https://www.svhuizen.nl/zwart-wit/n4625c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Zwart-Wit
    7 aug 2020
    Ron Tuijnman
    Ineens vloog de samenleving in brand op het thema discriminatie. Een verhitte discussie die een einde maakte aan een veel bekeken voetbalprogramma. Een persoonlijke kijk op deze kwestie...
    zwart-wit

    Zwart-Wit
    Ik had de kern van deze column eigenlijk al klaar toen heel Nederland in rep en roer raakte rond het thema discriminatie en wat ik de Johan Derksen-affaire zou willen noemen. Derksen maakte een grap die door een bepaalde groep als racistisch uitgelegd werd. Ik heb toen besloten me maar even niet in die discussie te mengen. De emoties liepen me een tikkeltje te hoog op en dan weet je nooit hoe een opmerking - hoe goed bedoeld ook - uit zal pakken. En dit is niet mijn eigen website, ik schrijf hier op de website van mijn club en het laatste wat ik wil is dat de club in de problemen zou komen door hetgeen ik hier met de beste bedoelingen zit in te kloppen. En dus was het schrijven, nog eens nalezen, weer herschrijven, ieder woord op een goudschaaltje wegen en me meerdere keren afvragen of ik me wel op dit gladde ijs wilde begeven met het onderwerp van deze column.
    Zo heb ik me nadrukkelijk het hoofd gebroken over de te gebruiken terminologie voor onze gekleurde medemens. Zelf voel ik me ongemakkelijk bij ‘zwart’, maar recentelijk hoorde ik tijdens een TV-discussie een Surinaams dame nog stellen dat ze ‘zwart’ prefereerde boven ‘donker’ omdat dat laatste meer verwijst naar een vorm van reinheid. Maar mensen van Marokkaanse komaf durf ik dus echt niet ‘zwart’ te noemen. Mocht ik desondanks in deze column toch verkeerde keuzes hebben gemaakt, dan daarvoor op voorhand mijn excuses...
    Na rijp beraad heb ik dus toch besloten deze column te publiceren. Nog vóór die hele ophef rond de moord op George Floyd had ik dit onderwerp namelijk al in mijn lijstje met column-onderwerpen gezet. Want ook via het amateurvoetbal heb ik helaas een aantal uitingen van onverbloemd racisme mee moeten maken. Herinneringen die ik nog met enige regelmaat tandenknarsend de revue laat passeren. Tandenknarsend, omdat ik op het moment suprême niet de lef had om me corrigerend op te stellen. Enerzijds was ik veelal te verbluft door het fenomeen van dat onverbloemde racisme, anderzijds omdat ik er gewoon de lef niet voor had er meteen wat van te zeggen - de rennende lafaard versus de bloedende held, weet u nog? Ik zoek niet makkelijk de confrontatie.
    Zo herinner ik me nog goed die wedstrijd in Veenendaal tegen De Merino’s. We hadden toen een gekleurde buitenspeler. Vanaf het terras wilde een van de aanwezigen ‘lollig’ zijn door hem demonstratief van afstand een suikerbanaantje aan te bieden. Hij had de lachers op zijn hand en ik meen dat alleen Henk de Groot het fatsoen op kon brengen er een opmerking over te maken. En nee wederom: op mijn borst zullen geen medailles voor betoonde moed prijken. Ik hield het bij een benepen ‘Nou ja!’.
    In mijn verslag van die wedstrijd besloot ik er achteraf wel melding van te maken en werd het nog een bescheiden relletje. De man bleek namelijk ook iets van bestuurslid of sponsor daar te zijn. Ironisch genoeg bood hij in zijn firma altijd ruimhartig plek aan personen uit minderheidsgroepen – zoals dat toen nog heette.
    Dichter bij huis was het voorval in mijn hoedanigheid als eindredacteur van onze toenmalige clubkrant. Op de cover van de presentatiegids prijkte in een bepaald jaar een prachtige foto van twee Huizers in duel om de bal. Een schitterend shot van onze toenmalige hoffotograaf Matthias Sigmund, maar wel van twee gekleurde Huizer spelers. Na het verschijnen van de gids nam een van de toenmalige bestuursleden me vertrouwelijk terzijde en fluisterde me in het oor dat ik volgende keer beter moest opletten bij het uitkiezen van de coverfoto’s, ‘want twee zwarten op de cover van de gids, dat kón dus niet…’. Ik was letterlijk met stomheid geslagen: het was nimmer in me opgekomen dat dit een factor was waar ik rekening mee diende te houden. Het was ook bepaald geen ‘hele simpele figuur’, beschaafd, goed onderlegd en maatschappelijk van enig niveau. En dan toch dit commentaar… In hoeverre de persoon gestuurd werd door ‘derden’ is me uiteraard nooit duidelijk geworden. En het erge is dat ik die opmerking nimmer meer uit mijn hoofd wist te bannen, ook niet als ik weer voor de keuze stond voor de voorpagina... Gelukkig heb ik nimmer een fraaie foto om deze reden terzijde geschoven, maar het feit dat het toch altijd even door mijn hoofd schoot, dat ik er toch altijd nog even naar keek, stoort me tot aan vandaag de dag nog steeds. Weliswaar nu wel met het voortschrijdend inzicht dat ik die overweging uiteindelijk toch niet doorslaggevend zou laten zijn, maar toch… ’t Gaat toch even door je hoofd…
    Voortschrijdend inzicht, want dat is het ook in veel gevallen: de maatschappij verandert, de mores verandert, mensen gáán gewoon anders over dingen denken. Wie van u durft met de hand op het hart te beweren dat er geen kwesties zijn voorgevallen waarin een beslissing vandaag de dag heel anders zou uitvallen dan destijds? En zoals in iedere strijd vallen er onschuldige slachtoffers. Het voetbalprogramma lijkt inmiddels ter ziele. Ondanks dat men zich in de uitzending voor die gewraakte grap nog nadrukkelijk en in niet mis te verstane bewoordingen had uitgesproken tegen oerwoudgeluiden op de tribune van FC Den Bosch, werd het programma toch geclassificeerd als ‘racistisch’. Een etiket waar je dus nooit meer vanaf komt als het maar hard en vaak genoeg geschreeuwd wordt. Het programma was echter ook al tijden een doorn in het oog van groepen met een bepaalde maatschappijvisie. Er werden meningen geventileerd die niet altijd als even ‘politiek correct’ konden worden betiteld. Bar- en mannenpraat zoals ik dat wekelijks ook in onze eigen kantine wel de revue hoor passeren. In de ogen van de mensen die ‘verontwaardigd’ bij de sponsors van het programma aan de telefoon hingen is vrijheid van meningsuiting een groot goed, zolang het maar wel met ‘hun’ meningen en opvattingen strookt… En dus moest Barbertje hangen en werd deze kwestie aangegrepen om de mannen van VI dan eindelijk toch de mond te kunnen snoeren.
    En waar de goed bedoelde racisme-demonstraties begrip hadden moeten kweken, ontaardde de zaak echter nog vóór hartje zomer zelfs al in een fanatiek oplaaiende Zwarte Pieten-discussie: scherpe tweespalt in plaats van verbroedering in onze samenleving… Blijkbaar spelen er dus nog meer kleuren mee in deze hele kwestie en lijkt het toch niet louter ‘n zwart-wit-kwestie.
    Het zijn de groeistuipen van een samenleving. Laat het dan het voetbal maar zijn dat uiteindelijk toch weer voor die verbroedering gaat zorgen: zwart en wit samen als één team naar één doel. Geen zwart zonder wit en geen wit zonder zwart, maar samen één zoals in dat prachtige oorspronkelijke shirt van Juventus: stijlvol in z’n harmonie en eenvoud…

    Voor de goede orde wil ik hier nogmaals benadrukken dat deze column op persoonlijke titel is geschreven en op geen enkele wijze de officiële mening van bestuur of vereniging weerspiegelt.