met zijn voorzet vindt voor het laatste zetje. Vijf minuten later probeert Joey Lieshout maar eens van afstand om Pabon te verschalken, maar op dit soort ballen is onze doelman wel berekend!
Aan de andere kant moet doelman Shaquille Eendragt lossen als Stefano Fransberg vanuit lastige hoek een ferme pegel loslaat. De lange doelman is echter bijtijds weer ter plekke om verder onheil te voorkomen.
Inmiddels is de rolverdeling duidelijk: Huizen drukt en Hollandia loert op de counter.

Kansen en kansjes

Ondanks het fraai veldspel dat Huizen aan de dag legt komt het aanvankelijk toch niet tot écht grote kansen. Fransberg probeert het nog maar eens van afstand, maar zijn inzet vliegt ruim naast. Dan in de drieëntwintigste minuut een voorzet waar eerst Lars van Huisstede artistiek achter het standbeen langs een poging doet. De doorschietende bal wordt vervolgens bij de tweede paal op een haar na gemist door de inglijdende Tijmen Bakker.
Nog een corner en opnieuw bij de tweede paal twee man die de bal maar rakelings over zich heen zien schieten…
Hoewel de spelers zichtbaar lopen te genieten zit er toch ook wel wat frustratie onder de huid bij onze mannen. Eerst is het Sergio Kozjak die zijn tegenstander wat al te fel bejegent en kort daarop gaat ook Jaylon Moi Thuk Shung wat over de schreef. Deze keer vindt de uitstekend fluitende Teun van Pelt dat hij even een grens moet trekken en toont Jay het geel dat daar voor staat.
De beste ‘kans’ van de wedstrijd lijkt zich nog voor te doen als doelman Eendragt aan de wandel gaat met de bal en zich verslikt op de hobbelige grasmat en Jostein Ohm de kans geeft hem te attaqueren. De bal spat maar rakelings langs de voor ons verkeerde kant van de paal en Eendragt kan opgelucht adem happen en de bal ophalen…
Dan ineens uit het niets die dekselse Koster weer, die met een knallende inzet Pabon in de korte hoek tracht te verschalken. Maar ook deze keer heeft ‘Ollie’ een flitsende reactie om het gevaar te keren.

Rust

En zo gaan we dus toch wel wat teleurstellend doelpuntloos de rust in. Huizen is duidelijk de bovenliggende partij en dartelt met zichtbaar plezier over het veld. Maar al met al zag doelman Eendragt behoudens zijn eigen slippertje maar weinig grote dreigingen voor zijn heiligdom de revue passeren.
Het lijkt wel of onze spelers zo van het veldspel genieten dat ze even uit het oog verliezen dat het doel van dit spel wel het maken van doelpunten is…
Het is een soort hautain gedrag dat je je toch tegen een ploeg als Hollandia niet echt kunt permitteren: de mannen van coach Van der Werff maakten het toch ook een paar keer Pabon wel lastig. Voor je het weet loop je ‘mooi voetballend’ toch maar zo achter de feiten aan als zo’n snelle counter van Freek Vrenegoor en die snelle Koster onverhoopt wél succesvol zou blijken…
Op het veld zien we dan Ahmed al Mahdi die aan een warming-up is begonnen en wat oefeningen doet die een invalbeurt doen vermoeden.

Ongewijzigd

Al Mahdi neemt toch eerst weer even plaats op de bank en beide ploegen beginnen in dezelfde samenstelling aan de tweede helft. Ook het spelbeeld is weer hetzelfde als voor rust: Huizen domineert, Hollandia houdt tegen. Ook Arbiter Van Pelt gaat verder waar hij voor rust mee bezig was: goed fluiten: keurig past hij de voordeelregel toe en wacht heel even het voordeel af voor hij alsnog de vrije trap toekent wanneer Artuur Zutterman (die een hele goede partij op de mat weet te leggen) een ferme gooi krijgt en er zo een uitbraak voorkomen wordt.
Jaylon en Dailey lossen eendrachtig gevaarlijk balverlies van de opgerukte Sergio Kozjak op. Eén voor allen, allen voor één! Het is ondanks het uitblijven van goals toch wel genieten daar in Hoorn.

De ban wordt gebroken

Na ruim vijftig minuten wordt de ban dan toch gebroken als de opgestoomde Jaylon de bal heerlijk ‘over de hele’ naar de andere kant legt. Daar bedenkt Zutterman zich niet en haalt verwoestend uit. Als een granaat spat de bal achter de kansloze Eendragt. 1 – 0 En dat is gezien het wedstrijdbeeld bepaald niet onterecht.
Freek Vrenegoor probeert kort na onze openingstreffer de zaak weer recht te trekken met een snoeiharde imitatie van de pegel waarmee Zutterman zojuist doel had getroffen, maar zijn richtingsgevoel laat hem lichtelijk in de steek en de bal spat naast. Het geeft wel aan dat deze wedstrijd bepaald nog niet ‘gelopen’ is. Met een krap uur op de klok drijft Sergio Kozjak dan de bal op, ziet Jostein Ohm de loopactie maken en geeft het leer dan perfect in de loop mee met zijn splijtende pass. Een steekpass in de categorie Frenkie de Jong, Joey Veerman, Wim Jonk — in willekeurige volgorde… Op volle snelheid is Ohm niet meer te achterhalen. Eendragt probeert het onheil; nog te voorkomen door zijn goal te verkleinen, maar met timmermansprecisie zoekt, meet en vindt Jostein Ohm de verre hoek en tekent zo de bevrijdende 0 – 2 aan. Eindelijk heeft Huizen de marge bijeen gevoetbald die het verdient op basis van het vertoonde spel.
Een enthousiaste fan wil me dan iets toevoegen. Maar ik ben me tijdens de wedstrijd continue rugnummers en situaties aan het inprenten. Met mijn eenenzeventig lentes wordt dat geheugen toch wel iets minder en ik heb daar al mijn aandacht en concentratie voor nodig. Ik moet dan ook een beetje (te) nors de fan te kennen geven dat ik even geen tijd heb. Mijn excuses, maar net zoals er in bussen een bordje hangt ‘Niet spreken met de chauffeur tijdens de rit’, zo geldt dat bij mij ook tijdens de wedstrijd… Nogmaals: sorry!

En door?

Stefano Fransberg (ook weer heerlijk op dreef in Hoorn) werpt zich dapper voor een spijkerharde inzet. Hollandia knokt zich met de moed der wanhoop richting een tegentreffer. Even een blessurebehandeling voor aanvoerder Bart Spil na een fel lijf-aan-lijf gevecht. Huizen toont de juiste vechtlust en felheid en dar is Spil nu even het slachtoffer van.
Dan een wissel. Het is aan de overkant van het veld en ik kan wat lastig onderscheiden wat er nu precies aan wissels in en uit gaat. Het is een driedubbele wissel: Jaylon, Stefano Fransberg en Lars van huissteden nemen plaats op de bank en Ahmed, Elijah Kruize en Justen Kuiper komen voor hen in het veld. Even wat consternatie over de namen en de rugnummers, maar dan gaan we toch verder.
En het is meteen even rommelig. Drie nieuwe spelers die in een goed geoliede machine gepast moeten worden, dat geeft even wat ontrust en verstoring van de concentratie.
Bij Hollandia komt Luke Abelskamp in het veld voor die gevaarlijke Koster. Het leidt tot een gevaarlijke voorzet van Mees Manshanden. De bal vliegt bij de tweede paal maar rakelings achter… Manshanden… Ik herinner me dat mijn vader samen gevoetbald heeft met een ‘Manshanden’. Ik ben benieuwd of dit familie is. Zou maar zo een kleinzoon kunnen zijn… Het voetbalwereldje is immers ook maar een klein wereldje…

Ommekeer

Huizen: past op uwen Saeck! Opnieuw moet Pabon vol aan de bak bij een uitbraak van Hollandia die vanaf de achterlijn een felle inzet oplevert. Weer een flitsende reflex van onze onvolprezen doelman. Een schuiver voorlangs nog van Jostein Ohm die deze keer geel doel treft en dan voltrekt zich een kwartier voor tijd dat waar ik eigenlijk na de wissels al bang voor was: een hele lange voorzet waar captain Bart Spil in gelooft. Bij de tweede paal kan hij van dichtbij de bal achter Pabon koppen en de aansluitingstreffer op het bord zetten.
Geen man overboord nog, gewoon even herpakken en weer doorgaan, denk ik nog. Eentje erbij prikken nu Hollandia wellicht wat ruimtes weg gaat geven in de jacht op de gelijkmaker. Geen paniek…
Een afstandspegel teistert de vuisten van Pabon! Dit lijkt niet op ‘herpakken’, dit lijkt meer op het hijsen van de rode stormbal!
Robbie Schipper en Dani Vivié worden het veld in gestuurd om het tij nog te keren. Tijmen Bakker en Jostein Ohm staan hen plekje af. Maar het werkt niet…
Zes minuten voor tijd opnieuw een hoge voorzet van Mees Manshanden en een goede kopbal van Joey Lieshout die onhoudbaar binnenslaat en de stand is weer verbijsterend gelijk…

Billenknijpen

Hollandia proeft bloed en mij spelen de paralellen met Hoogeveen Uit weer door de geest. Het lijkt wel een herhaling van zetten: ook daar een oppermachtig Huizen dat een 0 – 2 voorsprong door de vingers liet glippen. Nu is het Hollandia dat Huizen op de pijnbank legt en er weer helemaal in gelooft. Een roep om hands als de bal hard in de menigte voor Pabon gespeeld wordt, gelukkig geeft Van Pelt geen gehoor aan deze Hoornse noodkreet, maar Huizen wankelt. Opmerkelijk hoe weinig veerkracht de ploeg op kan brengen nu het tegenzit.
De reguliere speeltijd zit er op een minuutje na op als Hollandia nog een serietje corners te nemen krijgt. Een bijna doorbraak als er aan de verkeerde kant verdedigd wordt en een doorbraak richting Pabon dreigt. Opnieuw een corner. Huiveren op de tribune en dan niet vanwege het frisse windje dat langs mijn overhemdje schuurt… Nog een gevaarlijke kopbal die deze keer gelukkig wat te hoog gericht is en dan komt het eindsignaal van Van Pelt uiteindelijk als een verlossing… Onbegrijpelijk hoe deze wedstrijd zo heeft mogen omkeren… Huizen was een uur lang hard op weg de thuiswedstrijd tot een formaliteit te maken en schiet zich opnieuw in eigen voet…

Rob de Groot

“Ik heb gaandeweg deze wedstrijd een drietal kernwoorden voor dit verslag door het hoofd voelen glijden: ‘Superieur’, daarna ‘Onnodig’ en tenslotte ‘Weggegeven!’…” begin ik het interview nadat ik vanachter de kleedkamerdeur de irritaties zo ongeveer onder die kleedkamerdeur door zag sijpelen.
“Ja, nou, dat klinkt goed,” klinkt het nuchter.
“Nou, nee! Dat vind ik niet!”
“Nou ja, in die zin goed dat het een goede weergave is van de wedstrijd,” beaamt De Groot.
“Tot de wissels speel je Hollandia eigenlijk gewoon van de mat, zonder echter veel kansen te creëren…”
“Nou, ik denk niet dat we ze van de mat speelden,” regeert De Groot bescheiden. “Maar we hadden wel gewoon controle over de wedstrijd. We kregen niet veel kansen, maar gaven ook helemaal niks weg. Verdedigend deden we het dus hartstikke goed. Ook in balbezit geen probleem, en op de momenten dat er wat ruimte ligt spelen we ook de juiste bal. Uiteindelijk beloon je jezelf daarin met die goal van Artuur Zutterman en uiteindelijk de 0 – 2. Ook daarna liggen er genoeg ruimtes en krijgen we ook nog een goede kans op de 0 – 3.
Dan zie je hoe zij wat opportunistischer gaan spelen en dan is het zaak dat je niet gaat twijfelen en gewoon vooruit druk blijft zetten en niet achteruit stapt. Dat doen we dan niet en dan lijden we onnodig balverlies en lopen we tegen die 1 – 2 op en begint het bij een tegenstander natuurlijk te kriebelen…”
“Dat was het moment waarop ik ‘Onnodig’ als trefwoord koos…”
“Ja, dat klopt! Maar dat is vaker als je een tegengoal krijgt dat een tegenstander dan denkt dat er wat te halen valt. Die nummer negen (Luke Abelskamp, Red.) komt er dan in, dus ze gaan nog iets meer va banque spelen. Maar dat is ook een moment dat als je daar niet aan toegeeft, dat je dan tweede ballen kunt veroveren en in de counter die wedstrijd kunt beslissen. Maar dat doen we dan niet en gaan we over het hele veld achteruit lopen. Zij speelden wel de bal achter onze linies waar wij dat nalieten en zo kwamen we in de verdrukking. Zij liepen hard naar voren toe en wij gingen gebukt onder de stress.”
“Ik kreeg de indruk dat we na die 0 – 2 dachten dat die derde gewoon vanzelf wel zou gaan vallen…”
“Ja, we wekten de indruk dat het met ietsje minder ook wel goed zou gaan komen. Als je dan een 0 – 2 voorsprong weggeeft, dan mag je zeker spreken van Hollandia dat die houding afstrafte, ja… Twee goals die getuigden van een vorm van ‘passiviteit’… Die voorzetten kwamen eigenlijk te makkelijk voor de goal. Daar maakte Hollandia goed gebruik van.”
“Je had het vandaag eigenlijk af kunnen — moeten — maken!”
“Ja, dat is die zakelijkheid waarmee we ook in de competitie wel eens te maken hebben gehad: als je voor komt te staan gewoon niks meer weggeven en de voorsprong uitbreiden waar de mogelijkheden er liggen. Ook nu weer: als een tegenstander het momentum heeft, door een verdwaalde bal of een tegengoal, dan is het zaak om zo snel mogelijk weer orde op zaken te stellen.”
“De 0 – 0  met rust viel mij eigenlijk al tegen…”
“Ja de kansenverhouding lag 1 tegen 3 in ons voordeel…”
“Die keeper werd toch niet echt op de proef gesteld…”
“Ja, daar ben ik het mee eens. Dat heeft toch ook wel wat te maken met de omstandigheden: toch wat hobbelig natuurgras, een bal die wat lichter is dan waar wij normaal mee spelen. Maar toch waren er momenten dat we in balbezit iets te slordig waren en verkeerde keuzes maakten: een balletje terughalen in plaats van die zestienmeter aanvallen. Als je dat beter doet, kom je ook tot meer schotkansen…”
“Ik kreeg de indruk dat ze zo liepen te genieten van het combineren, dat het zo lekker liep, dat ze vergaten ‘Ik moet nog een doelpunt zien te maken ook!’…”
“’t Zou kunnen. Ik heb ook heel rustig op de bank gezeten. Ik dacht dat we met die eerste helft tegen Hollandia zeker tevreden konden zijn. Zo gingen we ook de kleedkamer in: prima eerste helft, op zich niks aan de hand…”
“Ik hoorde zojuist echter door de deur heen toch de nodige irritatie doorklinken…”
“Nou, zeker! We laten het ons gewoon weer overkomen. ‘Je de kaas van het brood laten eten’ deed hier zeker opgeld! De emoties die dat met zich meebrengt moet je voor je laten werken op het veld, duels winnen, je medespelers ondersteunen, zorgen dat iedereen weer even wakker is, nu kwamen die emoties er in de kleedkamer pas uit. Dat vind ik op zich niet zo erg, alleen kijkt men dan heel snel naar oorzaken. Als je die buiten jezelf zoekt, dan denk ik dat je zelf een beetje een te grote broek aantrekt. Alleen Joshua mag ontevreden over anderen zijn, want die heeft geen minuten gemaakt vandaag. De rest moet gewoon eerst naar zichzelf kijken of ze er wel alles aan hebben gedaan wat van ze verwacht mocht worden in deze wedstrijd!
Winnen en verliezen doe je met z’n allen. Dáár ging mijn frustratie over dat je dat als groep moet nemen!
Zaterdag moeten we weer. We moeten gaan denken over die twee wedstrijden. Dit voelt als een gemiste kans, dus nu komt het gewoon op aanstaande zaterdag aan…”

Jostein Ohm

Half twaalf weer op een verlaten Wolfskamer. Toch neemt Jostein even de tijd om nog met me te praten; ik was de mannen namelijk misgelopen in de Hoornse catacomben…
“Dat was weer een ouderwetse ‘Ohm-goal’ die je maakte!”
“Inderdaad. Die heb je al een tijdje niet meer gezien, haha,” lacht een nog zichtbaar aangeslagen Jostein. “Nee, het is niet dat we nu tegen een tegenstander uit de vierde divisie spelen, maar de actie zoals vandaag, in die situatie kwam ik dit seizoen sowieso niet zo heel vaak. Sergio legde hem perfect in mijn loop en ik kreeg op dat moment veel ruimte. Een goede goal, maar je koopt er helemaal niks voor,” sombert Jostein verder.
“Nou ja, anders verlies je ‘m hier gewoon met 2 – 1!” werp ik tegen.
“Nee, ja, nou, het is gewoon zonde,” knokt Jostein verder tegen de teleurstelling. ”Voor mijn gevoel was er gewoon helemaal niks aan de hand. Uit het niets laten we ze het laatste kwartier nog terug in de wedstrijd komen met twee goede voorzetten en twee goede kopgoals. Maar voor mijn gevoel zat het er voor hen helemaal niet in en waren we zeker ook de eerste helft oppermachtig. We hadden dan wel geen supergrote uitgespeelde kansen, maar voetballend waren we gewoon de bovenliggende partij…”
“Aanstaande zaterdag dan maar vol op het orgel…”
“Als we weer hetzelfde kunnen brengen en lering trekken uit die tegengoals, maar ik moet denk ik even de beelden teug gaan kijken. Als je in het veld staat dan beleef je en wedstrijd toch anders dan wanneer je ‘m vanaf de tribune bekijkt…”