Noodklok

Met het alarmerende ‘Noodklok’ typeerde ik twee weken de situatie voor sv Huizen in de derde divisie. Het is dan ook met de nodige spanning dat ik de fiets pak om naar De Wolfskamer af te reizen. Halverwege nog rechtsomkeert gemaakt omdat ik m’n computerbril nog op had. Daar zie je dus geen rugnummer scherp mee. De zenuwen hebben me vroeg op weg gedreven, gelukkig dus tijd genoeg.
“Vandaag moet het gebeuren!” hoor ik her en der als ik dan toch gearriveerd ben. Ik heb het de laatste weken inmiddels al zó vaak gehoord dat het z’n zeggingskracht heeft verloren en verworden is tot een gemeenplaats als “Hoe gaat het?” Daar verwacht ook niemand een echt antwoord op…
Ook voer ik een discussie over ‘verstand van voetbal’. De lezers van mijn boekjes met columns weten dat ik daar niet echt in geloof. Ik geloof wel in het voetbal an sich, in genialiteit en creativiteit, in dom geluk of pech. Dát zijn de factoren die een wedstrijd bepalen.
Een warme ontvangst in Veenendaal en dat niet alleen door het zonnige lenteweer! Er blijkt een ruime schare lezers van deze verslagen daar aanwezig. Helaas lijkt de lengte van de verslaggeving wel de meest indruk op de lezers aldaar te maken…
De opstelling toont me twee verrassende keuzes van onze technische staf: zowel captain Jeroen Lamme als reguliere basisspeler Jostein Ohm gaan deze wedstrijd vanaf de bank beginnen. Ohm is ziek geweest en Lamme heeft een week in het buitenland vertoefd. Met de basiself die er nu staan vermoed ik maar zo een terugkeer naar het vertrouwde 4-3-3… Daarmee is Dailey Groenewegen tevens tot aanvoerder gepromoveerd.
D.O.V.O. coach Van Bezouwen meldt dat D.O.V.O. lichtelijk gehavend aan deze strijd moet gaan beginnen. Hij heeft er ondanks Huizens deplorabele stand op de ranglijst toch weinig vertrouwen in: de laatste twee keer trok Huizen een overwinning tegen D.O.V.O. over de streep. We zijn een beetje een ‘angstgegner’ voor de Veenendalers geworden…
Op de tribune zit ik vol in het zonnetje. In Nederland moet je vaak op vier jaargetijden voorbereid zijn, maar vest en jasje zijn bepaald overbodig. Ook mijn geelgroene sjaal doet me het zweet in de nek prikken. Maar ik houd hem om! Het is mijn bescheiden ondersteuning voor de mannen op het veld.
Nou heb ik het al lekker warm, maar wat te denken van die arme man in dat mascottepak van de Veenendalers! Die moet écht peentjes zweten!
Nóg een verrassing als de spelers het veld op komen: Brent van Bockel gaat vandaag ons doel verdedigen! Achteraf verneem ik dat Olivier Pabon een bal verkeerd op de hand kreeg tijdens de warming up en geblesseerd moest afhaken!
De opkomst is fraai georganiseerd: jeugd zwaaiend met vendels, er hangt bijna een Europacupsfeertje. Dat slaat wel fraai om als de omroeper ons gebiedt te gaan staan vanwege het overlijden van Breunes van der Pol en na een indrukwekkende speech wordt er een al even indrukwekkende minuut stilte in acht genomen. Opmerkelijk echter geen woord over het overlijden op de website van de Veenendalers, dus ik hoop dat ik de naam van de overledene correct heb gegokt!
De pupil van de week néémt zijn ‘moment of fame’. Als hij zich met gezwinde spoed door de Huizer gelederen heeft gespoed en doelman Van Bockel al naar de grond is gegaan, besluit hij om van zijn afronding een showtje te maken. Dat moet later wel een grote gaan worden: als je zo zelfbewust bent dat je de doelman drie keer passeert met omhalen en lobjes, dan is voetbal jouw ding! Heerlijk!

Heerlijk!

Ook heerlijk is de opening van Huizen. Het domineert, is scherp en fel, wint persoonlijke duels op felheid. Alleen het middenveld van D.O.V.O. blijkt wat lastig te overbruggen. Dat lukt Zutterman pas met een diepe crosspass op Jaylon Moi Thuk Shung. Onze snelle buitenspeler, die weer lekker op zijn eigen aanvallende plek mocht opereren aangezien ook Sergio Kozjak weer uit de ziekenboeg teruggekeerd was, wil in volle ren een volley tot voorzet promoveren, maar helaas was dat in deze fase van de wedstrijd nog wat teveel gevraagd en de bal vliegt over de achterlijn. Maar het is Huizen dat meteen de toon begint te zetten en dat doet de Huizer harten goed.
Uiteraard was D.O.V.O. zeker niet van zinnens zich willoos naar de slachtbank te laten leiden en na een minuut of vijf zien we hoe Guido van Dijk een aanval opzet met Jorrit Fiegen. De voorzet wordt onderschept ten koste van een hoekschop. De hoekschop wordt niet alleen geruimd, maar ook meteen omgezet in een gevaarlijk ogende uitval als Ahmed al Mahdi in het duel sterker is dan Timo Pluk en er met de bal vandoor gaat. Het levert ons een corner op die kort wordt genomen en dan lang wordt voorgegeven. De bal wordt opnieuw ingezet en dan is daar in de scrimmage Tijmen Bakker die zijn kans waagt. De inzet wordt geblokt en levert tenslotte een inworp op. De druk op de D.O.V.O. defensie houdt echter aan en Huizen is de bovenliggende partij.

100%

Kansen zijn er in gradaties die men veelal in procenten meent uit te drukken. Een honderd procents kans geldt als een niet te missen kans. Dat je ook die kansen toch echt wel kunt missen (waarmee dus uiteindelijk toch geen 100%-kansen blijken te zijn) bewijzen na tien minuten Ahmed al Mahdi en Stefano Fransberg. Opnieuw trekt Ahmed er op volle snelheid tussenuit en komt oog in oog met doelman Nick van den Dam. Met een heerlijke sleep omspeelt hij de uitvallende doelman en komt dan wat schuin voor de goal uit. Die goal ligt er eenzaam en verlaten bij. Dan ziet Ahmed echter vanuit zijn ooghoek de mee opgekomen Stefano Fransberg en besluit hem die kans te gunnen. Fransberg ziet echter te hulp gesnelde verdedigers opdoemen en zijn inzet op de doellijn gekeerd worden door Lars Huber! Verbijstering op de tribune bij vriend en vijand. Ik kon uiteraard het rugnummer niet zien van ‘de redder des vaderlands’, maar vader Huber zit naast me en helpt me glimmend van trots uit de brand.
Kort daarna opnieuw een doorbraak, nu over de flank. De voorzet komt rand zestien bij de volledig vrijstaande Al Mahdi die zich niet bedenkt en genadeloos uithaalt. Alleen had Ahmed even het doel een meter of drie hoger ingeschat dan de 2 meter 44 die daar officieel voor staat… Eigenlijk ook een kans die je niet mag laten liggen op dit niveau, maar dus blijkbaar ook weer geen 100%…

Theo

Bij de actie is Theo Visser er bij gaan zitten. De kersverse echtgenoot (hij was afgelopen zaterdag met zijn schoonheid in het huwelijk getreden) moet afhaken met een voetblessure die hij kort daarvoor had opgelopen in een duel met Dailey Groenewegen. Einde wedstrijd dus voor de onfortuinlijke Visser. Kelly Joao komt voor hem binnen de lijnen.
Kelly doet meteen van zich spreken als hij binnen onze zestien gevaarlijk dreigt door te breken en binnen de beruchte lijnen onderuit wordt getrokken. Ik vreesde een strafschop geheel naar verwachting van dit dramatisch verlopende seizoen. Gelukkig was arbiter Kylian Walthuis een andere mening toegedaan en laat gewoon doorspelen, zulks uiteraard tot groot ongenoegen van spelers, staf en publiek van de thuisploeg… En heel eerlijk gezegd moet ik ze daar wel gelijk ingeven. Ik had ‘m denk ik ook op de stip gelegd als fluiten tot mijn competenties had behoord. Gelukkig ben ik al net zo geschikt als arbiter als dat ik verstand van voetbal heb…
Na een dikke twintig minuten zien we dan een klaarblijkelijke fopduik waar Walthuis dan weer wél een overtreding in ziet. Ik zit natuurlijk wel een stuk verder van de situatie dan Walthuis, maar goed… Het resultaat is een vrije schop recht voor de goal een metertje voor ons strafschopgebied. En dan prijs ik me gelukkig dat Theo Visser zojuist het veld heeft verlaten, want die weet wel raad met dit soort buitenkansjes! Nu zien Lars Huber en Timo Pluk zich voor deze opgave geplaatst. Het is Pluk die de trekker overhaalt en de bal weliswaar langs de muur weet te dirigeren, maar daarmee ook de goal op een paar decimeter mist. Opluchting!

Deze hoef je niet te verliezen!

Huizen is nog steeds de bovenliggende partij. Het is feller, agressiever en vaak ook sneller dan de D.O.V.O. defensie. Dat kost Jorrit Fiegen geel als hij Jaylon Moi Thuk Shung vastgrijpt om een doorbraak te voorkomen.
Pluk controleert met een half uur een diepe pass met een fraaie voetbeweging voor de ijverige Fransberg er aan weet te komen. De bal valt echter enkele meters naast hem dood neer. Helaas zag Fransberg geen kans bij deze bal te komen. Maar je voelt gewoon dat er een goaltje in de lucht hangt voor Huizen! Je moet dat goaltje alleen nog wel zien te scoren!
En dat zien we dan in de achtendertigste minuut gebeuren: Jaylon controleert een voorzet en legt keurig terug op Tijmen Bakker. Bakker had de hele wedstrijd eigenlijk ruzie met de bal gehad en van een wissel had niemand vreemd opgekeken. Maar nu controleert hij de bal keurig en jaagt hem uit de draai fraai in de hoek waar Van Dam niet bij kan! De verwachte 0 – 1, en die komt voor Huizen als een bevrijding! ‘Deze hoef je niet te verliezen!’ gaat het over de tribune onder de geel-groene aanhang.
Even laat Brent van Bockel ons nog wel huiveren als hij wat grabbelt op een voorzet. We komen er gelukkig ongeschonden mee weg. De marge is dun en we houden ons hart vast.

Verdubbeling!

Het is opnieuw Tijmen Bakker die aan de basis staat van onze tweede treffer. Met een scherpe pass door de linies opent hij bij het uitverdedigen de deur voor Fransberg. Die gaat goed door en ziet zijn trekbal voor de voeten van de naar rechts uitgeweken Jaylon Moi Thuk Shung belanden. Die bedenkt zich niet en dwingt Van den Dam opnieuw tot een trieste gang naar het net: met een heerlijke pegel jaagt hij de 0 – 2 de hoek in!
Eindelijk een beetje speelruimte qua score. Het is zonder meer verdiend, maar de harde les die we in Hoogeveen leerden spookt ons nog steeds door het hoofd…
Tijmen Bakker weet met een sliding een einde te maken aan een lange aanval van D.O.V.O. Het kost wel een corner, maar daar wist D.O.V.O. gelukkig geen raad mee en opgelucht tilt Huizen de voorsprong over het rustsignaal…

Rust

De 0 – 2 oogt dus heel geruststellend na een eerste helft waarin Huizen nadrukkelijk het beste van het spel had. Na weken van ‘lange halen gauw thuis’ is het spel een verademing. Of het door de 4-3-3 komt of door een matig acterend en gehavend D.O.V.O.? Wie het weet mag het zeggen…
Opnieuw worden er echter dus toch van die kansen om zeep geholpen die bij andere ploegen zo vaak genadeloos worden benut. Het is toch een manco van onze ploeg die ons nog lelijk kan opbreken.
Op de parkeerplaats wordt een enorm vuurwerk afgestoken. Ik vermoed ter ere van het behalen van de titel voor D.O.V.O.4. Ook vanaf deze plaats onze felicitaties. Maar ik hoop wel dat dit het enige is dat D.O.V.O. vandaag zal kunnen vieren…
Huizen dus scherper en feller, spelend met meer ‘urgentie’ om maar weer eens een modieuze term van stal te halen. Een wedstrijd die je normaliter nooit meer uit handen mag geven als je naar score en spelbeeld kijkt. Maar hebben we dat in Hoogeveen niet ook al eerder meegemaakt? Met 0 – 2 voorstaan met rust, een tegenstander die je helemaal van het kastje naar de muur aan het spelen bent en dan een ongekende ommekeer ná rust… Het is die wedstrijd die wat mij betreft dit seizoen van Huizen het meest symboliseert: goed voetballen en tenslotte met lege handen komen te staan. Ik hoop met angst en beven dat we hier vandaag geen herhaling van zetten gaan meemaken…

Wissel

Coach Van Bezouwen gooit een troef op tafel: Matthijs van Nispen komt Jorrit Fiegen vervangen. En D.O.V.O. begint aan het gevreesde offensief…
Huizen moet het initiatief aan de thuisploeg laten en onder aanvoering van die opmerkelijk goede Van Nispen rollen de aanvallen richting Van Bockel, Onze doelman werpt zich dapper voor een voorzet voor Nick Hak er een voet tegenaan weet te krijgen. Van Nispen strooit met intelligente passes en het is mij een raadsel dat hij op de bank is begonnen. ‘Trainerswijsheid’, zullen we maar zeggen…
Wanneer de gelegenheid zich voordoet zoekt Huizen ook de aanval, waardoor het een boeiend duel blijft. Ahmed al Mahdi bereikt Fransberg die goed het spel verlegt naar Jaylon Moi Thuk Shung. De voorzet wordt helaas onderschept, maar het zag er weer serieus dreigend uit!
Huizen probeert de angel uit de Veenendaalse aanvalsdrift te halen door het balbezit te koesteren en rond te spelen. Kijk! Dit is dus dat stukje volwassenheid dat ik tijden gemist heb bij onze mannen. Met zelfvertrouwen gaat de bal van voet naar voet en wordt telkens de vrije man simpel gevonden. ‘Voetbal is een simpel spel, maar simpel voetballen is het moeilijkste dat er is!’ (Vrij naar J.C. Cruijff).

Beslissing

De beslissing valt dan na een klein uur heerlijk voetbal als Lars van Huisstede goed doorgaat en de bal op maat bij Jaylon Moi Thuk Shung bezorgt. Met een heerlijke kap en een droge schuiver tekent ‘Jay’ de 0 – 3 aan en laat met deze tweede treffer van zijn voet zien waarom hij gewoon in die voorste lijn thuishoort! Hoewel hij zich uitstekend van die taak als linker wingback heeft gekweten tijdens de absentie van Sergio Kozjak, laat hij hier vanmiddag zien wat een gemis zijn afwezigheid in de frontlinie is geweest…
0 – 3 En dat lijkt een redelijk veilige stand. Het offensief van D.O.V.O. werd zonder kleerscheuren overleefd en de marge is verder uitgebreid. Dat moet bij D.O.V.O. hard zijn aangekomen. Is dit dan al de beslissing?
Ook Rob de Groot gaat dan wisselen. Hij haalt Lars van Huisstede — die alleen al door die laatste voorzet op een prima wedstrijd terug kan zien — naar de kant en brengt Justen Kuiper die uiteraard weer aangekondigd werd als Justin… Ik vrees dat de arme knul de rest van zijn leven zijn naam zal moeten blijven corrigeren.
Ineens krijgt de eerder wat anoniem spelende Ferebory Kourouma het op zijn heupen. Met schier onstuitbare dribbels zoekt hij het avontuur. Onze defensie en met name Artuur Zutterman heeft er de handen en voeten vol aan… Gelukkig schort het bij Kourouma aan de voortzetting ná zijn acties, maar het blijft toch telkens even sidderen als hij het op zijn heupen krijgt.

Wissels

Een inzet van Kozjak wordt door D.O.V.O. wat paniekerig geblokt en bij de eerste paal tot corner verwerkt waarna Huizen nog twee keer vanaf de cornervlag de bal voor mag geven. Doelman Van den Dam ziet er even niet helemaal zeker uit, maar het blijft vooralsnog zonder gevolgen.
Fraai voetbal van D.O.V.O. levert een inzet van Nick Hak op waar Brent van Bockel zich nadrukkelijk op moet strekken. Hij doet het met verve en houdt zo D.O.V.O. op de nul.
Ook Jostein Ohm en Elijah Kruize (fijn deze jonge middenvelder na lang blessureleed weer eens aan het werk te kunnen zien!) mogen hun opwachting maken ten koste van Ahmed al Mahdi en Stefano Fransberg.
Ohm is wat haastig zijn stempel te gaan drukken en zet te weinig kracht achter zijn inzet. Het rollertje valt eerder in de categorie ’terugspeelballetjes’ dan dat het voor een doelpoging door kon gaan. Geen probleem dus voor Van den Dam die de bal simpel op kan rapen. Meer moeite had Brent van Bockel met de kopbal van Max den Boer die hij op de doellijn met een goede reactie nog wist te bemachtigen. Het blijft gewoon toch spannend. Huizen heeft er wel vaker drie tegen gekregen, dus laten we ons niet al te vlug veilig wanen…

Veilig!

Jostein Ohm weet een corner uit het vuur te slepen die hij zelf neemt. Jostein heeft een goede trap en weet de bal gevaarlijk voor te brengen. De bal wordt afgeslagen en belandt dan net buiten het strafschopgebied van D.O.V.O. voor de voeten van Justen Kuiper. Ons ‘brutaaltje’ kapt en speelt zich vrij om meteen uit te halen en de verbijsterde Van den Dam voor de vierde keer kansloos te laten! Zinderend slaat de bal binnen achter de kansloze D.O.V.O. doelman! 0 – 4 en daarmee moet dit pleit toch echt wel beslecht zijn. Dit gaat D.O.V.O. in twintig minuten nooit meer recht trekken!
Hoewel…
De eerste de beste aanval is onze ploeg nog min of meer in een feestroes de 0 – 4 weelde aan het vieren als Sam Oonincx zomaar door het hart van onze defensie op mag stomen en via het hoofd(!) van Brent van Bockel en de onderkant van de lat de bal naar de 1 – 4 mag jagen! Da’s toch weer even een ‘wake-up-call’ voor Huizen! Nu maar hopen dat D.O.V.O. er niet zoveel moed uit put dat het Huizen aan het wankelen kan brengen. Er zijn natuurlijk wel gekkere dingen in het voetbal gebeurd…
Justen Kuiper ziet dan de ruimte voor Jaylon. De pass is fantastisch, maar Jaylon heeft al veel ‘gegeven’ deze middag en perst er niet meer dan een rollertje uit waar Van den Dam zich dankbaar over ontfermt.
Inmiddels hebben Justen Kuiper en Guido van Dijk geel ontvangen, waarbij het geel van Justen na een stevige, maar faire tackle op de bal me wat onredelijk voorkwam. Arbiter Walthuis wisselde sterke met zwakke momenten af en vormde zo wel een wat onzekere factor in dit duel.

Binnen harken

Huizen moet nu proberen dit laatste kwartier de overwinning veilig te stellen. Sem Masselink wordt nog door coach Van Bezouwen gebracht voor Lars Huber om deze slotfase nog voor een ommekeer te kunnen zorgen.
Ook Jaylon (matchwinner!) en Sergio Kozjak (weer een uitermate betrouwbare partij gespeeld!) staan hun plek af voor Jeroen Lamme en Robbie Schipper. Verse benen om de punten binnen te harken.
Desondanks teistert een volley van Nick Hak de linkerpaal naast Van Bockel en komen we goed weg als Hak de rebound naast kopt. Zonder geluk vaart niemand wel. En pech daar hebben we dit seizoen al meer dan onze portie van voor de kiezen gekregen. Frustratie bij Hak zich wat recalcitrant toont als de arbiter hem geel bespaart en hem even vermanend wil toespreken. De druiven worden toch wat zuur ervaren daar in Veenendaal. Uiteindelijk wordt de vrede tussen Hak en Walthuis getekend en kunnen we ons opmaken voor de slotfase van deze heerlijke ontmoeting…

Slotfase

De minuten tikken langzaam als dikke stroop op dat prachtige LED-scherm weg richting de negentig. Brent van Bockel moet nog even handelend optreden als een hoekschop gevaarlijk onder de lat dreigt te duiken. Brent tikt hem fraai over de deklat. Pfff… Jeroen Lamme kopt een gevaarlijke situatie naar veiliger oorden, het is nu ‘weg = weg’ bij Huizen.
Tik tak tik tak… Weer een minuut voorbij…
Kramp bij Dennis Lamme. D.O.V.O. weigert in eerste instantie de bal uit te spelen als Walthuis niet van zinnens blijkt hier het spel voor stil te leggen. Overigens een volkomen terechte beslissing van de arbiter: alleen voor hoofdblessures mag hij het spel stil leggen. Uiteindelijk kan Dennis dan toch verzorgd worden en gaat de bal sportief weer terug naar D.O.V.O.
D.O.V.O. ‘pompt’ deze laatste minuten iedere bal de zestien in. Van Bockel zit er weer goed bij met de vuisten, de afvallende bal gaat rucksichtslos het niemandsland in… En dan fluit Walthuis eindelijk voor de laatste keer deze middag: Huizen is drie kostbare punten en flink wat zelfvertrouwen rijker!

Rob de Groot

“Ik zie een 1 – 4 overwinning op het bord. Ik zie een heerlijk spelend Huizen. Ik zie ook een Huizen dat met 4-3-3 begint. Houdt dat enig verband met elkaar denk je?” open ik mijn interview met onze coach. In het achterhoofd heb ik de brede kritiek die ik de laatste weken opving op het 5-3-2 waarmee we lang het veld in zijn gegaan. Ik ben benieuwd wat zijn reactie op die kritiek is.
“Nee! Dat zou veel te makkelijk zijn!”
“Bewijs je hier niet een beetje je eigen ongelijk?”
“Nee, dat zou ik volledig onzin vinden! Het gaat er gewoon om wat je doet in balbezit! Als je gewoon de ruimtes bespeelt zoals die op het veld liggen kan je ook gewoon met drie centrale verdedigers spelen en speel je misschien nog veel aanvallender dan in welk ander systeem dan ook! Daar ben ik het dus volstrekt niet mee eens! Het gaat er meer om welke mogelijkheden je hebt in de situaties tegen je tegenstander. Dat is gewoon het allerbelangrijkste.
We hebben nu een weekje vrij gehad en er zijn wat jongens teruggekomen van blessures waardoor we gewoon wat meer keuzes hebben op het middenveld. Er waren ook wat jongens echt weggeweest en daardoor kom je op het moment dat je denkt dat we ook met twee centrale verdedigers kunnen spelen en hoef ik geen centrale verdediger door te schuiven. We hebben de afgelopen week ook wat normale en gezonde discussie onderling gehad. Daarin kwam naar voren dat de wedstrijd tegen Scherpenzeel waarin we de goals heel makkelijk hebben weggegeven, dat dat wel iets ‘doet’ en dat we daar een tik van hebben gekregen en we gingen twijfelen over de manier van druk zetten. Dat gaf de doorslag. Als het daarmee makkelijker wordt om met drie voorwaartsen tegen een D.O.V.O. te spelen dat met vier achterop speelt, dan kunnen we het hier ook met twee centrale verdedigers ook oplossen.”
“Systemen zijn maar heel betrekkelijk. Als een speler vijf meter naar voren of naar achteren gaat, dan heb je al een heel ander ‘systeem’…”
“Precies! Het grote voordeel van drie centrale verdedigers is dat je gewoon wat weinig ruimte weggeeft in je eigen zones en de tweede periode kregen we ineens heel veel goals tegen en hadden onze backs heel veel problemen om dat op te lossen. Toen hebben we het omgezet en dat ging uitstekend, want we beschikken over drie uitstekende centrale verdedigers en twee prima wingbacks.
Maar ik vind op dit niveau dat je tegenstander doet iets en dan wordt het een keuze voor ons. Zo moet je elke wedstrijd kunnen schakelen. Dat probeer ik de jongens ook mee te geven. Dertig jaar geleden was het misschien zo dat één systeem heilig was, maar het spel heeft zich geëvolueerd en gaat het er voornamelijk om wat je doet in balbezit!”
“Ik was onder de indruk van die invaller, die nummer 10…”
“Ja, dat begrijp ik, want het is een fantastische voetballer die Van Nispen! Maar ik heb ook wel wedstrijden van hem gezien dat hij het gewoon liet lopen. Het is gewoon een hele goede speler aan de bal, maar dat is maar één deel van het verhaal. Als je niet het maximale eruit weet te halen als speler, dan kan dat voor een coach de reden zijn om je op de bank te zetten…”
“Dan komt Pabon niet ongeschonden uit de warming-up en moet je beginnen met een invaller onder de lat. Dat was even schrikken, denk ik…”
“Tja, ook dat past wel een beetje in het seizoen. Het is natuurlijk wel balen dat ‘Ollie’ er af moet. Dan is het een voordeel dat we dat al eerder meegemaakt hebben en Brent van Bockel nu verder is dan dat hij toen was. Hij heeft het gewoon heel goed gedaan.”
“In de rust had ik nog een beetje de angst ‘Als dit maar geen tweede Hoogeveen wordt’…”
“Dat had ik alleen het eerste kwartier. Toen we met twee man op de keeper afgingen en hem niet maakte, dat was voor mij een Hoogeveen deja-vu!”
“Ik was pas echt gerust na de 0 – 4, maar dan sta je binnen de minuut toch weer op 1 – 4…”
“Ja, dat is wat dit niveau van je vraagt: je moet continue scherp zijn! Ook voor rust al: een bal naar voren en we staan even te pitten en meteen een grote kans voor D.O.V.O. Ook in de wedstrijden hiervoor werden die vaak beslist op momenten dat je een voorsprong had kunnen pakken of had kunnen uitbreiden. Dan doe je dat niet, dan komt er ook een moment dat je onder druk komt te staan. Vallen ballen er tussen en ben je alert, dan kunnen daar ook weer goede kansen uit ontstaan. Dat deden we vandaag goed en dar komt ook die 0 – 4 uit…”
“Sta ik hier te praten met een tevreden coach, of een coach die zich nu toch voor een dilemma geplaatst ziet…?”
“Nee, geen dilemma. Ik heb het al eerder gezegd: als coach wil je juist keuzes kunnen maken, het liefst gelijkwaardige keuzes. Soms vergt een tegenstander om andere spelers op te stellen en ik ben gewoon supertevreden als ik kijk hoe we afgelopen dinsdag getraind hebben na een lang seizoen. Ik heb aangegeven dat we tegen Scherpenzeel even een tikkie hebben gekregen, maar dat dat maar één wedstrijd is, dat het glas nog steeds half vol is en dat je er de eerstvolgende wedstrijd gewoon weer vol voor moet gaan. Niet twijfelen en niet terugkijken! En dat hebben ze gedaan wat mij betreft!”
“Je hebt vandaag directe degradatie afgewend. Urk kan ons niet meer inhalen…”
“Ja, die conclusie trok ik gisteravond ook. Als je vandaag wint dan zet je het eerste streepje op weg naar handhaving en zo moet je het verder af zien te pellen…”
“Volgende week een volgend streepje tegen Hoogeveen?”
“Je moet het ook dan laten zien zoals je het in elke wedstrijd moet laten zien. Afstand nemen waar je afstand kunt nemen, omdat je anders het deksel op je neus kunt krijgen! Kansen benutten als je ze krijgt! Maar ik denk dat iedereen zich daar wel van bewust is…”
“Je begon met je captain op de bank. Dat is een pittige keuze!”
“Ja, Jeroen had een week niet getraind en was in het buitenland geweest. Dan krijg je de keuzes die ik net schetste. Als je alternatieven hebt dan moet je soms keuzes maken. Jeroen heeft tot vandaag eigenlijk alles gespeeld en was absoluut mijn sterkhouder geweest, speelde de eerste helft van de competitie fantastisch wat mij betreft. Maar ook wat hem betreft moet ik gewoon kiezen met de focus op de competitie..”
“Ik ben heel benieuwd hoe je volgende week begint. Jij ook?”
“Haha! Eerst maar eens een weekje trainen en dan kijken we wel hoe of wat!”

Tijmen Bakker

“Ik heb zelden een merkwaardiger wedstrijd van jou gezien als die vandaag. Na een kwartier had ik zoiets van ‘die Bakker die kan je wel wisselen!’ Er kwam geen bal goed van je voet, er bleef geen bal onder controle, je speelde op dat moment een van de slechtste wedstrijden die ik van je heb gezien!”
“Ja, de eerste twintig minuten was het wel echt heel slecht, ja… Verschrikkelijk,” erkent onze harde werker op het middenveld schuldbewust. “Weinig goede ballen, niet goed in de duels weten te komen en pas na die goal draaide dat helemaal om!” voegt hij er glunderend aan toe.
“Ondanks dat je slecht in de wedstrijd zat, ben je toch beslissend: eerst met die eerste goal waarmee je de wedstrijd open brak en later met die fantastische pass van achteruit waaruit de tweede goal ontstaat!”
“Ja dat was zeker een lekkere bal! Ik gaf hem ook met meer zelfvertrouwen. Artuur Zutterman had tegen me gezegd dat ik gewoon met iets meer zelfvertrouwen moest gaan spelen na die goal, wat rustiger ook vooral. Ik was daarvoor heel onrustig. Ik voelde toch wel wat druk. Je weet dat als je verliest dat het dan heel lastig gaat worden. Die druk voelde ik echt wel op me liggen. Maar ik denk dat ik me toch wel goed heb herpakt, daarna won ik nagenoeg al mijn duels, kon ik er tussen zitten, storend zijn en gingen de ballen ook weer naar de goede kleur.
Maar ik snap wel wat je bedoelt als je stelt dat de slechtste man van het veld ook de beslissendste man van het veld werd… Dat ik me wist te herpakken daar was ik uiteraard heel erg blij mee! Net als met die drie punten — een mooi resultaat! Beetje jammer van die tegengoal, daar moesten we eigenlijk gewoon scherper zijn. D.O.V.O. is toch een goed voetballende ploeg. Dat zag je ook nog wel. Ik denk dat we hier best wel zelfvertrouwen hebben getankt!”

Brent van Bockel

“Ja Brent, en toen moest je er ineens in! Had je er gisteravond wel een beetje rekening mee gehouden?”
“Tja, je weet dat de kans klein is, maar je bereidt je natuurlijk wel gewoon voor. Je weet dat je hoe dan ook ineens in kan moeten vallen, dus je gaat niet nog laat de kroeg in de avond van tevoren. Je verwacht het niet 1-2-3, maar het kan gebeuren dus je houdt er rekening mee. En vandaag gebeurde het…”
“Wat ging er mis bij het inschieten?”
“Ja, eigenlijk bij de eerste bal dat ik hem inschoot kwam de bal verkeerd op zijn hand…”
“Oooo! Dus je hebt het expres gedaan!”
“Hahaha! Ja ik dacht ik lok ‘m even uit de tent. Maar nee: het is natuurlijk heel vervelend voor Olivier. Ik niet voor hem dat het ernstig is, maar het lijkt weer diezelfde hand waar hij eerder dit seizoen last van had. Natuurlijk wens ik hem dat niet toe…
Maar ja, dan moet je er dus ineens wel weer staan, zonder goede warming-up. Maar ook mentaal was het wel lastig. Als je weet dat je gáát spelen, dan bereid je je er de hele week op voor en dat maakt het mentaal wel wat fijner.”
“Ik merkte het toch wel een beetje aan je. Ik zag je twee keer toch wat onzeker grabbelen… De tweede helft was je echter — ik zou bijna zeggen — bepalend!”
“Ja, de eerste helft was het toch nog wat onwennig. Ik heb natuurlijk al een tijdje geen echte wedstrijden meer gekeept, dit was de eerste keer weer na die handblessure van me (hij brak zijn middenhandsbeentje in de wedstrijd tegen uitwedstrijd Genemuiden, Red). Maar het mag geen smoesje zijn, je moet je dan gewoon bij de basis van het keepen houden. De tweede helft voelde ik me al gelijk een stuk zekerder. Maar je merkt wel dat het toch een beetje aan wedstrijdritme ontbreekt… Maar het was lekker om weer eens wat minuten te hebben kunnen maken!”
Aldus Brent die met twee hele knappe reddingen ondanks het gebrek aan wedstrijdritme en voorbereiding gewoon voortreffelijk zijn mannetje stond.

Stefano Fransberg

“Jij komt steeds lekkerder in je spel, heb ik de indruk!” constateer ik naar onze middenvelder die zo lang met een enkelblessure langs de kant heeft moeten toekijken.
“Ja, het gaat steeds beter! Ik ben gelukkig weer helemaal blessurevrij en sta weer gewoon lekker gezond op het veld. En hoe meer ik voetbal, hoe meer ik in mijn spel kom!”
“Ik vond je vandaag zeker een uitermate waardevolle kracht, zag mooie acties van je, goed in de combinaties, je voelt je als een vis in het water heb ik de indruk!”
“Dank je wel! Ja, ik heb het altijd heel erg naar mijn zin gehad bij Huizen. Ook in die moeilijke periode dat ik geblesseerd was. Na zo’n blessureperiode moet je natuurlijk wel eerst wedstrijdritme opdoen en ik voel nu het vertrouwen van de trainer in de afgelopen drie wedstrijden. Voor mijn gevoel ben ik alleen maar in stijgende lijn bezig, maar bedankt voor de mooie woorden. Ik hoop dat ik deze lijn door weet te zetten en dat we ons veilig weten te spelen…”
“Je werd er wel uitgehaald. Zat je er doorheen?”
“Ja, de afgelopen drie wedstrijden spelen we telkens iets langer, vandaag ook weer langer dan normaal. Maar ik snap dat de trainer verse benen wilde brengen. Trainen heeft toch een andere intensiteit dan de wedstrijden merk ik, er wordt een andere energie van je gevraagd. Na zo’n zestig minuten merk ik dat het op begint te raken, maar ook dat gaat nu steeds weer beter!”