https://www.svhuizen.nl/huizen-wint-van-bol-en-de-elementen-1-3/n4228c163
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Harde windvlagen maakten voetbal onmogelijk, laat staan goed voetbal. Toch wist Huizen er het beste van te maken. Een verslag...
    huizen-wint-van-bol-en-de-elementen-1-3

    Bolletjes an
    Het is een Huizer gezegde dat zich uiteraard opdringt als je tegen BOL moet. Het betekent zoiets als ‘Rustig aan’. Maar ‘bolletjes an’ doet vandaag dus geen opgeld, want we moeten vol aan de bak tegen de Broekers. Ze staan drie punten boven ons op de ranglijst en de rode streep naar PD-wedstrijden onder ons komt nu toch wel wat al te nadrukkelijk in zicht. Die punten moeten dus gewoon mee de bus in. Thuis werd het 3-0 voor Huizen en hadden we eigenlijk geen kind aan de Broekers, maar CSV Broek op Langedijk – kortweg BOL dus – staat bekend als een stugge ploeg die zeker in eigen huis moeilijk te verslaan is: alleen ARGON en DHSC wisten dat dit seizoen pas voor elkaar te boksen. WV-HEDW werd bijvoorbeeld vorige week nog met 5-0 weggevaagd, dus Huizen is gewaarschuwd!
    Ook voor het terrein en de ligging is Huizen gewaarschuwd en dus vertrekt de bus bijtijds om in ieder geval ‘bolletjes an’ naar Broek op Langedijk af te kunnen reizen.
    Als we vertrekken is het nog lekker voetbalweer: zonnetje, normaal briesje, niks aan de hand. Maar onderweg verandert dat. Als we langs het Alkmaardermeer rijden zijn de golven al dreigend zwart en met witte schuimkoppen getooid.
    Eenmaal in Broek worden we keurig opgevangen door een gids die de bus naar een veilig plekje loodst waar we uit kunnen stappen en naar het BOL-sportpark aan de Prinses Margrietstraat kunnen lopen.
    In de knusse kantine word ik vriendelijk opgevangen en van koffie voorzien. De bestuurskamer boven is nog bezet door de BOL-selectie die nog even een peptalk voor de kiezen krijgt. Helaas geen tribune en met akelige voorspellingen op buienradar neem ik angstig voorzorgsmaatregelen: geen vulpen dus vandaag. Bijna geen dug-outs ook meer als kort voor aanvang één van de gemetselde exemplaren door een stormvlaag achterover wordt geblazen.

    ...Dug-knock-out...
    Het ademt hier allemaal een sfeertje van ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. Wel een broodje bal, maar dan gewoon met mayo of ketchup – geen satésaus, dus. Als ik bij de keuken aanklop voor een patatje, dan blijkt men hier dus helemaal geen patat te bakken. Men heeft wel een frituur, maar patat? Nee, dat is teveel werk, wordt me schouderophalend door de schoonheid achter de toonbank te kennen gegeven. Met enige vertedering bekijk ik dan ook de rest van het culinaire repertoire op en zie ik dat men hier alleen op de donderdag voor flesjes bier terecht kan. Het is allemaal van een ontwapenende eenvoud waardoor het me ook niet verwondert dat de complete BOL-selectie op dezelfde postcode woonachtig is, naar ik me liet vertellen. Het heeft toch wel wat zo'n sfeer van saamhorigheid.
    Als de bestuurskamer weer vrij is kan ik daar even de opstellingen doornemen. Het is weer puzzelen want zowel Troost als Vente en Bonke zullen in de basis gaan beginnen. En dat verbaast, want het programmaboekje van BOL suggereerde dat Troost nog niet beschikbaar zou zijn. Maar nu is het dus de vraag hoe de zaak neergezet wort. Drie centrale verdedigers? Lijkt me niet: je moét winnen vandaag! Troost weer in de spits of toch centraal achterin? Ik gok op een laatste lijn van Benning, Vente, Bonke en Buitenhuis. Geen Dennis Lamme bij de wedstrijdselectie en daardoor vermoed ik dat Troost dan doorschuift naar het middenrif, samen met Klaassen en Van der Veldt. In de punt van de aanval vermoed ik dan Van Kammen met Blaauw en Van Waveren op de vleugels. Bij Ajax deed Ten Hag hetzelfde tegen Real: Tadic als ‘aansluitspits’ en dan twee snelle buitenspelers die ‘eroverheen’ moeten gaan, ondersteund door opkomende backs. Een beetje ‘de kerstboom’ van Co Adriaanse destijds. Bij Ajax was dat nadrukkelijk succesvol tegen Real Madrid, maar bij Huizen hebben de experimenten met verdedigers en halfspelers op die spitspositie me nog niet écht kunnen bekoren.
    Op de bank beginnen dan Bob Brilleman, Zakaria el Biyar, Thomas Müller, Lucas van Esterik en Ben Honing naast reservedoelman Jurgen van Wessel.
    ‘n Opvallende naam wel op ’t transferfront: Mike van ’t Land stapt over van DHSC naar Huizen. Je kunt veel van onze nieuwe TC zeggen, maar ze zijn wel voortvarend bezig. Waar we voorgaande seizoenen zo ongeveer op de eerste oefenwedstrijd pas een beeld kregen van de komende en gaande mensen, duiken er nu toch met regelmaat namen op die aangeven dat men achter de schermen dus druk doende is de selectie voor het komende seizoen weer op peil te brengen.
    Met de stormvlagen bulderend tegen de kantine en beschut onder een afdakje drommen we samen. De vlaggen hangen strak gespannen aan de vlaggenmasten en zo voelt mijn maag ook een beetje. Niet van het prima broodje kroket waar mijn keuze uiteindelijk op gevallen was, maar van de spanning. Zal dit goed gaan? Zal Huizen tegen deze elementen opgewassen zijn? Zal BOL als stugge counterploeg extra voordeel uit deze barre omstandigheden trekken?

    Zaken doen!
    Mijn angst blijkt al vlug ongegrond. De mannen rechten de schouders, gooien de kop in de wind en zetten van meet af aan die lange, kale doelman van BOL – Xander Snoek - onder druk. De boomlange goalie moet al vlug zijn klasse etaleren als na vier minuten Danny Benning een daverend schot afvuurt dat met een verraderlijke stuit binnen dreigt te slaan. Snoek doet zijn naam echter eer aan en pareert – zei het met de nodige moeite – het schot bekwaam. De corner die dat oplevert vliegt gedragen door de storm wat ver, maar de als immer weer onvermoeibaar zwoegende Klaassen weet er toch nog ver voorbij de tweede paal het hoofd tegenaan te krijgen. Tegen de storm in dreigt de bal even over Snoek heen in de verre hoek te dwarrelen, maar de storm blaast de bal toch achter. De toon is echter gezet: Huizen wil hier zaken doen!
    Het veld is glibberig en glad, de storm raast er dwars overheen en dat boort iedere hoop op een fraai duel de grond in. We horen dat er zelfs wedstrijden vanwege de storm zijn afgelast en heel eerlijk gezegd kan ik dat billijken: van voetbal kan onder deze omstandigheden al amper sprake zijn en van goed voetbal al helemaal niet! Het is de pure wilskracht waarmee dit duel beslist zal gaan worden, wie van beide ploegen zal zich het eerste, het beste aanpassen aan de barre omstandigheden van vanmiddag.
    En dat blijkt dan toch Huizen te zijn. Meer en meer wordt BOL op de eigen helft teruggedrongen en dan ook meer en meer rond de eigen zestien. Backs Benning en Buitenhuis lopen meer op de helft van BOL dan op de eigen helft. Spits van vandaag is niet volgens mijn voorspelling Van Kammen, maar de sleurende Olivier Blaauw en dat geeft voorin een dynamisch beeld.

    Voorsprong
    Van der Veldt gaat dan goed door en wordt even voor de achterlijn onheus bejegend door een BOL verdediger. De vrije trap die dan volgt lijkt in eerste instantie te worden verwerkt door de BOL defensie, maar dan duikt Klaassen op in een poging de bal alsnog in te koppen. Wat er dan gebeurt is niet helemaal duidelijk: Klaassen zit er dichtbij met het hoofd en probeert me na de wedstrijd in de luren te leggen door te beweren dat hij het was die scoorde, maar meerdere getuigen beweren dat een verdediger van BOL de bal tegen de rug van een collega kopte, waarna de bal zo achter de verbouwereerde Snoek caramboleerde! Een lucky goal, maar ook die tellen gewoon mee. En afgaande op het beeld van dit eerste kwartier is er niets onterechts aan deze voorsprong voor Huizen.
    Huizen gaat door: Van der Veldt kopt nog eens naast uit een goede voorzet van Benning en Quincy van Waveren doet onze supersupporter Frank Tevaarwerk al in een jubelend ‘Hiaaa!’ uitbarsten als hij de bal snoeihard in het zijnet jaagt. Te vroeg gejuicht, dus Frank!
    Het blijft hotseknots-begonia-voetbal wat we voorgeschoteld krijgen. Onder normale omstandigheden zou ik er schande van spreken, maar nu past alleen bewondering voor de verbetenheid en vastberadenheid waarmee beide ploegen ondanks felle tegenwerking van veld en windstoten de bal bij de eigen kleur trachtten te krijgen. Want het is een glibberpartij van jewelste: over en weer gaan mensen bij de minste of geringste draai tegen de vlakte.
    Benning jaagt een vrije trap van ver met bruut geweld naast. Met deze storm was het zeker het proberen waard van die afstand. Aan de andere kant pegelt Renee Rootlieb een vrije trap centimeters langs de voor ons goede kant van de paal. Willemse ligt wel in de goede hoek, maar ik heb mijn twijfels of hij de bal nu bewust liet gaan of gewoon weg glibberde bij zijn snoekduik.

    Wie zegt dat voetbal rechtvaardig moet zijn
    We zitten op enkele minuten voor de rust als bij een van de uiterst spaarzame uitvallen van BOL er een corner prijs moet worden gegeven. Huizen lijkt die goed te verwerken, maar zoals zo vaak deze middag belandt de bal toch weer bij een tegenstander. Als de bal dan opnieuw wordt ingebracht, dan is daar ineens Martijn Ton die voor Willemse opduikt en onze doelman geen schijn van kans geeft bij de inzet die van dichtbij binnen slaat: 1-1. Wat een domper weer en meteen slaat de onrust toe onder de toch weer talrijk opgekomen Huizer aanhang. Hulde voor deze getrouwen die toch maar weer bereid waren in dit noodweer (heb ik de codes geel en oranje van het KNMI gemist?) de tocht naar de kop van Noord-Holland te maken.
    Het is voor BOL een opsteker van jewelste. Eigenlijk had de ploeg het hoofd al min of meer in de schoot gelegd, maar nu wordt dat hoofd er schielings weer uitgehaald. Met hernieuwd elan zoeken ze deze laatste minuten voor de rust naar een tweede treffer. Wouter Bonke pakt dan geel als hij in de achtervolging de hakken van Sietse Brandsma raakt, Timon Plak begint aan een indrukwekkende rush langs de zijlijn die uiteindelijk in een corner uitmondt en een vrijetrap van Martijn Ton is dan snoeihard, maar ook recht in handen van doelman Brian Willemse.
    En nadat Quincy van Waveren nog een fraaie krulbal net over de kruising zag vliegen gaan we dan met 1-1 richting kleedkamers – in de hoop dat ze er nog staan in dit natuurgeweld…

    Rust
    Met die 1-1 mag Huizen zich ronduit teleurgesteld voelen. Behoudens een minuut of vijf na de gelijkmaker heeft Huizen deze eerste helft gedomineerd en gecontroleerd. Het spel is ondanks de omstandigheden een stuk verzorgder en dreigender dan van de thuisploeg. Natuurlijk was ons doelpunt wat ‘bemazzeld’, maar zeker gezien het spelbeeld niet onterecht.
    Huizen heeft nog een volle helft om alsnog de overwinning naar zich toe te harken. Zorgelijk is alleen wel dat dan wel enigszins ‘tegen’ de storm in zal moeten gebeuren, want hoewel de wind bijna haaks op het veld staat, is er straks toch ‘n licht windvoordeel voor de thuisploeg.
    Wissels? Ik zie vooralsnog geen redenen om al te gaan wisselen. Doordat BOL eigenlijk nauwelijks van de eigen helft af weet te komen zie ik weinig heil in het brengen van de snelheid van bijvoorbeeld een Müller en verder zie ik ook geen mensen op de bank zitten die dan iets ‘toe zouden kunnen voegen’ – of het moet technicus Bob Brilleman zijn, maar die durf je met deze windkracht echt niet zonder sleepanker op een veld los te laten…

    Tweede helft
    Niet alleen op wisselgebied dus geen ontwikkelingen als deze tweede helft begint, maar ook op het veld moeten de mannen eerst weer even wennen aan de wind die nu van voordeel naar nadeel gewisseld is en vice versa. En dus is het opnieuw aftasten geblazen en afwachten wie er het eerst van de twee ploegen de zaken op een rijtje weet te krijgen. En dat blijkt dus opnieuw Huizen te zijn als Quincy van Waveren in de 54e minuut goed over de flank opstoomt en een keurige voorzet aflevert. BOL is niet bij de les en nagenoeg vrijstaand kan Hidde van der Veldt de bal van dichtbij achter doelman Snoek jagen: 1-2 en Huizen is weer op de goede weg.
    Snoek moet kort daarop het lange lijf strekken om een voorzet van diezelfde Hidde van der Veldt te onderscheppen. Na de lange rush van onze nijvere middenvelder was er geen Huizer been meer te vinden voorin om er een passend vervolg aan te kunnen geven.
    Dan een lange bal waar Blaauw in gelooft. Gedragen door de wind zeilt de bal door en moet centrale verdediger Rootlieb in de loop zijn koers wat verleggen. En dat is een manoeuvre die dit veld vandaag dus niet toeliet en Rootlieb glijdt weg en maakt zo de weg vrij voor Blaauw. Die rekende uiteraard niet op zo’n meevallertje en dus schiet de bal wat ver door naar de zijkant. Daar pikt Quincy van Waveren de bal op en beproeft opnieuw doelman Snoek die de test helaas glansrijk doorstaat.
    Invaller Bas Jonker test dan bij een spaarzame aanval ook Brian Willemse nog maar even met een technisch fraai gedrukt schot. De bal gaat recht op Brian Willemse af en die verwerkt het schot dan ook moeiteloos.

    Beslissing
    Huizen blijft aandringen en zoeken naar een volgende treffer. Aron Klaassen is daar al dichtbij als hij goed uithaalt en Snoek opnieuw naar de hoek dwingt. De defensie lijkt de bal te gaan ruimen, maar het is bij BOL eigenlijk de hele wedstrijd achterin al voetballen volgens het motto ‘vrouwen en kinderen eerst!’ en opnieuw kan de bal worden ingezet. En dan duikt daar centrale verdediger(!) Wouter Bonke op die van dichtbij met een knallende kopstoot aan alle illusies een einde maakt voor de Broekers: 1-3 en deze wedstrijd is gelopen lijkt het.
    Nu heeft Huizen er echter wel een handje van om in de slotminuten nog roet in het eigen voedsel te werpen en dus blijft er toch nog steeds iets van bezorgdheid onder dat afdakje van die kantine hangen. Speculaties vliegen over en weer wat er gaat gebeuren als BOL in dit laatste kwartier alsnog een aansluitingstreffer weet te produceren, net zoals ze kort voor de rust ook gedaan hadden. Dan zou het best nog wel eens een hectisch kwartiertje kunnen gaan worden.
    Maar de Broekers kunnen het niet meer opbrengen en komen eigenlijk niet verder meer dan tegenhouden. Nog een paar spaarzame uitvallen en een doelpunt dat terecht wegens hands wordt afgekeurd en dan is de koek op voor de thuisploeg. Olivier Blaauw lijkt dan zelfs nog de beloning voor zijn harde werken te gaan krijgen als hij goed doorzet. Maar dan dat schot… Huizen-hoog over… Daar had je toch meer mee kunnen doen, Ollie… Verder overigens niets dan lof voor onze gelegenheidsspits!
    Op de valreep tracht Sietse Brandsma dan Brian Willemse nog met een lobje te verschalken, maar onze doelman vangt de matige inzet probleemloos weg en stelt zo de overwinning voor Huizen veilig!

    Arnold Klein
    “Ik ben er zelf ook blij mee,” antwoordt Klein als ik hem feliciteer met de overwinning. “Nee, er was eigenlijk niets geflatteerds aan deze overwinning. We hebben de wedstrijd gecontroleerd. BOL is de eerste helft één keer voor de goal gekomen en daar scoren ze dan ook meteen uit. We hebben met deze weersomstandigheden getracht te voetballen waar het mogelijk was en als dat niet kon, dan moest het ook maar een keer niet mooi en voetballend opgelost worden. Dat resulteerde dan uiteindelijk in die eigen goal, maar ondanks dat vond ik de ruststand gezien het spelbeeld volkomen onterecht.
    We wisten uit de informatie die we hadden ingewonnen dat we met een ‘Engelse’ ploeg te maken zouden krijgen: lange ballen en volle bak vooruit. Dan ben je uiteraard blij dat je na die domper toch gewoon de 1-2 en de 1-3 maakt en moet je maar hopen dat ze niet alsnog een aansluitingstreffer weten te maken, want dan wordt het toch nog even billenknijpen. Dan spelen we de wedstrijd gewoon lekker uit, zeker als ‘Ollie’ die laatste bal gewoon lekker laag in de hoek schuift, dan hadden we met de 1-4 die wedstrijd helemaal in het  slot kunnen gooien. Nu schiet hij ‘m er onbesuisd overheen en dan moet je toch nog op je tellen passen die laatste minuten. Maar aan de andere kant ben ik met die 1-3 toch ook dik tevreden.
    Ondanks de weersomstandigheden wisten we elkaar bij vlagen toch ook over de grond nog wel goed te vinden. Daarin vond ik ons iets beter met die omstandigheden omgaan dan BOL en dat vind ik dan ook meteen een groot compliment voor deze ploeg, want alle aspecten die vandaag aanwezig waren, spraken niet echt ten gunste van ons: het veld, het weer… Ik heb een strijdbaar Huizen gezien waarin men slidings maakte, knokte voor iedere bal en vol ging voor het resultaat. Iedere speler is vandaag tot het gaatje gegaan, heeft zich helemaal kapot gestreden voor het resultaat en dat is – ik zeg het nogmaals: een groot compliment naar de ploeg.
    Vanochtend kreeg ik het krantenartikeltje van Olivier onder ogen. De koptekst was ik niet zo heel blij mee (“Huizen gaat voor de derde periode”, Red.) daar kon hij waarschijnlijk niet zo heel veel aan doen, maar het verhaal heeft hij verder heel prima gedaan. We gaan gewoon de laatste acht wedstrijden zoveel mogelijk punten halen en dan zien we wel waar het schip strandt en waar het allemaal toe leidt. We hebben gewoon punten nodig om uit die onderste regionen vandaan te komen en punten nodig voor… Tja we zien wel!
    Als we iedere week deze strijd, deze wilskracht aan de dag weten te leggen, dan zie je ook vandaag dat er veel mogelijk is, dat je gewoon ondanks alle factoren die tegenzitten gewoon kan winnen.
    We hebben lang nagedacht hoe we het zouden gaan doen vandaag. Ik heb toen gekozen voor meer beweeglijkheid in de spits en dus kwamen we bij Blaauw uit als diepste pits. Olivier is een speler die blindelings voor iedere bal gaat en dat maakt het verdedigers heel erg lastig omdat ze steeds achter een speler aan moeten lopen. Ik vond dat ie vandaag ook bij vlagen erg balvast was: balletje op de borst, balletje goed wegleggen, dat was de reden waarom we hem – net als tegen Limmen – in de spits hebben gezet. Een gouden vondst? Nou, ik vind dat een speler zichzelf in de basis speelt, Olivier heeft gewoon bewezen dat hij alles over heeft voor het elftal, plezier heeft in het voetbal, als ik hem rechtsback zet, dan doet hij het ook gewoon! Dat is ‘Ollie’, dat is zijn manier van voetbal beleven en dat laat hij gewoon zien op het veld…”

    Wouter Bonke
    Hij maakte het belangrijke derde doelpunt waarmee Huizen ‘afstand’ nam van BOL en dus leek het me gepast om onze centrale man weer eens aan een vraaggesprekje te onderwerpen. De knusse kantine van BOL staat BOL van het gezang van volkszanger Robbert van der Steenhoven. Ook al heeft BOL dan het onderspit moeten delven, de sfeer en de stemming in de kantine is er na afloop niet minder om…
    Bereidwillig laat Wouter zijn maten even in de steek om buiten even met mij te praten.
    “Ja, eens!” lacht hij als ik hem stel dat dit voetballend gezien een draak van een wedstrijd was en dat alleen de uitslag en zijn 1-3 ons beiden bij zullen blijven. “Haha! Nee, dat ik scoor gebeurt niet zo vaak, inderdaad. En daarom was ie ook extra lekker, want het was ook meteen de goal die ons op twee goals verschil zette en dat is toch wel erg lekker in zo’n wedstrijd onder deze omstandigheden. Het was écht heel lastig voetballen. We hebben in de warming-up een positiespelletje gedaan, toen was het veld daar al helemaal omgeploegd. De wind was volkomen onberekenbaar, want het waren echt van die stormvlagen, zo lastig spelen…
    We wisten hoe BOL zou gaan spelen en dat daar hier veel punten mee hebben gepakt. Heel veel ploegen die hier toch gewoon ‘in het mes zijn gelopen’: bal er overheen en een spits die hem daarna makkelijk weet binnen te schieten. Dat hebben wij nu wat slimmer aangepakt, denk ik. Misschien niet om aan te gluren, maar het belangrijkste waren voor ons vandaag die drie punten.”
    Ik heb jouw naam nog niet gezien bij de spelers die blijven…
    “Nee, dat klopt. Sterker nog die staat al wel bij de lijst van vertrekkende spelers! Het staat nog niet op de website – ik weet niet waarom niet – maar het is een combinatie van factoren waardoor ik niet verder ga. Dat heeft onder meer te maken met de veranderingen in het team volgend jaar, te maken met mijn persoonlijke situatie, lichamelijk, maar ook kan ik het allemaal steeds moeilijker op brengen. Die besluitvorming heeft wel even een tijdje geduurd, dit is toch hoe dan ook geen besluit dat je makkelijk neemt. Ik ben een liefhebber en daarom speel ik nu ook nog, natuurlijk. Maar uiteindelijk heb ik er lang over nagedacht en is de balans doorgeslagen. Als ik niet het gevoel heb dat ik er volgend seizoen voor de volle 100% bij kan zijn, me voor de volle 100% in kan zetten, dan moet ik het gewoon niet doen. Maar goed: het is een combinatie van factoren die mijn besluit heeft gevormd om er na dit seizoen een punt achter te zetten. Mogelijk dat ik nog een jaartje op een lager niveau bij een vriendenteam in Berkenwoude – een gehuchtje vlak bij Rotterdam – ga spelen. Dat is ook niet echt ideaal, want het is natuurlijk best een eindje uit de buurt. Maar dan ga ik uiteraard stukken minder trainen. Het zijn allemaal jongens waar ik vroeger in de jeugd mee heb gespeeld, maar zoals gesteld: ik moet ook daar nog eens goed over nadenken.”
    Als ik hem dan alvast bedank voor het seizoen tot op heden, dan reageert hij bescheiden dat hij toch nog niet helemaal tevreden kan zijn met zijn niveau van het moment. “Natuurlijk speelt het algehele niveau van zo’n eerste klasse daar wel een rol in, maar het is veel te makkelijk om daar alles op af te schuiven. Ik moet daarin zeker ook naar mezelf blijven kijken. Maar we hebben nog een aantal wedstrijden te gaan en we moeten nu gewoon zorgen dat we dit seizoen op een goede manier afsluiten!”
    Aldus een bescheiden en zelfkritische Wouter Bonke.

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Die derde periode is natuurlijk nadrukkelijk de laatste strohalm waar Huizen zich aan moet vastklampen om de voor dit seizoen toch wel ambitieuze verwachtingen waar te kunnen maken. Het zal een zware dobber worden, want in deze competitie kan iedereen van iedereen winnen. Dat zagen we ook dit weekend weer gebeuren met het WV-HEDW dat vorige week nog met 5-0 uit Broek op Langedijk moest afdruipen en nu toch weer met 5-2 een klinkende overwinning op het toch hoog geplaatste Roda 46 neerzet. En ineens pakt daar het hopeloos onderaan bungelende Victoria een punt tegen het eveneens goed presterende Zwaluwen ’30 van Joey Papamelodias.
    Titelkandidaat ARC pakte thuis een nette zege op het Wilnisser CSW, maar DHSC ging op eigen veld met 0-1 onderuit tegen medekoploper AFC. Zou daar de boedelscheiding van de Sneijdertjes inmiddels ook zijn doorgedrongen? Aaah! – vals van me! Sorry, maar ik kon het eventjes niet laten…
    Door deze overwinning voert Huizen nu het rechterrijtje aan en staat als een soort eilandje qua doelsaldo te midden van een ‘meertje’ van negatieve doelsado’s. En dat verraadt de potentie van onze mannen: ook het doelsaldo is een teken dat we eigenlijk te laag staan voor onze kwaliteiten.
    Afgaande op de resultaten in dit seizoen hebben we ons te vaak het kaas van het brood laten eten door onnodig goals weg te geven, wedstrijden niet over de streep te trekken en meer van dat soort onvolkomenheden. Als Huizen die plooien weet te recht te strijken, dan kunnen we nog een mooie periode tegemoet zien. Om met een fraaie tekst uit het programmaboekje van BOL te besluiten: ‘Je doet nooit onder voor een andere ploeg, als je maar gelooft in een resultaat én je supporters hebt die je daarin steunen…’ (Thijs de Boer).
    Met Thijs vraag ik u om aanstaande zaterdag tegen het altijd lastige Aalsmeer onze ploeg naar de tweede overwinning op rij te supporten!

    BOL - Huizen  1-3 (1-1)

    11. Eigen doel 0-1
    37. Martijn Ton 1-1
    54. Hidde van der Veldt 1-2
    67. Wouter Bonke 1-3

     

    Opstelling BOL:
    Xander Snoek, Rik Molenaar, René Rootlieb (73. Mike Molenaar), Jan Biersteker Jr., Dennis rijs, Bastiaan Schaasberg, Martijn Ton, Jack Schoon, Sietse Brandsma, Koen Tros, Timon Plak. Bij BOL kwam ook Bas Jonker in het veld alleen weet ik niet voor wie.

    Opstelling Huizen:
    Brian Willemse, Danny Benning, Wouter Vente, Wouter Bonke, Renee Troost, Quincy van Waveren (85. Lucase van Esterik), Sebastian van Kammen, Jordey Buitenhuis, Aron Klaassen, Hidde van der Veldt (78. Thomas Müller), Olivier Blaauw