Koppositie

Het gaat vandaag om de koppositie, want bij winst op koploper S.J.C. neemt Huizen de koppositie in de 4^e divisie A over van de Noordwijkers.
Het waren ooit twee kapelaans van de Sint Jeroens Parochie die aan de wieg van de club stonden. Die Sint Jeroen kwam akelig aan zijn einde toen in 856 de Noormannen zijn hoofd demonteerden en dat geeft een pikant randje aan het feit dat Huizen hier vandaag vooral het hoofd bij moet zien te houden en dat speelse karakter van zich af zal moeten schudden wil het de ‘kop’positie over kunnen nemen.
De twee kapelaans zouden met trots naar het fraaie complex hebben gekeken waar S.J.C. in gehuisvest is: stijlvol, licht en indrukwekkend.
Ik schuif in de bestuurskamer aan bij scheidsrechter Luc Verhart en één vlaggenist Chris Hoogland. Secretaris Barbara Turk voorziet me van een prima bakje koffie waar ik na de lange rit best wel even aan toe ben.
Inmiddels heeft mij ook de opstelling van Huizen bereikt en dan wordt het even puzzelen. De Groot en zijn staf hebben toch wel wat opmerkelijke keuzes gemaakt voor deze wedstrijd. Tim Vrakking, Dion van Burik en Jason Sumter zijn nog niet inzetbaar door blessures. De Groot lost dat op door Tristen Kroeze weer in de laatste lijn te posteren, verder hebben Elijah Kruize en Tijmen Bakker zich weer in de basis geknokt. Dat levert een bank op met Eja Dakriet, Randy Schiltmeijer, Jostein Ohm, Stefano Fransberg, Robbie Schipper, Ra’sean Bediako en reservedoelman Milo de Man. Even ben ik bang dat er voor een vijfmans defensie is gekozen, maar met wat schuifwerk kom ik toch weer op het vertrouwde 4-4-3-systeem uit.
Pupil van de week Kay van der Zalm jaagt de bal hoog in het kruis achter Brent van Bockel en dan kunnen we van start op een winderig Sportpark S.J.C…

Winderig

S.J.C. probeert Huizen meteen de duimschroeven aan te zetten en daar is men in Noordwijk zo van onder de indruk dat we al een minuut of twee onderweg zijn voor de stadionklok in wordt gestart. Omdat ik in mijn tas naar mijn stopwatch aan het grabbelen ben ontgaat me even welke twee S.J.C.’ers die fraaie aanval opzetten waarbij gelukkig voor ons de pass naar links en de lopende speler naar rechts ging. Het gemak waarmee dat echter gaat voorspelt een pittig middagje daar op die prachtige hybride grasmat.
S.J.C. houdt de druk erop en ontstaan diverse schermutselingen in en rond ons strafschopgebied. Doelman Brent van Bockel hoeft er echter nog niet nadrukkelijk aan te pas te komen, want het voetbal is van beide kanten wel wat rommelig. Daar zal de harde wind mede debet aan zijn, maar ik vermoed dat de spanning bij de tweeëntwintig acteurs hier toch ook wel een rol in speelt.
Na acht minuten dan voor het eerst dreiging van Huizen: een fraaie combinatie vormt de basis voor een goedlopende aanval die door Elijah Kruize met een schuiver wordt afgerond. Doelman Stan Oliemans is echter op zijn post en weet de inzet te stoppen. Een minuut later mist Hamza Rahaoui een diagonale voorzet van Artuur Zutterman. Helaas wordt ook Jaylon Moi Thuk Shung door die misser verrast en ziet de bal dan ook aan hem voorbij gaan.
Daliel Afouzar ziet Brent van Bockel ietsje voor zijn doel staan en probeert onze doelman met een verre boogbal te verschalken. De inzet is echter wat te ruim bemeten en vliegt dreigend over de kruising. Dichterbij is Ricardo van Kuivenhoven die een vrije trap centimeters over jaagt.

Evenwicht

En zo houden beide ploegen elkaar min of meer in evenwicht. Min of meer, want de eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat er van het spel van S.J.C de meeste dreiging uitgaat. Het hybride veld ziet er geweldig uit, maar ik denk dat veel spelers toch niet helemaal toegerust zijn voor dit soort velden, want met enige regelmaat gaat er eentje onderuit of krijgt de bal bij korte passeerbewegingen niet lekker mee, hetgeen met enige regelmaat tot balverlies leidt.
Zo’n momentje zien we ook als S.J.C.-verdediger Kota Odakura zich in Jaylon verslikt. De bal ‘stroopt’ even en dan is Jaylon er als de kippen bij om de bal te veroveren. Jaylon is niet zelfzuchtig en brengt de bal breed naar Lars van Huisstede die opnieuw Stan Oliemans op de proef stelt. De inzet mist net de kracht om de lange doelman voor écht grote problemen te stellen en met een fraaie safe bokst Oliemans de bal naar veiliger oorden. Ondanks het lichte veldoverwicht van S.J.C. is het toch Oliemans die van beide doelmannen zich het meest heeft moeten onderscheiden tot dusver. Huizen houdt goed gedisciplineerd stand en geeft weinig weg.
Arbiter Luc Verhart geeft wel iets weg: een gele prent voor Ricardo Kuijvenhoven die onze hardwerkende middenvelder Tijmen Bakker hard raakt. Lars van Huisstede zet zich achter de vrije trap en stuurt de bal tegen de wind in richting de tweede paal. Het is lastig een dergelijke bal met deze wind de juiste ‘energie’ mee te geven en de bal dreigt dan ook kansloos achter te vliegen. ‘Kansloos’ komt in het woordenboek van Tijmen Bakker niet voor en met een heroïsche poging weet hij de bal nog te beroeren. Het is echter toch een vruchteloze poging om de bal binnen te houden en alsnog vliegt de bal achter.

Kansen en kansjes

Na zesentwintig minuten op de klok volgt er een fase van erbarmelijk voetbal die je normaliter alleen in een wedstrijd tussen twee kroegelftallen meemaakt. Ballen die lukraak alle kanten op geschoten worden, totaal geen controle of regie meer, geen idee, het neigt naar pure paniek. Hotseknots begonia… Zutterman verslikt zich net als Odakura zojuist. Nu is het opnieuw Tijmen Bakker die ik wederom moet roemen om zijn inzet en zijn karakter. Zeker technisch niet de meest begaafde Huizer die er op de velden rondloopt, maar je zult verdomde goed moeten zoeken wil je er een vinden die met meer hart, ziel, zaligheid en inzet zijn wedstrijden speelt. Ook nu is het dan ook Tijmen die aangestoven komt en het gevaar in de kiem weet te smoren.
Als het voetbal weer een beetje op divisieniveau terug is gekeerd, gaat Jaylon goed door en weet Elijah Kruize er een corner uit te slepen. De bal wordt bij de eerste paal achterwaarts doorgekopt en van dichtbij – eveneens achterwaarts – ingekopt door José Barbosa. Op de lijn staat daar echter Lars Klomp die zijn ‘moment of fame’ kent als Oliemans al geslagen is en hij de bal nog van de doellijn weet te koppen. (foto: 4)
Opnieuw een doelpoging van Huizen: de bal wordt gestuit en Oliemans kan zich simpel over de rebound ontfermen. De beide ploegen lijken aardig in evenwicht: S.J.C. het betere van het spel, maar eigenlijk krijgt Huizen de beste kansen.

Steekje

De rust nadert met rasse schreden en de 0 – 0 lijkt een aanvaardbare ruststand voor beide ploegen. Het is de zesendertigste minuut van die eerste helft dat een door d wind gedragen voorzet van Mounir Mounji secondenlang door de lucht mag zweven voor hij op het hoofd van clubtopscorer Chris Hoogervorst belandt, die slim is weggelopen bij zijn bewaker. Moederziel alleen mag Hoogervorst zijn hoek uitkiezen van een meter of zes afstand. En dat is een steekje dat onze defensie nooit mag laten vallen. Het lijkt haast wel een oefening op de training zoveel vrijheid krijgt Hoogervorst van onze tot dan toe zo solide opererende defensie. De knik is rustig en spitswaardig. De bal zeilt naast de paal binnen achter de verblufte Brent van Bockel… 1 – 0 en ondanks alle kansen en kansjes die Huizen al heeft laten liggen, is dit toch wel een stand die recht doet aan het spelbeeld van deze boeiende eerste helft.
Ralph van Oosten jaagt de bal nog maar een keer voorlangs bij Van Bockel en Daliel Afouzar gaat bij de tweede paal net onder een voorzet door. Oppassen nu dat we niet door onze hoeven gaan!
Nog één minuut tot de rust en dan gaat Lars van Huisstede er op volle snelheid vandoor en steekt het strafschopgebied in. Thybo Agyeman zet een sliding in en Lars gaat neer. Resoluut wijst arbiter Verhart naar de stip. Verwondering alom: het leek er toch echt op dat Agyeman de bal speelde, wás dit wel een terechte strafschop?
Als ik arbiter Verhart na afloop even in de bestuurskamer de hand schud, verklaart hij dat hij recht achter het incident liep en duidelijk zag dat éérst de voet en dán pas de bal werd geraakt met de sliding. Een terechte strafschop, derhalve, maar ik heb wel duidelijkere niet zien geven!
Een gegeven paard moet je niet in de bek kijken en dus mag Sergio Kozjak zich met de bal onder de arm op de strafschopstip melden. Oliemans rekt zich uit, maakt zich groot en geeft een hoek wat meer vrij om Kozjak te lokken. Sergio zat helaas niet lekker in de wedstrijd. Aan zijn inzet en werklust viel niets op– of aan te merken, maar op geslaagde acties was hij deze eerste helft niet of nauwelijks te betrappen geweest. Er was nog niet een schoteltje, laat staan een pot, gebroken door onze spits. Eigenlijk moet je de strafschop dan overlaten aan een ander. Maar ja: ‘Achteraf kan je een koe in de kont kijken’, luidt het gezegde… De inzet is verbijsterend slap en Oliemans heeft er dan ook goed het oog in. Gelukkig is de inzet wel zo hard dat Oliemans de bal niet kan klemmen en dus een rebound moet weggeven. Ook deze wordt knullig door Kozjak ingeschoten waarna de bal triestig enkele decimeters naast het heiligdom van Oliemans naar een goed heenkomen hobbelt… Krijg je eens een presentje, dan moet je het dus wel uitpakken… (foto’s 7 t/m 9)

Rust

En dus gaan we onnodig met een 1 – 0 achterstand de rust in. Huizen is deze eerste helft marginaal de mindere geweest van S.J.C., dat net iets beter met de omstandigheden en het veld om lijkt te kunnen gaan.
Stefano Fransberg wekt de indruk straks meteen aan de aftrap te zullen gaan staan. Maar welke kop zal De Groot laten rollen? Persoonlijk zoek ik het manco bij de slagkracht voorin. Onze drie voorwaartsen zitten geen van drieën lekker in de wedstrijd, waarbij ik wel wil aantekenen dat Lars van Huisstede op zich een goede wedstrijd speelt, maar zich vooral in verdedigend opzicht onderscheidt. Een wissel Fransberg voor de aangeslagen Kozjak lijkt me geen optie. Niet alleen qua positie, maar ook zou dat een mentale tik voor Sergio Kozjak zijn geweest die nog wel eens lang na zou kunnen dreunen. En we zullen Sergio nog hard nodig hebben…

Wissel

Het is Kevin van Dieren die in de kleedkamer is achtergebleven. Kevin speelde bepaald niet zijn beste helft, maar toch wekte de wissel de nodige verwondering op de tribune.
Ook Jostein Ohm en Ra’sean Bediako beginnen aan een warming-up. Persoonlijk zou ik daar eerder voor geopteerd hebben, maar ik ben dan ook geen trainer.
Huizen opent de tweede helft met de wind schuin in de rug en dat leidt mede tot een offensiefje om alsnog tot een gelijkmaker te kunnen komen. De counters van S.J.C. dat het slim laat gebeuren zijn echter zeker niet zonder gevaar. Mounji, Agyeman en Hoogervorst blijven een gevaarlijke dreiging voor Huizen vormen. Ook die lange spits Luuk Goedbloed duikt bij tijd en wijle gevaarlijk voor de neus van Brent van Bockel op.
Aan de andere kant moet doelman Oliemans een inzet van Barbosa lossen. Met de moed der wanhoop werpt Oliemans zich voor de rebound en heeft dan het geluk dat arbiter Verhart af fluit wegens aanvallen van de keeper.
Het kan nog steeds alle kanten op, Huizen zit nog volop in de race!

Knak!

Aan die race komt echter een eind als een heerlijke combinatie wordt opgezet door Ralph van Oosten. De bal gaat door het midden via een soepele 1-2 naar Mounir Mounji, die oog-in-oog met Brent van Bockel wel raad weet met dit soort mogelijkheden: 2 – 0.
En dat is de doodsteek.
Dit krachteloos aanvallende Huizen zie ik geen twee goals meer maken tegen een S.J.C dat in de winning mood is.
Van Bockel zit er nog goed bij als een fraaie combinatie met broer Tom Hoogervorst die gevaarlijke Chris Hoogervorst in staat stelt om zijn tweede van de middag aan te laten tekenen. Met een goede reflex weet Van Bockel Huizen voor een derde treffer te behoeden. Geel ook voor diezelfde Mounji die Kruize bij de kraag grijpt als er een doorbraak op het middenveld dreigt.
Een schuiver van Hoogervorst gaat recht op Van Bockel af en dat is dus geen probleem voor onze jonge doelman.
De Groot wisselt: Jostein Ohm en Eja Dakriet worden ingebracht voor wat nieuwe energie en wellicht ook wat meer trefzekerheid. Voor Kruize en Kozjak is het einde wedstrijd.
Op een voorzet van Goedbloed glijdt Chris Hoogervorst de bal nog maar een keer naast. Huizen dreigt toch een beetje in dat ‘open mes’ zoals dat heet te lopen.
Ook Dakriet loopt tegen geel aan als hij een ferme maar faire sliding inzet.

Slotfase

We gaan het laatste kwartier in en Huizen knokt en ploetert. Een aansluitingstreffer zou nog een heel interessant laatste kwartiertje in kunnen luiden, maar er zijn maar weinig tekenen die richting die aansluitingstreffer wijzen. Tristen Kroeze die een foutloze wedstrijd zou spelen haalt nog maar een keer uit als invaller Ra’sean Bediako (hij kwam voor Lars van Huisstede) met een slimme steekpass een corner forceert. Jostein Ohm brengt de corner goed voor en Kroeze bedenkt zich niet als de bal voor zijn voeten valt. Hij dwingt doelman Oliemans opnieuw tot een knappe safe. Oliemans (hij was invaller doelman) zou door de dankbare Noordwijkers later tot Man-Of-The-Match worden uitgeroepen… En dat zegt een hoop over de verhoudingen op het veld, al zal die gestopte strafschop hem zeker in dat opzicht geen windeieren hebben gelegd…
Ook Bediako jaagt de bal met een volley nog een keer voorlangs. Het is blaffen maar niet bijten dat Huizen doet. Een beetje meer van de scherpte die S.J.C. wél aan de dag wist te leggen en we zouden hier zeker met een resultaat hebben kunnen wegrijden…
Oliemans drukt een scherpe inzet van Dakriet nog tot corner, maar het zijn speldenprikjes in een wedstrijd die gelopen is. Robbie Schipper komt nog voor Barbosa en S.J.C.-coach Tjeertes brengt nog Martijn Vink voor Ricardo Kuijvenhoven die dus met geel op zak loopt.
Een scherp indraaiende corner van Afouzar wordt dan vijf minuten voor tijd niet scherp beoordeeld door Brent van Bockel die toestaat dat Ralph van oosten voor hem op de doellijn dringt en de bal simpel binnen knikt: 3 – 0 en daarmee klapt deze wedstrijd definitief in het slot. Maar dat was eigenlijk met die tweede S.J.C.-treffer al het geval…

Rob de Groot

Het is lang stil in de kleedkamer. Geen woede uitbarstingen, geen geschreeuwde verwijten, ook de speech van De Groot gaat verloren in het feestgedruis uit de tegenoverliggende S.J.C.-kleedkamer.
“Hadden komt, als hebben te laat is. We hadden dus gewoon eerste kunnen staan… Heeft dat er een moment ingezeten?”
“Nee, we zijn gewogen en te licht bevonden,” klinkt het berustend. “In het fysieke konden we nog prima mee, maar met name als je een duel wint en je komt in de zones waar je gevaarlijk kunt zijn… Tja, als ik dan afweeg wat zij doen als ze in balbezit zijn en wat wij doen… Zij zetten vol aan waar wij dan afremmen en die seconden gaan wachten en er een lullig balletje komt…
Ik vind het kenmerkend dat er zoveel ballen bij zitten dat die keeper Man-Of-The-Match kon worden, maar dat we niet scoren. Dat is overtuiging, maar naar mijn idee toch ook wel kwaliteit om gewoon ‘af te drukken’!”
“Je wisselde in de rust Kevin van Dieren voor Stefano Fransberg. Was dat tactisch of wegens een blessure…?”
“Nee, dat was tactisch! Stefano erbij en Tijmen een stapje terug. Ik vond dat Kevin het ‘redelijk’ deed, aan de bal prima, maar wel veel momenten dat hij het duel niet aanging. De 1 – 0 is daar wat mij betreft een voorbeeld van. Daar moet hij bij die voorzet gewoon zijn man oppakken. Hij staat dan gewoon te kijken hoe die nummer tien (Chris Hoogervorst, Red.) een bal die zes seconden in de lucht hangt rustig in kan koppen… Als je als verdediger bij die man gaat staan, dan kan hij helemaal niet koppen. Zo waren er nog wel wat momenten die me deden besluiten dat we hier toch met Stefano Fransberg iets meer voetballend vermogen zouden hebben.”
“Ik had zelf graag Bediako ingebracht zien worden omdat we aanvallend gewoon tekort kwamen…”
“Ja, dat had gekund,” beaamt De Groot. “Ik zie Ra’sean alleen meer als buitenspeler, dan moet er ook een buitenspeler af. Jostein Ohm vind ik iets meer geschikt om ook als puntspeler te functioneren… Zeker met ruimtes in de rug van een tegenstander zou hij normaal gesproken goed moeten kunnen doen.”
“Je gaat toch met goede hoop hier naartoe in de hoop de koppositie te kunnen pakken… Hoe is deze klap aangekomen…”
“Nou, ik denk dat die zeker wel is aangekomen als ik de koppies zo zag hangen. Het was akelig stil in de kleedkamer. Ik heb mijn praatje gedaan en gevraagd of er iemand was die dat anders zag, maar ik heb niemand gehoord die er anders naar keek, dus ik ga er vanuit dat ze het eens zijn met de conclusie dat we gewogen en te licht bevonden zijn… Er is dus een hoop werk aan de winkel…”
“We gaan nu dus toch maar gewoon voor handhaving?” vraag ik sarcastisch, “als ik je even mag sarren?”
Rob moet even een nijdig antwoord wegslikken, maar het blijft een gentleman: “Ja ja, nou ik heb in deze eerste wedstrijden toch ook echt wel momenten gezien dat er met deze selectie echt wel wat te halen valt. Het is alleen A: te wisselvallig en B: in de momenten dat we het goed doen drukken we gewoon niet af… Daardoor maak je het jezelf in de meeste wedstrijden heel erg moeilijk. Ook vandaag, ondanks de momenten die je dan weggeeft is het onbegrijpelijk dat je met nul goals van het veld af gaat… En dat zelfs inclusief de strafschop…”
“Ik heb een beetje de indruk dat we in de voorbereiding beter speelden dan dat we nu doen. Sommige spelers zijn een beetje weg aan het zakken, heb ik de indruk…”
“Ik ben het er in die zin mee eens dat het toch vaak gaat over ‘jongere’ spelers. In de voorbereiding staat er nog niet echt druk op en kunnen ze lekker vrijuit spelen. In de competitie komt er dan druk op te staan en komt er wat verantwoordelijkheid bij kijken. Dan is ‘volhouden’ het lastigste in het voetbal. Ik zie dat ook en denk dat we daar dus nog echt wat stappen te zetten hebben om het week in week uit te blijven doen. Om je niveau vast te houden en het iedere week nog weer ‘n ietsje beter te gaan doen. Daar hebben we zichtbaar moeite mee, ja, absoluut! Voor de jonge spelers is het gewoon de allereerste keer dat ze op dit niveau spelen en ja: die rol zullen ze wel moeten gaan pakken, anders blijft het allemaal bij ‘potentieel’… Vandaag zag ik ook een paar momenten dat de eerste aanname niet goed was en dat we daardoor in de problemen kwamen.”
“Had dat wellicht ook te maken met de omstandigheden? Wind en grasmat?”
“Als de bal door de lucht gaat zou dat kunnen, maar dit is een fantastisch veld. Ik ben natuurlijk van een eerdere generatie voetballers en heb heel veel op gras gespeeld. Natuurlijk zijn deze spelers een ander veld gewend, maar je hebt in de voorbereiding een half uur de tijd om daar een beetje aan te wennen. Je kunt een keertje wegglijden, dat kan gebeuren, maar het veld kan in mijn optiek geen issue zijn!”

Tristen Kroeze

Hij speelde een in mijn ogen nagenoeg foutloze partij. Graag had ik een doelpuntenmaker bij me gevraagd, maar die was er dus niet en daarom kies ik dan maar twee uitblinkers. Twee ‘eigen jongetjes’ en dat doet me dan toch ook weer goed…
“Tja Tristen, basis… En meteen een van de weinige Huizers die ik met een dikke voldoende van het veld heb zien stappen…”
“Haha, dank je wel,” grinnikt onze gymleerkracht die na lang blessureleed weer eens de negentig minuten vol kon maken. “Ja, ik heb ook niet veel risico genomen. Dat we verliezen is natuurlijk ****, maar ik heb wel genoten! De volledige negentig minuten kunnen spelen ook al krijgen we dan drie goals tegen, dat ik na dertien maanden weer eens mocht beginnen, ja, daar ben ik wel heel trots op! En dat we dan verliezen, tja. Ik heb er alles aangedaan om niet te verliezen, maar ik heb echt genoten vandaag.
Deze week gaan we er weer alles aan doen om opnieuw beter te worden, maar voor mij was het een mooie dag…”
“Waar lag het vandaag aan volgens jou…”
“Ehm… Ja, we krijgen twee goals tegen uit een voorzet en een corner waar we gewoon met té weinig overtuiging naar de bal gaan. De 1 – 0 was dat we té lang afwachtten. Als die bal zo op de wind blijft hangen moet je gewoon blind op die bal af. Zorgen dat je er eerder bij bent dan je tegenstander. En dat vergaten we daar. Net niet ‘volle bak’ de duels in gaan wanneer het belangrijk was. Bij S.J.C. zag je meer ‘patronen’. Als de buitenspelers de bal hadden ontstond er automatisch diepgang, waar wij wat statischer waren. Het leek wel alsof we niet echt van achteruit durfden te gaan voetballen omdat ze ons heel vroeg vastzetten. Door die vleugels moesten wij daar meer mensen op zetten waardoor we die mankracht elders op het veld weer misten.”
“Mijn kernwoord voor vandaag wordt ‘Stootkracht’. Snap je dat?”
“Ja, we komen best in de posities, alleen het écht tot een schot komen dat ontbreekt…”
“Ook bij jou: ik zag één schotpoging waar die keeper toch op kon reageren…”
“Ja, ik zat er net nog aan terug te denken dat ik die bal veel harder had moeten schieten. Ik twijfelde op het laatste moment omdat ik sowieso niet zo vaak in die positie kom…
Nee, we hebben ons hier niet als potentiële koploper laten zien. Aan de andere kant vind ik ook niet dat we erg veel kansen hebben weggegeven. Schieten we die penalty erin, dan had het maar zo weer anders kunnen lopen. Verdedigend vond ik het wel aardig staan, ondanks dat je drie tegendoelpunten moet incasseren…”
“Hoe nu verder?”
“Ik hoop dat we maandag niet hoeven te trainen! Haha!” grapt Tristen. “Nee, we gaan nu herstellen en deze week weer volop trainen zodat we wat meer richting vastigheden kunnen groeien. Dan gaan we volgende week zaterdag weer keihard ons best doen…”

Tijmen Bakker

De andere eigen jongeling die op een prima wedstrijd terug kan zien vond ik terug in de persoon van Tijmen Bakker. Om even wat mensen op de kast te jagen: meer een Feyenoord– dan een Ajax-voetballer: meer werklust dan techniek. Of haal ik dan nu wel héle ouwe vooroordelen uit de sloot?
“Ja, Tijmen, weer ‘gewoon’ basis. En wat mij betreft maakte je je uitverkiezing waar vandaag…” open ik ons gesprekje als Tijmen vers gedoucht in de catacomben verschijnt. “Samen met Tristen vond ik jou een van de weinige spelers die vandaag een aanvaardbaar niveau haalde…”
“Ja, dank je wel, een mooi compliment. Het was als team vandaag ondermaats. Wat mezelf betreft denk ik dat er inderdaad best wel goede momenten tussen zaten. We wisten dat het een andere ploeg is dan de ploeg die we drie jaar geleden troffen, veel ‘voetballender’, maar nog steeds wel dat opportunistische spel dat er nog steeds inzit. Ik moest veel strijden om de tweede ballen, maar dat is wel een beetje waar mijn kracht ligt: één-op-één en fysiek. Ik kreeg de eerste helft ook veel schoppen omdat ik toch vaak iets sneller bij de bal was, dus ja, dat ging eigenlijk wel lekker. Maar qua intensiteit worden we vandaag gewoon weer afgestraft.”
“Ik vond je in de voortzetting ook sterk… Een paar prima passes gegeven, waarvan er een paar niet helemaal werden begrepen, maar toch: je kon zien waar je naar zocht…”
“Ja, ik denk wel dat ik daar nog verder stappen in moet gaan maken. Maar nee, ik zal nooit een fluwelen middenvelder worden. Ik heb wel een goede trap en inderdaad: soms komt een bal niet aan omdat de een hem in de diepte en de ander juist in de voeten wil hebben op zo’n moment, dus ik snap wel wat je bedoelt. Dat is een kwestie van communicatie. We zijn nu in week tien, dus we zouden nu wel moeten weten van elkaar wat we willen gaan doen. Daar moeten we toch nog beter in worden, want we zijn vandaag als team wel door het ijs gezakt…”
“Nou, zo zou ik het niet durven noemen. Ik denk dat verschil vandaag door de stootkracht werd gemaakt…”
“Ja, intensiteit. Als je ook ziet hoe zij een aanval aangaan, ze spelen die fantastische buitenspelers in en hup, alles gaat meteen aan het lopen, de spitsen, de middenvelders, het klopt gewoon bij hun. Er zit overtuiging in dat bij ons gewoon te weinig aanwezig is. Als we naar die derde divisie terug willen, dan zullen we toch echt beter moeten. Dan was dit een reality-check, weer met beide benen op de grond.”
“Over de grond gesproken: hoe heb jij dit veld ervaren?”
“Ik kende het veld nog van drie jaar geleden. Ik had met dus goed voorbereid door ijzeren pinnen onder mijn schoenen te kiezen. Daardoor gleed ik niet zo snel weg, nee het is een prachtig veld. Een beetje droog, maar dit zijn wel de velden waar je het liefst op voetbalt.”