Weerzien

Veel oude bekenden vandaag als Arnold Klein met zijn Genemuider mannen op bezoek komt. Arbiter Illian Groothuismink is echter een grote onbekende voor me. Een nieuwe ster aan het arbitragefirmament Een ‘nulmeting’ noemt hij zijn optreden van vandaag dan ook als ik hem de hand schud. Ik ben benieuwd…
Vier balsponsors maar liefst: Nico & Alie Klein Vleeswarenspecialist, De Groot Verzekeringen, De Groot Uitvaart en Husol Zonwering uit Genemuiden. Je kunt toch maar met één bal tegelijk spelen, maar een balletje in reserve kan nooit kwaad uiteraard.
Hoewel het hier uitstekend voetbalweer is (bewolkt, fris, weinig wind) lijkt dat in Staphorst anders, want daar is de wedstrijd tegen Sportlust afgelast. Zo’n klein landje en dan toch zulke verschillen qua weer.
Tot mijn genoegen bevat onze namenlijst ook essentiële info als bijvoorbeeld het arbitrale trio. Keurig verzorgd! Die namenlijst leert me dat Huizen de strijd aan zal gaan met de inmiddels gekende elf namen. Joshua Lo-Asioe, Lars van Huisstede, Sydney Schouwstra, Dani Vivié, Robbie Schipper en Thomas Kamstra houden reservedoelman Brent van Bockel gezelschap op de bank. Ook na het frustrerende duel in Woerden heeft Rob de Groot het vertrouwen gehouden in zijn basiself.
Eén geheel nieuwe naam in de basis bij Genemuiden (Marc Magan) en twee spelers die zich vanaf de bank in de Genemuider basis hebben geknokt (Niels Grevink en Bart-Jan Brouwer). Met de wedstrijd in Genemuiden nog vers in het geheugen (3 – 3) met een sterker wordend Huizen goede hoop dus op een resultaat voor vanmiddag. Heel eerlijk gezegd en met alle respect behoort Genemuiden toch tot de ploegen waar Huizen punten tegen moet zien te sprokkelen voor het lijfsbehoud. Vandaag moet zo’n lekkere driepunter dus maar weer eens zien te gebeuren!
Blijkbaar hebben niet al te veel Huizers daar vertrouwen in, want het loopt niet bepaald storm qua toeschouwers. Als je wint heb je vrienden, maar Huizen verloor jammerlijk in Woerden en dus hebben veel ‘succesfans’ besloten deze wedstrijd maar aan zich voorbij te laten gaan.
Het veld ligt er ‘zwart’ bij. Er is iets met de ondergrond gedaan waardoor de gemalen autobanden duidelijk zichtbaar zijn. Het vertederende pupilletje van de week – Émelie Smallenburg – laat er zich niet door ontmoedigen en dribbelt in gezwinde spoed richting doelman Streutker. Een afstand’schot’ en de bal weet ternauwernood de doellijn te halen. Maar ook dit soort goals tellen gewoon en vol trots sprint Émelie naar de bank terug. Ontwapenend!

Slikken

Dat ontwapenende had blijkbaar niet dat effect op Genemuiden dat verbeten uit de startblokken spat als Groothuismink het beginsignaal heeft gegeven. Huizen is overdonderd en binnen de minuut ligt de bal al achter Olivier Pabon. Buitenspel, gelukkig, maar dat is toch wel even slikken… Genemuiden laat meteen de tanden zien en Huizen siddert. Ook als Olivier Pabon op een terugspeelbal amper de tijd krijgt door een fanatiek afjagende Niels Grevink om het spel te hervatten. Het gaat maar nét goed… Slikken…
Pabon is er goed op tijd uit als diezelfde Grevink diep wordt gestuurd en even later is het opnieuw Grevink die uit de draai het eerste serieuze werk voor Pabon forceert. Opnieuw is Pabon paraat.
Huizen komt niet aan voetballen toe en dan ontstaat er in de zevende minuut een heuse schiettent voor de neus van Pabon, met man en macht weet Huizen het hoofd boven water te houden, maar het is pompen of verzuipen dat de klok slaat…
De bal wordt keer op keer gekeerd en dan is daar ineens Jostein Ohm die er vandoor gaat over onze linkerflank. Hij steekt het strafschopgebied binnen en we houden de adem in. In de voorbereiding op dit seizoen was dit een zekerheidje voor Ohm, maar hij lijkt het zelfvertrouwen wat te ontberen en kiest nu niet voor een schot richting verre hoek, maar voor een voorzet die helaas simpeltjes onderschept kan worden door de Genemuider defensie…
Een speldenprikje van Huizen, waar aan de andere kant de eerste héle grote kans voor Genemuiden opdoemt als Hadde Pleijsier alleen voor Pabon opduikt. Met de voet weet onze doelman vooralsnog de openingstreffer te voorkomen, maar op de tribune kijken we verbijsterd naar een ploeterend en onherkenbaar Huizen in het besef dat dit niet lang goed kan gaan als Huizen niet vlot uit een ander vaatje gaat tappen.

De lijn der verwachtingen

Even lijkt Huizen zich dan wat te herpakken als een fraaie combinatie opgezet wordt door Ahmed al Mahdi en Jaylon. De bal komt voor en de mee opgekomen Artuur Zutterman ziet zijn inzet gestuit in de muur die Genemuiden soepeltjes voor doelman Hidde Streutker heeft opgetrokken. Diezelfde Zutterman versiert even later een corner die door Sergio Kozjak wat te scherp bij de eerste paal wordt ingebracht. De afspraak zal zijn geweest dat daar iemand van Huizen op zou moeten duiken, maar het waren louter donkerblauwe kousen die daar de wacht hielden.
We zitten inmiddels in de eenentwintigste minuut als Al Mahdi een goede doelpoging waagt na goed werk van Tijmen Bakker en Jaylon Moi Thuk Shung. De bal stijgt echter net een metertje over de goal van Streutker. Het is nou niet echt de vuist die Huizen zou moeten maken, deze plaagstootjes daar liggen de mannen van Klein vannacht niet gillend van wakker…
Waar ik wél een licht slaapgebrek aan zou overhouden, was de situatie twee minuten later waar een rustige bal van de flank én niet onderschept en gepareerd wordt door twee verdedigers én Olivier Pabon. Het knikje van Hadde Pleijsier is dan voldoende om de frustrerend simpel in de het net te doen belanden… Deze goal lag in de lijn der verwachtingen, maar werd op deze manier toch nog akelig pijnlijk. 0 – 1 en een Huizen dat totaal niet in de wedstrijd zit.

Rug rechten

Wie hoopte dat Huizen een tandje bij zou gaan zetten en de rug zou rechten, die kwam toch wel bedrogen van een koude kermis thuis. Door alle ijver en werklust (dat kon ook onze mannen zeker niet ontzegd worden) is het een rommelige pot voetbal geworden. Er worden veel duels uitgevochten en het is meer transpiratie dan inspiratie wat we voorgeschoteld krijgen. Een kopbal van Marc Magan wordt onder de lat weggevangen door Olivier Pabon, een harde pegel van Jasper Tuinman eindigt op het lichaam van Jeroen Lamme, Pleijsier tipt een voorzet rakelings over onze goal, Pabon redt fraai en sterk op een inzet van Tuinman in de korte hoek. Huizen wankelt en strompelt richting rust. Het is aan de genade van Genemuiden overgeleverd. Als de mannen van Klein een tikkeltje scherper waren geweest, dan had een nulletje of drie, vier, zeker niet vreemd geweest. Wellicht tot eigen verbazing blijft de schade beperkt tot die ene treffer die maar een schamele afspiegeling is van de krachtsverhoudingen op het veld.

Rust

En dus zitten we qua stand nog in de wedstrijd als we aan de thee gaan. Voor Huizen is dat te vergelijken met de tien tellen die een bokser krijgt als hij aangeslagen in de touwen hangt. Genemuiden verzuimde om Huizen met een duidelijke stand de kleedkamers in te sturen. Met een tikkeltje meer pech had Huizen na rust eigenlijk wel met een witte vlag voorop de kleedkamers uit kunnen komen.
Huizen stelt er bedroevend weinig tegenover en speelt onherkenbaar. Waar blijven die fraaie combinaties, waar blijft dat hoog druk zetten, die onverzettelijke wil om te winnen? Het is gewoon drie keer niks dat Huizen laat zien, ondanks het harde werken van een Tijmen Bakker en Ahmed Al Mahdi, ondanks de snelle loopacties van Jaylon… Het spartelt als het hertenjong in de klauwen van de leeuw…
Opmerkelijk zie ik geen wissels die serieus aan het werk gaan om bij de aftrap straks aan het werk te gaan. Ik had eigenlijk wel wat ingrepen verwacht om dit noodlottige tij te keren. Met Van Huisstede, Lo-Asioe en Schipper nog op de bank lijkt me toch nog wel het een en ander aan accenten verzetbaar…

Ongewijzigd

En inderdaad starten beide ploegen ongewijzigd aan de tweede helft. Wel mag Van Huisstede meteen beginnen met warmlopen, maar blijkbaar wil De Groot het toch nog even aanzien.
Wat bepaald niet ongewijzigd is, is de wedstrijdmentaliteit waarmee Huizen uit de kleedkamers is gekomen: ineens wordt er wél fel afgejaagd, scherp gedekt, gespeeld met een zichtbare wil om tot een resultaat te komen. Tim Vrakking steekt sterk op Jaylon die er gretig op doorgaat. Een voorzet en Dennis Lamme die helaas te weinig richting aan zijn kopbal mee weet te geven. De bal gaat vanuit kansrijke positie over. Zou het dan toch nog kunnen? Ik wil het zó graag geloven!
Zutterman gaat neer en Jostein Ohm mag een vrije trap nemen. De bal komt goed in de doelmond en twee, drie Huizers gaan er duels aan om de voorzet een passend vervolg te geven, maar geen van hen kan zich voldoende vrijmaken om een voldragen doelpoging te wagen. Maar er zit tenminste weer wat dreiging in het spel van Huizen! Zowaar moet Hidde Streutker handelend optreden als Jaylon zich door de Genemuider defensie worstelt en goed uithaalt. Vrakking stoomt indrukwekkend op door het middenveld, maar kan daar verder geen vervolg aan geven en ziet zijn opmars gestuit.

Wissels

Dan gooit De Groot toch een troef op tafel: Jostein Ohm wordt naar de kant gehaald voor Lars van Huisstede. Arnold Klein beantwoordt meteen met de wissel Guido Bakker voor Bart-Jan Brouwer.
De wedstrijd lijkt even een periode in een soort van wankel evenwicht te verkeren. Genemuiden mag een hoekschop nemen en Pabon komt dapper zijn goal uit om de bal weg te boksen, aan de andere kant een hoge bal waar Lars van Huisstede net te weinig controle op krijgt om er een doelpoging uit te destilleren.
Sergio Kozjak gaat er dan wat fel en van achteren in en ziet het eerste geel van de wedstrijd. Arbiter Groothuismink stond veel toe en besloot hier even de hakken in het zand te zetten.

Einde oefening

Met een dikke twintig minuten nog te gaan wint Marc Magan dan een duel op het middenveld en heeft een goede voortzetting in huis. De aanval lijkt nog even tot staan te worden gebracht, maar dan haalt Magan zelf de trekker over en met een spijkerhard diagonaal schot laat hij Pabon voor de tweede keer kansloos: 0 – 2 en gezien het beeld van de wedstrijd komt dat uiteindelijk toch wel neer op de nekslag voor Huizen…
Rob de Groot weigert de handdoek in de ring te gooien en brengt meteen Joshua Lo-Asioe en Robbie Schipper binnen de lijnen voor Dennis Lamme en Sergio Kozjak.
Ook Dailey Groenewegen ziet nog geel als hij wat al te voortvarend een aanval van Genemuiden onderbreekt. Even twijfel over doorgaan of stoppen als Marc Magan met krampverschijnselen neergaat. Twijfel is nooit goed en dus loopt het momentum uit de aanval en wordt Magan pas enkele minuten later vervangen als Arnold Klein een drievoudige wissel toepast. Rutger Etten komt voor de kramperige Magan, Nick Buitink vervangt Jasper Tuinman en Martijn Eenkhoorn lost Niels Grevink af.
De koers lijkt wel gelopen. Joshua Lo-Asioe delft het onderspit bij een worstelpartij een metertje of twee buiten de Genemuider zestien en Huizen mag een vrije trap nemen. Opmerkelijk gaat invaller Robbie Schipper er brutaal achter staan. Een heerlijke pegel doet de lat boven Hidde Streutker sidderen! Dichterbij was Huizen niet bij een goal geweest…
Huizen ploetert verder, moed der wanhoop, denk ik. Het moet ruimtes weggeven en daarmee lijkt de 0 – 3 eerder voor de hand liggen dan de aansluitingstreffer. Een bal voorlangs nog, Thomas Kamstra en Dani Vivié moeten nog voor wat aanvallende impulsen zien te zorgen als ze Tijmen Bakker en Ahmed Al Mahdi komen vervangen. Even schrik want Lars van Huisstede kopt tegen Guido Bakker aan en beiden gaan neer. Lars krijgt een tulbandje van verband aangemeten en dan kunnen beiden gelukkig verder. Maar de wedstrijd zit er op. Voor de vorm wordt er nog wat heen en weer gehold in de extra tijd die arbiter Groothuismink plichtmatig nog aan de wedstrijd toevoegt en dan zit deze lijdensweg voor Huizen er op. Een uitermate teleurstellende nederlaag tegen een tegenstander waar een resultaat toch zeker tot de mogelijkheden had moeten behoren, maar dat er deze wedstrijd eigenlijk geen moment in heeft gezeten…

Rob de Groot

Ik heb toch wel wat vraagtekens waarvan ik wel nieuwsgierig ben naar de antwoorden.
“Ik heb geen moment het idee gehad dat we lekker in de wedstrijd kwamen,” open ik mijn gesprek met Rob die de kleedkamer uitkomt met het enthousiasme waarmee mensen de behandelkamer van een tandarts binnengaan. “Na rust even een beetje, maar feitelijk ontstond daar helemaal niets uit…”
“Nee, mee eens…” zucht De Groot diep en zichtbaar aangeslagen. “We beginnen denk ik heel erg zwak aan deze wedstrijd. Die eerste tien minuten, ik weet niet wat ik allemaal gezien heb, maar ik vond het helemaal nergens op lijken. Daarna werd het wel iets beter en blij dat het máár 0 – 1 staat. Maar ook daarna hebben we geen enkel moment het niveau gehaald dat we moeten kunnen halen…”
“Er ontstond gewoon helemaal niks terwijl je toch tot de 0 – 2 qua stand gewoon nog in de wedstrijd zit…”
“Ja, precies… Soms heb je het geluk dat een tegenstander het niet beslist, dat geluk hadden we, maar ik kreeg geen enkel moment het gevoel dat we er nog iets aan konden doen. Het was gewoon spijtig dat ook met de wissels die ik klaar had staan om met drie achterop te gaan spelen in de hoop dat er nog wat zou kunnen ontstaan. Dan is het voor die jongens die daar klaar staan om in te vallen dat Genemuiden dan net die 0 – 2 nog maakt. Maar dat omschakelmoment was denk ik kenmerkend voor onze hele wedstrijd, we kamen vaak te laat, kijken naar de bal en niet naar de tegenstander waardoor de tegenstander vrij komt, tja…”
“Ik had wel na rust het gevoel dat jullie na rust scherper en feller aan de tweede helft begonnen…”
“Ja, eens! Dat was beter dan de eerste helft…”
“Had je staan bulderen in de rust?”
“Ja, ik ben zeker wel boos geworden. Ik heb duidelijk laten merken dat ik het helemaal niks vond en da het totaal niet overeen kwam met wat we met elkaar hadden afgesproken. Ik was heel erg teleurgesteld in met name de intensiteit. Je kan heel slecht voetballen, dat kan. Maar dan nog kan je publiek en de staf de indruk geven dat je er voor gaat. Dat gevoel heb ik de eerste helft geen moment gehad…”
“Daarom verbaast het me ook dat ik in de rust geen warmlopers zag…”
“Nee, dat begrijp ik! Uiteraard heb ik daar ook over nagedacht. Dat heb ik de mannen ook meegeven dat ik alle vijf de wissels wel door had kunnen voeren. Ik heb ze echter aangegeven dat ik ze na die belabberde eerste helft toch de kans wilde geven zich te rehabiliteren, te laten zien dat ze beter kunnen. Vandaar dat dezelfde elf aan de tweede helft begonnen, maar wel met een duidelijke boodschap dat dit niet het niveau was dat ons als staf voor ogen stond. Nee, dit was een wedstrijd aan de onderkant van alle wedstrijden die we gespeeld hebben…”
“Ik heb me inderdaad zelden zo kansloos gevoeld op de tribune…”
“Klopt. Alleen dat laatste kwartier Sportlust bekroop me ook dat gevoel dat we er helemaal niks meer van bakten. Alleen was dat na een goede eerste helft tegen een goede ploeg. Dit was gewoon een stugge ploeg…”
“Dit zijn dus wel de ploegen waar je punten tegen moet kunnen pakken, minimaal één punt…”
“Ja, dat vind ik ook. Met alle respect: dit is gewoon ruime ‘middenmoot’. Geen topploeg, maar zeker genoeg kwaliteit om niet aan de onderkant thuis te horen. Middenmoot en daar staan ze dan ook. Maar als wij wat willen, dan zijn dit de uitgelezen mogelijkheden om wat punten te pakken, maar ook om zo’n ploeg uit de middenmoot bij ons groepje te trekken. Daarmee vind ik het gewoon enorm teleurstellend wat we vandaag gezien hebben van onze ploeg…”
“Volgende week naar ADO’20, nu weer twee nederlagen op rij. ADO’20, lastig, de week erop Sparta Nijkerk, lastig, geen tegenstanders waarvan je op voorhand denkt wel even punten tegen te gaan pakken…”
“Nee, maar ik heb met geen enkele ploeg het idee dat we die wel even zullen pakken! Maar tegen iedere ploeg hebben we altijd wel ‘mogelijkheden’. Alleen past daar dit beeld van vandaag natuurlijk totaal niet in want dan ga je er tegen willekeurig welke ploeg gewoon ‘vanaf’… Op tachtig procent maak je tegen geen enkele ploeg een kans. Dat besef moet komende week even indalen…”

Tim Vrakking

Vandaag toch ook weer een van onze betere mensen. Hij werd dan ook terecht tot Man-of-the-Match uitgeroepen.
“Heb jij enige moment het gevoel gehad dat we in de wedstrijd zaten?”
“Nou…. Nee…” lacht Tim als een boer met kiespijn. “De tweede helft had ik wel een beetje het gevoel dat we wat grip op de wedstrijd hadden, maar ik kan me eigenlijk niet echt een grote uitgespeelde kans van ons herinneren. We speelden eigenlijk de hele wedstrijd tegen die slechte eerste helft aan, we hadden niet echt een antwoord op hun positiewisselingen. We kwamen daardoor overal te laat en dan lijkt het gewoon heel slecht. Nee, je gaat niet twee keer terugkomen tegen zo’n ploeg als je zo’n eerste helft op de mat legt.”
“Na rust had ik nog eventjes het idee dat we het nog zouden kunnen omkeren, maar er ontstond niks…”
“Ja, we kwamen er gewoon niet doorheen en we moesten daarom ook meer risico nemen en wisten zij daaruit ook meteen te scoren…”
“Ik zag de 0 – 3 ook eerder vallen dan de aansluitingstreffer…”
“Ja, misschien wel. We gingen één-op-één spelen, daar hadden zij van kunnen profiteren als ze er goed uit hadden kunnen komen. We hadden gewoon al geluk dat het met rust máár 0 – 1 stond…”
“Dit zullen jullie je heel ander hebben voorgesteld vooraf. Waar zat ‘m het verschil in theorie en praktijk vanmiddag?”
“Ik denk dat het gewoon heel lastig voetballen is als je er gewoon geen druk op weet te krijgen. Wij moeten het van energie hebben en komen vaak pas goed in de wedstrijd als we duels gaan winnen. Als we dan geen duels winnen, tja…”
“Waren jullie gewoon niet scherp genoeg of was het hun kwaliteit?”
“Tjah… Ik denk beide wel.. Wat ik al aangaf: die positiewisselingen van hen daar hadden we moeite mee. Iedereen doet bij ons zijn stinkende best, daar ligt het écht niet aan, maar we kregen er gewoon geen druk op… Vandaag leken ze wel drie keer zo goed als wij en dat mág gewoon niet, dat is duidelijk… Eemdijk is ook een goede ploeg en daar lukte het wél tegen. Maar vandaag zat het er gewoon niet in…”

Robbie Schipper

“Ik denk dat jij nog het dichtste bij een treffer bent geweest met die vrije trap…”
“Ja, bovenkant lat, he? Zonde! Met wat meer geluk gaat ie er in en heb je een aansluitingstreffer en kan het wellicht nog…”
“Tja, met alle respect, dit was eigenlijk met die kopbal van Dennis samen de enige échte kans die ik vanmiddag gezien heb…”
“Ja, mee eens. Volgens mij had Joshua Lo-Asioe tegen het einde nog wel een kopbal wat nog op een redelijk goede kans leek, maar voor de rest was Genemuiden vandaag echt de betere ploeg. Feller, agressiever, duels winnen…”
“Dat vond ik met name de eerste helft. De tweede helft vond ik Huizen wat sterker uit de kleedkamer komen dan ze erin waren gegaan…”
“Ja, ik was in de rust gewoon buiten, maar ik denk dat ze ongetwijfeld op scherp zullen zijn gezet, want die eerste helft sloeg ook werkelijk nergens op voor mijn gevoel. We werden helemaal van het veld getikt, zowel aan de bal als zonder bal. Dat stond de tweede helft inderdaad wat beter, maar toch creëren we te weinig kansen!”
“Je bent ‘invaller’. Toch sta je heel brutaal achter die vrije trap…”
“Ik weet van mezelf dat ik een goede trap heb, dan moet ik ‘m ook laten zien…”
“Daar moeten anderen dan ook van overtuigd zijn, anders eisen de routiniers zo’n bal gewoon op…”
“Ik overlegde met Lars van Huisstede wie er lekker in de wedstrijd zat. Dan moet je gewoon je kansen pakken en ‘m nemen. Ongelukkig dat ie er dan toch niet in ging, dat had wel heel lekker geweest…”
“Ik had eigenlijk stille hoop dat je in de rust al gebracht zou worden… Ik heb het idee dat jij iets aan aanvallende creativiteit kunt brengen…”
“Dank je wel. Die hoop had ik uiteraard zelf ook. Ik zit er de laatste weken wel lekker in. Maar ja, het is voetbal en de trainer maakt de keuzes. D’r zitten tweeëntwintig spelers in de selectie. Jongens die een kans krijgen moeten ‘m pakken en anders moet je geduld hebben en hard blijven werken…”
“Je ziet aan een Tijmen Bakker dat als je er voor blijft gaan dat je uiteindelijk toch door kunt breken…”
“Ja, ik hoop daar ook op. Ik wil dat uiteraard heel graag, ik speel hier al mijn hele leven en doe niets liever dan hier voor Huizen 1 uitkomen en wil gewoon een vaste waarde worden. Ik moet gewoon nóg harder werken om dat af te dwingen en mijn kansen pakken als ik die krijg…”
“Je speelde laatst tegen Victoria en daar maakte je twee goals. Dan geef je toch wel iets van en visitekaartje af, lijkt me…”
“Haha! Ja, dat dacht ik ook. Ik had ook goede hoop vorige week tegen Sportlust. Maar ja, de trainer maakt de keuzes en die moet je als speler maar gewoon accepteren. Tot een bepaalde hoogte kun je je best blijven doen en daarna moet je gewoon geduld hebben.”
“Ik heb van jou niet de indruk dat je niet de volle honderd procent je best doet…”
“Ik heb wellicht een wat rustige, flegmatieke uitstraling, maar ik wil wel écht!”

Apenstaartjes kijk op de zaak

Huizen dreigt een beetje het Telstar van deze derde divisie te worden: veel complimenten, maar uiteindelijk toch té vaak met lege handen. Die complimenten zullen ons op basis van de wedstrijd tegen Genemuiden bepaald niet ten deel vallen, want Huizen ging deze wedstrijd door een ondergrens. Als je je wilt handhaven, dan moet je gewoon tegen dit soort ploegen minimaal met een punt van het veld stappen. Dat lukte dus één keer tegen Genemuiden, maar dat is gewoon té weinig.
Kijkend naar de komende wedstrijden (ADO’20 uit, Sparta Nijkerk Thuis) geeft deze nederlaag té weinig vertrouwen om daar met een gerust hart naar uit te zien. Daarna komt HSC’21 bij ons op bezoek. Ik hoop dat de mannen mij in mijn hemd zetten als ik voorspel dat we tegen HSC’21 nog net zoveel punten zullen hebben als nu, maar ik vrees dat rode lantaarndrager HSC’21 over drie weken handenwrijvend naar De Wolfskamer af zal reizen in de volle verwachting hun puntenaantal minimaal te gaan verdubbelen. Jawel, dat ene enkele puntje dat ze tegen Huizen hebben gesprokkeld…
Huizen presteert het best als je niks van ze verwacht, tegen ADO’20 bijvoorbeeld, waar we thuis met moeite van wisten te winnen. Maar het laat te vaak afweten als ze moeten leveren: Genemuiden thuis, HSC’21 uit, Hoogeveen uit, Urk thuis…
Het is frustrerend en pijnlijk te constateren hoeveel punten Huizen al onnodig heeft laten liggen dit seizoen. Ik begin me een beetje af te vragen of we niet gewoon boven onze stand leven. Dit is het tweede seizoen derde divisie en opnieuw knokken we tegen degradatie. Het lijkt wel een herhaling van zetten. Je wilt toch eigenlijk na dat bruggenhoofd van het vorige seizoen nu terugzien dat er ‘stappen’ zijn gemaakt, dat de ervaring op dit niveau mee gaat spreken, dat we op de goede weg zijn om een stabiele middenmoter te gaan worden. Dat laatste zie ik echter met de beste wil ter wereld nog niet terug, en dat baart me zorgen.
Op naar Heemskerk, dus. Een loodzware opgave met het beeld van deze wedstrijd nog vers op het netvlies. Ik had u beloofd te proberen een positief kantje aan dit verslag te geven, maar hoe ik ook zocht, enige aanknopingspunten heb ik helaas niet kunnen vinden. Je bent zo goed als je laatste wedstrijd luidt het gezegde. Ik hoop dat dat het is, en dat ik u volgende week een juichend verslag kan doen toekomen. Voor nu is het gewoon even afzien. Uithuilen en opnieuw beginnen. Elke wedstrijd begint immers gewoon weer op 0 – 0 hoe je er ook voor staat op de ranglijst…