Kolping Boys uit, altijd lastig…

Hoewel Huizen voortvarend aan de strijd begon en ferm druk zette op het gehavende (6 invallers!) Kolping Boys, wisten de kansen — en dus ook de doelpunten — daar helaas geen gelijke tred mee te houden. Pas na een dik half uur wist Huizen de score pas open te breken. Na een actie waaruit vier(!) honderdprocentskansen ontstonden, was dan pas de vierde van die pogingen doeltreffend om de enige treffer te produceren waarmee Huizen de rust in zou gaan. Een veel te magere score gelet op het voetballende overwicht dat Huizen aan de dag had gelegd in die eerste vijfenveertig minuten.
Na rust opnieuw een sterker Huizen dat met een aanvallende wissel de stand verder in haar voordeel wilde ombuigen. Maar ook met een extra aanvaller erbij bleven de echte grote kansen — en dus opnieuw de doelpunten — uit.
En tja, als je zelf niet scoort…
De gelijkmaker viel de aanwezige Huizer fans rauw op het dak. Men zag het ‘aankomen’, men ‘voelde’ de bui al hangen. En een kwartier voor tijd betekende zwak ingrijpen achterin bij een van de sporadische uitvallen van de thuisploeg alsnog de gelijkmaker. Opnieuw werd er een blik aanvallende spelers open getrokken en weer werd er wanhopig getracht puntverlies te voorkomen. Maar Huizen had tot de kerst door kunnen modderen zonder te scoren en deed dat dan ook niet meer. Het eerste puntverlies werd daarmee een pijnlijk feit.