Op Urk tussen hoop en vrees

Met nogmaals excuses voor het late verschijnen van de verkorte versie van dit verslag. Soms zijn er sociale verleidingen die ook uw Apenstaartje niet weet te weerstaan. Geweldig gezelschap en een even onverwacht als heerlijk etentje. Ik heb genoten! Met dank aan mijn disgenoten!
Terug naar de middag: Huizen wacht een loodzware slotfase van deze competitie. Weinig tegenstanders voor wie de belangen verder reiken dan de sportieve eer, de meeste tegenstanders spelen op dit moment nog ‘ergens’ om. Te beginnen met het Urk dat tien punten achterstand heeft op onze mannen en deze laatste strohalm zal moeten grijpen om nog een beetje zicht op handhaving te houden. In de kantine vliegen me de voorspellingen om de oren: 0 – 3, 1 – 2, 0 – 2 roepen de optimisten. Ik zet daar wat pessimistisch mijn 5 – 0 tegenover. De 2 – 5 thuis en de 5 – 1 van het vorige seizoen hebben hun sporen bij mij achtergelaten. Urk ligt ons voetballend gewoon niet zo…
Balancerend tussen hoop en vrees stap ik dan ook bij chauffeur Paul in de bus richting Urk.
Als altijd een hartelijke begroeting door Lars van Huisstede. Als ik informeer of hij op het formulier of op de tribune staat, blijkt helaas het laatste het geval. Wel hoopt hij nog twee of drie wedstrijden van dit seizoen mee te kunnen pakken.
Een basisplek vandaag voor Stefano Fransberg die daarmee Robbie Schipper weer naar de bank heeft verdrongen. Ook Justen Kuiper moet weer vanaf de bank beginnen. Je mag er uiteraard maar elf opstellen natuurlijk, maar toch…
Als ik in die schitterende Urker accommodatie een fraai polsbandje heb gekregen voor toegang tot de businessruimte hoor ik van coach Mark Looms dat zijn ploeg op volle oorlogssterkte aan kan treden. Een oorlogssterkte die overigens voor 100% uit eigen jeugd bestaat. Een enorme zeldzaamheid op dit niveau. Oude tijden herleven daar. Tijden waarin de clubs nog voornamelijk uit ‘eigen jongetjes’ bestonden. De tijden zijn veranderd, de actuele tijd ook, van winter– naar zomertijd. Maar daar zijn de Urkers niet zo van, blijkbaar, of men had dat op Urk blijkbaar nog niet in de gaten. Op het verkeerde been gezet door die achter lopende klok in de bestuurskamer moet ik me nog haasten naar die schitterende tribune. Even zoeken hoe er te komen met Gijs Moerman van de Gooi & Eemlander in mijn kielzog, maar uiteindelijk vinden we de deur naar die schitterende stoelen. Wat een prachtige tribune!
Veel van de bedrijven die we onderweg zijn gepasseerd zien we hier langs de lijn weer terug. De sponsoring is goed verzorgd hier op Urk. Ook voor de wedstrijd een keurig bandje door de omroepinstallatie met sponsormededelingen. Zo zet je dus je sponsors in het zonnetje!

Goedemorgen!

Het is Urk dat in de eerste minuut al een corner uit het vuur weet te slepen. De bal komt goed voor en dan volgt er een scene die in menig slapstick niet zou hebben misstaan. Eerst zit Olivier Pabon er in alle drukte naast en dan is het Lucas Schraal die de door-flipperende bal voor de voeten krijgt. Door een woud van benen weet Schraal het net achter Olivier Pabon te vinden. Knak!
Goedemorgen Huizen! Bent u al wakker?!
Met een licht gevoel van wanhoop zak ik dieper in mijn fauteuil. 1 – 0 na één minuut! Ik zal toch geen gelijk gaan krijgen met die 5 – 0 van me? Duistere bespiegelingen trekken door mijn gemoed.
De tweede corner is echter alweer voor Huizen, dat uiteraard nog een volle wedstrijd heeft om de schade recht te trekken. Jostein Ohm brengt de hoekschop kort bij de eerste paal, waar de Urkers hem een herkansing geven met een tweede hoekschop. Deze gaat richting tweede paal waar Dennis Lamme de bal net niet lekker genoeg op zijn rosse kuif krijgt om een snelle gelijkmaker op het schitterende scorebord te zetten.

Wederopstanding

Het is de vierde minuut als Huizen opnieuw een hoekschop mag nemen. De bal wordt in de Urker doelmond gebracht en dan is het opnieuw comedy kapers. Hele en halve misperen, een bal die op centimeters van de doellijn bivakkeert, maar er maar steeds niet over wil. Het lijkt er hard op dat we weer een schier open kans aan onze neus voorbij zullen laten gaan. Als het dan fraai niet wil lukken, dan moet het maar minder fraai, gewoon op werklust, wilskracht, doorzettingsvermogen en verbetenheid. En die kwaliteiten zien we dan in Tijmen Bakker verenigd. Hoe hij het doet kan ik in die kluwen spelers niet helemaal goed zien, maar de bal gaat dan toch eindelijk over die vermaledijde doellijn! 1 – 1 En dat is een lekkere opsteker voor onze mannen en de ook nu weer meegekomen Huizer aanhang! Huizen leeft weer!
Nu de eerste schrik geweken en de stand weer in evenwicht is, gaat Huizen ook lekkerder voetballen. Niet dat we de pannen nou meteen van het dak spelen, maar langzaam maar zeker wordt toch duidelijk dat Huizen de nét iets soepeler voetballende ploeg in dit degradatieduel is.
Doelman Richard Strijker onderschept met een prachtige duikkopbal een diepe pass op Jostein Ohm en stapje voor stapje wordt de druk op Strijker wat opgevoerd.

Grimmig

Even ‘tien tellen’ voor Jeroen Lamme die een duel aan wil gaan en van dichtbij de bal snoeihard in het gelaat kreeg. En dan gaat het fanatieke Urker publiek naast me zich al op een wat vervelende manier roeren. Een lieve Urker dame voor me verontschuldigt zich al voor het gedrag van de ‘heren’ naast me. En dat zou van kwaad tot erger gaan: ieder fluitsignaal in het nadeel van Urk werd op licht agressieve wijze becommentarieerd. Wij kennen een supporter die we wat minzaam ‘Scheidsie Scheidsie’ noemen, maar die is in zijn kritiek een kleine jongen vergeleken met deze ‘voetballiefhebbers’…
Het was op het lachwekkende af en ik kan me dan ook niet helemaal inhouden om er wat de draak mee te gaan steken. Dat wordt me niet echt in dank afgenomen en dreigende taal rolt mijn richting op. Ik probeer mijn mond dan ook maar te houden — ik ben van nature liever een rennende lafaard dan een bloedende held…
Het commentaar wordt echter met de minuut bespottelijker en de opmerkingen in mijn richting grimmiger. Even overweeg ik om een ander plekje te zoeken, maar ik zit hier geweldig en voel er ook weinig voor door die hele rij spitsroeden te gaan lopen op weg naar de uitgang.

En door!

Artuur Zutterman, die geweldig sterke met onbegrijpelijk zwakke momenten zou afwisselen, onderschept dan een van die zwakke uittrappen waar doelman Strijker patent op lijkt te hebben. De bal gaat gezwind naar Jostein Ohm die niet aarzelt een kanonskogel richting Strijker stuurt. De bal gaat weliswaar recht op Strijker af, maar is zo ‘onmeunig’ hard dat de doelman er alleen de vuisten achter durft te zetten. De rebound levert daarmee ook weer een kansrijke situatie op, maar in het geharrewar heeft scheidsrechter Marouan Achammachi iets geconstateerd dat niet helemaal door de beugel kon en fluit de aanval af met een vrije trap voor Urk.
Er zit weinig ‘lijn’ in het Urker spel. Ook nu weer een uitbraak als er even aan de zijlijn mis wordt getimed. De voorzet is net een metertje te scherp voor de inglijdende Jesse Kramer die vandaag voor het eerst een basisplek heeft bij de Urkers.
Ruim twintig minuten gespeeld als Zutterman een van zijn goede momenten kent en doelman Strijker tot een lastige redding dwingt met een fraaie schuiver. De doelman gaat in een flits naar de hoek, maar kan de bal niet ‘klemmen’. De rebound wordt naast de goal opgepikt door de gretige Ahmed al Mahdi die zijn man uitkapt en met meetkundige precisie de verre hoek weet te vinden! Huizen op een heerlijke 1 – 2 voorsprong!
Nog een heerlijke aanval en een vrije trap als de schier ongrijpbare Al Mahdi wordt gevloerd. Ohm jaagt de bal laag in. Missers over en weer, een rebound en dan komt de bal voor de voeten van Zutterman die dan weer een van zijn mindere momenten kent en de bal ‘Huizen’hoog over jaagt…

Rust

Na de schrik van de snelle openingstreffer gaat Huizen dus met een terechte 1 – 2 voorsprong de kleedkamers in. Huizen speelt lekker, is duidelijk de beter voetballende ploeg. En dat is toch al weer wat wedstrijden geleden dat ik dat kon opmerken. Huizen richtte zich dus bewonderenswaardig op en er lijkt me dan ook geen enkele reden voor wissels op dit moment. Behoudens een massa jeugd zie ik dan ook verder geen spelers op het veld die aanstalten maken minuten te gaan maken.
Hercules en Excelsior’33 staan op 1 – 1 en dat is gunstig, T.E.C. staat voor tegen ADO’20 en dat is dan weer wat minder…DVS’33 staat 1 – 0 voor tegen Hoogeveen en ook dat lijkt me wel gunstig voor Huizen. Maar met al die periodetitels en daarmee verstrengelde belangen weet je haast niet meer wat nou gunstig of juist ongunstig is. Zelf eerst maar eens deze overwinning over de streep zien te trekken: winst is de enige medicijn tegen alle twijfel…

Ongewijzigd

Beide ploegen komen inderdaad ongewijzigd het veld weer op, met dien verstande dat de Urkers van coach Mark Looms waarschijnlijk te horen hebben gekregen dat er een tandje moet worden bijgezet. Urk begint de pompen en aan te dringen. Huizen fladdert af en toe onder die druk uit en zo zien we hoe Ahmed al Mahdi de snelle Jostein Ohm schitterend wegstuurt. Ohm laat zijn man achter zich op pure snelheid en geeft de bal voor op… Tja, wie Jostein daar in gedachten geprojecteerd had zullen we wellicht nooit weten, maar het zijn louter withemden die daar staan, geen groen of geel te bekennen! Groen en geel van ergernis was wel de supporter die deze blinde bal in niet mis te verstane bewoordingen kwalificeerde als iets dat ik hier niet durf te herhalen…
De kersverse Urker vader en aanvoerder Jan Ras jaagt dan een bal spijkerhard maar rakelings naast. Centimeterwerk!
Tim Vrakking moet zich onderscheiden ten koste van een corner, Huizen staat onder druk! Opnieuw Vrakking die op geweldige wijze rugdekking geeft als een doorbraak dreigt. Onze blonde reus zou zich vandaag ontpoppen als een regelrechte meerwaarde in de laatste lijn.
Ook Olivier Pabon moet zich in de strijd mengen. Hij onderschept een diepe bal op Riekelt Nentjes en weet even later een voorzet van Jan Ras fraai weg te boksen. De rebound levert wel een kans op voor Lucas Schraal, maar die ziet geen kans zijn inzet de juiste richting mee te geven. Dit was zo’n oogje van de naald waar Huizen doorheen wist te kruipen…

Dan toch…

Sergio Kozjak komt dan Stefano Fransberg vervangen. Hoewel de onwennigheid na lang blessureleed nog wel wat zichtbaar was, kon Stefano toch op een nuttige wedstrijd terugkijken.
Met de komst van Kozjak die op zijn vertrouwde positie als linker vleugelverdediger ging spelen, kon Jaylon Moi Thuk Shung twee linies opschuiven. Nóg meer snelheid voorin. Nóg meer dreiging in de counter. Logisch, al had ik in eerste instantie hier Robbie Schipper verwacht. Achteraf leek me dit toch wel weer een slimme zet van De Groot en zijn staf. Een goede combinatie tussen Jaylon en Kozjak laat meteen zien wat er mogelijk zou moeten zijn, maar blijft helaas voorlopig zonder positieve uitkomst. Ook een inzet van Pieter Brands blijft zonder verdere gevolgen, maar daar was wel een knappe redding met de voeten van Olivier Pabon voor nodig. Nee, deze tweede helft staat toch wel in het teken van de Urker drang naar voren.
Met een dik uur gespeeld is het dan toch raak. Een voorzet dwarrelt het strafschopgebied van Pabon in. Gebiologeerd proberen onze mannen achterin de voorzet te onderscheppen maar op de een of ander manier weet de Urker variant van Tijmen Bakker de bal over Pabon heen te werken. Verbijsterd zien we toe hoe de bal achter onze doelman in het net valt. Een goal waar Urk eigenlijk wel recht op had, maar die er toch wel wat onbeholpen uitziet aan Huizer kant!
Een minuut later een overtreding van Sergio Kozjak ter hoogte van de middenlijn. Naast me lijken de oogbollen van de Urker fanaticus zo ongeveer uit hun kassen te gaan poppen wanneer hij om een rode kaart schreeuwt. Alle redelijkheid is inmiddels uit die hoek verdwenen. Het wás een overtreding, maar toch echt niet een die rood-waardig was. Arbiter Achammachi houdt het dan ook volkomen terecht bij geel. Als Dailey Groenewegen een voorzet volkomen verkeerd op de schoen krijgt en een vuurpijl lanceert, vangt Pabon die bal rustig op. Hier kan geen redelijk mens een ‘bewuste terugspeelbal’ in zien. Maar redelijkheid was een gemoedstoestand die de fanatici naast me inmiddels lang achter zich gelaten hadden en arbiter Achammachi krijgt weer de volle laag van dat schuimbekkende rijtje muppets daar naast me. Opnieuw verontschuldigt de lieve dame voor me zich voor het gedrag van haar dorpsgenoten en herstelt zo toch weer mijn vertrouwen in de Urker bevolking…

Berusting

De Huizer aanhang berust inmiddels min of meer in een puntendeling. Als je ‘m niet kunt winnen, moet je gewoon zorgen dat je ‘m niet verliest, het vogeltje van dat ene puntje in de hand is immers altijd nog meer dan de lege hand van de bittere nederlaag.
De uitvallen van Huizen blijven gevaarlijk en op snelheid zijn onze voorwaartsen de mannen achterin bij Urk gewoon de baas. Dat blijft mogelijkheden inhouden. Een rush dan van Sergio Kozjak, die vervolgens een corner uit het vuur weet te slepen. Doelman Strijker zit er met de vuist goed bij als Dailey Groenewegen bij de tweede paal de beslissende knik wil geven.
Coach Looms brengt dan Harmen de Boer voor Lubbert Post. Aan het publiek naast me merk ik dat dit als een ‘breekijzer’ geldt…
Dan een vrije trap van een meter of twintig. De bal spat naar de hoek en Olivier Pabon moet zich tot het uiterste strekken om de 3 – 2 te voorkomen. Een ‘Glanzparade’ heet dat even over de grens!
Ook Tijmen Bakker is weer belangrijk als hij een bal van de lijn weet te halen. Huizen wankelt en dat maakt de Urker aanhang naast me nóg fanatieker. Nóg een fraaie redding van Pabon bij de paal. Huizen leeft nog, maar voor hoe lang nog?
Lucas Schraal breekt door als Dailey Groenewegen even mis zit op een voorzet. Zijn voorzet wordt opnieuw door de uitblinkende Vrakking onschadelijk gemaakt ten koste van een corner waaruit Iede Nentjes de bal hard naast jaagt.

Wissels

Ook De Groot grijpt in en brengt een dubbele wissel. Robbie Schipper en Justen Kuiper staan trappelend aan de zijlijn om hun opwachting te gaan maken. Met nog een kwartier te gaan plus wat extra tijd moeten Tijmen Bakker en Jaylon hun plekje afstaan.
Huizen komt er nu gevaarlijk uit. De dartele Kuiper laat meteen zien wat hij in huis heft en jaagt in één keer de rebound op een schot van Ohm de bal maar een metertje over. Een bal in één keer. ‘Nooit geschoten is altijd mis!’ is een stelling die mijn vader zaliger vaak huldigde. Ik mag dat graag herhalen. ‘You got to break the egg to make an omelet!’ Je moét wat risico in je spel durven leggen wil je dat ei kunnen leggen! Ohm had trouwens weinig mazzel met zijn inzetten waar veelal niets aan mankeerde anders dan dat het geen goals werden. Even hiervoor had hij doelman Strijker nog nadrukkelijk op de proef geteld, maar ook Strijker stond zijn mannetje op de inzet met zo’n ‘Glanzparade’…

Schrikken

Even schrikken als Pabon ineens om verzorging vraagt. Huizen maakt meteen van de gelegenheid gebruik om even de koppen bij elkaar te steken. Ook coach Looms maakt er gebruik van door Hessel Ras in de ploeg te brengen ten koste van Lucas Nagel.
Geel voor Pieter Brands die een beuk uitdeelt waarmee de ME normaliter een deur openbreekt. Uiteraard werd dit naast me als een ‘schouderduw’ gekwalificeerd. Ik kon er alleen nog maar smakelijk om lachen…
Lucas Schraal ziet dan zijn inzet hard in het zijnet belanden en opnieuw komt Huizen goed weg.
Dan is het genoeg geweest voor Jan Ras. De kersverse vader staat zijn plek af aan Pieter de Boer.
Dan weer een prachtige aanval van Huizen. Justen Kuiper speelt zich geweldig vrij en tracht met een geplaatste bal de verre hoek te vinden. Met een uiterste inspanning weet Iede Nentjes de bal nog zo van richting te veranderen dat ons slechts een corner rest. Dit had een beter lot verdiend en ik had het die ambitieuze Kuiper zo gegund! De corner komt prima voor en nadat Dailey Groenewegen in eerste instantie er half het hoofd tegenaan had weten te krijgen lepelt hij zijn eigen rebound van dichtbij óver de kruising! Een voetbaldoel meet 7,32 bij 2,44 meter (binnenwerkse maat), die achttien vierkante meter waren blijkbaar niet genoeg om daar de bal in te kunnen drukken… Het lijkt wel een Huizer virus!
Opnieuw Kuiper die van zich doet spreken als hij fel de opbouw van Urk onderbreekt en er tussenuit trekt. Heerlijk brutaaltje. Hij doet me altijd een beetje aan Noa Lang denken in zijn voetbal en doen en laten. Slim laat hij Ohm voorlangs kruisen waardoor de centrale verdediger even een keuze moet maken. Kuiper profiteert door naar binnen te trekken en fel uit te halen. Opnieuw wordt Richard Strijker tot een geweldige redding gedwongen. Strijker maakte lang niet altijd een betrouwbare indruk, maar op de beslissende momenten stond hij er wel!

Het venijn en de staart

Nog twee minuten op de klok en dan breekt Ahmed al Mahdi uit. Onze klasbak bewaart de rust en laat Strijker voor de derde maal kansloos achter: zijn schuiver vindt perfect de verre hoek en zet Huizen op een zeker lijkende voorsprong met nog twee minuten reguliere speeltijd te gaan: 2 – 3! Nu is het slechts een kwestie van uitspelen en de punten mee de bus in sleuren! Rob de Groot brengt daartoe Dani Vivié voor Jostein Ohm. Ohm had zoals al eerder gemeld het geluk niet echt aan zijn zijde, maar kon wel terugzien op een zeer nuttige inbreng in deze wedstrijd. Al was het maar omdat hij de enige Huizer is die een corner redelijk voor de goal lijkt te kunnen brengen… Vivié — El Butragueño — is ook een ‘buffelaar’ die bereid is vuile meters te maken. Een logische wissel dus voor een naar het zich laat aanzien hectische slotfase…
Inmiddels staat die extra tijd al op de klok. Huizen hanteert het ‘vrouwen en kinderen eerst’ principe om de tijd vol te spelen. De vierennegentigste minuut staat op het bord als dan die vrouwen en kinderen vooral aan onze rechterkant moeten worden gered, want op links ontstaat een gapend gat. Overijverig is iedereen naar rechts getrokken. Een gapend gat waar Jesse Kramer goed het oog in heeft en er gretig induikt. Zijn kopbal is doelman Pabon te machtig en verbijsterd zien we hoe onze driepunter devalueert tot een puntendeling. Onvoorstelbaar, onnodig, onverklaarbaar… Blijf je gewoon in je ‘taak’ spelen, dan mag dit nooit meer gebeuren! Als debuterend basisspeler kan het geluk van Kramer uiteraard niet op, zeker als hij kort daarop ook tot Man-of-the-Match wordt uitgeroepen. Beter debuteren kan haast niet!

Rob de Groot

“Je had ‘m in handen,” verzucht ik als onze coach zich in de catacomben meldt.
“Ja, precies…” verzucht De Groot met mij. “Had, had, had!…”
“Hoe is dit mogelijk? Ik moet bekennen dat ik eigenlijk aanvoelde dat dit een wedstrijd zou worden met een verrassend slot, dat we ‘m ook zomaar hadden kunnen gaan verliezen…”
“Nee, ik heb die gedachte niet gehad. Urk moest gaan komen met die 1 – 2 achter, die zouden opportunistischer gaan spelen, af en toe een linie overslaan en zo. Zij wonnen heel veel tweede ballen. Daarmee hadden we het twintig, vijfentwintig minuten na rust heel moeilijk om hen tegen te houden. We waren daarin ook niet bij macht om de omschakeling — die er wel degelijk lag — rustig uit te spelen…”
“Ik heb die kansen toch wel gezien…”
“Klopt, maar dan heb je het over de laatste twintig minuten, maar ik heb het over die eerste vijfentwintig minuten van de tweede helft. Toen kwamen we eigenslijk niet tot kansen terwijl die ruimte er wel degelijk lag. We speelden slordig en lieten ons overrompelen in duelkracht en opportunisme. Toen had ik wel even mijn twijfels over de goede afloop, dan weet je dat je tegen dit soort ploegen in de problemen gaat komen. We hadden die fase voldoende mogelijkheden om meer afstand te nemen dan dat ene doelpunt. Urk scoort meer dan wij, drie is voor hun begrippen nog weinig. Dus moet je zelf zorgen dat je die afstand groter maakt.”
“Ik zag voor het eerst sinds een aantal wedstrijden weer eens een beter dan de tegenstander voetballend Huizen!”
“Dat vond ik de eerste helft zeker ook! Ik denk ook dat we voetballend gezien meer kunnen brengen dan Urk, dus in die zin vind ik dat we dat ook wel moeten. Maar ja, als je er in wilt blijven, dan moét je ook beter zijn dan Urk!”
“Ik denk dat tweeëntwintig spelers plus twee coaches nu heftig teleurgesteld op de wedstrijd terugblikken… Ik sprak net de aanvoerder van Urk en die vond dat ze eigenlijk het meest recht hadden op die drie punten… En dat proef ik bij jou ook een beetje…”
“Ja grote kans dat zij ook teleurgesteld zijn. Als ik die vijfentwintig minuten in de tweede helft erbij pak, dan begrijp ik zijn teleurstelling wel. Na die 2 – 2 zullen ze het gevoel hebben gehad dat ze de wedstrijd naar zich toe hadden kunnen trekken. Daarna draaide het weer onze kant op en zijn wij het die eigenlijk gewoon vier of vijf keer in een overtal situatie weten te komen. Als je dan maar één keer effectief die trekker weet over te halen, dan is dat dan ook wel weer wat weinig. Maak je er nog twee, dan komen ze niet meer terug! Die tweede helft heeft gewoon twee kanten op gezeten, kanten waarin beide partijen de wedstrijd hadden kunnen beslissen!”
“Ik denk dat ‘Teleurstelling’ hét kernwoord voor vandaag gaat worden, vooral omdat die teleurstelling aan beide kanten overheerst…”
“Ja, bij mij sowieso! Als je in de situatie zit waarin wij zitten en Urk speelt voor haar laatste kans, dan weet je dat ze risico’s gaan nemen en moet je dat met je eigen kwaliteiten afstraffen… Dat hebben we niet gedaan, dus in die zin ben ik ook zeker teleurgesteld…”

Mark Looms

Hoor en wederhoor, of zo… Ik tref de vriendelijke Looms in de businessruimte en hij is best bereid me even te woord te staan. Ik ben benieuwd of ook bij hem de teleurstelling overheerst.
“Waar is het voor? Het wedstrijdverslag? O, dan is het goed,” lacht hij vriendelijk.
“Ik begin mijn verslagen altijd met een kernwoord. Dat is voor vandaag ‘Teleurstelling’. Ik meen dat bij beide trainers te bespeuren…”
“Ja, dat klopt helemaal! Teleurstelling omdat wij deze wedstrijd hadden moeten winnen! De eerste helft daar ben ik zeker niet tevreden over.. Ik heb in de rust aangegeven dat de mannen met wat meer vertrouwen moesten gaan spelen, met de borst vooruit. Dan zie je dat je in die tweede helft daar best wel toe in staat bent, dat we kansen kregen, maar we moeten wel weer vier keer scoren om te winnen… En dat is wel een teleurstelling.”
“Ik zie hier vaak hoge uitslagen verschijnen… 0 – 0 is hier geloof ik nog nooit voorgekomen…”
“Nee, en dat is ook een beetje ons probleem. Natuurlijk willen we de mensen vermaken en we krijgen dan toch ook vaak veel doelpunten tegen. En dan niet eens zozeer omdat de tegenstander zo goed is, maar met name omdat wij de fouten maken! Foute inspeelpasses, spelen naar de verkeerde kleur… Dan wordt het wel heel lastig om wedstrijden te winnen…”
“Jullie begonnen met een vliegende start…”
“Ja, daar hoop je op! Dat gebeurt dan ook en je hoopt dan dat dat de ploeg vertrouwen geeft. Maar dan zakken we toch weer wat weg en geven Huizen een paar goede mogelijkheden. Wij kregen die mogelijkheden de tweede helft en dan is het jammer dat we ‘m niet over de streep trekken…”
“Ik vond Huizen wel de beter voetballende ploeg…”
“O, zeker! Maar wij staan ook niet voor niets waar we staan. We willen wel heel goed voetballen en dat kunnen we ook wel gezien de tweede helft, maar we moeten het dan ook wel hebben van een stuk opportunisme. Daar gingen we naar op zoek en we moesten winnen, maar het mocht vandaag niet baten… Maar u heeft zeker gelijk dat we van geluk mochten spreken dat we in de vierennegentigste minuut nog op gelijke hoogte konden komen…”

Ahmed al Mahdi

“Man-of-the-Match, maar je koopt er geen r**t voor…” open ik mijn gesprekje met onze topscorer die alleen al met twee goals die titel toch zeker wel verdiend mag opeisen…
“Nee, nee,” lacht Ahmed schuchter. “Zoals je het zegt, je koopt er niks voor. Eén punt, daar heb je eigenlijk weinig aan. Dus balen!”
“Je maakte twee knappe goals, echte Al Mahdi goals…”
“Ja, dank je wel. Twee goede goals. Vooral die laatste was ik heel blij mee. Kozjak ging goed om me heen en riep. Daardoor bereikte hij dat die verdediger de ruimte voor mij creëerde…”
“Creëerde? Jij forceerde die ruimte!”
“Ja, ik weet het niet. Ik moet dat nog even terugkijken. Maar ik ben sowieso blij dat Kozjak door zijn verdedigende overlap de verdediger dwong om een keuze te maken waardoor er extra ruimte ontstond. Toen kon ik hem er goed inschieten en dacht ik dat dat de bevrijdende was….”
“Dat had het ook moeten zijn twee minuten voor tijd. Hoe frustrerend is het dan dat je dan in de vierennegentigste minuut toch weer die gelijkmaker moet incasseren…?”
“Ja, pfffff. Ron, wat moet ik zeggen… Echt, als ik zou mogen schelden dan zou je wel weten wat ik zou zeggen… Héél, héél frustrerend! Dan moet je ‘m toch echt over de streep trekken…”
“Vond je dat we die drie punten verdiend hadden als je het over de gehele wedstrijd bekijkt?”
“Ja, dat vind ik wel. In de eerste minuut krijgen we dan wel die goal tegen, maar dat was gewoon een wake-up-call. Daarna komen we goed terug en zijn we gewoon de betere ploeg. Ook in de tweede helft zie je wel dat zij wel pompen, maar als we dan ieieieietsjes nauwkeuriger zijn, iets slimmer, dan kunnen zij wel pompen, maar dan kan je in de counter gewoon toeslaan. We doen onszelf hier gewoon tekort!
Je weet van tevoren dat Urk niet bekend staat als een goed voetballende ploeg, maar wel als een ploeg die strijd levert. Wij konden hier met goede omstandigheden en een goed veld gewoon goed voetballen en dat deden we ook bij vlagen. Maar we belonen onszelf gewoon weer niet genoeg…”
“Het kernwoord voor dit verslag wordt ‘Teleurstelling’….”
“Tja, dat kun je wel zeggen! Met hoofdletters!”
“Wij gaan jou missen, volgend seizoen…”
“Haha, ja… Maar ik de club ook hoor! Ik wil dit seizoen graag goed afsluiten en door de voordeur de club verlaten door ons in de derde divisie te houden. Daar wil ik alles aan doen.”
“Ik gaf je laats al aan dat ik je inzet bewonder voor een club die je toch gaat verlaten…”
“Nee, zo steek ik ook niet in elkaar. Niet als speler en niet als mens. Ik wil mezelf altijd in de spiegel aan kunnen kijken dat ik er alles aan gedaan heb, voor het team, voor de club, voor de mensen. En uiteindelijk ook voor mezelf. Ik wil er altijd het uiterste uit zien te halen.”

Tijmen Bakker

Na afloop pik ik Tijmen even apart met zijn zojuist gescoorde broodje zalm.
“Vorige week was je al min of meer bepalend, zag ik op de foto. Jij maakte het die reus van Staphorst zo lastig dat ie ‘m in eigen doel knikte… Vandaag weer. beschrijf ‘m eens, want in de drukte heb ik hem niet goed kunnen zien en moest ik opnieuw achteraf vernemen dat jij ‘, had gemaakt…”
“Ja, vandaag knik ik ‘m d’r wél in!” glundert onze harde werker op het middenveld. “Het ging een beetje raar. Ik knikte die bal en zag hem terwijl ik achterover viel in de goal rollen. Die bal die kwam omhoog, ik sprong en alles-of-niets zeg maar. Ik moest zelfs even vragen of het wel ‘mijn’ goal was, maar Ahmed bevestigde het. Een beetje een ‘Bakker-goal’ denk ik…”
“Met alle respect, een verfijnde voetballer ben je niet. Jij moet het hebben van hard werken en dat doe je altijd – met wisselend succes, moet ik er dan bij zeggen… Je bent toch opmerkelijk vaak ‘belangrijk’ voor de ploeg…” (Niet alleen scoorde ‘Bakkie’, hij haalde ook nog een bal van de lijn…).
“Ja, ik denk ook wel dat dat een van mijn kwaliteiten is dat ik vaak voor de goal weet te komen en dat ik dan best wel de gave heb om zo’n bal dan ook af te maken. Het maakt me dan ook niet uit hoé hij erin gaat, áls ie er maar in gaat. Stijf in de kruising zoals tegen Sportlust, of een frommelgoal zoals vandaag, ze tellen allebei maar voor één… Ik ben blij dat ik weer een goaltje heb kunnen maken, maar we hadden hier met twee punten meer moeten weglopen… Die teleurstelling die je noemt die hadden we wel heel sterk. Ja, Urk ook. Die vechten natuurlijk voor hun laatste kans…”
“Ze vonden dat zij hadden moeten winnen…”
“Ja, dat snap ik ook wel. Ik denk toch niet dat dat verdiend zou zijn geweest met die lange ballen pompen wat ze deden. Ik denk dat een gelijkspel misschien wel wat meer terecht was geweest, want wij hebben best wel veel countermogelijkheden laten liggen. Nog voor de 2 – 3 viel hadden we wel vier of vijf momenten dat we ze stuk hadden moeten spelen en zijn we gewoon te onrustig. Maar ook compliment aan Urk dat er maar steeds voor bleef gaan en in minuut vierennegentig nog een bal binnen weet te werken…”
“Wat een lullige, echte Huizer tegengoal!”
“Je moet daar gewoon alles of niets hebben… En dan vrouwen en kinderen eerst, die bal moet gewoon weg.”
“Met name dat vrouwen en kinderen eerst dat speelde ons denk ik parten op dat moment. We waren allemaal druk doende die vrouwen en kinderen aan de andere kant te redden…”
“Ja, eens! Het leek een gegeven moment wel alsof zij met een man meer op het veld stonden, overal waar de bal kwam stonden er wel twee van hen. Maar ja, dat is wel een kwaliteit van hen: ze blijven gaan! We hadden ons er de hele week op voorbereid dat het zo’n wedstrijd zou gaan worden en dan laten we ons toch weer gewoon meeslepen in hun niveau en manier van voetballen. Het lijkt dan wel of we een beetje in paniek raken, passes over tien meer die niet meer aankomen… Zonde er waren gewoon heel veel mogelijkheden geweest om deze wedstrijd te beslissen… Je houdt ze nu toch op gelijke afstand. Dat si denk ik het enige lichtpuntje van vandaag… Je had hier gewoon moeten winnen en dat mogen we onszelf gewoon aanrekenen!”

Jan Ras

Het leek me gepast om Urk aanvoerder en kersverse vader Jan Ras even te feliciteren en hem naar zijn gevoelens over deze voor hem toch speciale wedstrijd te vragen. Hij kijkt wat verwonderd als hij uit de kleedkamer komt gestapt…
“Jan, gefeliciteerd! ik hoor dat jij vannacht vader bent geworden…”
“Nou ja, vannacht… Het was zeg maar een lange bevalling. Het begon na trainen donderdag en gisteren even na negenen is ze geboren. Dochter en moeder maken het gelukkig goed en ik ben ontzettend blij en trots!”
“Dan is voetballen eigenlijk maar bijzaak, toch…?”
“Zeker! Ik had niet veel slaap. Vooral de nacht van donderdag op vrijdag heb ik niet geslapen. Vannacht eigenlijk ook bijna niet meer….”
“En dan toch gewoon gáán, hè…”
“Ja, nou ja. Als je goede afspraken maakt met je vrouw dan kan dat wel… Ze zei: ‘Ga maar, dan ben je er even tussenuit…’ Als je dan kan ‘leveren’ dan is dat prima natuurlijk. Ik voelde me best wel fit ondanks het gebrek aan slaap. Natuurlijk heb ik zeker wel even getwijfeld wat ik moest doen. Helemaal na die eerste nacht omdat ik helemaal geen slaap had gehad. Dan vraag je je toch af of je wel genoeg kan leveren voor het team, ben ik dan nog wel een toevoeging. Maar vanmorgen voelde ik me best wel redelijk en ben ik hier gewoon heen gegaan…”
“Ben je tevreden?”
“Over vandaag? Nee, dat lijkt me duidelijk! Nee we hadden drie punten moeten pakken. Op basis van de tweede helft vond ik dat we die sowieso verdiend hadden. De eerst helft niet, dat verschil is gewoon te groot en dat komt zo vaak bij ons terug. Dit was een hele belangrijke wedstrijd voor ons…”
“Een drie-punten-wedstrijd, alleen er kwamen geen drie punten uit voort…”
“Inderdaad. Maar ik denk dat de trainer van Huizen ook wel teleurgesteld zal zijn, ja…”
Ik had hem háást een doelpuntje gegund, die dappere strijder. Háást, maar niet helemaal natuurlijk….

Marouan Achammachi

“Ja een moeilijke naam,” beaamt onze arbiter van dienst als ik hem even aanschiet voor hij aan de bestuurstafel plaats neemt. “Bedankt!” klinkt het dankbaar als ik hem vertel dat ik hem uitstekend vond fluiten. “Nee, dit is de eerste keer dat we elkaar zien.”
“Je hebt lekker door laten voetballen. Ik zat naast een stel uitermate fanatieke Urker supporters die ieder fluitsignaal zo ongeveer als een persoonlijke belediging opvatten. Die denken daar heel anders over… Ik persoonlijk heb je eigenlijk niet op een fout kunnen betrappen…” (Dat laatste was achteraf niet helemáál waar: doelman Strijker maakte een keer hands op de rand van zijn strafschopgebied en ook Olivier Pabon kwam met een uittrap wel verdacht ver buiten zijn zestien. Maar ik kon er mee leven dat dit in de sfeer van de wedstrijd paste hier niet zo pietluttig voor te fluiten.)
“Haha, ja, dat houd je toch! Maar bedankt voor het compliment, dat is goed om te horen. Ja, ik denk dat we een goede controle over de wedstrijd hebben gehouden, kunnen laten voetballen waar nodig, maar ook ingrijpen als het nodig is. Met de drie kaarten die we nodig hadden was dat ook niet overdadig veel. we zijn dus tevreden over het verloop en hoe we de wedstrijd gecontroleerd hebben. Ik houd er als scheidsrechter wel van lekker te laten voetballen. De grens is nooit gepasseerd dus heel tevreden…”
“Het was een beladen duel op het scherp van de snede…”
“Ja daarom, dat vond ik ook leuk. De belangen waren groot, voor beide ploegen een belangrijke wedstrijd, dus he was fijn dat we daar een goede balans in hebben kunnen vinden. Ik kijk echt heel tevreden op deze wedstrijd terug!”
Aldus de jonge talentvolle arbiter die in mijn ogen een nagenoeg vlekkeloze wedstrijd floot. In mijn ogen en ik denk ook in die van de spreekwoordelijke objectieve toeschouwer. Helaas waren niet alle toeschouwers even ‘objectief’, maar daar heb ik al meer dan genoeg over gezegd…

Apenstaartjes kijk op de zaak

Tja hoe kijk je hier tegenaan? Negatief is dat we niet gewonnen hebben. Positief is dat we ook niet verloren hebben. Iets met glazen die half vol of half leeg zouden zijn. Met mijn 5 – 0 voorspelling vooraf in gedachten valt het allemaal eigenlijk nog wel mee. Het is wel opmerkelijk dat we ons dus thuis door deze ploeg met 2 – 5 hebben laten afdrogen vraag ik me achteraf verwonderd af.
Huizen popt nu als de dobber van een visser weer even boven die rode streep. Eén puntje los van Excelsior’33, nog steeds tien op Urk, dat dan nog wel een wedstrijd tegen Harkema tegoed heeft.
Op de laatste speeldag spelen Urk en Excelsior’33 nog tegen elkaar. Ik vrees voor Urk dat hun lot dan wel bezegeld is en dat er dus goede zaken te doen zijn voor Excelsior’33. Dat ene puntje voorsprong zal dus zeker uitgebreid moeten worden om ons het vege lijf te kunnen redden voor die akelige nacompetitie tegen ploegen die allemaal vol verwachting en in een winning mood aan de afvalrace naar de derde divisie zullen gaan beginnen. Nee, daar moeten we koste wat het kost vandaan zien te blijven. Nog vier kansen om de benodigde punten bijeen te voetballen. Kleine kansen weliswaar, maar het verloop van deze competitie is grillig en Huizen lijkt tegen de beter voetballende ploegen toch altijd wat beter voor de dag te komen dan in de wedstrijden waarin ‘het heilige moeten’ en de verwachtingen hoog gespannen zijn.
Om er maar weer eens een Engelse term tegenaan te gooien: It ain’t over ‘till the fat lady sings!
Zaterdag opnieuw alles-of-niets tegen Scherpenzeel, de voormalige club van coach Rob de Groot. Ondanks die warme banden hoeven we daar niets van mededogen van te verwachten. Uit werd het 2 – 0 en ook daar was het kernwoord ‘Teleurstelling’. Ik hoop dat ik volgende week mijn verslag met een geheel ander kernwoord kan beginnen…