https://www.svhuizen.nl/overtuigend-huizen-pakt-districtsbeker/n4329c163
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    In een finale die zeker de eerste helft het aanzien meer dan waard was, heeft Huizen met overtuigende cijfers de districtsbeker gepakt. Een verslag...
    overtuigend-huizen-pakt-districtsbeker

    Onstuimig
    Onstuimig is denk ik de enige omschrijving voor het weerbeeld van vandaag. Herfstachtig zou ook in de buurt zijn gekomen, ware het niet dat ik herfstdagen met beter weer heb meegemaakt. De wollen supportersdas is dus vandaag echt zo gek nog niet.
    Vandaag dus de finale die de kers op de taart, die dit toch wat kleurloze seizoen is, moet worden. Winst of verlies doet er dan weliswaar voor het tastbare resultaat niet toe, want plaatsing voor het ‘grote’ bekertoernooi van volgend seizoen hebben we in de vorige ronden al afgedwongen. Net als het grote Oranje in de Nationsleague, spelen we dus en finale om ‘niet’. Maar finales blijven finales en finales wil je gewoon winnen als je al zo’n eind bent gekomen. Of ze nou nog ergens om gaan of niet: die beker moet gewoon mee die bus in!

    (Foto's: Henk Heijnen Fotogafie)


    Tegenstander Fortuna zou overigens getekend hebben voor zo’n ‘kleurloos’ seizoen als Huizen: het eindigde als veertiende in de zondag hoofdklasse A en mocht daarmee de herkansing van de nacompetitie in.
    Een psychologisch voordeeltje voor Huizen dat een sterke eindsprint inzette en de laatste competitiewedstrijd het sterk geachte AFC zelfs met 1-5 terugwees en zich zo in het linker rijtje van de ranglijst terugvindt.
    Ook een psychologisch voordeeltje is de enorme sloot aan supporters die mee zijn gereisd naar Uithoorn: twee bussen vol en dan ook nog een hele karavaan ‘eigen rijders’. De website van onze tegenstander repte vanochtend van een drietal bussen, maar daar hadden ze dus de spelersbus bij meegeteld. Fortuna kwam met één bus. Een dubbeldekker weliswaar, maar het is toch voornamelijk groen-geel dat sportpark De Randhoorn kleurt.
    Een ‘doordacht’ complex: de kantine is ruim en functioneel ingericht. Daar is goed over nagedacht. En ook over de kleine maar uitermate functionele tribune is prima nagedacht: de lichtmasten staan aan de uiteinden en je moet echt je best doen wil je zo gaan zitten dat ze ook maar iets van het zicht kunnen belemmeren. Eenvoudige houten banken, simpel, maar functioneel! No nonsens in optima forma!
    Getooid met een heus polsbandje mag ik dan in de bestuurskamer een kopie van het wedstrijdformulier in ontvangst nemen. Perfect geregeld daar in Uithoorn: ook de organisatie was functioneel, doordacht en efficiënt.
    De opstelling leert me dat Quincy van Waveren weer fit genoeg is om in de basis te starten. En dat is toch een opsteker. Verder uiteraard de fabulous four achterin: Benning, Jeroen Lamme, Troost en Buitenhuis. Geen Bonke dus vandaag, vanwege die onverwachte schorsing. En dat is dan toch weer een aderlating, zeker gezien zijn uiterst sterke optreden in die laatste wedstrijd tegen AFC. Je had het zo’n prachtvoetballer toch zonder meer gegund zijn actieve carrière af te mogen sluiten met een finale. Eigenlijk had de KNVB hem op deze gronden al dispensatie moeten geven. Maar zo werkt het helaas dus niet.
    Het middenrif wordt vandaag gevormd door Klaassen en Dennis Lamme voor de controle en Van Kammen en Blaauw voor de aanvallende impulsen. Voorin dus Van Waveren en Van der Veldt die voor snelheid en beweeglijkheid voorin moeten zorgen.
    De opstelling van Fortuna zegt me niets: geen van de spelersnamen roept iets van herkenning bij me op. Wel vreemd dat de naam van de hoofdtrainer ontbreekt en het lijkt erop dat de honneurs worden waargenomen door assistent-trainer Jeroen Beukman. Van de site van Fortuna begreep ik dat interim trainer Marcel Blank inmiddels al aan zijn vakantie was begonnen en vanuit Italië zijn motivatiespeech had doorgeseind.
    Dan schettert de Koning Voetbal Mars door de luidsprekers en komen de gladiatoren het veld op. Onmiddellijk worden de groene en gele rookpotten ontstoken en is duidelijk wie van beide ploegen voor de meeste support heeft gezorgd. Die ‘rookvrije generatie’ moet nu maar heel even wachten!

    Voorzichtig
    In de openingsfase is het enige onstuimige het weer: een plensbui trekt over Uithoorn en beide ploegen opereren voorzichtig vanuit gesloten stellingen met af en toe een verkennertje die op pad wordt gestuurd om de vijandelijke stellingen te onderzoeken op mogelijke zwakke plekken. Het is Fortuna dat in deze openingsfase de meeste verkennertjes stuurt en daarmee het beste van het spel heeft. Zonder dat men daarmee overigens ook maar een gaatje wist te vinden in de groen-gele muur. Huizen opereert behoedzaam en laat zich niet van de wijs brengen. Maar ook Huizen komt niet verder dan een diagonaal schot voorlangs van Quincy van Waveren, nadat Klaassen goed onderschepte en snel wist te schakelen.
    Aan de andere kant komt Revinio Morsen goed door. Even een glijpartij en we houden de adem in. Het is weer ‘Benning to the rescue’ en met een uiterste poging weet onze noeste verdediger de inzet corner te werken.
    Een minuut later mag Huizen een corner nemen. Sebastian van Kammen lijkt de bal niet lekker te raken en de corner komt laag voor. Klaassen haalt uit maar raakt de bal meer met het scheenbeen dan met de wreef en dan is daar weer dat goudhaantje Olivier Blaauw die als een duveltje uit een doosje de bal achter doelman Liklikwatil werkt: 1-0! Tien minuten gespeeld, geen echt heldere hemel, maar wel als een donderslag deelt Huizen dus de eerste tik uit!
    Voor de wedstrijd sprak ik even met een Wormerveerse verslaggever die me wist te vertellen dat Fortuna een aantrekkelijk voetballende ploeg was die vaak het beste van het spel had, maar uiteindelijk toch vaak het deksel op de neus zag belanden. Dat moet dus het ‘feest’ der herkenning zijn voor die mannen uit Wormerveer.
    De voorsprong is dus daar, maar uiteraard geen achterstand voor Fortuna om zich al bij neer te leggen. En dus zien we hoe Milan Klopper vijf minuten later goed doorgaat en de bal bij Morsen bezorgt. De boog/trekbal is gevaarlijk en als Wilco Mackaay zich er dan wat op verkijkt mogen we van geluk spreken dat de bal via de kruising zijn weg vervolgt. Zweet in de bilnaad!
    Dat zweet is maar nauwelijks opgedroogd of Fortuna mag een vrije trap nemen. De bal wordt ingezet en half weggewerkt. De rebound valt dan op de slof van spits Ferry Heijnis die zich niet bedenkt en de bal in één keer op doel schiet. In een woud van spelers kaatst de bal rakelings naast de goede kant van de paal en komen we met de daarop volgende corner goed weg.

    Enerverend
    En zo ontspint zich een enerverende wedstrijd waarbij beide ploegen behoedzaam maar goed voetbal laten zien. Met name de voorwaartsen van Fortuna zijn beweeglijk en sterk aan de bal, maar ook Huizen hervindt het goede spel van de laatste weken meer en meer nu de eerste nervositeit uit het spel is verdwenen.
    We naderen het halve uur als ook Huizen een vrijetrap mag nemen nadat de snelle Van der Veldt op een manier was gestuit die geen genade kon vinden in de ogen van de jonge en talentvolle arbiter Rick Turk. En dan is dat natuurlijk een missie voor ‘t kanon’ Van Waveren. Onder tromgeroffel en aanzwellend gejuich pegelt hij de bal dwars door de muur. Doelman Liklikwatil ziet de bal recht op zich af komen, maar de bal is zo venijnig hard dat hij slechts de vuisten er tegenaan durft te zetten.
    Een volgende vrije trap wordt door Van Kammen fraai bij de tweede paal gelegd waar Renee Troost gretig in kwam lopen. De bal gaat echter rakelings aan hem voorbij.

    Afstand
    Huizen neemt meer en meer het heft van de wedstrijd in handen. De weer ongenaakbaar voetballende Jordey Buitenhuis pikt de bal op het middenveld op en benut de ruimte die voor hem ligt. Fortuna heeft op dat moment wat veel mensen voor de bal en daar maakt Buitenhuis dankbaar gebruik van. Hij besluit zijn rush met een fraaie van het doel wegdraaiende diagonale voorzet die precies goed voor de mee op sprintende Van der Veldt valt. De volley spat tegen de paal en via de binnenkant van de tweede staander ketst de bal over de doellijn: 2-0! Natuurlijk moet je een beetje mazzel hebben als je zo’n bal in volle ren op je pantoffel neemt, natuurlijk zit er een dosis geluk bij als de bal via de paal binnenvalt. Maar geluk dwing je af! Nooit geschoten is altijd mis! En nu pakt Huizen daarmee dus een heerlijke voorsprong en laat de beschermvrouwe van onze tegenstanders hen lelijk in de steek.
    Het is een nekkenbreker voor de mannen van coach Beukman. Met name achterin en op het middenveld zie je al wat koppies omlaag gaan. De mannen voorin blijven echter strijdlustig en ongebroken op zoek naar — wellicht ook eigen — succes.
    Huizen ruikt bloed en in de vijfendertigste minuut staat Aron Klaassen sterk aan het begin van een lange aanval die over veel schijven diezelfde Klaassen alleen voor Liklikwatil zet. De bal springt echter net iets te ver van zijn voet en met een puntertje weet Klaassen de bal alsnog onder de doelman door te prikken. Helaas zien we zijn inzet net naast rollen. Een aanval die qua schoonheid meer verdiend had!
    Jordey Buitenhuis zet dan drie minuten later goed door. De voorzet is weer fraai en nu is het de inglijdende Dennis Lamme die een schoenmaatje tekort komt voor nummer drie.
    De rust nadert en Huizen heeft de regie over wedstrijd strak in de knuisten. Weliswaar blijven die voorwaartsen van Fortuna levensgevaarlijk en nog vol enthousiasme pogingen doen, maar achter hen lijkt de berusting al min of meer post te hebben gevat. Yannick Klopper dwingt bij een doorbraak Wilco Mackaay nog even tot een stijlvolle onderschepping, maar het is een trainingsbal waar een keeper zich gewoon even lekker op kan uitleven. En Wilco doet dat met verve. Kort daarop jaagt Klopper de bal nog een keer hard voorlangs, maar het blijven individuele speldenprikjes.
    Huizen deelt daarentegen op slag van rust de doodsteek uit als Quincy van Waveren net naast de hoek van het strafschopgebied de bal perfect afschermt voor de inkomende Olivier Blaauw. Deze bedenkt zich niet en haalt uit: loepzuiver slaat de bal bij de verre paal binnen: 3-0 en dat betekent normaliter toch echt wel over en sluiten voor Fortuna.

    Rust
    Met deze riante en heel eerlijk gezegd ook wel wat geflatteerde 3-0 gaat Huizen huppelend aan de thee. De wedstrijd lijkt in de tas en de beker staat al half in de bus. Het is nu vooral zaak om niet meteen na rust een tegentreffer te moeten incasseren die de hoop in de Wormerveerse harten weer zou kunnen doen ontvlammen. En dat risico zit er met die goede voorwaartsen van Fortuna zeker in en het is bepaald toch geen misselijke ploeg. Als dezelfde spelers een minder tegenvallend seizoen zouden hebben meegemaakt, dan geloof ik zeker dat Huizen er een fikse dobber aan gehad zou hebben. Nu is het basisvertrouwen bij de mannen van Beukman door de resultaten in de reguliere competitie echter aangetast en de goede man zal er een heidens karwei aan hebben om zijn mannen nog moed in te spreken met die ontluisterende 3-0 op het scorebord.
    Maar evenzo is de taak voor zijn collega Arnold Klein geen simpele: hoe houd je de mannen scherp in een finale die met de rust eigenlijk al gelopen lijkt? Verslappen kan maar zo een tegentreffer opleveren en dan moet Huizen ineens weer vol aan de bak. Een omschakeling die ik maar zelden heb meegemaakt in de halve eeuw dat ik nu voetbal kijk..
    Redenen voor wissels zijn er niet: iedereen zit lekker in de wedstrijd en alleen blessures of het gunnen van speelminuten kan een reden zijn voor Klein om zijn ploeg aan te passen.

    Tweede helft
    Inderdaad verschijnt Huizen ongewijzigd aan de tweede helft. Bij Fortuna staat Luuk Purvis klaar om in te vallen. De KNVB heeft voor deze wedstrijd zelfs een vierde man met een heus elektronisch bord afgevaardigd. Het bord geeft aan dat Mandjano Manuputty het veld heeft moeten ruimen.
    Huizen laat meteen even zien dat het niet van zinnens is gas terug te nemen en de weer sterk spelende Dennis Lamme bezorgt de bal bij de scherp opgestelde Hidde van der Veldt die op zijn beurt Olivier Blaauw in stelling brengt. De bal belandt dan helaas in het zijnet, maar de toon is weer gezet: hier wordt niets, maar dan ook niets weggegeven!
    De vastberadenheid blijkt ook uit de redding die Wilco Mackaay verricht op een goed schot van Danyl Plasmeijer: tot daar en niet verder!
    Als voormalig doelman leef ik altijd met keepers mee. Of ze nou van ons zijn, of bij de tegenstander onder de lat staan. En dan is zo’n vierde goal toch ook wat pijnlijk: Quincy van Waveren trekt naar binnen en haalt uit voor een snerpend schot. Hij raakt de bal echter niet lekker en de bal lijkt bij de tweede paal een eenvoudige prooi voor Liklikwatil. De bal stuit via zijn handen en de grond omhoog en verdwijnt over zijn schouders ‘zomaar’ in de goal… Dit gun je zelfs een doelman van de tegenpartij niet en al zeker niet in zo'n soort wedstrijd! Ik kan het dan ook niet opbrengen om te juichen. Gelaten kijk ik toe hoe Liklikwatil door het kunstgras heen wil kruipen. Manmoedig schudt hij tenslotte het hoofd en springt overeind om de wedstrijd te hervatten. Even een gevallen held... Maar wie aan Wormerveerse kant nu nog gelooft in een beker die is toe aan deskundige hulp.

    Prijzenswaardig
    Het is in Fortuna te prijzen dat men ondanks de uitzichtloze stand toch gewoon bleef voetballen. Men liet de frustraties niet de overhand krijgen en voetbalt met de moed der wanhoop verder om de eer te redden. Met een klein uur gespeeld weigert Milan Klopper op te geven en gaat wilskrachtig de strijd aan. Hij lanceert Revinio Morsen die vrije doorgang lijkt te krijgen. Als een kanonskogel komt Wilco Mackaay echter zijn goal uit, stort zich in de baan van het schot en geeft zo de defensie gelegenheid de bal verder te ruimen.
    Jordey pakt kort daarop geel omdat hij ook bij deze stand weigert te verzaken. De wil om te winnen straalde van zijn inzet af. De gele kaart was overigens — zoals eigenlijk alle beslissingen van arbiter Turk — volkomen terecht.
    De wedstrijd is eigenlijk al geen wedstrijd meer. Huizen ‘hoeft’ niet meer en Fortuna ontbreekt het aan de overtuiging dat het in het laatste half uur die vier goals ongedaan zal weten te maken.
    Coach Beukman probeert dan toch met een volgende wissel nog iets te redden: Sander van de Poll komt in het veld voor Nick Snelders. Voor mijn gevoel een verdediger voor een aanvaller. Wellicht dat Beukman zo een eclatante nederlaag tracht te voorkomen. Bij Huizen gaan El Biyar, Müller en Vente aan de warming up. Iedereen lijkt nog fit, dus ik vermoed, dat ze met wat speelminuten in deze inmiddels gelopen finale bedankt gaan worden voor bewezen diensten.
    Dan wordt Quincy van Waveren schitterend gelanceerd. Quincy had zich heel slim net op eigen helft opgesteld en als de bal diep wordt gespeeld is er dan geen houden meer aan voor de Fortuna defensie. Oog in oog met Liklikwatil besluit Quincy in volle ren tot een boogbal over de uitkomende keeper heen. Schitterend bedacht, maar helaas daalde de bal niet genoeg om onder de lat te kunnen eindigen. Maar het was weer een heel fraai stukje voetbal dat Huizen hier aan de dag legde. In zijn ijver om kort daarop zijn misser goed te maken pakt ook Quincy geel.
    Weer Quincy van Waveren die gretig op zoek is naar zijn tweede treffer. De gedwongen rust vanwege zijn blessure heeft hem blijkbaar gretig gemaakt. Opnieuw oog in oog met Liklikwatil besluit hij nu tot een schuiver. Liklikwatil is echter snel bij de grond en pareert de inzet.
    Kort daarop zo’n heerlijke voetbeweging van Van Kammen die Blaauw ermee wegstuurt. Het is zo’n beweging die ‘geil’ is van de eenvoud en juist daarom zo geniaal: met een slepende beweging die weer sterk naar de nonchalance neigde waar Sebastian zo patent op lijkt te hebben, zet hij op het middenveld Blaauw vrij voor doelman Liklikwatil. Op snelheid niet meer te kloppen weet onze rosse aanvaller echter niet voorbij de doelman te komen. Als de corner wordt geruimd zien we dan nog een uitbraak waarbij Plasmeijer een gevaarlijk schot maar net over onze kruising ziet stijgen. Je zou ze haast die eretreffer gunnen!

    Uitspelen
    En dan is het inmiddels een zaak geworden van rustig uitspelen van deze finale zonder verder kleerscheuren op te lopen. Voor onze vertrekkende supersub Wilco Mackaay zou het natuurlijk heerlijk zijn als hij met een clean sheet afscheid zou kunnen nemen.
    Bij Fortuna komt Ian Mac Donald nog in de ploeg voor Derrin Wijdenbosch, de bal gaat nog een keer net achter de inlopende Van de Poll langs, en dan komen Müller, El Biyar en Vente tegelijk in het veld voor Van Waveren, Benning en Blaauw, die onder luid applaus het veld verlaten.
    Huizen speelt nu uiteraard frank en vrij en het spelplezier druipt van de combinaties af. Klaassen draait schitterend weg en lanceert meteen Van der Veldt. Deze is niet zelfzuchtig en legt de bal breed. Het leidt nog even tot comedy Kapers in de doelmond als de bal omhoog wordt gewerkt en weer recht naar beneden valt. Geen goal dus, maar daar gaat het eigenlijk allang niet meer om.
    Wilco staat nog één keer zijn mannetje als Yannick Klopper en Purvis zijn doel onder vuur nemen, maar het ontbreekt aan geluk en overtuiging bij de inzetten en dus blijft het doel van Mackaay brandschoon.
    De negentig staat al op de klok als Huizen nog één keer aanvalt. Müller stuit nog op doelman Liklikwatil en versiert zo nog een corner. Als die voorkomt dwarrelt de bal via via wat gelukkig verder voor de goal langs en bij de tweede paal staat dan Renee Troost klaar om met een halve volley de bal voor de vijfde keer achter Liklikwatil te jagen.
    Arbiter Turk laat voor de vorm nog even aftrappen en besluit dan de lijdensweg van de Fortunezen niet langer te rekken en fluit Huizen zo naar deze welverdiende bekerzege. Ik hoop dat Fortuna zich donderdag heeft weten te herstellen van deze mentale tik als ze de volgnde wedstrijd in de nacompetitie moeten spelen, anders pakt Huizen de zilveren en Fortuna de gifbeker. Vandaag was Huizen gewoon een maatje te vastberaden, te zelfverzekerd voor Fortuna. De 5-0 is eerlijkheidshalve wel ietwat geflatteerd, want Fortuna is écht best een heel leuk voetballende ploeg…

    Arnold Klein
    Het duurt uiteraard even voor ik onze coach te spreken krijg. De huldiging en de festiviteiten op het veld nemen hem uiteraard in beslag en de interviews moeten dan maar even wachten.
    Het weer was eigenlijk de enige dissonant vanmiddag,” constateer ik als Klein zich even uit het feestgedruis weet los te maken.
    “Ja, toen ik hoorde hoe het weer zou worden vandaag met wind en regen, toen had ik wel even zoiets van nou daar zijn we lekker mee! Met dit soort omstandigheden is goed voetbal meestal niet echt mogelijk. Ik had voor de wedstrijd aangegeven dat Fortuna waarschijnlijk op twee gedachten zou hinken — de nacompetitie en deze finale — en dat wij er dus van kiet af aan vol op zouden moeten gaan en dat heeft de ploeg ook laten zien in die eerste helft. Daardoor denk ik dat we dik verdiend met 3-0 de rust in konden gaan. De eerste vijf a tien minuten vond ik Fortuna inderdaad de wat sterkere ploeg en speelden wij wat te aftastend. Wellicht speelde daar de spanning van de finale een rol in. Na die openingsfase kregen we langzaam maar zeker meer grip op de wedstrijd en werden we geruggesteund door een goal via een goed ingestudeerde corner. Daardoor konden we ook naar de 2-0 lopen. Toen gaven we al aan dat we ook de 3-0 voor de rust moesten maken om deze wedstrijd al voor de rust in de knip te hebben, dan is het ‘klaar’. Je weet gewoon dat je na rust het eerste kwartier even door moet komen. Na dertig seconden moet je eigenlijk al die 4-0 maken, helaas voor die keeper viel die dan even later wat gelukkig en dat was uiteraard de nekslag voor die jongens. De trainer van de tegenstander gaf ook aan dat we een ongelofelijk gevaarlijke ploeg hebben. Ik antwoordde dat als wij in de competitie iets eerder het besef hadden gehad dat we gewoon een ‘elftal’ kunnen zijn, dan hadden we in die competitie ook nog wel andere zaken kunnen openen, maar ik ben gewoon blij dat we het vandaag wederom hebben kunnen laten zien. Dit is wel wat we kunnen, en dus sluiten we af met een dik verdiende overwinning en een prijs. In het amateurvoetbal kan je voor drie dingen gaan: een kampioenschap, een periode en voor de beker en daar hebben we er dus gewoon één van gehaald. Ook een periode had er bijna nog in gezeten, maar dat liepen we op het laatste moment helaas nog mis. Als je achteraf ziet dat we als we iets eerder tot het besef waren gekomen dat als we als één team op een bepaalde manier kunnen spelen, dan had er inderdaad wel meer in kunnen zitten in dit seizoen. Maar ik moet daarbij wel meteen stellen dat het in de competitie heel anders voetballen is. Dan worden wij geacht het spel te maken. Ook daarin zijn wij groeiende geweest en hebben we ook daarin stappen gemaakt. We zijn ook iets anders gaan voetballen en speelden wat meer naar een 4-4-2 systeem toe. Met een echte spits minder hebben we wel meer beweeglijkheid voorin gekregen en meer diepgang. Maar buiten dat moet je voor alles bereid zijn te gaan voor elkaar. De conclusie is dus wel terecht dat we wellicht wat te weinig uit onze goede spel gehaald hebben. Ik ben uiteraard wel blij dat we dat tikken en combineren op het middenveld er uiteindelijk goed in hebben gekregen. Het is nu zaak om dat door te trekken naar volgend seizoen en dat in meer wedstrijden voor elkaar te gaan krijgen. Ik hoop dat we geleerd hebben van dit seizoen hoe we tegen ploegen die met zes man achterin spelen moeten gaan opereren. Daar ben ik eigenlijk al in mijn hoofd mee bezig en dus gaat het straks om de uitvoering. Daar zullen we in de voorbereiding hard aangaan werken met het nieuwe Huizen. Daar heb ik zeker heel veel zin in!”

    Renee Troost
    Ook captain Troost kan zich maar moeilijk uit het feestgewoel losrukken. Eenmaal uit het gewoel en vooral ook uit de rukwind, reageert hij opgewekt op mijn opmerking dat dit wel een heerlijk afscheid moet zijn en dan ook nog scoren!
    “Haha, niet zo verbaasd, he! Ik heb er wel al een stuk of zes gemaakt dit seizoen. Maar inderdaad, het voelt heerlijk dat mijn laatste balcontact voor Huizen ook een goal was. Dit was natuurlijk een extraatje in een seizoen waar we allemaal denk ik wat meer van hadden verwacht. Maar we staan toch maar mooi met een prijs en dat is ook voor de club Huizen heel mooi. Alleen al dat je volgend seizoen voor de grote KNVB beker speelt. We zijn tot hier gekomen door goede tegenstanders te verslaan. Ik denk wel dat we ook af en toe een beetje tegen onszelf gevoetbald hebben, door opgelegde kansen niet te maken of het ons onnodig moeilijk te maken tegen een derde klasser, maar we staan hier dus uiteindelijk toch maar met die beker - perfect!
    Als we de afgelopen wedstrijden bekijken, dan geloof ik zeker dat er meer in had gezeten. We zijn nu heel productief en scoren makkelijk, CSW vier goals, AFC vijf keer en nu ook weer vijf. Ik denk dat de ommekeer bij ons geweest is dat we 4-4-2 zijn gaan spelen, dat heeft bij ons heel goed uitgepakt. Daarmee speelden we ons veilig in de competitie, werden we een goede middenmoter en pakken we nu dus de beker. Het is helaas iets te laat in de competitie gekomen om er nog wat meer uit te halen. Daar moet je van leren in een seizoen en ik hoop dat het team van Huizen dat er komend seizoen zal staan er ook inderdaad van geleerd heeft.
    Ik kijk zeker met een tevreden gevoel terug op mijn periode bij Huizen. Ik begon inderdaad ongelukkig met een blessure, maar goed: het tweede seizoen is toch positief geëindigd, dus ja: tevreden beginnen aan een nieuwe uitdaging!”
    Uiteraard wensen ook wij onze sympathieke blonde reus veel succes bij het vervolg van zijn carrière. Een topamateur die professioneel zijn ding deed en nimmer de kont tegen de krib gooide als het even tegenzat. Klasbak!

    Olivier Blaauw
    “Staan we weer!” glundert ons ‘goudhaantje’ tevreden met het feestbier nog in de hand. “Wat je twee weken al opmerkte: ik sta gewoon weer op de goede plek. Die eerste ging er niet heel best in, maar ik sta er inderdaad wel weer. Ja, bij wat andere situaties ga ik dan toch weer wat teveel nadenken en één keer hoorde ik schuin achter me iemand roepen en had ik wellicht beter voor eigen succes kunnen gaan. De twee goals die ik dan vandaag wél maak, daar denk ik niet eens bij na, dat gaat gewoon op instinct. Maar goed, het is altijd lekker als je op de goede plek staat en er zo een paar in weet te leggen.
    Sowieso krijg je in dit soort wedstrijden een extra ‘boost’ en blijf ik wel gaan. Dan ben ik overal te vinden, voor, achter, midden. Ik heb het in het begin inderdaad wel moeilijk gehad met de overstap van de derde naar de eerste klasse, heel erg moeten aanpassen en kreeg toen ook nog een hamstringblessure. Trainen met zulke goede spelers dat maakt je zelf uiteraard ook tot een betere voetballer, daar kon ik me echt aan optrekken. Ik denk dat ik inderdaad wel gegroeid ben in mijn spel, maar ik heb nog lang niet het gevoel dat ik al uitgegroeid ben.
    Ik ga in juli nog even een weekje met vakantie, maar ik ga zeker voor mezelf aan de slag in de zomermaanden. Ik wil zeker zien te voorkomen dat ik weer met een blessure aan het seizoen moet beginnen.”

    Zakaria el Biyar
    Een geweldige afsluiting van een voor jou denk ik toch teleurstellend verlopen seizoen…
    “Ja, ik had er inderdaad wat meer van verwacht,” antwoordt hij nuchter. “Dat heeft helaas niet zo uitgepakt, maar goed, ik ben er gewoon voor blijven gaan op de trainingen en de wedstrijden. Het was voor mij een nieuwe ervaring, het was de eerste keer dat ik echt lang op de bank heb moeten zitten. Ik denk wel dat ik mijn rol als wissel goed heb ingevuld en ook de jongens heb getracht te motiveren en mijn steentje bij te dragen aan de groep en de club.
    Ik heb ook gewoon veel pech gehad dit seizoen. Ik kwam redelijk fit bij Ajax vandaan, maar toen kreeg ik weer een hamstringblessure. Telkens van die pijntjes die mij steeds de das om deden. En dus houdt het helaas voor mij nu op bij Huizen. Ik verwijt Huizen niet dat ik weinig gespeeld heb, dat zijn gewoon de keuzes die een trainer moet maken. Daar moet je als speler gewoon mee om kunnen gaan en kunnen respecteren. Dan moet je gewoon doorgaan, jezelf weer in de basis zien te knokken en de trainer te laten zien dat je weer fit bent.
    Vandaag was het lastig om nog wat te laten zien toen ik erin kwam: we stonden 4-0 voor en de wedstrijd was eigenlijk al gelopen. Ik wilde de finale wel graag winnen aangezien ik ‘m vorig seizoen verloren had.
    Ik heb zeker dit seizoen veel geleerd ten opzichte van andere seizoenen, ook in mentaal opzicht. Als je niet bij de basis zit, dan moet je je plek weten binnen de groep. Ik moest daar aan wennen en heb getracht vanuit die rol toch van waarde voor de groep te zijn door ze te motiveren en te ondersteunen waar ik kon.
    Ik ga nu aan een nieuwe uitdaging beginnen bij Barneveld, mooie club, mooie mensen en mooi team. Op zich had ik graag bij Huizen willen blijven, maar dat zat er helaas niet meer in. Nu kijk ik gewoon vooruit en heb dan ook heel veel zin om bij Barneveld te beginnen!”

    Michael Weggemans
    Dit moet voor jou toch ook een ‘raar’ seizoen geweest zijn. Van hoofdtrainer naar tweede man, dat is toch een lastige stap terug…”
    “Dat was op dat moment een bewuste stap terug. We hebben eind vorig seizoen nog onderzocht of de KNVB toestemming zou willen geven om nog een seizoen door te kunnen gaan. Daar gaf de KNVB geen toestemming voor omdat ik nog niet de juiste papieren heb om een eerste klasser te mogen trainen. Na een goed gesprek met Arnold Klein heb ik toen bewust de stap terug gedaan.
    Ik ben er dit seizoen wel achter gekomen dat ik als persoon wat minder geschikt ben voor de rol van assistent. Ik ben iemand die gewoon zelf de eindbeslissingen moet nemen. Maar dat betekent niet dat ik dit seizoen niets heb geleerd, want ik heel veel opgestoken van Arnolds veldtrainingen waarin hij met zeer gevarieerde oefenvormen zaken insleep die we dan in de partijvormen weer terug lieten komen. Maar ik bleef dit seizoen toch het gevoel houden dat ik mijn ei niet helemaal kwijt kon…”
    Naar buiten toe oogde de samenwerking probleemloos…
    “Ja, maar dat is ook absoluut zo! Ondanks dat we heel verschillend qua persoonlijkheden zijn. In het begin van het seizoen was er vanuit mijn kant toch wat moeite met bepaalde zaken. Daar hebben we na die eerste maand gewoon met open vizier over gesproken en ging het al weer stukken beter en hebben we samen eigenlijk toch een prima seizoen qua samenwerking gehad.
    Nu heb ik inderdaad heel veel zin in een nieuwe uitdaging bij Sparta Nijkerk…”
    Wat neem je nu mee van hier naar Sparta? En dan hoop ik uiteraard niet op spelers…
    “Nee, zeker geen spelers, bewust ook niet. Ik blijf toch altijd de trainer die ik altijd al was. Ik neem dus vooral mijn eigen inzichten mee hoe te trainen en te spelen. Toch neem ik ook van Arnold bepaalde oefenvormen mee, veel diversiteit in passen en trappen, wedstrijdgerichte oefenvormen en zo. Details die ik zeker vanuit dit seizoen in mijn eigen trainingen mee zal nemen. Absoluut een nuttige ontwikkeling in mijn carrière als trainer!”

    Arbiter Rick Turk
    Hij floot een prima wedstrijd, deze jonge arbiter. Natuurlijk gaf het wedstrijdverloop weinig aanleiding om te moeten excelleren als arbiter, maar een arbiter die je tijdens een wedstrijd alleen in positieve zin opvalt is per definitie een goede.
    “Ja, het ging lekker. Ik denk niet dat er iemand iets te klagen had. Vooraf ben je natuurlijk voorbereid op van alles, alles behalve dit eigenlijk. Ik verwachtte heel veel strijd, maar het was al vlot duidelijk dat Huizen van de twee de betere ploeg was. Maar die 5-0, dat verwacht je toch niet.
    Ik had inderdaad maar twee gele kaarten nodig. Op deze manier werd het mij natuurlijk als scheidsrechter niet heel moeilijk gemaakt. Dat is aan de ene kant natuurlijk heerlijk, maar aan de andere kant hoop je toch dat er als arbiter wat meer uitdaging in zo’n finale zit. Als er meer strijd is en de wedstrijd meer gelijk opgaat, dan wordt er meer van jou als scheidsrechter verwacht, dat bedoel ik met die ’uitdaging’. Nu was het meer een kwestie van geen gekke dingen te doen als scheidsrechter en onopvallend je werk te blijven doen.
    Ik praat inderdaad veel met spelers. Dat vind ik belangrijk om eventuele frustraties te voorkomen. Dat gaat dan ook over en weer en kan je elkaar wat meer zeggen. Dan hoef ik ook niet meteen een kaart te trekken wegens ‘praten’.
    Ik heb Huizen al eerder gefloten dit seizoen: de uitwedstrijd tegen Zwaluwen, als ik me goed herinner.
    Ik ben uiteraard heel blij met neutrale assistenten. Ook met die vierde man was ik blij. Die nam mij heel veel extra werk uit handen waardoor mijn beide assistenten en ik ons vooral met het spel bezig kon houden. Ja ik ga zeker tevreden naar huis!”
    Apenstaartjes kijk op zaak
    De Gooi & Eemlander was me al voor met de kop dat deze finale een kleurloos seizoen nog wat opfleurde. Natuurlijk is dat zo. Toch kan dit achteraf zomaar eens een heel nuttig seizoen en een wellicht nog veel nuttiger finale blijken te zijn geweest.
    Hoewel ik letterlijk met de tranen klotsend achter mijn ogen van een aantal spelers afscheid heb genomen na alle feestelijkheden en de geweldige ontvangst bij thuiskomst op de Wolfskamer, denk ik dat het toch goed is dat er weer wat vers bloed in de selectie komt. Jongens voor wie ‘het eerste’ weer een nieuw avontuur is, die niet de onmiskenbare traumaatjes van twee opeenvolgende degradaties met zich mee torsen en wellicht toch ook wat nieuw elan en veerkracht in de groep kunnen brengen. Ik hoop dat het lukt om ook de ‘ziel’ erin te houden en er weer zo’n prachtige hechte groep van te maken als deze groep was, want dit was echt een hechte vriendengroep. Ik heb wel selecties meegemaakt die in groepjes uiteen vielen zodra de training of de wedstrijdbespreking voorbij was. Deze groep had toch een verbondenheid die past bij matchende persoonlijkheden.
    En wat een feest was het weer eens, en wat hebben we lang moeten wachten voor er weer een hossende menigte op de Wolfskamer te zien was. De Huizer aanhang liet zich weer eens van zijn beste kant zien. Dank voor de noeste inzet van grote animator Guus Balk en zijn partner Tamara die ontzettend veel werk richting deze finale hebben verricht. Twee bussen vol supporters geregeld, eten, drinken (met dank aan de sponsors), vuurwerk. Grote klasse!
    Deze finale kan nog lang doorgalmen binnen de club. Het zet ons toch weer een beetje op de kaart als een vereniging die er ook voetballend toe doet. Zo’n sociale ontspanningsverenging met fraaie maatschappelijke doelen en belangen is natuurlijk heel leuk, maar waar ik (en dan spreek ik puur op persoonlijke titel) toch uiteindelijk alles voor doe, is het voetbal dat ons vlaggenschip op die kunstgrasmat legt.
    Huizen gaat dus bouwen aan een vernieuwd team, verschuift accenten. Arnold Klein had het enkele weken geleden vooral over ‘karaktervoetballers’ die een wedstrijd over de streep zouden moeten gaan trekken. Daar zou hij maar best eens gelijk in kunnen hebben: voetballen in deze eerste klasse vergt een ander soort voetbal, een andere (wedstrijd-)mentaliteit. En dus geef ik onze TC het voordeel van mijn twijfel. Ik zou huichelaar zijn als ik hier zou beweren dat ik het beleid van de TC volledig onderschrijf, maar ik geloof wel in een verandering, een andere aanpak. Ten goede of ten kwade, dat zal de tijd moeten leren. Maar dat men vanuit een bepaalde visie aan het werk gaat juich ik alleen maar toe – of ik het met die visie nou eens ben of niet.
    Ik sprak na afloop Danny Benning die ik, sinds hij zijn besluit heeft kenbaar gemaakt te willen stoppen, plagerig achtervolg met de vraag of hij nog geen spijt heeft. Voor het eerst klonk daar inderdaad een heel klein spoortje van twijfel in zijn antwoord door, wellicht mede gevoed door het bier en de euforie van de gewonnen finale. Maar goed, ik zou ‘m als TC zeker in de peiling houden voor het komend seizoen. Want als er dit seizoen één karaktervoetballer op is gestaan, dan is het wel die topper van een Benning. Wellicht niet de mooiste voetballer die we ooit hebben gekend, maar wat mij betreft dit seizoen wel dé speler van het jaar voor Huizen. Een man die ik graag langer in dat fraaie geel-groen aan het werk had willen zien en die ook voortreffelijk past in dat nieuwe soort voetbal dat Klein voor volgend seizoen voorstaat. 'n Toppertje!
    Tenslotte ook nog een woord van dank naar De Legmeervogels die alles tot in de puntjes geregeld hadden. Verder de wens dat u allen een heerlijke vakantie mag beleven en dat we elkaar volgend seizoen weer gezond en wel aan de lijn aan zullen treffen, in een hernieuwde poging weer een plek in de hoofdklasse te veroveren. Want dat is uiteindelijk toch het doel waar we naar moeten blijven streven!

    Huizen – Fortuna Wormerveer: 5-0 (3-0)

    10. Olivier Blaauw 1-0
    28. Hidde van der Veldt 2-0
    43. Olivier Blaauw 3-0
    52. Quincy van Waveren 4-0
    90. Renee Troost 5-0

    Opstelling Huizen:
    Wilco Mackaay, Danny Benning (75. Wouter Vente), Renee Troost, Jordey Buitenhuis, Jeroen Lamme, Sebastian van Kammen, Aron Klaassen, Hidde van der Veldt, Dennis Lamme, Quincy van Waveren (75. Thomas Müller), Olivier Blaauw (75. Zakaria el Biyar)

    Opstelling Fortuna Wormerveer:
    Gennaro Liklikwatil, Derrin Wijdenbosch (73. Ian Mac Donald), Kenjiro van der laan, Jermano Huwae, Revinio Morsen, Mandjano Manuputty (46. Luuk Purvis), Yannick Klopper, Ferry Hennis, Milan Klopper, Nick Snelders (62. Sander van de Poll), Danyl Plasmeijer