https://www.svhuizen.nl/oma-duck-en-het-ongeleide-projectiel/n4586c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Oma Duck en het ongeleide projectiel
    22 mei 2020
    Ron Tuijnman
    Een halve eeuw kijken naar voetbal maakt je nog geen deskundige. Een paar flagrante missers van uw columnist...
    oma-duck-en-het-ongeleide-projectiel

    Oma Duck en het ongeleide projectiel
    Na drie columns achtte ik de tijd rijp om de balans op te maken. De stukjes werden wel aardig aangeklikt, maar het aantal reacties was exact 0,0. Vandaar dat ik aanvankelijk had besloten er maar mee te stoppen. Schrijven is leuk, maar het moet geen ‘egotrip’ worden. Vanmiddag had ik echter diverse afspraken in het dorp en het toeval wil dat ik door een aantal supporters werd aangeschoten waarbij men de waardering voor de stukjes spontaan te berde bracht. En dus kom ik nu toch maar op mijn besluit terug en treft u hier deel vier van de serie aan. Ik ben momenteel aan nummer 10 bezig om deze te schrijven. U weet dus wat u te wachten staat…

    Inmiddels een halve eeuw of daaromtrent volg ik het voetbal al. Menig bordje werd om zeven uur voor Studio Sport op schoot genomen en ook nadat diverse kruisbandoperaties een einde aan mijn actieve carrière hadden gemaakt bleef ik het voetbal fanatiek volgen. Dat maakt mij geen expert, geen ‘kenner’ die met ragfijne analyses het voetbal ontleedt. Ik ben een goedwillende amateur die dan weliswaar al een halve eeuw voetbal volgt en op bescheiden niveau zelf heeft gespeeld, maar een ‘kenner’? Nee. Toch hechten veel mensen blijkbaar waarde aan mijn oordeel en visie op de zaak, want er gaat geen wedstrijddag voorbij of mij wordt wel gevraagd wat ik er van denk. Ik voel me dan altijd een beetje bezwaard, omdat men mij kwaliteiten aanmeet die ik voor mijn gevoel helemaal niet heb. Ik ben slechts gefascineerd door de schoonheid van het spel: ik kan genieten van de elegantie van een soepele dribbel, meeleven met de zinderende spanning van de scrimmage voor het doel of de ongenaakbaarheid van een goed uitgevoerde sliding bewonderen. Lyrisch zijn over de kracht van de sprong en de knallende kopstoot, de onverzettelijkheid van een verbeten uitgevochten grondduel op het middenveld en ultiem genot bij de acrobatiek van een perfecte omhaal. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik kan er intens van genieten, maar ‘verstand’? Nee, dat heb ik er niet van.
    Geen sport die me dezelfde voldoening weet te geven als het voetbal. Schaatsen doet me niks: het is voor mijn gevoel net zo’n liniaaltje dat je heen en weer moet wiebelen om het plaatje te laten bewegen - als die dingen überhaupt nog bestaan.
    Wielrennen? Geef mijn portie maar aan fikkie: ik vind het net een bewegende ansichtkaart met van die halve zolen die hard hollend naast de renners in beeld van de camera trachten te komen. Zelden heb ik zo gelachen als toen zo’n verklede malloot pootje gehaakt werd en in volle ren op zijn plaat ging. Maar daarmee heb ik de lol van het kijken naar wielrennen wat mij betreft wel benoemd. Geen winnaar overigens die het zonder stimulerende middelen voor elkaar weet te krijgen urenlang tegen een berg op te fietsen. Daar is het menselijk lichaam simpelweg niet voor ontworpen en daarom lukt dat eigenlijk alleen maar succesvol met behulp van die stimulerende middelen.
    Ook de Amerikaanse sporten als basketbal, honkbal, ijshockey en rugby kunnen me niet bekoren. Amerikanen zijn van aard nou eenmaal een wat sensatiebelust volk dat naar een wedstrijd wil kijken waarbij je rustig even hotdogs kan gaan halen en dan toch eigenlijk niks hoeft te missen omdat er toch om de tien seconden wordt gescoord. Noem mij maar eens een Amerikaanse sport die in 1-1 zou kunnen eindigen! Voetbal - soccer - breekt nu dan toch heel voorzichtig door, maar ik vrees dat het toch nog vele WK’s gaat duren voor het daar echt een volkssport wordt.
    Maar goed, als u er anders over denkt: ieder zijn pleziertje en het mijne is dus voetbal en verder eigenlijk niks.
    Ondanks die vele jaren ‘ervaringsdeskundigheid’ sla ik de voetbalplank echter toch regelmatig en volkomen mis. Ik herinner me een wedstrijd die ik bekeek op het toenmalige tweede veld toen de al even toenmalige jeugdtrainer Aart Langhorst me na een wellicht wat misplaatste opmerking lichtelijk verwijtend toebeet dat ik zeker dacht er ‘verstand’ van te hebben.
    “Nee,” antwoordde ik, “maar ik denk er wel graag over na…” Want ik durfde mezelf dus écht niet het etiket 'voetbalkenner' op te plakken. Als ik aan de vooravond van een nieuw seizoen aangeef dat ik hoop dat we erin blijven, dan doen we steevast mee voor promotie. En omgekeerd: nadat we en heerlijke voorbereidingswedstrijd tegen ik meen Genemuiden hadden gespeeld en met een klinkende overwinning huiswaarts keerden, zat ik in de auto met een euforisch gevoel alsof ik net goede seks gehad had. Ik zag het helemaal zitten en ik meende oprecht dat Huizen voor de titel zou kunnen gaan. Dat jaar degradeerden we dus kansloos…
    Ook een goede illustratie van mijn onkunde is mijn misprijzen over een tweetal spelers toen ik aan de vooravond van een nieuw seizoen een oefenwedstrijd bijwoonde op datzelfde tweede veld. Ik had de nieuwe lichting spelers nog niet eerder gezien en babbelde in mijn onnozelheid ‘dat ze Oma Duck hadden gekocht’ toen ik een lange speler met een wat waggelende tred het veld zag betreden. Geen snelheidsmonster, dat was wel duidelijk. Wat moesten ze nou met die gozer aanvangen? Ook een klein blond kereltje dat ijverig als een soort assistent-trainer in de weer ging en zich tijdens de wedstrijd regelmatig achter de eigen defensielijn ophield kon me niet bekoren. “Dat ongeleide projectiel gaat ons nog een hoop punten kosten,” merkte ik op met het idee dat hij op die manier spelend regelmatig het buitenspel op zou gaan heffen. Hoofdschuddend keek ik naar de verrichtingen van het team dat later dus gewoon landskampioen zou worden. De door mij zo onterecht afgeserveerde spelers waren Erwin van der Lugt en Roy Witteman – veel erger heb ik er bij mijn weten niet meer naast gezeten…