Harkemase Boys

Ik ben laat. Mijn bezigheden op de zaterdagochtend zijn uitgelopen en van een rustige voorbeschouwing op de wedstrijd komt dus niks terecht. Meteen dus maar naar mijn stek op de tribune, nadat ik eerst nog even een van mijn boekjes heb gedoneerd voor de loterij. Ik koop zelf nooit meer lootjes nadat mijn prijs ooit meedogenloos bleek opgezopen. Noem het kleinzielig, maar zo ben ik helaas… Op deze manier kon ik echter toch een bescheiden bijdrage aan onze club leveren.
Opnieuw een andere scheidsrechter dan er op de website was aangekondigd. Thom Winkel bleek verhinderd en Sander Huijs neemt de honneurs vandaag waar. Meteen dus even de beruchte database ingedoken en tot mijngeruststelling komt Sander daar met een plusje uit tevoorschijn.
Het is zonnig maar fris. Prima weersomstandigheden voor het treffen dat vandaag op het affiche staat. Uit sloeg Harkema in de slotfase toe en verspeelde Huizen een 0 – 1 voorsprong. Dat gegeven zou perspectieven moeten bieden om weer boven de rode streep uit te stijgen.
Twee cameraploegen staan paraat om de verrichtingen vast te leggen. Gelukkig wel keurig zo geposteerd dat mijn zicht onbelemmerd blijft. Dat gaat helaas nog wel eens fout en heeft al enkele keren tot verhitte discussies geleid met de cameralieden. Daar zou toch ook iets van een protocol voor moeten komen.
Voor Huizen in grote lijnen de gekende elf, met dien verstande dat Jaylon Moi Thuk Shung de plek van de geblesseerde Sergio Kozjak inneemt. Gelukkig was Ahmed al Mahdi wél van de partij, ondanks zijn uitvallen vorige week met een ogenschijnlijke hamstringkwetsuur.
Harkemase Boys roept bij mij altijd herinneringen op aan een bedrijventoernooi van de Praxis waar ik met wat spelers van die club een fraaie tweede prijs en een strafschop zou pakken. Het waren zo ongeveer mijn laatste min of meer serieuze schreden op het voetbalveld. Ik zou zo een jaar van mijn leven geven om nog eens een keer voluit te kunnen keepen. Maar ga ik nu naar de grond, dan kom ik in stukken en brokken weer overeind. Áls ik al overeind kom… Sommige dingen moet je op je 71^e maar beter niet meer willen…
De pupil van de week is er een in vestzakformaat. De bal komt hem zo ongeveer tot zijn knietjes, maar het deert hem niet. Met een vastbesloten pittige dribbel omspeelt hij de Harekieten die hem in de weg dreigen te gaan staan en rondt zijn actie ferm af met een schuiver in de hoek. Gekscherend wordt er geroepen dat we het kereltje maar beter kunnen laten staan, maar ik vrees dat we nog een flink wat jaartjes moeten wachten voor hij zijn opwachting in Huizen 1 zal gaan maken.

Voortvarend

Huizen start voortvarend. Het klapt er meteen bovenop en pakt eigenlijk direct het initiatief. Toch komt de eerste doelpoging van onze gasten als Démo Koida de bal ruim overjaagt in een wat wild ogend schot.
De tweede minuut dan toch iets memorabels van Huizer zijde. Een uitval van Jaylon en Tijmen Bakker levert de eerste corner van de wedstrijd op. De inzet van Jostein Ohm wordt geruimd, maar de hoekschop mag daarmee in de herhaling. Deze keer is Frieze doelman er met de vuisten bij ter hoogte van de eerste paal. Ik heb er geen cijfers van bijgehouden, maar het komt me voor dat we eigenlijk maar héél weinig koppend uit hoekschoppen scoren. Af en toe Jeroen Lamme, laatst nog een keer Joshua Lo-Asioe, maar verder?…
Minuut vijf toont ons weer een lekker opdringend Huizen via Dennis Lamme die met een fraaie crosspass de ijverige Jaylon bereikt. Een gevaarlijk ogende voorzet wordt door Tijmen Bakker op waarde geschat, maar hij ziet zijn doelpoging geblokt in de fysiek sterke laatste lijn van de Harekieten.
Maar het is zonder meer hoopvol wat Huizen in deze openingsfase op de mat legt.

Kans

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de eerste megakans voor Huizen is. De bij vlagen ongrijpbare Jostein Ohm zet een actie in waaruit een prima voorzet richting tweede paal gekruld wordt. Daar ziet Lars van Huisstede wel brood in en zet aan. Met een uiterste poging tracht hij de bal binnen te tikken, maar komt daarvoor net een half schoenmaatje tekort. Ik telde hem al bijna!
Het is na zeven minuten al een levendige wedstrijd geworden. Een vrije trap voor de Friezen wordt door Mart Dijkstra kort genomen. Zijn uithaal zeilt echter ook weer ruim over. Harkema weet nog niet echt een dreigende houding aan te nemen.
Opnieuw Lars van Huisstede die er vandoor gaat op een diepe bal. Ook nu wordt het gevaar bezworen met een corner. Deze komt dan weer net iets te hoog richting tweede paal om er een succesvol vervolg aan te kunnen geven.
Weer een actie van Jostein Ohm die zijn tegenstanders eigenlijk consequent te snel af was. De bal komt voor op Tijmen Bakker die in het strafschopgebied met de rug naar de goal staat. Een hakbal? Een schot uit de draai? Het had allemaal gekund van die afstand, maar Tijmen kiest heel begrijpelijk voor de pass op Ahmed Al Mahdi. Daarvoor was het strafschopgebied nou eigenlijk net iets te druk bevolkt en de inzet smoort dan ook. Tien minuten onderweg en nog geen saai moment beleefd!
We zien een dominant voetballend Huizen dat met enige regelmaat kansen — of situaties die maar zo tot kansen hadden kunnen leiden — creëert.

Schrikken

In volle vaart stevenen Artuur Zutterman en Ahmed al Mahdi op dezelfde bal af. Op zich geen probleem, maar zij deden dat vanuit tegenovergestelde richtingen, en dan is de klap niet te vermijden. Een akelige klap waarvan arbiter Huijs de ernst gelukkig onmiddellijk onderkent en het spel stil legt. Ahmed krabbelt gelukkig al weer vlot overeind, maar Artuur Zutterman lijkt er ernstiger aan toe en blijft roerloos op de grond liggen. Onze medische staf snelt toe en voorzichtig wordt onderzocht of er geen schade aan de nekwervels is. We houden de adem even in, maar dan komt ook onze mannetjesputter toch weer overeind en blijkt zelfs voornemens de strijd weer voort te gaan zetten. Hij zal het zelf het beste voelen, maar of dat nou helemaal verstandig is na zo’n dreun?
Sportief speelt Harkema de bal in eigen gelederen terug voor het weer ten aanval trekt.
Een fraai voetbal moment zien we ook als Jesse Vermaning zich op een heerlijke manier onder de druk van het afjagende Huizen uit voetbalt en er vervolgens nog een fraaie voortzetting aan vast weet te knopen. Ik zou bijna ‘helaas’ zeggen dat Jules Boubane er geen passend vervolg aan wist te geven. Maar je blijft uiteindelijk toch Huizensupporter…

Evenwicht

We hebben er nu een dikke twintig minuten op zitten en de dominantie lijkt wel een beetje weg te vloeien uit het spel van Huizen. Een vrije trap op een metertje of drie buiten ons strafschopgebied levert toch weer een kansrijke situatie voor onze gasten op. Opnieuw Mart Dijkstra achter de bal geflankeerd door Djurre Laansma. Deze keer laat Dijkstra het kanonnierswerk over aan aan Laansma die de bal hard via de muur naast jaagt. Een hoekschop dus. En waar veel corners van Huizen eigenlijk op schoten in eigen voet uitdraaien, legt Harkema de bal gevaarlijk voor. Het levert ze opnieuw een hoekschop op. Huizen staat even onder druk. De bal gaat deze keer kort en via wat omzwervingen brengt Dijkstra de bal gevaarlijk voor waar Huizen alle mazzel heeft dat spits Rik de Boer even wegglijdt en zijn evenwicht verliest op het moment suprême! Zo zie je dat elk nadeel ook z’n voordeel heeft. Dat dramatische veld werkt nu dan toch ook weer eens in ons voordeel.
Huizen blijft de aanval zoeken via de vleugels. Jostein Ohm — die op een uitstekende eerste helft terug kon zien — steekt goed op Lars van Huisstede. Een ferme Frieze ingreep voorkomt echter een doorbraak. Maar het is wéér zo’n situatie die met wat meer mazzel maar zo tot een levensgrote kans had kunnen leiden. Hadden komt echter altijd pas als hebben te laat is geweest…
Ook de kansen voor Harkema worden nu wat veelvuldiger. Eerst is daar Djurre Laansma die Ahmed al Mahdi aftroeft als onze spits wil uitverdedigen. Hij komt gevaarlijk naar binnen en ziet tot onze opluchting zijn inzet smoren in een woud van verdedigers.
Serieuzer is de kans uit een kopbal van Julian Vos die de bal kneiterhard onderkant lat stuurt. Olivier Pabon weet met een flitsende reactie verder onheil te voorkomen. Dichterbij een goal was Harkema nog niet geweest!

Bitter toetje

De rust nadert. Een minuut of zes reguliere speeltijd nog als een corner van Jostein Ohm gevaarlijk voorlangs vliegt, maar geen van de aanwezigen er een kuif tegenaan weet te zetten. Ik hoop maar dat de KNVB ooit die straatvoetbalregel ‘drie corners: penalty!’ invoert, want hier hebben we zo helemaal niks aan. Dailey Groenwegen gaat dan even later in ons eigen strafschopgebied onder een bal door en dat biedt Joris Adams een schietkans die met een stevige uithaal tracht te verzilveren. De bal spat gevaarlijk voor de goal van Olivier Pabon langs en verdwijnt tot onze opluchting centimeters naast de tweede paal tegen de reclameborden.
Weer Jaylon Moi Thuk Shung die goed doorzet. Hij breekt goed door en haalt de achterlijn. Helaas kijkt Jay niet goed waar hij zijn voorzet dirigeert en de bal verdwijnt zo in de voeten van de Harkemadefensie. Ook een vrije trap van Lars van Huisstede krult even later zonder dat er een Huizer bij in de buurt kon komen over de achterlijn.
Dan slaat het noodlot toe. De extra tijd loopt al als Tim Vrakking — die overigens verder een puike partij zou spelen — iets teveel risico neemt op het middenveld. Hij lijdt balverlies en Tijmen Bakker moet dat met veel inzet corrigeren. Het kost hem geel en Jhurry Margarita een pijnlijke enkel. Margarita heeft fiks verzorging nodig voor hij weer op de beentjes geholpen kan worden. Je zou er geen paar voetbalbenen in vermoeden als je ze zo op een foto zou zien, het oogt wel héél erg kwetsbaar. Neemt niet weg dat die gele kaart volkomen terecht was en ik wil de overtreding ook zeker niet bagatelliseren. Laansma neemt de vrije trap slim. De bal komt voor en dan is men er bij Huizen met het hoofd gewoon niet bij. De bal wordt beroerd verwerkt en Joris Adams pikt de bal op, steekt diagonaal door ons strafschop gebied en jaagt uit lastige — om niet te zeggen onmogelijke — hoek de bal hoog in het dak van de goal. 45+4 vermeldt het wedstrijdformulier. Wat een domper zo op slag van rust. Een bitter toetje waarmee Huizen aan de thee moet…

Rust

Wat een domper dus. Zo’n onbenullige goal tegen krijgen op slag van rust is een mentale tik na een op zich toch goed verlopende eerste helft waarin je grotendeels het beste van het spel op de mat hebt weten te leggen. Opnieuw breekt ons gebrek aan scorend vermogen ons op.
Wat nu?
Ik kan niet stellen dat ik er iemand onderuit zie zakken, niemand om wie de roep tot wisselen over de tribune schalt. Maar er moét wat scorend vermogen, wat meer ‘striking-power’ in de ploeg komen. Justen Kuiper? Robbie Schipper? Joshua Lo-Asioe met zijn kopballen? Kamstra met zijn fysiek? Vivié met zijn loopvermogen? Allemaal bruikbare alternatieven, maar voor wie?
Geen van onze ‘gamechangers’ oogt echter alsof er aanstalten gemaakt worden om al aan de aftrap te gaan verschijnen. In de middencirkel hupt en springt die arme Margarita onder waakzaam oog van fysio Jetze de Boer in de rondte om te zien wat er nog mogelijk is met die aangeslagen enkel van hem. Hij lijkt de tests gelukkig naar tevredenheid te doorstaan, maar ik vraag me af hoe hij vanochtend (zondag) uit zijn bedje zal zijn gestapt…

Hervatting

Beide ploegen beginnen inderdaad ongewijzigd aan de tweede helft. Huizen lijkt ook meteen de draad van de eerste helft weer op te willen pakken en Van Huisstede gaat goed diep door. Zijn voorzet wordt echter net weer geruimd voor er een passend vervolg aangegeven kan worden.
Even een huzarenstukje van Artuur Zutterman als Pabon een hoge voorzet weg heeft getikt en liggend op de grond en temidden van twee Harkemaspelers de bal teruggespeeld krijgt van het hoofd van Zutterman. Als een slang glibbert onze doelman over de grond om zich over de bal te ontfermen.
Ook geel voor Mart Dijkstra als hij wat al te grof op Jeroen Lamme ingaat als deze uit wil verdedigen. Een duidelijke overtreding, al trachtte Dijkstra de bal te spelen. Maar als je zoveel risico neemt om je tegenstander te blesseren, dan is de prent op zijn plaats. Weinig protest ook van de spelers. Nee, er viel opnieuw weer weinig op de arbitrage aan te merken vandaag.
Even wat onzekerheden achterin. Rik de Boer versiert slim een hoekschop die op de achterkant van onze lat achter gaat en een wat vreemde ‘terugspeelbal’ die Olivier Pabon verkeerd op de voet neemt en daarmee opnieuw een hoekschop toe moet staan. De hoekschop levert ons wel een uitval op, maar inmiddels lijken de Harekieten de remedie te hebben gevonden om onze aanvalsdrift wat in te tomen. Wellicht ook doordat Huizen wat té nadrukkelijk op zoek ging naar de gelijkmaker en daardoor de zorgvuldigheid en het ‘overleg’ wat uit het oog verloren: veel passes verdwenen in niemandsland of belandden regelrecht bij een rood shirt.

Wissel

Traditioneel wisselt De Groot op het hele uur. Zo ook vandaag: Robbie Schipper moet wat meer creativiteit in de ploeg zien te brengen. Hij lost Tijmen Bakker af die een wat ‘anonieme’ wedstrijd speelde.
Opnieuw een uitval van Huizen die een hoekschop oplevert. Opnieuw echter een die zonder effect blijkt. Een doorschietende bal en Jostein Ohm die er achteraan gaat. Opnieuw een corner en opnieuw… Tja… Deze keer weet Robbie Schipper en nog wel een uithaal uit te produceren, maar de roodhemden zitten hem op dicht de huid en weten zijn inzet te kraken. Jostein geeft de bal fraai op Ahmed die een geweldige halve volley in gedachten heeft. Maar de wens was vooral de vader van die gedachte en hij maait half langs de bal. Werklust, inzet strijd kan onze mannen niet ontzegd worden…
Aan de andere kant troeft Jaylon de doorbrekende Rik de Boer op fraaie wijze af. Jaylon zou voor mij tot absolute Man-of-the-Match uitgroeien! Na afloop werd mij in de kantine gevraagd of ik nog aanknopingspunten zag, wel Jaylon was voor mij zeker een aanknopingspunt. Jammer dat hij van achteruit moest spelen door de afwezigheid van Sergio Kozjak, dat scheelde vandaag toch zeker een slok, nou ja: in ieder geval een nipje, op die spreekwoordelijke borrel!

Het verschil

Jaylon ziet dan met een dik uur op de klok de opkomende Zutterman. Zutterman doet alles goed, zet goed door, zet goed voor en dan is daar van een meter of twee afstand ineens Lars van Huisstede die oog in oog met doelman Tuur de Vries staat. Een kans kan ook té mooi zijn! Doordat Lars zo dicht op de doelman uitkwam, hoefde deze zich maar breed te maken om de inzet te blokkeren. De rebound spat omhoog en de opspringende Van Huisstede lijkt de bal alsnog binnen te koppen. Via de onderkant van de lat wordt de bal uiteindelijk weer het veld in gewerkt door Julian Vos. Ik heb inmiddels het fragment een keer of tien teruggekeken en ik heb toch lichtelijk de indruk dat de bal wel degelijk over de lijn is geweest! Vos kon zich na zijn redding nog omdraaien en stond toen pas óp de doellijn. Helaas was de grensrechter aan de kantinezijde niet genoeg met de situatie meegelopen om dat te kunnen constateren en ook arbiter Huijs bevond zich niet in een positie van waaruit hij met zekerheid kon waarnemen of de bal ook daadwerkelijk over de lijn was geweest… Als je in die hoek zit waar de klappen vallen, dan mis je dus ook dit soort opgelegde kansen… Die bal had gewoon spijkerhard en onmiskenbaar tegen dat net moeten ketsen!
Met een kwartier nog te gaan dan een gevaarlijke doorbraak van Jaap van Dijken die aanvankelijk eendrachtig door Vrakking en Groenewegen lijkt te worden opgelost. Maar dan leidt geklungel bij het wegwerken even later toch tot een corner als Van Dijken en Margarita onze opbouw weten te verstoren. Laansma brengt de bal scherp bij de eerste paal voor. Dit keer zit Olivier Pabon er naast en verrast zo Dennis Lamme die de bal ongelukkig op de doellijn staand tegen zich aan krijgt. 0 – 2… Daarmee is het verschil duidelijk… Je beslist wedstrijden door je dode spelmomenten goed te benutten. Zij konden dat wél, wij bakten daar he-le-maal niets van!

Slotfase

Huizen probeert het nog wel, maar er lijkt toch wel iets geknakt bij onze mannen. Jostein Ohm probeert het nog met een schot van een meter of twintig, de bal zeilt echter een metertje of twee naast. Coach De Groot brengt nog extra aanvallende impulsen in het veld in de persoon van Justen Kuiper en Dani Vivié die de moegestreden Al Mahdi en Ohm komen vervangen.
De ‘spirit’ is er echter uit en met nog tien minuten te gaan speelt Huizen achterin de bal besluiteloos rond alsof het met 2 – 0  vóór staat. Het geloof is weg…
Ook Joshua Lo-Asioe en Thomas Kamstra mogen dan nog even opdraven als Lars van Huisstede met krampverschijnselen neer is gegaan. Harkemacoach Marcel Post gooit Emile de Vries en Jelmer Sietse Kooistra nog in de strijd voor de toch wat aangeslagen Margarita en Jules Boubane. De 0 – 3 lijkt eigenlijk dichterbij dan de aansluitingstreffer. Pabon moet nog een keer reddend optreden met de voet, zit er bij een volgende corner twee keer bij de eerste paal goed bij. Taeke Nicolai komt dan nog voor de slotminuten in het veld voor Joris Adams. Robbie Schipper jaagt de bal nog een keer rakelings over de kruising bij Tuur de Vries, maar de race is gelopen. Opnieuw leidt Huizen een even frustrerende als onnodige nederlaag…

Rob de Groot

“Ik kies vandaag voor ‘Frustrerend’,” leg ik De Groot mijn keuze voor het kernwoord van deze wedstrijd voor.
“Ja, dat is wel het gevoel dat ik nu ook heb, ja!” beaamt onze coach. “Da’s een goeie kop!” lacht hij als een boer met kiespijn.
“Het eerste half uur speel je gewoon dominant voetbal waarin je ballen snel weer terug veroverde, goed druk wist te zetten… En dan krijg je tien seconden voor rust zo’n ‘vaginale’ goal tegen!”
“Ja, precies dát! De eerste vijfentwintig minuten speelden we prima, daarna werden er in balbezit niet altijd de juiste keuzes gemaakt, werd er te snel door de ‘as’ gespeeld waardoor we daar eigenlijk onnodig balverlies leden. Daardoor moesten we vaker na zulk balverlies weer terug en dat waas voor mij wel het moment waarop ik dacht dat we die dominantie en die controle op de bal een beetje aan het verliezen waren. Ook gingen we voor mijn gevoel in de omschakeling weer té snel ‘diep’ in plaats van die bal er gewoon uit te halen en die nummer negen (Rik de Boer, Red) en twintig (Margaritha, Red.) maar lekker heen en weer rennen. Maar dat draaide Harkema eigenlijk om, we leden te snel balverlies waardoor onze voorwaartsen teveel heen en weer moesten lopen. Dat was eigenlijk die eerste helft het enige dat ik de ploeg kon verwijten.”
“Er waren veel situaties die maar zo in een kans hadden kunnen uitmonden…”
“Ja, precies. Dat gevoel had ik ook. Geen directe kansen, maar wel heel veel momenten waarop een laatste balletje goed, positie voor de goal goed, afstemming goed, dan had dat maar zo het verschil kunnen maken als het tot grote kansen had geleid. Daar was ik heel tevreden over. Dan is het frustrerend dat je een vrije trap tegen krijgt. Ik telde één hele goede kans voor hen uit die indraaiende voorzet met die kopbal die Olivier goed pakt. Ik had op dat moment een goed gevoel om daarmee de rust in te gaan. Maar toen waren we vijftien seconden te vroeg aan de rust begonnen. Er staan vijf verdedigers tegen drie aanvallers van hen, maar we maken geen contact met die drie aanvallers! Daarmee konden twee van die drie de bal aanvallen en als die er dan tussen valt kan hij zo naar de zijkant en binnen schieten! We pasten ruimtedekking toe waar we gewoon onze man op hadden moeten pakken. Dan kan er helemaal niks gebeuren…”
“De tweede helft vond ik voetballend beduidend minder…”
“Ja, ook eens! Ik denk dat je kon zien dat ook Harkema wat foutjes begon te maken. Alleen zij stonden met 0 – 1 voor, dus ze hoefden niet echt meer. Dan hanteerden wij alleen het zelfde patroontje nog als in de eerste helft, maar iets te weinig dominant wat mij betreft. We gingen wéér teveel vanuit die as lopen voetballen. En die as zit dicht, dus je moet er gewoon ‘omheen’. Daardoor werd het een beetje een schaakspel en iets te gezapig.”
“Je moest zonder Sergio Kozjak beginnen, waardoor Jaylon Moi Thuk Shung op de backplek belandde. Persoonlijk vond ik Jaylon de Man-of-the-Match. Ik had hem dan toch iets verder naar voren en dan maar niet met vijf man achterop…”
“Nou, de laatste vijfentwintig minuten speelden we feitelijk met slechts drie achterop. Alleen is dan de kwestie weer: ‘Hoe hoog durf je positie te kiezen?’
Alleen blijft dan het gevoel bij Jaylon dat hij er staat om die controle te houden. Maar hij mag er best meer als aanvaller staan. Dan moet je alleen wel vanuit die drie centralen achterin de bal snel rondspelen en die zijkanten gaan bespelen!”
“We kregen een aantal corners, maar we hebben geen ‘koppers’. De enige goede kopper zit op de bank. Ik vroeg me af waarom je die niet eerder inzette…”
“Ja, er is een groot verschil tussen aanvallend en verdedigend koppen. Ik denk dat we niet veel jongens hebben die dat aanvallend koppen in hun mars hebben. In het laatste gedeelte voor de goal moet je een bal ‘aanvallen’. Jij hebt het denk ik over Joshua Lo-Asioe. De reden dat Joshua op de bank zit is zijn fysieke gesteldheid. Er zijn gewoon anderen die fysiek fitter zijn. Als we alleen corners spelen, dan staat Joshua erin, maar het spel is meer dan alleen corners. Dan is de keuze of je op de standaardsituaties gokt of vanuit het voetballende aspect. Ik kies dan voor het laatste…”
“Ik heb Joshua al acht seizoenen mogen volgen, ik wéét waar die jongen toe in staat is…”
“Ik heb ‘m ook acht jaar gevolgd,” klinkt het wat verongelijkt. “Ik heb hem vorig seizoen ook al gezien. Aan het begin van het seizoen heb ik afspraken met hem gemaakt wat ik van hem verwacht. Volgens mij heeft hij ook vorig seizoen al te horen gekregen dat hij wat fitter moet worden. Als hij fit is, dan heeft hij fantastisch veel kwaliteiten!”
“Een hele lastige wedstrijd vandaag dan weer verloren. We hebben het over allerlei ‘finales’. Nu nog maar achttien punten in de pot, het gaat lastig worden…”
“Ja, ik verval misschien in herhaling, maar het gaat lastig worden, ja. Maar toen ik hier tekende gaf ik dat al aan. Voor mij is er in die zin niet veel aan de hand. We hebben nog steeds meer punten dan vorig seizoen. Dus: is het lastig?, Ja! Is het mogelijk? Ja, het is ook mogelijk! In die zin is het glas half vol. Maar als wij maar steeds niet scoren, dan wordt het héél erg lastig. Die potjes winnen dat moet wel gaan gebeuren. Volgende week T.E.C. en daarna ook. Nog steeds allemaal finales! Je kunt ze allemaal winnen, maar je kunt ze ook maar zo allemaal verliezen! Het gaat er maar om wat je er voor over hebt. Dan moet je deze maar even nemen, maar — en daar sloot ik net met de groep mee af — dat je er wel alles aan gaat doen in die finales die je nog gaat spelen. Dat je achteraf niet denkt dat je er met tien of vijftien procent extra toch wel in had kunnen blijven.”
“Ik kan niet zeggen dat de jongens er niets aangedaan hebben vandaag…”
“Nee, ik óók niet, alleen op het eind dan krijg je die 0 – 2 tegen en dan zie je toch dat het een mentale tik is. En dat begrijp ik helemaal, maar dan moeten we elkaar helpen om toch die 1 – 2 te maken, want dan weet je niet wat er nog kan gebeuren. Dat hebben we ook al vaker meegemaakt dit seizoen. In die mentale weerbaarheid is dus nog wel een aantal stappen te maken…”
“Voetballend heb ik wel het idee dat we wat verder zijn dan vorig seizoen, maar qua stand op de ranglijst zie ik dat toch nog niet echt terug… En daar had ik toch wel op gehoopt voor een tweede seizoen derde divisie…”
“Ja dat begrijp ik. Hopen mag altijd. Elk jaar knokken tegen degradatie is wel het meest realistische scenario. Dat heeft puur te maken met de kwaliteiten van de tegenstanders en de mogelijkheden die je zelf hebt. Met dat in ogenschouw zit je gewoon aan de onderkant van de derde divisie. Dan kan je wellicht een keertje verrassen, maar vind ik het ook niet onlogisch dat we staan waar we nu staan. Pas als je meerdere mensen hebt die plus tien goals gaan maken ga je meedoen. Die hebben we niet. Of nóg niet moet ik eerder zeggen. Ik denk dat we best jongens hebben die dat in zich hebben. Voor een aantal jongens is dit echter toch hun eerste jaar op dit niveau, waarin ze voor het eerst vierendertig wedstrijden volle bak druk ervaren, knokken voor lijfsbehoud. Maar ik zie op de trainingen wel jongens die de kwaliteiten hebben om die goals te gaan maken.
Maar goed: als je straks tegen T.E.C. weer eens drie punten pakt doe je gewoon weer hele goede zaken…”

Dennis Lamme

Zonder echt uit te blinken speelde Dennis vandaag een degelijke partij. Mijn eigen Man-of-the-Match (Jaylon Moi Thuk Shung) had ik pas nog voor het voetlicht getrokken en na het opzienbarende nieuws dat Huizen niet met de gebroeders Lamme verder wilde heb ik de broers bewust even buiten die spotlights houden.
“Ons middenveld lijkt een beetje het kind van de rekening te zijn op dit moment,” leg ik Dennis voor. Hij kijkt me vragend aan en ik moet hem uitleggen wat ik er precies mee bedoel. “Het komt er momenteel gewoon niet echt ‘uit’ op het middenveld. Er gaat veel snel langs de flanken en vanaf het middenveld ontstaat er weinig creatiefs.”
“Dat is ook wel een beetje ons pel,” verklaart Dennis bedachtzaam. “We spelen nu in een andere opstelling dan voorheen, van 4-3-3 naar 5-3-2 met Lars als zwervende tien waardoor de ruimtes aan de zijkanten komen te liggen. Dat wordt ons ook wel meegegeven dat we onze wingbacks moeten proberen te zoeken. Het liefst zou ik wat meer de bal willen hebben…”
“Dát bedoel ik exact met ‘kind van de rekening’…”
“Ooh, op die manier! Ja, maar het systeem is het belangrijkste natuurlijk. In de as is het heel druk, waardoor je ook minder snel de as inspeelt. Ik had vandaag toch wel wat aardige ballen…”
Met “Ik zeg ook zeker niet dat je slecht speelt of zo! Wat dat betreft had je voor mij niet weg gehoeven…” maak ik een bruggetje naar dat heikele onderwerp van hun vertrek.
“Ja, ik ben die schok al wel te boven, hoor. Ik vind het nog steeds jammer, Jeroen en ik beiden. Ik had zeker nog wel door willen gaan bij Huizen, maar ik heb er nu ook wel vrede mee. Het boek is wat dat betreft ook wel gesloten, nu. Ik kijk nu gewoon vooruit wat erop mijn pad komt. Ik heb al wel wat voorzichtige contacten, maar daar ga ik nu nog niets over zeggen.”
“Een ander dingetje: jij krijgt die tweede goal op je naam. Hoe ging dat?”
“Aarghhh… Domme zooi!” gromt Dennis verbeten. Het doet hem zichtbaar zeer. “Die voorzet kon voor me worden weggewerkt, maar hij valt ineens op mijn knie en dan zo binnen. De eerste eigen goal in mijn hele leven. Ik kon er helaas niet veel aan doen…
Ja het was frustrerend. Hij ging er gewoon niet in terwijl er toch minimaal wel ééntje in had gemoeten. En dan net voor rust dat klotemoment. Een spelhervatting en de tweede helft ook weer een spelhervatting. Dan hadden we al een hele goede kans met Lars van Huisstede die er wonderbaarlijk niet in ging… We hebben genoeg kansen gehad om deze wedstrijd naar ons toe te trekken. Maar twee spelhervattingen waarbij we niet helemaal scherp staan dat nekt ons vandaag…”
“Hebben jullie er zelf nog vertrouwen in?”
“Zeker!” klinkt het vastberaden. “De jongens die blijven willen heel graag op dit niveau blijven acteren en de jongens die vertrekken willen het hier goed afsluiten. Ik wil hier ook zeker niet vertrekken met een degradatie!”

Ahmed al Mahdi

In de bestuurskamer spreek ik na afloop ook nog even kort met Ahmed. Ik ben benieuwd naar de achtergrond van zijn keuze voor eerste klasser Unicum…
“Unicum, eerste klasse. Is dat niet ver beneden jouw niveau?”
“Op dit moment misschien wel,“ vertelt Ahmed bedachtzaam. ”Er is daar wel een plan en de ambitie om naar de divisies te gaan. Met dat plan ben ik uiteindelijk overtuigd en heb ik voor Unicum gekozen.”
“Ze staan nu meen ik zevende. Het is ook niet zo dat ze er al echt tegenaan schurken…”
“Nee, op dit moment niet. Vandaar dat ze ook besloten hebben voor zover ik begreep om van een aantal spelers afscheid te gaan nemen en bepaalde spelers zochten om die ambitie dan wél te kunnen verwezenlijken. Daar heb ik goede gesprekken over gehad en ik ga kijken of dat volgend jaar gehaald kan worden.”
“Ik denk dat je daar met twee vingers in de neus topscorer moet kunnen gaan worden…”
“Nou ja, dat durf ik niet op voorhand te zeggen. Dat ligt aan meerdere factoren. Ik heb nog nooit op dat niveau gespeeld en dat is misschien ook heel anders voetballen, meer fysiek en zo. Dat wordt voor mij ook nieuw. Maar ik ben benieuwd. Ik weet dat Unicum nog met een tweetal spelers bezig is. Gerichte versterkingen.”
“Ik was blij dat je er vandaag weer gewoon bij was, want ik zag je vorige week met een ogenschijnlijke hamstringblessure afhaken. Ik was bang dat we je de rest van het seizoen kwijt zouden zijn…”
“Nee, ik voelde het vorige week inderdaad een beetje in mijn hamstring. deze week heb ik eigenlijk alleen donderdag kunnen trainen. Vandaag merkte ik na een tijdje toch ook wel weer dat het weer een beetje opspeelde.”

Sander Huijs

Met “Durven de arbiters Huizen niet meer te fluiten?” open ik mijn gesprekje met de arbiter van dienst. De derde keer in korte tijd al dat er een andere arbiter op het wedstrijdformulier verschijnt dan er oorspronkelijk aan de wedstrijd was toegewezen.
“Haha! Nee, geen idee! Thom Winkel meldde zich af en ik stond op de reservelijst. Dus dan kom ik opdraven.”
“We hebben jou al eerder gehad volgens mijn databaseje, met een plusje, dus dat was wel een geruststelling. Er komt vandaag een tweede plusje bij… Twee keer zag ik wel een beslissing die ik niet helemaal kon plaatsen, maar die hadden geen invloed op het verloop van de wedstrijd…”
“Ik denk dat dat die duwfout in de middencirkel was. Ik probeer heel veel voordeel te geven en lekker te laten voetballen. Daardoor fluit ik soms relatief laat wat wel eens tot wat onbegrip langs de kant kan leiden.”
“Hoe kijk je zelf terug op de wedstrijd?”
“Ik vond het een mooie pot, ze gingen goed tegen elkaar op. Mooi weer en weinig ‘gedoe’. Het was allemaal best wel voetbal-gefocust en dat is voor een scheidsrechter wel heel erg fijn. Harkema won wel terecht vandaag als je naar de kansen kijkt…”
“Dat ben ik dan weer niet helemaal met je eens… Ik ben van mening dat Huizen minimaal een punt had verdiend, alleen al op basis van de eerste helft…”
“Dat kan. Maar goed, ik kijk met plezier op deze mooie middag terug en het gaat niet over ons na de wedstrijd, dat is ook al prettig. Mooie ontvangst, mooie vereniging, dus een mooie middag gehad!”