https://www.svhuizen.nl/n-slechte-generale-huizen-duno-2-4/n3252c129
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    `n Slechte generale: Huizen - DUNO: 2-4
    25 feb 2017
    Ron Tuijnman
    Eerste klasser DUNO sleepte na een slimme eerste helft een knappe overwinning uit het vuur. Een verslag...
    n-slechte-generale-huizen-duno-2-4

    DUNO
    DUNO uit Doorwerth speelt in de eerste klasse D en staat daar op een lang nog niet kansloze vierde plek en heeft recentelijk voor de eerste keer in de clubhistorie de achtste finale van de districtsbeker bereikt. Een leuke tegenstander dus om eens de tanden in te zetten en wat zelfvertrouwen te tanken.
    De opstelling die Henk van de Pol op de gure Wolfskamer uit de hoge hoed heeft getrokken verraadt een aantal absenten en speelminuten voor spelers die daar in de competitie wellicht wat minder aan toekomen. Een bekend principe van onze hoofdtrainer.
    Huizen start met Mackaay in de goal, daarvoor een lijn met Desmond Mensen, Leroy Oehlers, Sam Doeve en Danny Benning. Een middenrif met Joey Papamelodias, Bilal Laoikili en Shaquile Wilsterman en een frontlinie met Hidde van der Veldt, Guido de Graaf en Jorik van Ruiswijk – tenminste: dat puzzel ik op papier in elkaar.
    De namen van de tegenpartij vormen even een probleem. De club werkt blijkbaar niet met vaste rugnummers, maar met behulp van hoofdtrainer Lodewijk de Kruif wordt er toch behulpzaam een lijstje samengesteld van Doorwerthers die aan de wedstrijd zullen beginnen.

    Voorsprong
    DUNO toon weinig ontzag voor de thuisploeg die twee klassen hoger speelt en trekt er fris van de lever op uit om onze groen-gelen het vuur aan de schenen te leggen. Na een minuut of vijf stuurt Renzo van Duren zijn ploegmaat José Baptista diep, De voorzet oogt gevaarlijk, maar onze defensie is attent en weet te ruimen. Het is echter wel het eerste speldenprikje van onze gasten.
    Dan pikt Joey Papamelodias op het middenveld de bal af van Ryan Bouwmeester en stoot meteen door richting strafschopgebied. Helaas zit er weinig ‘idee’ achter de aanval en Joey loopt zich dan ook in het zicht van de haven vast op de Doorwerther defensie.
    En dat is kenmerkend voor het spel van Huizen in de openingsfase: het oogt allemaal wat hap-snap en er is weinig plan of lijn te ontdekken in de aanvalsopzet van de thuisploeg.
    Dan is het weer de beurt aan de opportunistisch spelende Doorwerthers: Carlos dos Santos ontvangt een dieptepass en steekt goed door. Sam Doeve moet alle zeilen bijzetten om ten koste van een corner erger te voorkomen. Diezelfde Dos Santos neemt de corner dan kort op Ryan Bouwmeester die er een 1-2 van maakt waarop Dos Santos de bal met een gevoelvolle krul op de lat boven de kansloze Mackaay krult. Huizen zo dus komt met de schrik vrij en had gewaarschuwd moeten zijn: DUNO is ondanks het verschil in competitieklassen bepaald geen ‘walk-over’…
    Toch is het Huizen dat de score opent: Papamelodias laat een van zijn befaamde crosspasses vallen op Jorik van Ruiswijk die de bal goed voorgeeft. De attent mee opgekomen Bilal Laoikili prikt de bal vervolgens keurig achter doelman Ruben te Wit: 1-0 en geen vuiltje aan de lucht zo lijkt het.

    Groundhog day
    Jorik van Ruiswijk laat dan zijn directe tegenstander zijn hielen zien door een verre pass in één keer om te zetten in een passeerbeweging. Zijn schot is vervolgens ruim over en dat was een dissonant op deze prachtige actie die een passende bekroning in de vorm van een wereldgoal had verdiend.
    Ook Guido de Graaf heeft nog een hoogstandje in huis als hij de bal uit stand over zichzelf en tegenstander lepelt en vernietigend uithaalt. Helaas wel recht op doelman Te Witt die ik op de tribune zelfs even meende te horen kreunen.
    Er is een filmklassieker genaamd ‘Groundhog Day’ waarin Bill Murray in een slaperig stadje het ontwaken van de bosmarmot moet verslaan. Hij belandt daarbij in een soort tijdlus waardoor hij iedere ochtend aan een herhaling van dag ervoor begint. Ik kreeg het gevoel in die film te zijn beland toen eerst Carlos dos Santos zomaar door mocht als men bij Huizen buitenspel vermoedt. Oog in oog met Mackaay plaatst hij de bal op de verre paal.
    Tien minuten later mag diezelfde Dos Santos er weer op identieke wijze vandoor – deze keer zonder luchtje van buitenspel – nu is hij nauwkeuriger en schuift de bal onhoudbaar voor Mackaay binnen: 1-1.
    Nog dezelfde minuut: Dos Santos zet nu Roy Talsma opnieuw in een identieke situatie vrij voor Mackaay en weer moet onze dapper goalie de trieste gang naar het net maken: 1-2..
    Tien minuten later: nogmaals zo’n identieke situatie: steekpassje rechts door het centrum, Talsma weer vrij voor Mackaay en daar gaat Wilco weer naar het net. Drie(!!) identieke tegengoals in een tijdsbestek van nog geen kwartier: Groundhog Day op de Wolfskamer…

    Rust
    En zo gaan we de rust in met een 1-3 stand die we toch eigenlijk wel beschamend mogen noemen. Nog niet eens zozeer de stand an sich, maar vooral de identieke manier waarop we ons tot vier keer aan toe in de luren lieten leggen. Daar moet voor Van de Pol toch wel een leermomentje uit te halen zijn, lijkt me.
    Genoeg wissels aanwezig en er lijkt dus nog niets verloren voor de tweede helft.

    Wissels
    En Van de Pol brengt de nodige wissels binnen de lijnen: Van Loen, Klaassen, Kreek, El Biyar en Van Esterik komen hun opwachting maken en zetten zich aan de ondankbare taak een 1-3 achterstand goed te maken in de komende drie kwartier.
    Denny van Loen doet dat iets te druistig als hij bij een doorgeschoten bal fanatiek doorgaat op invaller doelman Sam van der Veer, maar gelukkig kan de doelman de wedstrijd voortzetten.
    Van enige lijn in het spel is echter nog steeds geen sprake bij onze hoofdmacht, maar er ontstaat wel iets van een overwicht en DUNO wordt meer en meer op eigen helft teruggedrongen.
    In de 54e minuut resulteert dat dan in de aansluitingstreffer als Bilal Laoikili – die aan zijn tweede jeugd lijkt te zijn begonnen – de bal aanvankelijk lijkt te verspelen, maar hem toch mee weet te krijgen op de rand van de zestien. Dan ziet hij het gaatje in het woud van benen en plaatst daar de bal keurig doorheen. Doelman Van der Veer kan niet bij de zuiver geplaatste bal en ziet hem buiten bereik van zijn graaiende handen vlak naast depaal binnen rollen: 2-3.
    En dus maken we ons op voor de wederopstanding van groen-geel.

    Tafelvoetbal
    De inspiratie blijft echter ontbreken, het spel blijft onverzorgd en rommelig. Het overwicht leidt niet of nauwelijks tot uitgespeelde kansen. Het handjevol getrouwen op de tribune moet zich vermaken met ‘n enkel individueel hoogstandje, maar zit zich voornamelijk te ergeren als Huizen minutenlang volhardt in het rondspelen van de bal achterin de eigen gelederen. Het lijkt wel een tafelvoetbalspel waar de spelers met zijn vieren aan een stang vastzitten. Ze gingen nog niet over de kop, maar verder werd de bal minuten lang doelloos hen en weer gespeeld zonder een meter op te schieten richting de DUNO doelman en werd er gevoetbald alsof er geen doel op het veld te bekennen was. Waarschijnlijk wilde men DUNO uit de tent lokken, maar de Doorwerthers dachten heel terecht: bekijk het maar, wij staan voor, komen jullie maar!
    Voorin staat men bij Huizen met de handen in de zij toe te kijken hoe men achterin de bal rond laat gaan, niemand die met een loopactie de bal opvraagt, niemand die ook maar een actie wenst te maken, het lijkt wel een foto uit een grijs verleden.
    Als Huizen dan uiteindelijk besluit dan toch maar weer iets voorwaarts te proberen, dan gaat Wilsterman zwaar gedekt onder een hoge voorzet door.
    Ook als in een foto, maar dan als de flits, is de reactie van Wilco Mackaay als er achterin op dramatische wijze geschutterd wordt en Max van Meeteren een schitterende schietkans krijgt. Aan zijn inzet mankeert niets, maar Mackaay toont zich zoals zo vaak dit seizoen een uitermate betrouwbare sluitpost. Eeuwig zonde dat we deze jongen zien vertrekken naar verre oorden…
    Het blijft slordigheid troef bij Huizen: Klaassen wordt stevig opgevangen door Vincent van Weelden bij een doorbraakpoging en verdient daarmee een vrije trap even buiten het strafschopgebied van DUNO. De vrije trap wordt echter zo snel en slordig genomen dat het meteen tot een tegenaanval leidt.
    Huizen heeft optisch wel een overwicht, maar het leidt allemaal tot niets. Het gebrek aan productiviteit en creativiteit in de voorste lijn wordt ook nu weer schrijnend duidelijk.
    Als twee minuten voor tijd DUNO er dan toch nog maar eens op uit trekt, zet Roy Talsma de bal hard en scherp voor. Desmond Mensen doet een dappere poging de bal te onderscheppen, maar raakt de bal verkeerd. Onhoudbaar spat de bal achter de volkomen verbouwereerde Mackaay om de 2-4 eindstand op het bord te brengen.
    En Huizen druipt beschaamd af na deze ontluisterende nederlaag.

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Er is natuurlijk best wat te zeggen voor de insteek om spelers die er wat minder aan toe komen ook eens wat wedstrijdminuten in de benen te laten krijgen. Aan de andere kant vraag ik mij af of de prijs die we qua zelfvertrouwen voor die minuten moeten betalen niet te hoog is in een fase waarin iedere druppel zelfvertrouwen goud waard is.
    Ik heb Henk van de Pol hier niet meer over gesproken na afloop (na een oefenwedstrijd is het onze gewoonte om er maar verder geen woorden meer aan vuil te maken) maar ik kan me zijn commentaar wel voorstellen: de uitslag zegt hem niets en het ging om de speelminuten van die jongens die er anders vaak niet aan toe komen.
    Persoonlijk had ik er in deze fase van de competitie de voorkeur aan gegeven om de jongens een rustdag te geven, óf ze in sterkste opstelling te laten beginnen, om dan pas ná de rust die andere jongens hun speelminuten te gunnen. Nu verkeert Huizen momenteel bepaald niet in een vorm die ook in de sterkste opstelling een zege garandeert tegen een slimme ploeg als DUNO, maar ik denk dat we toch beter de rust in zouden zijn gegaan. Dat je dan eventueel met ‘de tweede garnituur’ alsnog verliest is dan jammer, maar dat kan je dan billijken. Nu kwam de nederlaag toch hard aan bij het publiek en ik kan me niet voorstellen dat er jongens in en groen-geel shirt met een goed van het veld zijn gestapt. Men deed er wat lacherig over, maar je proefde de teleurstelling er toch op de achtergrond doorheen prikken.
    Zaterdag mogen we dan weer voor de competitie aantreden tegen het gevaarlijke VVOG. Ik hoop dat we van de teleurstelling van vanmiddag niet al te veel meenemen naar Harderwijk…

     

     

     

     

     

    Foto's: Henk Heijnen Fotografie