https://www.svhuizen.nl/wegstrepen/n4697c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Wegstrepen
    14 nov 2020
    Ron Tuijnman
    Aan alles komt een eind. Ook aan een voetbalcarrière. Een column...
    wegstrepen

    Wegstrepen
    Het ouder worden noem ik wel eens ’het grote wegstrepen’. Het begint met je ambities om Oranje te halen. Ik herinner me dat dát het eerste was waarvan ik dacht ‘dát ga je dus never nooit halen!’.
    Ja, lacht u maar! Maar welk klein voetballertje droomt er nou niet van die oproep van de bondscoach? Ooit was er zelfs een reclame van een creditcard-firma die daar prachtig op in speelde: het knulletje dat met zijn voetbalschoentjes om de nek naar het Nederlands Elftal ging kijken. Onbetaalbaar!
    Maar die droom vervliegt en de realiteit en het besef van het eigen kunnen vegen onverbiddelijk die droom naar de vergetelheid en de voetbalschoentjes blijven voortaan thuis.
    Ajax dan?
    Heel even aan die droom mogen ruiken toen mij - na een wedstrijd tegen Ajax B2 of was het de A2? - te kennen werd gegeven maar eens een proefwedstrijd te komen spelen in De Meer. Ook die droom ging aan flarden en dus speel je uiteindelijk jaren later je wedstrijdjes voor een handjevol familie en bekenden op een bijveldje van We Doen Ons Best 4, waar de rust door het halve elftal gebruikt werd voor een paar flinke hijsen aan de door nicotineverslaving zo broodnoodzakelijk geworden peuken. De droom om het edele rood-wit om de schouders te dragen werd vervolgens ooit ingeruild voor wat kaartjes in de ArenA en zelfs die werden later vervangen door een abonnement op FOX-sports. Wat rest is een setje van die witte plastic vlaggetjes die destijds werden uitgedeeld bij Europacup-wedstrijden.
    Wegstrepen…
    Aan alles komt een eind en het actieve voetballen houdt voor de meesten al veel te vlug op. De wil is er nog wel, maar het lijf trekt het niet meer. In een sport waarin een man in de kracht van zijn leven al als ‘oud’ wordt weggezet, blijkt dit spel toch vooral het domein van de jeugd. De jeugd die zich dat echter helaas lang niet altijd voldoende realiseert en soms keuzes maakt waarvan ik denk: ‘ik snap je keuze, maar realiseer je je wel dat je daar je onvervangbare voetbaljaren voor inruilt?’ Een zaterdagbaantje, een brommer, een kalverliefde en zelfs die paar sporten op de maatschappelijke ladder die men zo graag wil beklimmen. Natuurlijk is dat laatste heel plausibel, verstandig en te billijken. Maar toch…
    Inmiddels heb ik de pensioengerechtigde leeftijd al weer bijna bereikt. Een generatie geleden zou ik zelfs al een klein jaar met pensioen zijn. Een vijftal kruisband- en meniscusoperaties hebben een abrupt einde aan mijn actieve loopbaan gemaakt. En dat doet nog bijna dagelijks pijn. Fysiek, maar zeker ook geestelijk. Ik heb u al eerder vermoeid met het verhaal van mijn terugkerende droom in de oude gangen van onze voormalige kleedkamers. Ik heb nimmer voor Huizen actief gevoetbald, maar de geest haalt vreemde dingen uit met de realiteit. Het is echter niet de enige droom die ik nog regelmatig heb over voetbal. Ik speel zeker nog maandelijks nachtelijke wedstrijden waarin ik dan weer de held, dan weer de schlemiel ben. Als een zwevende zwarte panter naar de hoek, of met loden benen als een rol zijl naar diezelfde hoek, de ongenaakbare vuist op die hoge voorzet of een glibberige bal die tussen mijn spekgladde handschoenen door glibbert. De dromen laten al hetzelfde wisselvallige beeld zien als mijn carrière destijds…
    De dromen zijn het bewijs dat ik nog steeds niet kan accepteren dat ‘het’ voorbij is. Nog steeds loop ik in de Scapino begerig naar die dozen met voetbalschoenen te kijken, mezelf inprentend dat de aanschaf ervan volstrekt zinloos is. Een paar keepershandschoenen kunnen steevast rekenen op enkele liefdevolle en hunkerende strelingen.
    Walking football lijkt me een laatste strohalm en ik houd me voor dat ik wellicht na een laatste kraakbeenoperatie volgend seizoen wellicht toch weer iets van dien aard zou kunnen gaan doen. Ik zou een maand van mijn leven geven om nog één keer een wedstrijd voluit te kunnen keepen en als ik dement in een rolstoel zit te kwijlen, dan mogen ze dát gedeelte zelfs helemáál houden, ik ruil het zo in voor één middag als een leeuw in die goal te mogen staan.
    Momenteel worden deze kostbare en onvervangbare voetbalmaanden door de COVID maatregelen onthouden aan miljoenen enthousiaste sporters en komt ook voor hen onvermijdelijk het moment dichterbij dat ze hun voetbalschoenen aan de wilgen moeten hangen. Zou die opoffering wel helpen? Vliegt het virus ons niet gewoon weer aan als die maatregelen ‘ooit’ weer versoepeld zouden gaan worden?
    Ik heb zelf ernstig mijn twijfels of het middel dan niet erger is dan de kwaal… Maar ja, ik ben dan ook stapelgek van voetbal, beslist geen politicus en bepaald al helemáál geen viroloog…