Kolping Boys uit, altijd lastig…

Wie in de atlas op zoek gaat naar het plaatsje Kolping komt bedrogen uit, de ‘Boys’ komen namelijk uit Oudorp, nabij Alkmaar. De club is vernoemd naar Adolph Kolping (1813-1865) een Duitse priester die jeugdwerk deed. En nee: hij heeft zelfs die club niet opgericht!
Goals van Grep en Mick Bakker hebben op De Wolfskamer onze Onder23 al op een 2 – 1 voorsprong gezet als ik op een zonnige en winderige Wolfskamer arriveer.
Vandaag geen Dion van Burik die we helaas enkele weken zullen moeten gaan missen nadat hij afgelopen dinsdag met een lastige blessure uit de warming-up kwam. Met een Grep die bij de Onder23 blijkbaar nog steeds op schot is, zou ik het toch ook het overwegen waard vinden om hem mee te nemen naar Alkmaar.
Chauffeur Gert-Jan stuurt ons bekwaam naar sportpark De Nollen (duin– of dijkresten). Een net en vriendelijk sportpark dat nog wel een beetje ‘eerste klasse’ ademt: knusse kantine, tribune met vier rijtjes stoeltjes. Dichterlijke vrijheden ook langs het pad naar de kantine: borden met spreuken als ‘Als je niet samen speelt, speel je tegen elkaar’ en meer van die opvoedende teksten. De gemoedelijkheid spat er vanaf!
Wat er precies aan discussie vooraf is gegaan weet ik niet, maar de goedlachse schoonheden achter de bar worden door iemand aan de tand gevoeld aangaande de koffiekwaliteit. Ik krijg een koffie aangeboden door een bestuurslid dat me opvangt als ik naar de bestuurskamer informeer. Die is bestuurskamer is nog bezet en ik moet dus even de kantine in. Ik heb de dames beloofd de koffie in dit verslag te beoordelen, dus bij deze: een dikke 7,5! Niks mis mee!
Maar als ik dat wil noteren mis ik ineens mijn notitieblok en trouwe vulpen.
PANIEK!
Ik weet nog dat ik het in de bus nog had en dus spoorslags terug naar de parkeerplaats waar Gert-Jan gelukkig nog lekker aan zijn bammetjes zit. Pfff! Ik kan in ieder geval naar binnen.
Dit soort zaken zijn een met enige regelmaat terugkerend item in mijn boze dromen: ik kan het veld niet vinden en ren wanhopig in de rondte, of ik sta ergens achteraan een menigte te kletsen en vergeet helemaal aantekeningen te maken, ik ben mijn boekje of pennen kwijt, en meer van dat soort ongerief. Badend in het zweet word ik dan wakker. Ja, ben je eenenzeventig en lig je nog te zweten van een spelletje voetbal…
Nu leek de nachtmerrie dan toch heel even werkelijkheid te worden. Gelukkig lag mijn boekje netjes op mijn stoel. Uit mijn tas gegleden met opstaan…
Onder de zware dreunen van twee boomboxen werken de spelers de warming-up af, als ik even later de speaker hoor, dan snap ik ook waarom. Ik versta dan ook de naam van het overleden erelid Jan Giling niet. Ik ben daar blijkbaar niet enig in, want het verder keurige publiek babbelt ook rustig door de toespraak die aan de minuut stilte vooraf gaat. Ook opstaan tijdens de minuut lijkt hier niet echt de gewoonte. Vreemd.
Ook ‘vreemd’ in de zin van dat ik een dergelijk bedrijf nog nooit gezien heb, is het bord van Hans Groot ‘Systeemwandelarij’. Zal ongetwijfeld meer met systeemwanden dan met de wandelsport te maken hebben, denk ik. Het trekt natuurlijk wel de aandacht op deze manier!

Uit de startblokken

Met Sergio Kozjak in de spitspositie lijkt het erop dat Rob de Groot ondanks de zeperd van dinsdag tegen Unicum weinig aanleiding heeft gezien zijn basis te wijzigen. Die basis lijkt uit op eerherstel, want het spat uit de startblokken en stuift op het doel van Kolping-doelman Nick Plomper af. In het eerst strijdgewoel ligt daar dan ineens Thomas Menu van Kolping op de grond en moet buiten de lijnen verzorgd worden. Net terug van een blessure schoot het er nu aan de andere kant weer in. De onfortuinlijke Menu moet al na twee minuten vervangen worden door Niels de Wit. Triest en dat gun je geen enkele sporter. Thomas: sterkte en een spoedig herstel gewenst en we hopen je snel weer in actie te mogen zien!
Reijner Blom weet pas na vier minuten voor het eerst voet op de Huizer helft te zetten en pas na een dikke zeven minuten weet Kolping Boys via Floris Kemps ons strafschopgebied te bereiken, maar dat loopt dan meteen weer stuk bij Max Heuperman die de bal verspeelt.
Huizen heeft inmiddels de duimschroeven uit de tas gehaald en draait die stevig aan bij de thuisploeg. Kozjak verlengt een inworp in het strafschopgebied slim met de rechtervoet, een halve karatetrap waarmee hij de bal helaas net áchter Jason Sumter stuurt. Stefano Fransberg gaat na een ferme beuk neer rand zestien, maar arbiter Mauricio Plat ziet er slechts een schouderduw in.
Steviger wordt Tim Vrakking aangetikt als hij met gesteven zeilen opstoomt richting Nick Plomper. Tim is bepaald geen ‘pieper’ en als hij dan ook blijft liggen en aangeeft verzorging nodig te hebben, weten we al dat het mis is. En ja hoor: ondersteund door fysio Özkan Adiküzel probeert Tim het buiten de lijnen nog heel even, maar het is zonneklaar dat hij die lijnen niet meer zal passeren om weer aan de strijd deel te gaan nemen. Opnieuw een tegenvaller voor Rob de Groot en zijn staf.
Tijmen Bakker is de logische vervanger: Tijmen naar het middenveld en Barbosa naar de laatste lijn.
Huizen dringt aan, maar tot uitgespeelde kansen wil het maar niet komen. Huizen speelt ook niet slim: een torpedo als Jason Sumter moet je ‘lanceren’ en niet in de voeten aanspelen. Dat is uiteraard een beetje een kip-en-ei verhaal: hoe bied je je aan, hoe vraag je om een bal en hoe wordt die bal dan uiteindelijk gegeven. Maar ik zag enkele malen daar toch echt wel de nodige ruimte achter de stugge defensie van de Jongens van die Duitse priester voor ontstaan. Je moet de kwaliteiten dié je als ploeg hebt wel gebruiken uiteraard!

Drukken

Huizen blijft drukken, Kolping Boys blijft gedisciplineerd de rijen gesloten houden. Ook arbiter Plat ontkomt helaas niet aan geel. Eigenlijk was de overtreding op Vrakking al geelwaardig geweest, maar ik kan me voorstellen dat Plat dat als een poging de bal te spelen heeft beoordeeld. Maar nu test Max Heuperman opzichtig de kwaliteit van ons fraaie shirt. Jason Sumter draagt blijkbaar prima kwaliteit, want het shirt overleeft deze rektest met verve. Alleen denk ik dat het shirt mij nu ook past…
Het levert Huizen een vrije trap op net buiten het strafschopgebied. Jason stapt er overheen en Kevin van Dieren krult de bal fraai richting tweede paal waar Dailey Groenewegen de bal keurig terug de doelmond in stuurt. Op de doellijn wordt de bal binnen gekopt, maar daar heeft de jonge grensrechter (19!) Joran Mostert helaas buitenspel van Dailey bij geconstateerd. Kordaat ventje die Mostert!
Dichter dan dit was Huizen eigenlijk ondanks alle overwicht toch nog niet echt bij een doelpunt gekomen en dat begint toch wat zorgen te baren. Als je dik zeventig procent balbezit hebt, dan moet je daar wel iets meer mee gaan doén!
Opnieuw een actie die onreglementair gestuit wordt even naast de hoek van het Alkmaarder strafschopgebied. Deze keer wordt de bal echter recht in handen van doelman Plomper gejaagd. Dáár gaan we deze doelman niet mee verrassen. Ook een voorzet van Eja Dakriet wordt door Plomper vakkundig onderschept. Maar tot echt uitgespeelde kansen komt het maar steeds niet.

Eindelijk…

We zitten bijna op een half uur voetbal als daar ineens die ene kans is die iedere ploeg in een wedstrijd wel krijgt. En dan hebben we het uiteraard over een kans voor Kolping Boys. Omerkaan Orhangazi breekt ineens gevaarlijk door onze linies en doemt voor Brent van Bockel op. Brent verkleint zijn doelvlak met een paar passen en heeft dan gelukkig de reflex in huis om de spijkerharde inzet op de vuisten te nemen. Daar had Kolping maar zo brutaal de leiding kunnen nemen!
Aan de andere kant moet Plomper adequaat reageren op een onverwachtse inzet van Sergio Kozjak die maar zo bij de eerste paal binnen had kunnen dwarrelen. Plomper weet er op het nippertje een handje voor te steken. Het zou uitstel van executie voor Plomper betekenen, want twee minuten later is het dan toch raak als hij dapper een lage voorzet wil onderscheppen. Plomper moet echter ‘lossen’ en dan is daar meteen een Huizer er als de kippen bij om de rebound binnen te werken. Ware het niet dat Plomper zich manmoedig voor de inzet gooit! Weer spat de bal weg, weer een rebound die binnen gewerkt lijkt te gaan worden, maar nu via de paal het veld weer inkomt, dan nog een inzet op een verdediger en tenslotte het laatste tikje door Sergio Kozjak die de bal dan pas in vierde instantie over de lijn weet te tikken. Er gebeurde een hoop in dat strafschopgebied en even ben ik bang dat ook deze goal afgekeurd zal gaan worden, maar Plat wijst na een korte blik op vlaggenist Mostert naar de middenstip. Eindelijk heeft Huizen loon naar werken, maar de manier waarop is wel typerend voor Huizen: vier kansen op rij nodig om de bal één keer binnen te kunnen werken…

Doordrukken

Doordrukken lijkt nu het devies voor Huizen. Kolping Boys is toch even aangeslagen en het is zaak nog vóór rust voldoende afstand te nemen om aan alle twijfel een eind te maken. Huizen is het aan het veldoverwicht eigenlijk wel verplicht om hier minimaal met een nulletje of twee, drie aan de thee te gaan.
Natuurlijk legt Kolping het hoofd niet deemoedig inde schoot en het is dan ook het hoofd van die lange spits Joey Gijzen die uit een vrije trap Van Bockel tracht te verschalken. De bal verdwijnt echter recht in de veilige handen van onze doelman.
Tijmen Bakker is dan dicht bij die noodzakelijke 0 – 2 als hij bij de tweede paal een voorzet van Sumter rakelings naast tikt. Tijmen realiseert zich welk een unieke kans hij laat liggen en grijpt zich naar het gekortwiekte haardos. Dit soort ballen moet je gewoon máken. En dat realiseert Tijmen zich uiteraard ook terdege.
Een herhaling van de situatie bij de openingstreffer doet zich bijna voor als een corner in eerste instantie wordt weggewerkt door Kolping Boys. De bal wordt opnieuw ingezet en dan spat het leer loodrecht omhoog. En wat loodrecht omhoog gaat, komt ook loodrecht weer naar beneden. Daaronder heeft een menigte dringende spelers zich verzameld in de strijd om het vallende leer. In de menigte ziet geen Huizer deze keer kans de bal over de lijn te werken. Het is Stefano Fransberg die tenslotte de bal niet vol weet te raken en zo een redelijke mogelijkheid aan zich voorbij ziet gaan.

Rust

Na een goede actie van Tijmen Bakker op de achterlijn, mag Huizen nog een hoekschop nemen. Opnieuw wordt het hoofd van José Barbosa gezocht, maar niet gevonden. Nee, ook vandaag zouden de hoekschoppen niet echt een wapen voor Huizen blijken. Het begint echter ook een repeterende breuk voor Huizen te worden dat het wél leuk voetbal speelt, maar dat overwicht maar niet op het scorebord tot uitdrukking wordt gebracht. Kolping Boys zal met deze schamele 0 – 1 zeker niet ontmoedigd de kleedkamers ingaan. Ondanks de dikke zeventig procent balbezit heeft Huizen heeft Huizen daar veel te weinig profijt van getrokken. Sterker nog: met die kans voor Orhangazi bleef de kansenverhouding akelig in evenwicht…
Onze wissels wekken niet echt de indruk dat ze zojuist te horen hebben gekregen dat er een invalbeurt aanstaande is. Pas halverwege de rust neemt Lars van Huisstede (deze week ziek geweest en dus weinig getraind) de rennerd om kort daarop weer op het veld te verschijnen en aan een serieuze warming-up te beginnen.

Wissel

Het is Stefano Fransberg die in de kleedkamers is achtergebleven. Opnieuw beleven we een herhaling van het spelbeeld van de eerste helft. Het is echter nu Gijzen die een bal na een veelbelovend uitziende aanval naast de goal van Van Bockel jaagt. Een schot voor de boeg: Huizen moet waken voor dat ene moment van onachtzaamheid, die ene handsbal, die ene verkeerd uitpakkende tackle, dat ene uitglijertje. Kolping Boys leeft nog en realiseert zich dat terdege.
Een voorzet van Lars van Huisstede wordt door Jaylon Moi Thuk Shung op de borst opgevangen in een druk strafschopgebied. De idee is prima, de uitwerking helaas iets minder. En in die drukte is de foutmarge uiteraard heel erg klein. De bal springt dan ook net iets te ver van de borst om tot een adequate voortzetting te kunnen komen. Kansje? Nou, hou het vooralsnog op een mogelijkheid tot een kans…
Huizen worstelt verder met die compacte defensie van de Oudorpers. Ook aan de uithaal van Tijmen Bakker mankeert op zich weinig als hij de bal van Kozjak ontvangt, ware het niet dat er zich weer een Kolping Boy voor gooit. Verbeten houdt de massieve Kolpingmuur stand. Ook een inzet van Jaylon spat uiteen op de hakken van een verdediger. Zelfs als Thijmen Kee een bal van Sergio Kozjak spijkerhard in het gelaat krijgt, weigert de dapper strijder neer te gaan. Geen risico nemen dat scheidsrechter nog even door laat spelen terwijl Kee op de grond zijn tien tellen ligt te pakken. Nee, je kunt van die Kolping Boys zeggen wat je wilt, maar hun strijdlust is voorbeeldig!

Niet buigen en niet barsten

Met de minuut groeit de overtuiging bij de mannen van coach Charles van Altena dat er hier iets te halen valt en dat geeft ze de kracht om onverdroten door te gaan. Huizen lijkt er zich toch de tanden op stuk te gaan bijten. Een uitval van Jent van der Hoeven en een harde voorzet. Recht voor de goal vergeet spits Gijzen er de voet tegenaan te zetten. Dat had maar zo de gelijkmaker kunnen betekenen! Opnieuw een bal hard voorlangs, nu echter géén Alkmaarder in de buurt om er die voet tegenaan te kunnen zetten. Kolping lijkt toch de schroom wat van zich af te gooien en ook aanvallend met hun spelden wat te gaan prikken. Maar ook een speldenprik kan verrekte zeer doen en Huizen moet echt op haar tellen gaan passen om niet in het open mes te gaan lopen!
Een schiettent voor de neus van Nick Plomper na vierentwintig minuten doelloos voetballen in deze bloedeloze tweede helft. Het leidt tot een vrije trap voor Huizen die door Lars van Huisstede echter kansloos hoog over de goal van Plomper wordt gejaagd. ’n Beetje slordig, want daar had gewoon meer in kunnen zitten met wat meer overleg en slimmigheid.
Van Altena brengt dan Dylan van Alphen de wat tegenvallende Max Heuperman, waarna Jaylon zich wat al te simpel van de bal laat lopen bij een veelbelovende uitbraak. De corner die dat oplevert loopt ook al met een zelfde sisser af. Nee, ‘hoogstaand’ gaat niet in het rijtje woorden voorkomen waarmee ik deze wedstrijd zou willen omschrijven.

Ja hoor…

Jaylon is dan sterker met zijn schouderduw dan Niels de Wit bij een duel om de bal. Slim steekt Jaylon de bal meteen tussendoor richting Jason Sumter die zich echter al voorbij de verdedigers bevindt. Nu is het grensrechter Ryan Witteveen die hier een vlaggenstokje voor steekt. Opnieuw een beslissing waar weinig op aan te merken viel. Maar het blijft altijd jammer als een goede actie op een dergelijke wijze tot een einde komt… Veel meer viel er namelijk ook niet te genieten voor de meegereisde supporters.
Floris Kemps stuurt een diagonale voorzet richting Joey Gijzen. De lange spits heeft echter te weinig controle over zijn aanname om er iets effectiefs mee uit te kunnen richten. Het is weer zo’n prikje…
Elijah Kruize en Jostein Ohm mogen dan proberen het vastgelopen Huizer bootje weer vlot te trekken. Het kost Artuur Zutterman en Jason Sumter hun plekje.
Geen gouden wissel helaas. Want een minuut later mag Jent van der Hoeven met een slimme beweging Eja Dakriet het Alkmaarder bos in sturen. De voorzet lijkt ‘n simpele prooi voor onze defensie, maar uit het niets duikt daar Reijner Blom tussen de verdedigers door en glijdt de bal achter de verbouwereerde Brent van Bockel. Wat we eigenlijk al voor de rust aan voelden komen is nu dan toch geschied: Kolping staat gelijk: 1 – 1 en dat is een hard gelag voor alles dat hier met een groengele sympathie heen is gekomen…

Wissels

Van Altena grijpt meteen in en brengt Sasha Lakeman voor Orhangazi. Huizen zet aan om de volle winst alsnog binnen te gaan harken. Jostein Ohm kopt een voorzet goed naar de grond, maar de bal ketst rakelings langs de verkeerde kant van de kruising. Dakriet draait een voorzet goed in waar Plomper onderdoor gaat. De verraste Lars van Huisstede ziet zijn kopbal ook aan het Kolpingdoel voorbij vliegen.
Kramp bij doelpuntenmaker Blom en Jostein Ohm verleent hem sportief eerste hulp. Kolping heeft diep moeten gaan om de Huizer stormloop te weerstaan en dat begint nu zijn tol te eisen. De Groot zet ook Ra’sean Bediako nog in, maar ook onze getalenteerde vleugelspits zal het tij niet meer in het voordeel van Huizen weten te keren. Een corner nog die ook weer simpel geruimd wordt en dan gaan de armen van de Kolping Boys in de lucht. Hun punt voelt als een overwinning, ons punt voelt als een smadelijke nederlaag…

Rob de Groot

“Bij veel mensen leeft de verwachting, of de hóóp, dat we zullen gaan promoveren. Heb jij vandaag dingen gezien die die verwachtingen zouden kunnen rechtvaardigen?” open ik korzelig mijn interview met onze oefenmeester.
“Ik kan me voorstellen dat mensen de hóóp hebben, maar ‘hoop’ daar vertrouw ik niet zoveel op. Ik vind niet dat je kunt zeggen dat wij wel even mee zullen gaan doen voor promotie. Daar zijn we nog heel veel van verwijderd. Als je 1 – 1 speelt tegen deze ploeg, met alle geblesseerden die ze hebben, als je dan dit op de mat legt… Ik zeg niet dat we slecht gespeeld hebben, maar wel dat we veel te weinig gedaan hebben met het balbezit dat we gehad hebben.”
“Het viel mij op dat met name het inspelen van onze voorwaartsen weinig doordacht was… We hebben een Jason Sumter die bliksemsnel is, die speelden we toch in de voeten aan waar er achter hem en zijn man gewoon een meter of tien ruimte lag…”
“Ja, eens! Ik denk dat het er ook om gaat hoe de speler die bal ‘vraagt’. Hij vraagt ook een paar ballen in de voeten en dat kan best een reden hebben in de zin van dat hij door wil bewegen, dat zou prima zijn. Alleen wij herkennen dat nog onvoldoende! Als Jason een-tegen-een staat dan wordt het gevaarlijk. Maar dat gebeurde gewoon te weinig. Ook aan de andere kant Jaylon, ze moeten daarin veel dominanter zijn, zo van ‘Geef mij die bal maar’… Als er ruimte ligt, geef ‘m dan vooral diep! Maar we moeten ook gewoon slimmer positie kiezen.”
“Ik vond dat we voor het veldoverwicht dat we zeker de eerste helft hadden, veel te weinig kansen hebben gecreëerd. Ik heb hun keeper eigenlijk niet echt veel safes zien hoeven verrichten…”
“Nou, zeker wel een aantal, maar wel te weinig voor het balbezit dat we hadden. We hebben de hele wedstrijd door wel gedomineerd, maar dat was ook wat de tegenstander allemaal prima vindt. Hun uitgangspunt was: ‘Als we een puntje pakken hebben we het goed gedaan!’. Ook de tweede helft met de wind in de rug lieten ze dat nog steeds zien, zakten ze nog steeds terug. Maar de mogelijkheden die we kregen speelden we slecht uit. De laatste handeling was dan gewoon niet overtuigend: een paar kopballen waarbij de keeper eigenlijk al weg is en je alleen maar de bal hoeft te raken om te scoren. We hebben gewoon heel veel moeite met het maken van doelpunten…”
“In de rust wisselde je Stefano Fransberg. Was dat vanwege een blessure of tactisch?”
“Nee, dat was tactisch. Ik vond dat de ruimtes aanvallend dermate groot waren waarmee ik daar met een extra aanvaller meer uit wilde proberen te halen. Stefano heeft het verder prima gedaan, maar Lars was de laatste tijd in goeden doen, dus een ander erop…
Maar goed: deze tegenstander staat laag op het veld, die vinden ons initiatief prima, waardoor de ruimtes gewoon wat kleiner worden. Dus moet je het meer over de zijkanten zoeken, je merkte dat het daar piepte en kraakte bij de tegenstander. Dan moet de voorzet natuurlijk wel goed zijn, maar we kwamen pas in de problemen als we probeerden de aanval door de as te spelen… Dan ben je het even helemaal kwijt bij een counter. Dat we vier doelpogingen nodig hadden voor onze goal erin zat dat was inderdaad wellicht wat typerend voor ons scorend vermogen.
Nee, ik ben toch niet bang dat ons dit op gaat breken. Als je het heel plat slaat is het gewoon een uitwedstrijd waarin je met 1 – 1 naar huis rijdt. Niet optimaal uiteraard, maar we mogen en moéten ook veel meer van onszelf eisen! Iedereen was teleurgesteld, iedereen vond het ongelofelijk, net als afgelopen dinsdag. Het is iets waarvan ik vind dat je veel volwassener moet gaan worden en meer van jezelf moet eisen. Dan geef je denk ik helemáál geen kans weg tegen een Kolping Boys en wordt het misschien één, twee of drie nul. Nu wordt het dus 1 – 1…”
“Volgende week Aalsmeer…”
“Ja, komende weken treffen we ploegen waarvan ik er vanuit ga dat ze meer kwaliteiten zullen hebben dan dit gehavende Kolping Boys. Het voordeel is dan dat we het daartegen niet allemaal zelf hoeven te verzinnen…”

Captain Dailey Groenewegen

Ik zou zo 1-2-3 geen uitblinker of smaakmaker durven aanwijzen vandaag. Geen speler met een specifiek opvallende rol. Ik vond Barbosa sterk in de laatste lijn, maar die heb ik pas voor mijn microfoontje gehad. En dus pluk ik nu aanvoerder Dailey Groenewegen maar even bij zijn kuif voor een korte analyse…
“Er hing een grafstemming in de kleedkamer, dus ik denk: ik neem de aanvoerder maar…”
“Ja, ik denk dat we het terugkijkend op die eerste helft eigenlijk prima doen. De tegenstander laat ons aan de bal. Volgens mij zijn ze ook totaal niet compleet, dus moesten wij het spel gaan maken. Vooral via de zijkanten zien er doorheen te komen en dat deden we op zich dan niet verkeerd. Maar we hadden toch meer kansen moeten creëren. Dan dwing je hen om achteruit te lopen en kan je ze bij de strot pakken om het slot op deur te gooien. Maar als je dat dan niet doet, dan blijven ze in de wedstrijd. We hebben het er in de rust nog over gehad dat we meer afstand moesten gaan nemen om hier geen puntverlies te gaan lijden.
In de eerste helft zag ik wel een paar momenten dat we onze spitsen goed achter de verdedigers wisten aan te spelen, er overheen, er omheen of er doorheen, maar de tweede helft stonden ze nog meer op eigen helft en worden de ruimtes achter hun verdediging nóg kleiner en wordt het dus nóg lastiger om ze daar aan te spelen. Maar hoe dan ook moeten we gewoon die tweede en die derde gewoon maken.”
“Maar ja: heb jij de kansen gezien waar die goals dan uit zouden hebben moeten vallen?”
“Ja, ik heb zeker kansen gezien, maar je moet ze wel áfmaken! Als je scherp voor de goal bent, dan maak je ze gewoon af. Je zag het ook aan onze goal: daar hadden we vier kansen voor nodig voor hij er in zat. Dan denk je jemig, hoe kunnen we die missen?! Maar waar ‘m dat aan ligt? Scherpte, het juiste moment kiezen, denk ik… Al probeer je het maar eens een keer van afstand!
Maar ook zo’n moment dat die keeper onder een bal doorgaat en Lars eigenlijk te verrast was om hem binnen te tikken. Ondanks dat we heel veel aan de bal zijn geweest hebben we die keeper eigenlijk veel te weinig onder schot genomen…”
“Dit is momenteel een ploeg die het nog lastig gaat krijgen om erin te blijven…”
“Ja, zeker als ze op deze manier blijven spelen…”
“Maar, waar ‘zet’ dat ons?…”
“Euhhh… Met beide benen weer op de grond, denk ik! Dan moeten we het wedstrijd voor wedstrijden week voor week gaan bekijken.”
“Ik heb vandaag geen moment het idee gehad dat we naar een promotiekandidaat zaten te kijken…”
“Ja, maar de andere kant van het verhaal is natuurlijk ook dat zij het heel klein en heel laag hebben gehouden op het veld. Dan wordt het voor alle ploegen lastig om er écht doorheen te kunnen voetballen, ondanks dat je daar de kwaliteiten voor hebt. Dan maar van zestien meter een keer een schot, daar moeten we gewoon scherper in zijn! Gewoon een schop onder je kont en het volle gas erop!”

Grensrechter Joran Mostert

Een opvallend jonge verschijning langs de lijn. Op dit niveau kom je ze zelden al op deze leeftijd tegen. Alle reden om Joran even uit de bestuurskamer te vissen voor een kort gesprekje.
“Jij moet wel héél goed zijn dat je nu al op dit niveau acteert,” open ik het gesprekje.
“Haha… Ik ben negentien en vlag sinds afgelopen seizoen en ben na dat seizoen meteen gepromoveerd naar de landelijke lijst. Ik heb het geluk dat het me wat dat betreft meezit…”
“Nou ja, als je er de kwaliteiten niet voor had gehad, dan hadden ze je niet gepromoveerd. Je hebt dus wel degelijk talent! Vandaag een wat vreemde wedstrijd. Hoe heb je hem beleefd?”
“De eerste helft zag je wel dat Huizen de betere ploeg was. Dat leidde tot wat acties en spannende momenten waar ik even wat extra op moest letten. De tweede helft zakte Huizen wat in en maakte Kolping Boys de 1 – 1 waarna je het wat meer over en weer zag gaan.”
“Er werd een doelpunt van Huizen afgekeurd op jouw vlagsignaal. Wat zag je?”
“De bal werd gespeeld en werd weer ingebracht, waarbij de speler die hem inkopte buitenspel stond. En dus moest ik ‘m afvlaggen…”
“Je loopt met je negentien over het algemeen tussen spelers die toch wat ouder zijn. Heb je daar geen moeite mee?“
“Nee, je moet er gewoon voor zorgen dat je zelfverzekerd vlagt. Als ze zien dat je wéét wat je doet, dan scheelt dat al een hele hoop. Als je laat zien dat je niet zeker in je schoenen staat dan gaan ze sneller op je inpraten. Als je duidelijk bent in je keuzes en uitstraalt dat je weet wat je doet, dan wordt dan snel geaccepteerd.”
“Ik vind grensrechters in de categorie voetbalhelden vallen. Ik kan me ook haast niet voorstellen dat je dit leuk vindt om te doen…”
“Nou, ik vind het serieus zeker wél leuk! Je doet toch mee met het spel, bent er toch onderdeel van. Ik kom ook op plekken waar niet iedereen komt. Doordat ik op de landelijke lijst sta mag ik door heel Nederland vlaggen. Zo kom ik bij heel veel clubs en je maakt heel veel mee. Ik kon zelf niet zo best voetballen, dus ben ik gaan vlaggen.
Soms hoor ik wel het een en ander van het publiek, maar je moet gewoon een beetje een dikke huid hebben, ene oor in, andere weer uit… Haha!”
Aldus een dappere knul die we — net als alle jonge arbitrale talenten — in ere moeten houden!