https://www.svhuizen.nl/jo17-3-troeft-titelkandidaat-af/n4484c39
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    JO17-3 troeft titelkandidaat af
    7 dec 2019
    sv Huizen JO17-3
    SO Soest JO17-3 - sv Huizen JO17-3: 1-2 (0-1)
    jo17-3-troeft-titelkandidaat-af

    Bij de laatste ronde in de najaarscompetitie was het voorafgaand aan de wedstrijd van SO Soest JO17-3 tegen sv Huizen JO17-3 duidelijk. Voor het team uit Huizen ging het om de 4e of 5e plaats, voor Soest lag het kampioenschap klaar. Concurrent Eemnes had de laatste wedstrijd net afgerond en wist met 10-0 dat het de grootste uitslag van de competitie had behaald, maar moest afwachten wat Soest ging doen.
    Er hoefde niet naar het doelsaldo te worden gekeken, bij winst was SO Soest kampioen en bij een gelijkspel of verlies mocht Eemnes zich kampioen noemen.

    Een duidelijk uitgangspunt voor sv Huizen dat de speelwijze daarop afstemde. Het hoefde niet zo nodig te scoren, het kon de tegenstander op gaan vangen en in de omschakeling van verdedigen naar aanval het geluk gaan beproeven. Eenmaal buiten waren het niet de omstandigheden die je zou kunnen verwachten als een team kampioen kan worden. Niet het allermooiste veld en bij het begin van de wedstrijd nog geen toeschouwers voor de thuisploeg. Ook in het veld begon Soest niet met de inzet die sv Huizen verwachtte. Het was verleidelijk om het plan te laten voor wat het was en volle bak aan te gaan vallen. Langzaam maar zeker werd wel duidelijk waarom deze ploeg van SO Soest de hele competitie bovenaan hebben gestaan. Het leek er op dat ze niet de beste wedstrijd aan het spelen waren, al had sv Huizen daar ook een belangrijk aandeel in. De bezoekers verdedigde met volle concentratie en zetten in balbezit de voorste linie snel aan het werk.

    In de 17e minuut werd de score geopend. Door sv Huizen welteverstaan. Quin kreeg de bal bij Wim en die maakte zijn zoveelste succesvolle en voor hem zo typerende actie. Dribbelend en sterk aan de bal was de rechtsbuiten niet te stoppen. Deze keer niet helemaal door dribbelend tot aan de keeper, maar schuin aansnijden en een akelig precies geplaatst schot strak en hard in de verre hoek: 0-1.

    Het moet een dreun zijn geweest voor Soest. Al leek de vorige wedstrijd tegen directe concurrent Eemnes de echte finale, ook in deze wedstrijd had de ploeg het kampioenschap in eigen hand.
    Het moest aanvallen en dat speelde sv Huizen nog meer in de kaart. De ruimte die achter de verdediging van Soest lag werd steeds groter, al maakte sv Huizen daar niet altijd even goed gebruik van.

    Na de eerste ballen richting het doel van sv Huizen werd er nog een dingetje duidelijk. Keeper Niels had zijn zinnen gezet om het laagste aantal tegendoelpunten in handen van sv Huizen te laten houden.
    Ballen klemvast, een en al rust, zekerheid en geluk wat je daarmee afdwingt.

    In een 1 tegen 1 situatie leek Niels geklopt, half op de grond met een aanvaller naast hem staand en de bal los. Even had het er alle schijn van dat Niels het been van de aanvaller vast pakte. Dat leek net voldoende om de aanvaller niet de bal binnen te laten tikken om er vervolgens zelf vol overgave op de bal te duiken. Dat had zomaar een penalty kunnen zijn en natuurlijk is het dan nog maar de vraag of Soest is staat was geweest om Niels in deze vorm wel te passeren.

    De rust werd met de voorsprong gehaald en in die rust werd aangegeven om zelf de rust te bewaren.
    Iedereen merkte dat de irritaties gingen oplopen bij Soest en sv Huizen moest vooral daar niet in mee gaan. Het moest blijven voetballen met dezelfde inzet en concentratie. Natuurlijk moest Soest volle bak gaan aanvallen, het was aan sv Huizen om met scherpe counters twijfel bij de tegenstander te zaaien.

    Dat lukte in de tweede helft een stuk minder dan in de eerste. Soest trok inderdaad massaal ten aanval en sv Huizen kon in balbezit niet veel meer uitrichten. Vaak snel balverlies weer en de laatste linie van Soest gaf niets meer weg. Sv Huizen is dan nog wel een ploeg dat niets voor niets de minst gepasseerde van de competitie is. Het team heeft een kwaliteit en dat is verdedigen. Als ze zelf niet meer kunnen scoren , dan wordt er nog altijd voor gezorgd dat de tegenstander dat ook niet kan.

    Het bleef lang bij de 0-1. Even leek Niels geklopt door een schot dat van richting werd veranderd en tegen de paal uiteen spatte. Dan, in de 76e minuut kreeg sv Huizen een vrije trap. Een meter of 15 voorbij de middenlijn, een meter of 30 van het doel af. Christiaan nam de vrije trap en schoot bewust op doel. De hoge bal werd door de keeper van Soest los gelaten en plofte in het doel: 0-2.

    Even leek het alsof Soest helemaal niet meer tot scoren zou komen. En ineens, 4 minuten in blessuretijd, werd Niels dan toch gepasseerd, het verschil werd terug gebracht tot 1. Er volgde nog een paar spannende minuten waarin de stand van 1-2 ongewijzigd bleef.

    Een knappe prestatie van sv Huizen, dat in Soest dan een tegenstander trof die duidelijk beter was.
    Zeker in de tweede helft had sv Huizen voetballend niet zo veel te vertellen, maar dan is sv Huizen JO17-3 ook een ploeg dat je dan maar moet zien te verslaan. Met name die kwaliteit heeft er bij deze wedstrijd voor gezorgd dat de drie punten in de tas mee terug naar Huizen ging.