
2 – 1

Opnieuw zag een goed spelend Huizen eerst een 0 – 1 voorsprong verdampen, vervolgens de gelijkmaker om met een bittere 2 – 1 nederlaag huiswaarts te keren. Onrechtvaardig, onterecht, maar een feit waar niet aan te tornen viel.
Huizen opende de eerste helft sterk, maar zoals zo vaak liet het de mogelijkheden om de wedstrijd voor rust al in het slot te gooien aan zich voorbij gaan. Desondanks kon het toch met een meer dan verdiende 0 – 1 gaan rusten na een open eerste helft waarbij beide ploegen fris en aanvallend voetbal op de mat legden.
Lang leek er geen vuiltje aan de lucht voor Huizen dat veeleer aan de 0 – 2 dan aan de gelijkmaker leek te toe te zijn.
Hoe onrechtvaardig kan voetbal zijn: een bal die via de paal terug het veld in ketste werd genadeloos ingeschoten en deed Huizen wankelen. Als je ‘m niet kunt winnen, zorg dan dat je ‘m niet verliest. Maar helaas: in de allerlaatste minuut viel een zondagsschout uit de draai alsnog binnen en liet AFC’34 tegen alle verhoudingen in als winnaar de boombox op kanonsterkte zetten…
Morgen, zondag 15 november zo rond een uur of drie, hoop ik u te verbazen met een positief verslag. Want er was niets op de mannen aan te merken. Als je in de hoek zit waar de klappen vallen dan is daar geen spelen tegen. Dan moet je maar gewoon stil zitten als je geschoren wordt… Ik ben er ziek van, maar heb toch genoten van een herboren Huizen. Morgen laat ik daar onze doelman en een uitblinker hun hart over luchten. En uiteraard onze verbijsterde interim-coach die zoveel méér had verdiend dan deze lege handen…









