In een eerste helft waarin Huizen de lakens die er waren ook trachtte uit te delen, bleef de Huizer dominantie maar magertjes uitgedrukt in de 1 – 0 voorsprong die het daaruit wist te destilleren.
Huizen leek die schamele voorsprong die al min of meer als een kleine blamage aanvoelde mee de rust in te nemen, toen in de dying seconds een overduidelijke tik hoorbaar was op de hakken van een Unicum speler die zich binnen de lijnen van onze zestien bevond. De uitstekende fluitende arbiter kon niet anders dan dat gevreesde gebaar naar de stip maken. Dit cadeautje werd dankbaar uitgepakt en Huizen moest min of meer met de staart tussen de benen aan de thee. Wellicht met het idee dit na rust wel even recht te gaan zetten, want de overmacht en de kansen waren dermate groot dat het gewoon niet anders leek te kunnen gaan dan dat het straks wel goed zou komen…
Met een compleet ander Huizen tussen de lijnen (er bleven er maar twee spelers van de eerste helft staan) bleken de rollen echter nadrukkelijk omgedraaid: nu was het Unicum dat zich met het uitdelen van die lakens bezig hield. Uitgerekend een voormalig Huizen speler joeg de 1 – 2 binnen na geklungel achterin, de tachtigste minuut leverde zelfs de 1 – 3 op toen een hoekschop (Huizen had er denk ik wel een twintigtal genomen die eerste helft!) demonstratief als voorbeeld van hoe je zoiets doet, werd binnen gekopt.
Vijf minuten later werd de kers op de taart gezet als een simpele pass op het middenveld niet ter bestemder plekke aankomt en een simpele steekpass onze gelederen splijt als de kloofhamer van een diamantair.
Huizen miste zelf ook wel enige kansen, maar als onze gasten uit Lelystad het vizier ook maar iets scherper hadden gehad, dan zou het leed niet te overzien zijn geweest.
Een harde en vooral pijnlijke les voor een Huizen dat de tweede helft volkomen afgeschminkt werd…