Verre reizen naar Rijssen

Prima voetbalweertje weer. Na de overwinning op HSC’21 lijkt het gezegde dat je zo goed bent als je laatste wedstrijd weer opgeld te doen. Vergeten is het belabberde spel, onthouden zijn de twee goals die ons over de streep hebben getrokken.
De opstelling die teammanager Maarten Boot me ter hand stelt leert me dat we vandaag de lastige pot tegen Excelsior’31 aan zullen gaan met Jostein Ohm op de bank. Jostein lijkt een beetje het slachtoffer te worden van de tactische plannen van Rob de Groot die na de zege op HSC’21 volgens mij opnieuw kiest voor vijf man achterop met opkomende wingbacks, drie man middenveld, waarvan er een aansluiting zoekt met de voorste lijn die bestaat uit Jaylon Moi Thuk Shung en Ahmed al Mahdi. De voorkeur gaat daarbij dan uit naar de creativiteit van Lars van Huisstede die zijn draai in onze equipe weer lekker gevonden lijkt te hebben.
In Rijssen is men bezig met het bouwen van een nieuwe kantine. Een geweldig complex daar, met de prachtige tribune met kleedkamers verdeeld over twee verdiepingen en een fraaie businessruimte. Het is wel even zoeken voor ik door heb dat ik zojuist gewoon door de bestuurskamer heen ben gelopen! Ja, als verdwalen een sport zou zijn, dan ben ik zeker een titelkandidaat!
Onder het genot van een kopje koffie neem ik de opstellingen door. Het eerste dat me opvalt is dat we opnieuw een andere arbiter op het formulier hebben gekregen. Jorn te Kloeze heeft de plek ingenomen van Alwin Steeg. Opmerkelijk: vorige week ook al een vervanger…
De wijze mannen wiens vaste tafel ik schijn te hebben ingepikt (al geeft men direct aan dat ik welkom ben en rustig mag blijven zitten) weten met te vertellen dat het thuisvoordeel voor Excelsior niet echt een voordeel is. Voorzichtig geef ik aan dat ik hier al blij ben als we een punt mee de bus in kunnen nemen na afloop.
Ramadan voor Ahmed al Mahdi, die heel gastvrij even een aparte kleedkamer krijgt om zijn gebeden te doen. Ik hoop maar dat het vasten hem niet al te veel in zijn spel zal hinderen.
Heerlijke schrijftafeltjes op de tribune. Zou eigenlijk op dit niveau verplicht moeten zijn! Opmerkelijk wel dat ze wat aan de zijkant van de tribune geplaatst zijn. Als je ze dan toch neerzet, waarom dan niet ter hoogte van de middenlijn? Zal over nagedacht zijn, denk ik. Ook die palen met de camera’s staan altijd voor de tribune. Waarom niet aan de overkant? Zien de coaches de beelden ook eens van de andere kant…
Op het veld ligt ineens Lars van Huisstede tijdens de warming-up op de grond. Fysio Özkan Adiküzel is druk doende met het linkerbeen van onze middenvelder/aanvaller. Dat baart me zorgen. Hij komt wel weer op de been, maar als de ploegen naar binnen gaan, doet hij nog wel de nodige rek- en strekoefeningen met zijn been.
De tribune is overigens aardig volgelopen met toeschouwers, de ambiance is geweldig. Vuurwerk davert van buiten de omheining omhoog. Mijn buurman de radioreporter van de lokale omroep kan het maar matig waarderen. “Ik koop altijd lootjes, maar als ze er vuurwerk voor kopen, dan stop ik daar toch echt mee…” moppert hij. Ik vind het wel sfeer verhogend. Goede geluidsinstallatie ook daar in Rijssen. Klinkt als een klok! Lekkere sfeermuziek. Hulde ook aan de vele bekende koppen die ik toch weer langs zie trekken. Ook het verre Rijssen vormde dus geen beletsel voor de hondstrouwe harde kern. Geweldig, mijn complimenten!

Aftasten

Voor beide ploegen geldt eigenlijk dat verliezen geen optie is. Voor Huizen zelfs nog drie plekken minder optie dan voor Excelsior’31, maar goed. Voor beide ploegen is de rode streep angstig nabij.
En dat weerspiegelt zich in een voorzichtige openingsfase. Sergio Kozjak verkijkt zich in de eerste minuut op een akelige wijze op een crosspass en geeft daarmee de back van Excelsior Stijn Beverdam eigenlijk vrije doortocht. Met afschuw kijk ik toe hoe Excelsior op haar eerste kans af dendert. Beverdam jaagt de bal tot mijn opluchting naast de goal van Pabon. Ook Stan ter Haar — die een sterke wedstrijd zou spelen — zit dicht bij de openingstreffer als zijn inzet maar net in het zijnet belandt nadat er achterin slordig werd verdedigd. Vijf man achterop geeft toch nog wel eens wat misverstanden over de taakverdeling, lijkt het.
Ook Huizen laat dan goed voetbal zien en in de zevende minuut mondt een langlopende en fraai uitgevoerde combinatie tot een aantal momenten rond het Rijssense strafschopgebied waarop je op de tribune meent dat een uithaal de volgende zet zal zijn. Die uithalen blijven echter uit en de aanval loopt dan ook dood. Maar het zag er wel verzorgd en doordacht uit, met goed positiespel en lopende mensen. Als dát er niet is, dan wordt voetbal ineens een heel akelig en lastig spel!

Kansjes

Het lijkt er op dat Huizen het eerst de zenuwen wat in bedwang krijgt en de wedstrijd lekker onder controle heeft. De combinaties lopen vloeiend en het is bij vlagen genieten. Alleen de afronding van al dat fraais blijft maar steeds achterwege…
Bij zo’n fraaie combinatie breekt Ahmed al Mahdi dan door richting achterlijn. Hij ziet de mee opgekomen Tijmen Bakker en legt de bal keurig op de voet bij ‘Bakkie’. Die bedenkt zich niet en haalt venijnig uit. Daar had een verdediger echter al op gerekend en met gevaar voor lijf en leden stort de ‘Excelsioor’ zich voor de inzet en weet het schot te blokken. Geen goal, maar dit is wél de manier waarop! De rebound leidt meteen een uitval van Excelsior in waarbij Stan ter Haar alleen met gezamenlijke inzet tot staan gebracht kan worden. Ook bij Excelsior is de afronding dus toch een klein probleempje.

Blessure

Dan toch waar ik al bang voor was. Lars van Huisstede grijpt geweldig in en onderbreekt de opbouw van Excelsior, maar als de bal dan naar voren gaat blijft Lars op de grond zittend achter. Toch die blessure…
Lars zet de tanden op elkaar en na de helende handen van Özkan lijkt hij wel weer verder te kunnen. Jostein Ohm is echter al wel aan de warming-up begonnen en het lijkt toch een kwestie van tijd voor Lars zijn plek zal moeten afstaan voor hij zijn blessure forceert en hij maanden uit de roulatie zal zijn.
Een voorzet van opnieuw Ter Haar die best een ‘pain in the neck’ voor Huizen vormde. Sergio Kozjak die zich uitstekende herstelde van zijn moeizame openingsfase, vocht felle duels uit met Stijn Beverdam en Beverdam lijkt daar nu toch even last van te hebben. Olivier Pabon gaat naar de scherpe voorzet en ik denk dat ie ‘m had willen pakken. Het wordt uiteindelijk toch een verlengen van de bal. Huizen bouwt er een aanval uit op waarbij Lars van Huisstede na opnieuw een vloeiend lopende combinatie net niet bij de steekpass van Tijmen Bakker weet te komen. Toch wat hinder van die blessure wellicht?
In de vijfentwintigste minuut is het dan einde verhaal voor Lars van Huisstede en wordt hij gewisseld voor Jostein Ohm. Lars lijkt het er zelf niet helemaal mee eens te zijn. Ik kan zowel de ingreep als de frustratie bij Lars goed begrijpen: Lars wil natuurlijk lekker doorgaan nu hij zo lekker zijn draai heeft gevonden. Maar de wijsheid ligt voor mijn gevoel toch bij Rob de Groot die geen risico neemt dat de blessure geforceerd wordt en we Lars vele maanden kwijt zijn. Het oogt als een spierblessure en dat zijn hele lastige. Daarbij is het voor mij ook nog maar de vraag of Lars in deze belangrijke wedstrijd nog wel voor de volle honderd procent kan ‘gaan’…

Domper

Jostein Ohm gaat er in ieder geval wel vol voor. Hij breekt door en ziet zijn eerste inzet goed geblokt door de Rijssense defensie, met zijn tweede poging bereikt hij net geen medespeler. Het ziet er veelbelovend uit. Dit soort tegenstanders ligt Jostein wel, heb ik de indruk. In de thuiswedstrijd was hij ook al goed voor de 3 – 1.
Ineens weer een flitsende combinatie en nu is het Jaylon Moi Thuk Shung die venijnig uithaalt. Doelman Kevin Reimink (‘Volgend seizoen in de spits!’ grapten de wijze mannetjes aan tafel naar aanleiding van zijn late treffer tegen Eemdijk) blijkt niet alleen goed te kunnen koppen, maar ook een atletisch doelman. De safe is indrukwekkend en noodzakelijk en Reimink houdt daarmee Huizen opnieuw van de openingstreffer af
Even commotie als arbiter Te Kloeze niet ingaat op de protesten als Stan ter Haar wat makkelijk gaat liggen in de zestien. Tja, je probeert wát als het voetballend niet wil lukken… Jop Scharpfenecker wordt dan met een minuut of tien tot de rust nog maar een keer diep gestuurd. Onze rijen sluiten zich op tijd en Huizen lijkt de wedstrijd uitstekend onder controle te hebben.
Dan slaat het noodlot toch toe!
Een combinatie in ons strafschopgebied brengt de bal naar de achterlijn. Het gevaar lijkt geweken, maar dan komt de bal voor en via via valt de bal dan voor de volledig ongedekt staande Stan ter Haar. Dit is een buitenkansje dat geenspits laat liggen en met een heerlijke volley jaagt Ter Haar de 1 – 0 tegen de touwen. Een bittere domper, want Huizen had niet alleen het beste van het spel, maar het leek ook de aanvalsdrift van Excelsior goed onder controle te hebben.
Het is een dreun die Huizen straks in de rust moet zien te verwerken.
Tijmen Bakker gaat opnieuw voorop in de strijd. Onze ‘buffel’ op het middenveld laat een bal van de voet springen, maar op pure inzet en wilskracht herovert hij de bal nog vóór een tegenstander bij het leer weet te komen. Wellicht niet de meest verfijnde speler in ons team, maar wát een inzet, wát een werklust, wát een karakter!

Rust

Huizen hoeft hier zeker niet te verliezen! Het voetbalt eigenlijk heel lekker en is zeker niet de mindere van Excelsior! De 1 – 0 is dan ook zeker wat tegen de spelverhoudingen in. Een gelijk opgaande strijd noemt de radiocommentator naast me het en daar kan ik me zeker wel in vinden. Huizen oogt in mijnogen lichtelijk beter voetballend en combinerend, maar om nou te zeggen dat Excelsior ‘van het veld getikt wordt’, nou nee…
Beide ploegen hebben het lastig met de ‘eindfase’. Dan komt die pass net niet aan of blijft de beslissende uithaal uit.
Om te winnen moet je scoren en dat lukte Excelsior dus wel en Huizen tot op heden nog niet. Dat was het grootste verschil tussen beide ploegen. Maar je voelt gewoon dat het er wel inzit! Huizen was wel een paar keer dicht bij een mogelijkheid tot een treffer, maar bijna telt gewoon niet!
Jammer dat we Lars van Huisstede al hebben moeten wisselen. Dat beperkt de wisselmogelijkheden van Rob de Groot aanzienlijk. Overigens zie ik bepaald nog geen aanleiding voor wissels, want zoals gesteld: Huizen legt een heel aardig potje voetbal op de mat!

Dood en begraven

Beide ploegen starten ongewijzigd aan de tweede helft. Kai Wesselink mag meteen een corner nemen. De bal wordt maar half verwerkt door onze defensie en Wesselink mag opnieuw de bal inbrengen. Opnieuw die halfslachtigheid, geen resoluut wegwerken, maar weer die aarzeling: neem jij neem ik? Dan mag ineens bij de tweede paal Kevin Peppels uithalen en met een spookachtige reactie weet Olivier Pabon de inzet nog te keren. Klemmen is er dan uiteraard niet bij en als de rebound dan opnieuw voor de voeten van Peppels valt, is het een koud kunstje om hem van dichtbij binnen te prikken! 2 – 0
En dat lijkt de doodsteek voor Huizen. Als zo vaak lijkt er slaapmiddel in de sportdrank te zitten die ze in de rust te nuttigen hebben gekregen. “Come on boys!” klinkt het strijdlustig als ze de kleedkamer uitkomen om dan vervolgens slaapwandelend over het veld te gaan! Ik krijg er een staart van!
Huizen is dood en begraven, voor de zoveelste keer onnodig, voor de zoveelste keer héél onnodig, voor de zoveelste keer frustrerend, het moet voor een coach om gek van te worden zijn! Sta je daar met een rooie kop je mannen aan te vuren, drukt ze op het hart om ‘scherp’ te beginnen en starten ze zo scherp als het plastic mesje dat je bij een wegwerpmaaltijd krijgt!
De tranen wellen op in mijn ooghoeken.
Weer die quote van Dirk Bunschoten: “Mensen die niet van voetbal houden leiden een gelukkiger leven…” Het doet me zeer daar op die tribune achter dat schrijftafeltje. Zeker als je de triomfantelijke kreten naast je hoort waarmee de luisteraars van de lokale omroep op de hoogte worden gebracht van de zegetocht die hun idolen aan het houden zijn — tegen alle veldverhoudingen in! “Op naar de 3 – 0!” klinkt het enthousiast. Het snijdt me door de ziel!

Wederopstanding

Er lopen diverse spelers warm. Allemaal met hetzelfde kleur hesje aan, waardoor het niet direct zichtbaar is wie voor welke club straks in het veld zal gaan komen. Coach Michael Steggink zal ongetwijfeld die 2 – 0 gaan koesteren. Ook voor Excelsior staat er immers het nodige op het spel vanmiddag.
Een krulballetje van de goed naar binnenkomende Jostein Ohm mist dan wat de kracht om gevaarlijk te worden. Het voetbal van Huizen oogt verzorgd en fraai, maar wel wat ‘steriel’. Een inzet van Jeroen Lamme wordt door de lange Tom Koelman met een duikkopbal tot corner gewerkt. Huizen probeert met de moed der wanhoop aan te dringen, maar de vuist die er gemaakt moet worden ontbreekt vooralsnog.
Dan na een uur voetbal dan toch weer een langdurende combinatie! Verbeten zet Artuur Zutterman door en met een venijnige schuiver vindt hij de verre hoek achter de kansloze Reimink! Ineens zit Huizen dan toch weer ‘in de wedstrijd’! Nog een half uur te gaan! Het kan! het moet!
De vreugde lijkt echter van korte duur als een uitval van Excelsior in eerste instantie een snerpend schot van Stijn Beverdam oplevert dat door Olivier Pabon bij de eerste paal knap gepareerd wordt. De rebound doet diezelfde paal een heerlijk lied zingen en behoedt ons voor een nekslag!
Een blessure betekent dan het einde van de wedstrijd voor Niels Leemhuis. Hij wordt vervangen door Vincent Schmidt.
Vince van Anker neemt het doel van Pabon maar weer eens onder vuur. Hij vindt onze doelman echter recht op zijn weg. Even een stuitje en de spijkerharde inzet is weer keurig verwerkt. Na een wat mindere periode lijkt onze doelman zijn vorm weer hervonden te hebben en dat is best een geruststellende constatering.
Een voorzet van Jostein Ohm wordt dan aan de andere kant moeizaam door Shaquile Woudstra uit de doelmond geramd. Weer zo dichtbij, maar opnieuw toch te ver weg…
Kramp bij Kevin Peppels, of probeert de thuisclub zo het spel wat te ontregelen? Wie zonder zonden is werpe de eerste steen…
Huizen zet aan, het lijkt zich niet neer te willen leggen bij deze stand. En daar is ook eigenlijk geen aanleiding voor. Hier hoef je vandaag gewoon niet te verliezen!

Karakter!

Maar de minuten beginnen toch wel wat weg te tikken. Nog een goed kwartier te gaan en nog steeds die hatelijke achterstand op dat fraaie scorebord. Een heerlijke voorzet van Jostein Ohm en dan is daar het hoofd van Tijmen Bakker die de bal keurig naar de gelijkmaker lijkt te sturen. Het mag echter wéér niet zo zijn! Een wereldredding opnieuw van die lange doelman Reimink! Het zit ook niet voor ene spijker mee!
Robbie Schipper komt dan Tijmen Bakker vervangen. Een logische wissel. Tijmen speelde goed, zonder meer, maar Huizen ontbeert toch wat creativiteit op dat middenveld. En dat heeft een Robbie Schipper zeker in de voeten.
Opnieuw even wat onzekerheid achterin bij het uitspelen. Een uittrap van Pabon wordt niet lekker verwerkt en Kevin Peppels doet opnieuw een poging Pabon te verschalken. De inzet wordt echter net op tijd geblokkeerd.
Damon van Hoften wordt dan bij Excelsior ingebracht voor Jop Scharpfenecker. Het tactische spel is op de wagen!

Keerpunt

Tien minuten nog… En die minuten beginnen toch wat aan het geloof in een goede afloop te knagen. Een onderschepping van doelman Reimink met één hand. De bal valt, maar niemand in de buurt om van die lichtzinnigheid te kunnen profiteren. Een inzet van Jaylon Moi Thuk Shung wordt opnieuw geblokt en zijn tweede poging leidt tot een buitenspelsituatie. De spanning giert me door de aderen. Vince van Anker claimt opnieuw een strafschop als hij wat makkelijk neergaat in onze zestien. De uitstekend fluitende Jorn te Kloeze geeft met een resoluut armgebaar aan dat hij er niet meer dan een hoekschop in ziet. Die hoekschop komt gevaarlijk voor en Pabon kan er niet lekker bij. De bal valt neer en wordt ingezet en kan gelukkig van de doellijn worden gehaald.
Zeven minuten voor tijd dan toch een strafschop als Peppels doorbreekt en de uitkomende Olivier Pabon hem bij de voet pakt. Veel duidelijker zie je ze niet… Verslagen zak ik achterover. Dit is de doodsteek voor een dapper knokkend Huizen… Peppels besluit het vonnis zelf te gaan voltrekken. Hij zondigt daarmee tegen een van die akelige voetbalwetten. De inzet is weinig mis mee, maar wát een ge-wel-di-ge reactie van Olivier Pabon! Als een snoek naar de hoek! Het zal het keerpunt in deze wedstrijd betekenen!
Geen tijd voor felicitaties en dankbaarheid, snel brengt hij de bal weer in het spel en stuurt Jaylon Moi Thuk Shung op weg.

Bloedje spannend!

Opnieuw een wissel bij Excelsior: Stan ter Haar wordt naar de kant gehaald voor Simon Seppenwoolde. Dat lijkt me dan toch wel een gevaartje minder op het veld! ter Haar was wel érg vaak bij aanvalsacties van de thuisploeg betrokken.
Een misverstandje dan bij een inworp en ineens trekt Vince van Anker er van tussen. De achterlijn bleek echter enkele decimeters dichterbij dan Van Anker in gedachten had en hij loopt de bal zelf achter.
Opluchting…
We worden heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Na die gemiste strafschop kreeg ik zo’n euforisch gevoel dat het vandaag dan toch eigenlijk niet meer mis zou mogen gaan, zo’n schitterende redding, dat mag toch niet voor niets zijn geweest!?
Nog vier minuten op de klok, drie wissels gooit De Groot nog het veld in: Lo-Asioe, Kamstra en Vivié, alles of niets… Nog drie minuten… Huizen dringt wanhopig aan op zoek naar die dik verdiende gelijkmaker en dan… Dan is daar die corner. Ik heb vorige week mijn nood geklaagd over het erbarmelijke nemen van hoekschoppen. Blijkbaar heeft Jostein Ohm zich dat goed aangetrokken, want hij neemt deze voortreffelijk. De bal komt goed voor en dan is daar zoals van ouds Joshua Lo-Asioe die van een meter of twee met een heerlijke knallende kopstoot de bal achter de kansloze Reimink perst! 2 – 2!!!! Hier heeft DJ Joshy patent op! Dit is zijn kracht!
Zit er dan wellicht nog meer in het vat voor Huizen? Het jeukt! Het kriebelt! Je voelt het tot in je botten!
En dan, twee minuten na die gelijkmaker gebeurt er wat er zo vaak in het voetbal gebeurt. Het overkwam ons ook in Hoogeveen, de spanning slaat toe bij de achtervolgde partij, de partij die een zeker lijkende winst door de vingers voelt glippen. Onzekerheden en een ploeg die bloed ruikt! Dat bloed wordt geroken door Jostein Ohm. Onze geplaagde vleugelspits krijgt de bal na een geslaagde ingreep van Joshua Lo-Asioe op maat aangespeeld door onze vastende Ahmed al Mahdi, aan wie het vasten bepaald niet aan zijn spel af te zien was. Met een heerlijke schuiver zoals we ons die nog herinneren uit de voorbereiding, laat Ohm zien het scoren écht nog niet verleerd te zijn. De 89^e minuut en Huizen staat hier gewoon op een spectaculaire 2 – 3 voorsprong!
Het is nog niet klaar: wissels en blessures leveren natuurlijk de nodige extra tijd op. De zenuwen gieren me door de keel. Een kopbal van Tom Koelman gaat naast, opluchting! Pffff… Frustratie bij Woudstra die even vervelend tegen Thomas Kamstra doet, weer een corner, weer een voetzoeker, weer een voetje er tegen… Hoeveel spanning kan een oud mannenhart aan? Keeper Reimink hoopt op een herhaling van Eemdijk en begeeft zich bij de hoekschoppen mee naar voren. We zijn gewaarschuwd, wij hebben die beelden ook gezien! Met man en macht wordt de zege dan toch over het eindsignaal getild. De haan der victorie kraait nu weer eens voor Huizen!

Rob de Groot

“Ik had lang mijn openingszin gesteld op ‘De gelukkigste heeft gewonnen’… Ik schreef in de rust dat we hier niet zouden hoeven te verliezen, dan komen we meteen na rust op 2 – 0 achter en lijkt het gelopen. Maar we waren eigenlijk de bovenliggende ploeg en voetbalden gewoon lekker…”
“Ja, dat gevoel had ik ook, maar ik had ook wel het gevoel dat we wel een aantal dingen heel goed deden, maar net dat stukje misten. Soms gochme, soms kwaliteit, eerste aannamemomenten, dat het laatste gedeelte om die goal te kunnen maken er steeds net aan ontbrak. Het bekroop me dat we dit wel vaker hebben gezien. Dat kan je alleen doorbreken doordat je eens een keer een goal máákt. Met dat in het achterhoofd lijkt me de goal die Jostein Ohm maakt me het meest veelzeggend. Zeker ook als je kijkt naar de ontlading die er dan bij die speler los komt nog even afgezien van het resultaat…
“Die laatste twee goals werden gemaakt door jongens die ik het wel ontzettend graag gun…”
“Daar ben ik het volledig mee eens! Dat maakt het alleen maar mooier. Ze hebben er kneiterhard voor gewerkt, het heeft ze een tijdje tegen gezeten en dan is het dubbel fijn dat het een keer allemaal op zijn plek valt…”
“Drie hele belangrijke punten. Zolang je zelf wint zak je niet verder weg…”
“Tja, we hebben nog bijna een volledige periode te gaan, allemaal finales, allemaal moeilijk op hun eigen manier. Maar ook veel directe concurrenten van ons. Je krijgt er maar drie punten voor, maar het voelt als zes!
Ook als ik kijk naar de emoties die het los heeft gemaakt, denk ik dat het gewoon heel erg goed is voor het moraal dat je een wedstrijd nog zo hebt weten om te draaien…”
“Bij die 2 – 0 dacht ik ‘Daar gaan we weer!’ Goed voetballen en de eerste de beste kans voor hun zit er gewoon weer in. Nu wisten we dat toch uiteindelijk om te draaien…”
“Ja, bij die 2 – 1 had ik ook het gevoel dat het begon te piepen en te kraken bij Excelsior. Dan weet je ook dat je die momenten moet gaan pakken, want dan komen er toch óók momenten voor Excelsior en die kwámen er ook! Gelukkig werd dat één keer spijkerhard op de paal en een geweldig redding van Olivier Pabon op die strafschop waarmee hij zijn foutje zelf helemaal goed maakt…Die twee momenten bepaalden dat je nog in de wedstrijd zit. Maar los van die momenten hebben we het gewoon uitstekend gedaan, een compliment!”
“Na die redding kreeg ik een onderbuik gevoel dat we hem zouden gaan winnen…”
“Ja, je kreeg toen het gevoel dat dit wel eens zo’n dag zou kunnen zijn! En dat werd het dan ook!”

Joshua Lo-Asioe

“Je mocht weer een keer!” constateer ik met onze olijke middenvelder die een moeilijk seizoen doormaakt. “En dan ook weer een échte Joshy-goal!”
“Ja Ronny, ik zag ‘m komen, ik dacht die is voor mij!”
“Oooh man, ik heb genoten! Ik gunde hem je zo ongelofelijk graag!”
“Mooi om te horen! Ik heb er inderdaad lang op moeten wachten. Ik had vandaag steeds het gevoel dat er meer in zou zitten dan één of géén punten. Dan mag je er in de vierentachtigste minuut in, ik zie die bal inderdaad vanuit die corner komen, hij bleef een beetje hangen, dan is ie perfect. Ik dacht dit is het moment en ging er vol voor! Ik viel en daardoor zag ik niet dat de bal de goal in ging. Pas toen ik iedereen hoorde juichen wist ik dat ik gescoord had…”
“Dan ben je zo ineens toch weer super belangrijk…”
“Ja Ron, zo snel kan het gaan!
“Ik dacht een moment dat ie hem af wilde keuren…”
“Geen idee, ik was volop aan het juichen Ron, ik zag niks meer!”
“Je maakt een moeilijk seizoen door…”
“Ja, na de afgelopen seizoenen is het nu dan een wat minder seizoen. Ik moet gewoon keihard blijven werken en uiteindelijk doe je het toch met z’n allen en moet ik me toch gewoon in blijven zetten voor het team!”
“Het moet toch ook wel als een stukje genoegdoening voelen, zo van: kijk, hier ben ik!”
“Zeker, ja! Het is ook heel lekker om weer op het scorebord te staan…”
“Ja, en dan krijgt Charlotte weer eens een leuke vent thuis!”
“Haha! ja ik denk dat die altijd wel een leuke vent thuis heeft, haha! Nee mij krijgen ze niet klein!”

Jostein Ohm

“Hier was jij wel ontzettend aan toe, hè?”
“Hier was ik héél hard aan toe, ja!” grinnikt de man van de winnende goal vol tevredenheid als ik hem even uit de feestelijkheden heb weten te trekken. “Ja, al wéken, je kon het denk ik wel zien aan de ontlading…”
“Ik had het er in de bus nog over dat ik het je zo gruwelijk graag zou gúnnen! Je bent een geweldige vent, ligt goed in het team, je werkt je een slag in de rondte, maar hij moet er wel in!”
“Ik had al eerder wat kansjes, maar dat liep stuk op een goede redding, een verkeerde aanname… Maar er lagen zoveel ruimtes aan beide kanten, dus ik bleef er in geloven dat er wat te halen viel…”
“Het was denk ik wel een teleurstelling voor je dat je vanaf de bank moest beginnen…”
“Ja, al had ik het wel verwacht. Donderdag gaf de trainer al aan dat we met vijf achterop gingen werken en ik zat er gewoon niet lekker in de laatste weken, ook op de trainingen niet, dus ik had al wel een voorgevoel dat het een keer zou gaan gebeuren. Dus misschien was het ook wel goed om een keer in te vallen en dan keihard het verschil te maken. Op zich was het wel prettig dat ik er al snel in kon..”
“De één z’n dood is de ander z’n brood…”
“Ja, zo is het uiteindelijk natuurlijk ook wel weer. Maar het belangrijkste is dat we hier vandaag met drie punten staan!”
“D’r is een zogenaamde ketchup-theorie: als de eerste klodder uit de fles is, dan volgt de rest soepeltjes. Ga je nou weer de doelpunten aan de lopende band scoren?”
“Ja, dat heeft allemaal met vertrouwen te maken. Als je lekker in vel zit gaat alles makkelijk en als je kansen mist, dan ga je er ineens over nadenken. Al is het maar één doelpuntje, dat is voor een aanvaller een wereld van verschil!”

Arbiter Jorn te Kloese

“Ik heb genoten! Niet alleen van de overwinning, maar zeker ook van uw fluiten!” open ik in de bomvolle businessruimte ons gesprekje.
“Da’s fijn om te horen!” glundert onze invaller leidsman.
“Arbiters krijgen van mij nog wel eens het verwijt dat het syndroom Van Nijhuis hebben, dat ze teveel toelaten in een wedstrijd. U liet ook veel toe, maar wel op de juiste manier, daar kon ik oprecht van genieten!”
“Fijn om te horen, maar dat ligt natuurlijk niet alleen aan de scheidsrechters, de spelers moeten ook kunnen accepteren dat er dóórgevoetbald wordt, dan kan je als scheidsrechter ook lekker laten voetballen.”
“U stond niet voor deze wedstrijd gepland. Vorige week kregen we ook al een andere arbiter toegewezen. Jullie worden toch niet bang voor Huizen? Bang voor die database van me?”
“Haha! Nee hoor! Ik heb gewoon met Alwin Steeg geruild. Ik stond eigenlijk op Uni tegen TOGB, maar Alwin belde dat hij liever een wedstrijd op de zondag wilde fluiten. Maar is die database zó erg dan? Haha!”
“Nou, ik hoor ze er vaak over…”
“Nee hoor. De vorige keer dat ik bij jullie was was het ook erg gezellig. Ik meen tegen ADO’20 toen…”
“Ik was even bang dat u Huizens tweede goals afkeurde?”
“Ik zou niet weten waarom! Nee, die keeper bleef een beetje hangen met de bal. Daar kwam wat spelers op bij elkaar, dus dat was waarschijnlijk de reden dat ik daar even naartoe trok. Maar het zat geen moment in mijnhoofd dat ik ‘m af zou keuren!”
“Het was een enerverende wedstrijd met in de slotminuten nog een strafschop…”
“Ja, alles zat er in! Bal op de paal, mooie goals, strafschop, alleen géén kaarten,” glundert onze arbiter van dienst tevreden.
“Ik denk dat dat ook uw goede wedstrijd tekent…”
“Ja het is altijd lekker als je een wedstrijd zonder kaarten kunt uitfluiten. De jongens accepteerden elkaar, accepteerden mij, de wijze van voetballen, dan moet je als scheidsrechter dat ook aanvoelen, denk ik en je kaarten op zak houden…”
“Vlak voor de strafschop werd er vanaf de tribunes ook al geschreeuwd om een strafschop. Heel eerlijk denk ik dát je hem had kunnen geven…”
“Mwoah, hij gaf zelf aan mij aan dat hij vond dat hij geduwd werd en de rest denkt dat de overtreding aan zijn voeten is, dan vind ik het te makkelijk. Dat paste ook niet in de lijn van fluiten die ik de hele wedstrijd al had gehanteerd…”

Apenstaartjes kijk op de zaak

Dit soort verslagen schrijven zichzelf. Niet alleen de euforie, maar ook de situaties en momenten lenen zich uitstekend voor een verhaal uit een jongensboek. Ik hoop dat ik me niet teveel heb uitgeleefd, zo wel: mijn excuses. Ik ben in mijn hart ook meer ‘fan’ dan ‘verslaggever’, moet ik bekennen…
Huizen steeg boven zichzelf uit, keerde een kansloos verhaal om in en successtory, met drama en heroïsche verrichtingen. Dat boven zichzelf uitstijgen wordt wellicht nog het fraaist gesymboliseerd in die prachtige plaat waarmee Dirk Westland de goal van Joshua Lo-Asioe in beeld wist te brengen.

Heerlijk ook dat Jostein het net weer wist te vinden. De ontlading was begrijpelijk groot, maar het betekent wel een fiks dilemma voor De Groot. Eén zwaluw maakt nog geen zomer, maar doet je wel heftig verlangen naar mooi weer! Volgende week opnieuw een bankplek voor Jostein Ohm, of een kijken of die ‘ketchup’ nu inderdaad wél weer lekker uit die fles gaat stromen? Of deze succesvol draaiende tactische aanpak weer verlaten? Wat is wijsheid? Van mij hoeft u die niet te verwachten, ik weet nog net of er lucht of zand in een bal zit, maar daar houdt het dan vlot mee op.
Opnieuw dus veel toeschouwers die naar het verre Rijssen waren getogen om dit mee te maken. Ik kan me niet voorstellen dat ze zich bekocht zullen voelen. Dit was een heroïsche wedstrijd met een heerlijk resultaat, spanning en sensatie, alles er op en er aan! Het (Huizer) publiek was vandaag de grote winnaar, en dat mag ook wel eens gezegd! Dit was de lange reis zeker waard!
De resultaten op de andere velden temperen de euforie wel iets. Maar zonder deze driepunter zou het leed dan dus niet te overzien zijn geweest.
Hercules wint gewoon van Sparta Nijkerk!
Welke gek zet dát nou op zijn totoformuliertje!?
HSC’21 pakt gewoon een driepunter tegen Arnold Klein en zijn mannen![Hoewel? Mijn anders zo betrouwbare App geeft de 3-2 winst aan HSC’21, www.Hollandse velden houdt het bij 0 – 2… Trekt u voorlopig hier even uw eigen conclusies…
NB: het lijkt toch echt 0 – 2 te zijn geworden… Leek me ook al niks voor Arnold…] D.O.V.O. wint doodleuk Staphorst!
Het is werkelijk een knotsgekke competitie.
Zaterdag komt koploper ROHDA Raalte op bezoek… Je durft er haast niet aan te denken, maar met deze spirit… Zou het ondenkbaar zijn…?
In Rijssen was het publiek de grote winnaar. Hoort u zaterdag wéér bij de winnaars? Onze mannen hebben elk zetje inde rug nodig dat ze maar kunnen krijgen, want het gaat absoluut een Titanenklus worden om een punt of misschien wel drie punten over te gaan houden tegen dat sterke ROHDA Raalte. We hebben het al eens eerder gepresteerd… Hoop doet leven!