https://www.svhuizen.nl/pannakoning/n4574c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Pannakoning
    29 apr 2020
    Ron Tuijnman
    Op de televisie grijpen ze terug op wedstrijden van seizoenen geleden om deze voetballoze periode nog een beetje kleur te geven. Ik bladerde terug in wat oude clubbladen en schreef de onrust van me af...
    pannakoning

    Pannakoning
    Het seizoen kwam abrupt tot een halt, een onbevredigend einde dat me continue het gevoel geeft dat het niet ‘af’ is – wat ontegenzeggelijk ook zo is, natuurlijk. Na aanvankelijk niet eens zo ongelukkig te zijn met een extra vrij weekend, slaan nu dan toch de ontwenningsverschijnselen toe. Nu heb ik na afloop van ieder seizoen altijd een cyclus die begint met ‘lekker effe een paar weekendjes niks!’ en die dan na de zoveelste echtelijke fietstocht, markt en winkelcentrum overgaat in ‘van mij mag het wel weer beginnen!’ Waarna de eerste training en de eerste oefenwedstrijd altijd weer die kriebels vol verwachtingen brengen.
    Doordat we nu door de Corona aan huis gekluisterd zijn heb ik dat laatste punt al maanden eerder bereikt, maar is het begin van het nieuwe seizoen bij lange na nog niet in zicht.
    Dus blader ik wat weemoedig door de oude clubbladen die zoveel herinneringen aan de voorbije seizoen oproepen. Op de televisie grijpt men terug naar wedstrijden uiit vervlogen tijden om de voetballeemte op te vullen, hiergaat de laptop op schoot en probeer ik een aantal van mijn Huizer voetbalherinneringen met u te delen. Wees niet bang: het zullen niet van die lappen tekst worden zoals u die van mijn wedstrijdverslagen gewend bent, maar ook hier mag u gewoon weer stoppen met lezen waar u het zat bent…
    De stukjes zijn allemaal op persoonlijke titel geschreven, het zijn het puur mijn persoonlijke herinneringen en ik durf er mijn hand niet meer voor in het vuur te steken dat al die herinneringen nog voor de volle honderd procent adequaat zijn.
    Mijn mailadres staat onder ieder stuk van mijn hand, dus voelt u zich  vooral vrij om te reageren met correcties, aanvullingen, kritiek en uiteraard ook met bijval als u zich in het verhaal herkent of er plezier aan heeft beleefd. Laat me vooral even weten of ik hier mee door moet gaan of dat ik mijn tijd en energie maar beter in iets anders kan stoppen.
    Een foto in één van de clubbladen roept de herinnering voor dit eerste stukje op. Een van mijn vele functies bij de club was die van scout voor het eerste elftal. Na het opstappen van een voorgaande TC werd mij gevraagd of ik wat spelers wilde bekijken. Ook was duidelijk dat de halve selectie naar elders zou vertrekken en er was dus een dankbare taak voor de scouting weggelegd. Eén van de vele spelers die ik bekeek was een donkere spits die in Almere voetbalde. Ik bekeek hem en was meteen verkocht: snel, balvaardig, doelgericht. Ook een robuuste middenvelder trok mijn aandacht: Roy van der Meije en heel eerlijk gezegd maakte die eigenlijk nog de meeste indruk op me in die wedstrijd. Na afloop benaderde ik de spits en vroeg of hij interesse had om bij Huizen te komen voetballen. Praten kon altijd lachte hij en ik kreeg zijn 06-nummer.
    Een tijd lang hoorde ik er niets meer over, maar toen bleken de contacten wel degelijk vruchtbaar te zijn geweest en bleek ook de speler in principe geïnteresseerd.
    Eén van de slotwedstijden van dat seizoen was een wedstijd in Apeldoorn tegen het AGOVV met speler/coach Stanley Menzo nog in de goal. Met toenmalig trainer Leo Ruiters en de spits op de achterbank bezocht ik de wedstrijd die helaas verloren ging. De entourage was echter van dien aard dat de spits nadrukkelijk oren had naar de overstap en hij tekende voor het komende seizoen.
    Maar zoals gesteld: de halve selectie vertrok na die verloren finale en de nieuwe selectie haalde van geen kanten het niveau van het seizoen ervoor. Behalve dan wellicht die spits – zonder overigens verder iemand uit die selectie tekort te willen doen.  Hij  schopte dat seizoen zoveel goals binnen dat hij ons netjes in het linker rijtje voetbalde en daarmee zelfs de Bronzen Schoen in de wacht sleepte – een prijs van De Telegraaf voor de topscorers in het amateurvoetbal.

    Hij werd na dat succesvolle seizoen uiteraard meteen weggeplukt van de Wolfskamer en na wat geharrewar over een leaseauto vertrok hij naar - ik meen - Lisse. Het zou echter niet de enige prijs zijn die Lorenzo Netteb in de wacht sleepte: later werd hij ook wereldkampioen Panna: een spelvorm waarbij het de bedoeling is de bal tussen de benen van je tegenstander door te spelen en hem daarna ook weer onder controle te krijgen. Zijn beeltenis verscheen vervolgens op een paar miljoen Colablikjes en maakte hij een demonstratietournee door de Verenigde Staten. Maar ondanks een klein contractje in België maakte deze begenadigde balvirtuoos het nimmer in het betaalde voetbal…