https://www.svhuizen.nl/huizen-sluit-competitie-af-met-forse-overwinning-1-5/n4309c163
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Hoewel tegenstander AFC nog volop in de race was voor de derde periode, was het toch Huizen dat deze wedstrijd domineerde. Een klinkende uitslag was het gevolg. Een verslag…
    huizen-sluit-competitie-af-met-forse-overwinning-1-5

    Keizer
    D’r schijnt ergens een keizer rond te lopen om wiens baard wel eens wedstrijden worden gespeeld. Vandaag is die baard dan inzet van onze laatste competitiewedstrijd, want voor Huizen geldt dat er niets anders dan de sportieve eer op het spel staat. Ook voor tegenstander AFC is de titelrace gelopen: alleen uitslagen ver boven de tien-nul kunnen de titel nog bij de Amsterdammers bezorgen, en dat dan ook nog onder de voorwaarde dat DHSC vandaag met soortgelijke cijfers ten onder zal gaan. In voetbal is veel mogelijk, natuurlijk, maar er zijn grenzen. Alleen de derde periode zou nog een optie zijn voor de Amsterdammers.
    Als ik op de Wolfskamer arriveer ben ik net op tijd voor de start van de MECO-Championsleague finales. Alsof er zo’n zwembad in de tuin was geknapt spoelt er een vloedgolf van hollende, springende, uitgelaten kinderen het hoofdveld op. Wonderwel weet men het gekrioel snel te kanaliseren en staan er vier teams, keurig in beroemde clubkleuren uitgedost door Bouwbedrijf MECO, klaar voor de finale. En dan heb je maar een minuut of vijf nodig om te talentjes eruit te pikken: een manneke haalt professioneel de bal onder de voet door om vervolgens keurig een 1-2’tje aan te gaan en ik zie ook dat de nieuwe De Ligt al geboren is: standvastig houdt een tweetal de wacht. Als de echte De Ligt tegen Tottenham datzelfde standvastige taakbesef had gehad en niet blind mee was gaan aanvallen, dan had Ajax zich nu op kunnen maken voor de finale van die échte Championsleague… Maar goed: nog twee sessies, zegt mijn psychotherapeut, en dan moet ik dit trauma verwerkt hebben…
    Een ander traumaatje dat ik nog steeds niet helemaal verwerkt heb, is dit seizoen van Huizen 1. Nu we alle tegenstanders de revue hebben zien passeren, kan ik me nog steeds niet aan de indruk onttrekken dat ik maar heel weinig tegenstanders voorbij heb zien komen waar Huizen terecht van verloren heeft, ploegen die ons voetballend volkomen de baas waren en terecht boven ons zouden moeten eindigen. Het trauma zit ‘m er dan ook in dat we tegen voetballend mindere ploegen toch zo vaak het onderspit moesten delven en ons nu balancerend tussen linker- en rechterrijtje terugvinden op de ranglijst. Pratend met enkele supporters wordt mij de stelling geponeerd dat dit Huizen toch eigenlijk tot op de laatste speeldag mee had moeten doen voor de titel. Daar ben ik het deels mee eens, maar aan de andere kant liegt een ranglijst nooit: waren we dan wellicht toch wat minder sterk dan we zelf vinden? Waren we uiteindelijk toch maar een modaal voetballend ploegje? Wie het weet mag het zeggen: er worden nog betrokken leden gezocht voor de praatgroep die het Huizen van 2020 en verder vorm moet gaan geven. Waar willen we heen met de club? Richting topsportklimaat met hoge sportieve ambitie of richting gezelligheidsvereniging ‘zonder winstoogmerk’… Mijn mening is duidelijk, ik schaar mij in het kamp de haviken. Een seizoen voetballen voor die baard is nog tot daar aan toe, maar om voor de komende jaren daar óók voor te gaan? Geef mijn portie dan maar aan Fikkie…

    Amsterdamsche Football Club
    Een artikel op de website van de Amsterdammers spreekt van de warmte die de club AFC uitstraalt. Dat is dan blijkbaar alleen naar de zondagafdeling, want de zaterdag hangt er maar een beetje bij. Hoewel het prachtige hoofdveld met keurige tribune er verlaten bijligt, de zondag uit speelt en er later die middag gewoon een jeugdwedstrijd op gepland staat, wordt onze wedstrijd verbannen naar het derde(!) veld. Geen tribune, geen klok, geen scorebord.
    In de kantine getuigt een podium met spandoek nog van de kampioenshuldiging die de zondagselectie ten deel is gevallen. Men geniet er blijkbaar graag nog even van na. Een ander podiumpje doet dienst als ‘bestuurskamer’ – annex wedstrijdsecretariaat. Die ‘warmte’ waar men het over had op de website heb ik in ieder geval niet ervaren. Ik kom er in mijn voetballeven al een kleine zestig jaar, maar ik heb van begin af aan een wederzijdse aversie met deze club gevoeld. Aan de bestuurstafel zit een eenzame arbiter Bas de Haan, die met lede ogen toekijkt hoe ik vergeefs om het wedstrijdformulier vraag. Het is nog niet klaar en ik kan weer vertrekken.
    Als ik dan even later terugkeer om alsnog het formulier in ontvangst te nemen, dan leert me dat formulier dat de jarige Zakaria el Biyar op de bank begint. Verder weer de bekende namen en niets duidt op een fantasieopstelling die vaak bij een uitzwaaiwedstrijd schijnt te horen. Wel hoor ik het gerucht dat Wouter Bonke vandaag op het middenveld zal starten. Ook keept Wilco Mackaay weer, dit om hem nog even wat extra wedstrijdritme te bezorgen in de aanloop naar de bekerfinale. Dat levert dus een bank op met Zakaria el Biyar, Brian Willemse, Wouter Vente en Thomas Müller. Een krappe bank aangezien ons tweede enkele honderden meters verderop bij Buitenveldert promotie af kan dwingen. Zaak dus dat team ook in de sterkste opstelling aan te laten treden.
    Samen met de KNVB-rapporteur voor scheidsrechter De Haan trek ik twee hekken open en zetten we het metalen bankje zo dat we aan de rand van het veld toch een redelijk zicht hebben op hetgeen er zich daar afspeelt. Ik vraag me af hoe trainers vanaf deze positie het overzicht weten te behouden, want ik vind dat lage standpunt maar weinig overzichtelijk. Verklaart dat waarom ik vanaf de tribune soms een heel andere kijk op de wedstrijd heb?
    Hoppa!
    Vorige week verbaasde ik me er al over dat het CSW - dat nog ergens voor te knokken had - zich zo mak naar de slachtbank liet leiden. Hoewel de score wellicht anders deed vermoeden was er maar één ploeg die voetbalde en dat was een vrij en onverveerd voetballend Huizen.
    En die geschiedenis herhaalt zich op sportpark Goed Genoeg: van meet af aan is het Huizen dat hier de klok slaat.
    Mijn horloge geeft net de drie minuten aan als Van Kammen heel slim een vrije trap net buiten het strafschopgebied van de Amsterdammers neemt en met een leep passje de al even slim lopende Wouter Bonke bereikt die vervolgens met een droge knal zijn afscheidswedstrijd met een doelpunt opluistert: 0-1 en nog geen vijf minuten gespeeld. Da’s een lekkere binnenkomer.
    En Huizen gaat onverdroten voort: Daan Brinkman moet een corner toestaan en als die voor komt is daar bij de eerste paal toch weer de rosse kuif van de toch niet echt als kopspecialist door het leven gaande Olivier Blaauw die zwaar gedekt naast kopt. Het lijkt wel alsof het Huizen is dat nog voor die derde periode aan het voetballen is!
    Toch doet de thuisploeg wel wat terug: eerst is daar Collin Helstone (die nog een historie bij Huizen heeft) die goed op snelheid doorzet. Eigenlijk kan hij zelf al een doelpoging doen, maar hij legt af op Floris Dokkum die hard en strak het doel van Mackaay een metertje te hoog zoekt.

    Tjakka!
    Huizen is er niet echt van onder de indruk: geconcentreerd houdt het de gelederen achterin gesloten en zoekt via de snelheid van de spitsen Blaauw en Van der Veldt de aanval. Die snelheid vormde een fiks probleem voor de Amsterdamse vleugelverdedigers die daar maar geen grip op weten te krijgen. Zeker daar de rest van de verdediging zoiets heeft van ‘dat is JOUW probleem, niet het mijne…’
    Dan versiert Van der Veldt wederom een corner. De bal komt voor en is eerst Jeroen Lamme dicht bij een treffer als hij via de vingertoppen van doelman Gijs van Zetten de onderkant van de lat raakt. De bal valt naar beneden en dan is daar als een duveltje uit een doosje die dekselse Olivier Blaauw weer die opnieuw met het hoofd van dichtbij de bal tegen het net knikt: 0-2!
    Het fluitje voor de aftrap galmt nog na tussen de kantoorkolossen als Hidde van der Veldt op het randje van buitenspel weer door mag. Clubgrensrechter Dani Bootsma vlagde niet – ze bestaan dus wel, die eerlijke clubgrensrechters! – en Hidde stoomt op richting Van Zetten. Oog in oog lijkt goal nummer drie een kwestie van seconden, maar Van Zetten weigert mee te gaan in het plichtmatige spel van zijn maten en weet er een voetje voor te steken.
    Vier minuten later is het opnieuw Van der Veldt, nu vanaf de andere kant, die Oscar Cardoze te snel af is en weer verschijnt hij oog in oog met Van Zetten. De doelman verkleint zijn doel goed en de inzet van Van der Veldt mist het raffinement om die uitmuntende doelman te verschalken.
    Het lijkt of AFC de handdoek al gegooid heeft want de aanvallen rollen louter richting van Van Zetten. Een voorzet van Blaauw gaat rakelings voor de voeten van Dennis Lamme en Van der Veldt langs.
    Dan lijkt AFC toch weer even wat op te leven: een vrije trap van Floris Dokkum gaat ver naar de zijkant en wordt vanaf daar weer ingezet. Wilco Mackaay is attent en bokst de bal bij de eerste paal weg. De rebound valt voor de voeten van Daryl Gerritsen die echter opnieuw Mackaay op zijn weg vindt.
    Kort daarna opnieuw Mackaay die handelend moet optreden op een voorzet van Mitchel Faerber: bij de eerste paal bokst hij de gevaarlijke inzet naar de vergetelheid.
    De zet van Klein om Bonke op het middenveld te posteren is een uitstekende! Bonke voetbalt als een jonge god en ontpopt zich als de beste man van het veld. Illustratief is de manier waarop hij in de 28e minuut een duel aangaat, ten val wordt gebracht, maar in zijn val(!) de bal nog perfect naar Olivier Blaauw weet te spelen. De daaropvolgende pass levert dan wel een wat twijfelachtige buitenspelsituatie op, maar de actie van Bonke had zonder meer een beter lot verdiend.
    Huizen voetbalt er lekker op los met die gedreven Bonke op dat middenveld. Een prachtaanval via Buitenhuis, Dennis Lamme, die de bal schitterend in de volle ren van Van der Veldt legt, een scherpe voorzet en weer die Van Zetten die dan roet in het eten weet te gooien. Maar het is bij tijd en wijle echt genieten daar in Buitenveldert…

    Rust
    Nadat Van der Veldt nogmaals Van Zetten op de proef had gesteld met een harde diagonale schuiver, gaan we dan met een comfortabele 0-2 de rust in. Het AFC van Jorg Smeets heeft het Huizen bepaald niet echt lastig weten te maken. Huizen domineert en speelt bij vlagen heerlijk voetbal. Dwingt het daarmee die wat plichtmatige houding van de Amsterdammers af of is het juist die houding die Huizen in staat stelt zo te domineren? Het blijft altijd een wisselwerking uiteraard.
    AFC heeft geen ander antwoord dan doelman Van Zetten op de snelheid van onze spitsen en Bonke regeert als een vorst op dat middenveld, streng maar rechtvaardig…
    Het is behoudens een klein opstootje vlak voor rust een vriendschappelijke en sportieve wedstrijd die deze uitstekende arbiter De Haan goed aanvoelt.
    Huizen heeft het beste van het spel en vooralsnog lijkt me dan ook nog geen wissel noodzakelijk. Geen spelers op het veld die een warming-up doen, dus ik vermoed dat we ongewijzigd aan de tweede helft zullen gaan beginnen.

    Bingo!
    Inderdaad beginnen er twee ongewijzigde ploegen aan de tweede helft. AFC lijkt wat scherper uit de kleedkamers te zijn gekomen dan ze erin zijn gegaan, maar toch is de eerste kans voor Huizen als Van der Veldt struikelend en vallend de bal toch voor weet te geven. De bal wordt ingezet, geblokt en een scrimmage voor de neus van Van Zetten is het gevolg. Dan valt de bal plotseling voor de voeten van Aron Klaassen die de bal echter niet lekker weet te raken in die drukte. Van Zetten staat wat op het verkeerde been en ziet de bal ongehinderd tegen de paal hobbelen!
    Aan de andere kant jaagt Justin Swart (kleinzoon van…) de bal spijkerhard in onze defensie. De bal wordt geblokt en tot mijn verwondering blijft iedereen gewoon op zijn benen staan. Maar iemand moet ergens een plek hebben die morgen groen en geel gaat optrekken!
    Dan gaat Klaassen goed door op een wat ongemakkelijke hoge bal. Zo’n bal die je geen kracht kunt geven, waar je met het hoofd net wel bij kan, maar nooit echt lekker. Hij wipt de bal op en een verdediger probeert de kopbal met een karatetrap waar Van Gaal jaloers op zou zijn te verhinderen. En dat lukt: Klaassen kan niet meer bij de bal en iedereen kijkt even verschrikt of Klaassen ook met de schrik vrij komt. Alleen Olivier Blaauw trekt zich van al die commotie niets aan en met een halve volley jaagt hij de doorgekopte bal van een meter of tien spijkerhard achter Van Zetten: 0-3 en deze wedstrijd lijkt dus wel gelopen nu…

    Klets!
    Dat gevoel blijft een minuut of twee hangen. Dan gaat Mitchell Faerber er als een speer vandoor en zo ongeveer het enige momentje van onachtzaamheid bij ons achterin leidt dan tot een vlammend schot dat al ‘doelpuntwaardig’ was. Maar ook Mackaay is een uitstekend doelwachter en met een katachtige reflex weet hij de pegel alsnog te keren. Helaas niet ver genoeg naar de zijkant en dan is het voor de aanstormende Helstone een koud kunstje de bal alsnog in het verlaten doel te werken: 1-3 en ineens lijkt het weer een wedstrijd te gaan worden.
    Ondanks de hoop die weer wat in de Amsterdamse harten gevaren zal zijn door deze goal, is het toch weer Huizen dat de toon zet. Eerst is daar Blaauw die door een schitterende pass van Dennis Lamme alleen op doelman Van Zetten af mag. Maar zoals zo vaak al eerder vanmiddag is die Van Zetten een rots in die Amsterdamse branding en komt de AFC-doelman als overwinnaar uit die rubberkorrels oprijzen.
    Met bijna een uur gespeeld krijgt Huizen dan weer een corner te nemen. De bal komt voor in en in de menigte is het opnieuw Wouter Bonke die zij afscheidswedstrijd nog wat extra glans geeft door de bal keurig binnen te prikken: 1-4! En dat is een oorvijg die hard aankomt bij AFC: je ziet de koppies letterlijk gaan hangen…
    Dan komt Thomas Müller in het veld voor Dennis Lamme en brengt AFC-coach Smeets Tobias Kistemaker voor Helstone in het veld. Diezelfde Kistemaker dwingt dan meteen Wilco Mackaay tot een goede redding als hij bij een indraaiende vrijetrap ineens goed opduikt en inzet. Maar Wilco is attent en voorkomt met de brede bast dat de bal tussen paal en doelman binnen valt. Meteen vormt dat de aanleiding tot een tegenaanval en net voor de middenlijn belandt de bal voor de voeten van Thomas Müller die de bal schitterend langs de opgerukte centrale verdediger van AFC tikt en op volle snelheid op Van Zetten afgaat. Breed leggen is zeker een optie naar de mee opgekomen Van der Veldt. Maar Müller is gretig, heeft lang en vaak op de bank moeten wachten op zijn kans en een échte spits gáát er dan ook voor. Vanaf die bank had hij echter kunnen zien dat die Van Zetten een lastige klip is om te omzeilen en een korte aarzeling doet hem dan ook even de controle over de bal verliezen. In een uiterste poging weet hij met een puntertje de bal alsnog langs de uitkomende Van Zetten te prikken, maar de inzet mist dan de richting en rakelings hobbelt de bal naast het verlaten doel.

    Boem, pats!
    Ook de jarige Zakaria mag dan zijn opwachting maken en lost Van der Veldt af. Amper in het veld zien we hoe ook deze invaller wellicht wat té gretig is om scoren: de hoek is moeilijk en een pass had zeker een optie geweest, maar ook Zaka laat zich verleiden tot een doelpoging die dan weer door Van Zetten onschadelijk wordt gemaakt.
    We gaan naar de tachtigste minuut als de uitblinkende Bonke op het middenveld een breedtepass onderschept en meteen doorspeelt naar de scherp staande Olivier Blaauw. In de consternatie verwissel ik hem even met Müller, maar het is toch echt Blaauw die dan weer op volle snelheid op Van Zetten af mag stevenen. En dan moet toch ook die voortreffelijke doelman capituleren tegen zoveel aanvalsgeweld: deze keer kijkt ons goudhaantje goed wat de doelman doet en laat met een bekeken schuiver de 1-5 aantekenen.
    En dan is de wedstrijd echt wel gelopen. Van Zetten moet zijn klasse nog etaleren op een striemend afstandsschot van die malle Danny Benning die zo aan het einde van zijn carrière eigenlijk aan zijn tweede jeugd is begonnen. Heet dit nou stoppen op je hoogtepunt? Eeuwig zonde dat hij de voetbalsport vaarwel gaat zeggen! Als je mij zou vragen wie ik de beste Huizer speler over het gehele seizoen gerekend zou vinden, dan kom ik absoluut bij Danny Benning uit. En dan stopt ie dus doodleuk… Onbegrijpelijk!
    Ook Müller jaagt nog een keer een bal voorlangs en dan zit ook deze wedstrijd erop: Huizen wint met twee vingers in de neus van deze voormalige titelkandidaat en toont daarmee toch maar weer eens aan dat die kleurloze zevende plek op de ranglijst bepaald onder onze stand is…

    Arnold Klein
    Als ik mijn verwondering uitspreek over het gemak waarmee we deze tegenstander vandaag op de pijnbank wisten te leggen, antwoordt Klein: “Hoe AFC deze wedstrijd in is gegaan, dat is aan AFC, daar doe ik geen uitspraken over. Wij wilden in ieder geval dit seizoen goed afsluiten. En net als vorige week hebben we gewoon weer goed voetbal laten zien. Je ziet dan ook dat als die 0-1 snel valt dat je dan binnen twintig minuten eigenlijk naar 0-3 of 0-4 moet uitlopen. We hebben daar de kansen voor gekregen en als die ballen er in gaan, dan kan je voor de rust maar zo naar 0-4 of 0-5 uitlopen. Wat wij de afgelopen periode heel goed hebben uitgevoerd is dat we heel goed ‘tussen de linies’ zijn gaan voetballen. We hebben met Sebastian van Kammen natuurlijk een speler in huis die dat heel goed beheerst, maar ook een Aron Klaassen liet zien dat hij dat ook prima kan. Daarmee heb je dan ‘lopende spelers’ en ben je in staat om mensen in de diepte aan te kunnen spelen. En als je jezelf dan met één of meer goals voor dat voetbal beloont, dan gaat het alleen maar makkelijker worden
    Ook na de rust hadden we een kans om meteen die voorsprong uit te bouwen. Als je dat doet dan is het meteen na rust al drie nul en voetbal je nog veel makkelijker.
    Ja, Wouter Bonke speelde inderdaad een hele goed partij. Eerst die slimme vrije trap tussen Sebastian en Wouter die de 0-1 betekende, maar Bonke speelde natuurlijk de laatste wedstrijd van zijn hele carrière en die heeft gewoon het inzicht om voor een man te kunnen stappen en een goede pass te verzenden. Je ziet zijn kwaliteiten als hij in de vrije ruimte kan voetballen en dat was een groot verschil voor hem in vergelijking met de tweede divisie waar hij vandaan kwam.
    We zijn inderdaad wat anders gaan spelen de laatste tijd. Ik ben geen coach die spelsystemen heilig verklaart. Als het voetbal zich door ontwikkelt, dan bestaan er eigenlijk geen systemen meer. Ik wil gewoon niet dat spelers stil komen te staan, er moet altijd beweging zijn, dat is de basis van waaruit we kunnen voetballen. Stilstaand voetbal is veel te eenvoudig te verdedigen. Je ziet dat vandaag ook weer dat AFC geen grip kreeg op onze lopende mensen. Met dan een Jeroen Lamme en Renee Troost achterin die er gewoon in kleunen dan heb je een solide team staan, maar dat moet nóg gevarieerder, zeker als je de mensen op de helft van de tegenstander vrij weet te spelen, dan kan je doordraaien zodat je met je gezicht naar de goal van de tegenstander komt te staan en dán moet je dus die lopende mensen al onderweg hebben om de pass te ontvangen. Als we dat vandaag tot in de perfectie hadden uitgevoerd, dan hadden we hier dubbele cijfers kunnen laten noteren. Voor de rust hadden we ze eigenlijk al op hun rug moeten hebben met 0-3, 0-4… Dan kan je gewoon de tweede helft lekker doorvoetballen en je tegenstander van het veld spelen…”
    Wat is jouw grootste leermoment van dit afgelopen seizoen?
    “Hmmmm…” Het duurt even voor het antwoord komt, maar dan vervolgt hij toch: ”Ik heb me vooral verbaasd over de instelling van sommige spelers. Verder zie ik als leermoment toch het feit dat we wellicht teveel aan een bepaald systeem hebben vastgehouden, waardoor we onszelf beperkingen oplegden qua variatie. Variatie die we in de voorbereiding nog wel hebben gezien en ook nog in de eerste fase van de competitie. Ik ben me gaan realiseren dat je flexibeler moet zijn qua spelopvatting en -systeem. Ik denk dat dat nog wel een stap is die we als club ook kunnen gaan maken, Ondanks dat er best een aantal spelers weggaat. Maar als je ziet wat er vandaag gevoetbald heeft, dan zijn het er toch ook weer niet zo gek veel van de basis die er vertrekken. Daar moeten we op verder gaan borduren, daarin moeten we dan volgend seizoen de nieuwe aanvullingen mee zien te krijgen. Maar daar ben ik echt niet bang voor….”
    Je noemde de mentaliteit van sommige spelers. Komt dat ook niet omdat die eigenlijk haaks staat op je eigen onverzettelijke wedstrijdmentaliteit die je had als speler?
    “Ik spreek heel veel trainers natuurlijk, en we hebben het eigenlijk allemaal wel over die mentaliteit van deze generatie voetballers. Het is absoluut niet zo dat ze er niets aan doen, dat is absoluut niet aan de orde, maar de ‘beleving’ die ik zelf ervaar ligt vaak toch net een stapje verder dan de beleving die zij hebben.
    Ik had als speler altijd het gevoel dat je één ding in de hand had om het publiek het gevoel te geven dat je er alles aan gedaan had, en dat was ‘de mouwen opstropen’, dáár begint het voetbal mee. Sommige spelers hebben dat weer minder en sommigen hebben daar dan juist wat meer voetballende kwaliteiten voor in de plaats. Als je daar als ploeg een juiste mix in kunt vinden, dan heb je die ‘balans’ te pakken waar een winnend team op moet draaien.
    Soms heb je wedstrijden waarin je net niet goed staat en daardoor steeds net een stapje te laat komt. De indruk wordt dan snel gewekt dat je er niets aan hebt gedaan, maar je kon ook niets doen omdat je steeds achter de feiten aan moest lopen en dan lijkt het of je net niks kan. Ik herinner me nog een wedstrijd van mezelf tegen ter Leede, waarin we gewoon maar niet in ons spel kwamen en aan alle kanten werden weggelopen. Dan lijkt het vanaf de kant alsof je er helemaal niks van kan en er helemaal niks aan doet. Maar het enige is, dat je gewoon net niet goed staat! Het is dan heel lastig om in de wedstrijd de sleutel te vinden om dat om te kunnen draaien.
    Maar goed: vandaag was voor mij gewoon een wedstrijd als alle andere: ik heb de goede en minder goede kwaliteiten van AFC aangegeven. Je ziet dat als dan druk wat van de ketel is, dat we dan topwedstrijden kunnen spelen. Ik heb voor de wedstrijd aangegeven dat ik hier gewoon met drie punten de bus in wilde stappen. Je moet een wedstrijd scherp in gaan anders ga je half de duels in en loop je alleen maar tegen blessures aan. Ook krijg je anders rare dingen in het veld en over en weer irritaties en dat kunnen we in de aanloop naar de bekerfinale gewoon niet hebben. Ik had ook het liefst die finale donderdagavond al gespeeld. Fortuna weet morgen of het rechtsreeks degradeert of dat het nacompetitie gaat spelen en vandaar dat ze daar geen trek in hadden. Ergens snap ik dat ook wel. Ik snap alleen niet helemaal waarom de KNVB niet gewoon een datum en een locatie vooraf heeft vastgesteld voor die finale, dan weet iedereen bij voorbaat waar ze aan toe zijn…”

    Olivier Blaauw
    Als ik jou als voetballer in één woord zou moeten omschrijven, dan is het ‘goaltjesdief’…
    “Dat is inderdaad denk ik het juiste woord,” grinnikt onze maker van een hattrick bescheiden. “Ik sta inderdaad vaak op de juiste plek en hoef ze dan eigenlijk alleen maar in te tikken. Dat zou iedereen dan wel kunnen, maar ja, je moét er dan wel staan, natuurlijk.
    Het rare is inderdaad dat als ik dan alleen voor de keeper kom ik er opeens moeite mee heb. Dan ga ik misschien teveel nadenken of zo. Ik krijg dat vaak genoeg te horen. Ook op de training kom ik vaak één-op-één en als ik ‘m dan mis krijg ik ook te horen dat ik er dan maar gewoon eens langs moet gaan. En dat deed ik dus bij die laatste…”
    En dan blijkt dat ik mijn boekhouding niet helemaal op orde had, want dan blijkt het niet Müller te zijn geweest die de vijfde maakte, maar Blaauw. Bescheiden wil hij Müller die goal wel cadeau doen, maar ere wie ere toekomt: “Ik had eerst die kopbal,” rekent hij me voor. “Dat was voor een open goal, dus dat was niet zo moeilijk. Daarna die halve omhaal na dat kopballetje van Aron Klaassen en bij de derde ging ik om de keeper heen en schoof ‘m binnen… Dat was die derde goal dus. Ik stond weer één-op-één en herinnerde me nog hoe ik ‘m de eerste keer had gemist, dat ik te lang bleef twijfelen. Dus bij die tweede keer wist ik ‘dit gaat me niet nóg een keer gebeuren’ en ging ik er gewoon langs. Die eerste had dus eigenlijk al moeten zitten, maar goed…
    Vooral na de 0-3 zakte AFC wat door het ijs. Vanuit de kleedkamer wilden ze er nog wel even voor gaan, maar toen die derde viel was het eigenlijk wel klaar voor die jongens. Zelfs na die tegentreffer geloofden ze er volgens mij niet meer in en wilden ze niet meer doordrukken. Nee, dat hebben we goed uitgespeeld vandaag.
    Ja, ik heb die keuze om te blijven na de winterstop al gemaakt en daar sta ik nog steeds voor de volle honderd procent achter. Ik heb het gewoon goed naar m’n zin hier en kom lekker veel aan spelen toe.”
    Je hebt ook een periode als een soort ‘schaduwspits’ geopereerd en hoewel je daar erg veel werk verzette en zeker niet slecht speelde, had ik toch het gevoel dat je daar niet helemaal uit de verf kwam…
    “Ja, dat klopt, de trainer wilde meer diepgang vanachter de spits en zodoende kwam ik daar terecht. Ik had daar dus nooit eerder gevoetbald als aanvallende middenvelder, ik voetbal al sinds mijn zesde en heb nog nooit op die plek gespeeld. Maar goed: ik vind het prima en doe gewoon mijn best en laat me neerzetten waar de trainer me nodig denkt te hebben. Maar mijn persoonlijke voorkeur gaat inderdaad toch wel uit naar een andere positie. Maar nogmaals: ik ga er gewoon voor en zie dan wel of het lukt of niet…”

    Wouter Bonke
    De stuwende kracht op het middenveld, spelend als in zijn beste jonge jaren, onverzettelijk, gretig als een jonge hond, scherp als een mes. Wouter Bonke, de beste man van het veld.
    Hebben wij dit seizoen met jou een kans laten liggen?
    “Dat weet ik niet. Ik heb twee wedstrijden op het middenveld gestaan: Breukelen en tegen de Zuid, volgens mij, maar op basis van één wedstrijd is dat altijd wat lastig te bepalen natuurlijk, maar vandaag ging het wel lekker ja. Ik had wel een stel passes die goed aankwamen, eentje waaruit ‘Ollie’ nog scoorde, volgens mij, en bij een aantal andere passes hadden we ook nog wel kunnen scoren als we wat scherper waren geweest…”
    Was dit een afscheidscadeautje aan jou?
    “Nee, nee, nee! Over twee weken spelen we de bekerfinale en ben ik geschorst. Ik heb twee keer geel gekregen in de bekerwedstrijden en dan ben je dus geschorst, blijkbaar. Dat wist ik ook niet, helaas, en dat viel dus ook rauw op mijn dak toen ik dat hoorde. En dus wilde de coach de laatste lijn in tact houden naar die wedstrijd toe. Maar naar mezelf toe was dit ook een heel leuk afscheidscadeau dat ik twee keer scoorde. Ik kan me ook niet herinneren dat me dat ooit eerder gelukt is – in de eerste elftallen zeker niet, dus dit is wel een heel mooi afscheid. Je zou inderdaad kunnen zeggen dat ik nu op mijn hoogtepunt stop, laten we het daar maar op houden, ja…”

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Een opvallend kleurrijk einde van een verder zo kleurloos seizoen. Ook deze ploeg die tot voor twee wedstrijden nog volop in de race was voor de titel, werd op niet mis te verstane wijze op eigen veld gedeclasseerd. De eerlijkheid gebiedt me uiteraard te vermelden dat het heilig vuur bij de Amsterdammers op een laag pitje stond, maar je moet daar dan toch maar gebruik van weten te maken.
    Desondanks dringt de indruk zich toch weer aan me op dat die schamele zevende plek, bungelend onderaan het linker rijtje beneden onze stand is. Zonder dat ik overigens meteen de vinger op de zere plek weet te leggen. Waar die wisselvalligheid vandaan kwam weet ik niet, kan ik ook niet duiden. Zo’n wedstrijd tegen CSW waarin we de sterren van de hemel spelen en toch pas in de slotfase de overwinning naar ons toe weten te harken, het is en blijft een voor mij onverklaarbaar fenomeen.
    Ik heb dit seizoen maar weinig ploegen gezien waarvan ik het terecht vond dat Huizen er het onderspit tegen delfde. Onnodige nederlagen na een redelijk hoopvol begin, al mag je met de zeperd thuis tegen Argon (1-3) ook wel van een valse start spreken. Natuurlijk was het een rare competitie met ploegen die allemaal van elkaar konden winnen en verliezen, de spetterende 1-6 in Hoorn tegen het Zwaluwen van Joey Papamelodias. Een ploeg die ons in de tweede seizoenshelft op eigen veld gewoon weer de maat nam door met 1-2 en dus drie punten de bus terug naar Hoorn te nemen. Of die onverklaarbaar slechte wedstrijd in Amsterdam tegen het onderaan bungelende WV-HEDW, die belabberde pot bij Roda waar we ons kinderlijk het kaas van het brood lieten eten. Het was om als supporter hopeloos en radeloos van te worden.
    Het resulteerde in slecht bezochte wedstrijden. De mensen die voorop op de tafels dansen als de tap open gaat bij succes, die lieten het nadrukkelijk afweten toen de resultaten tegen begonnen te vallen.
    Nu moet Huizen over twee weken dan maar zien dit kleurloze seizoen nog wat op te poetsen met de bekerfinale tegen het Wormerveerse Fortuna uit de zondag hoofdklasse A. Knokkend om in de hoofdklasse te blijven mogen we de Wormerveerse ploeg toch zeker niet onderschatten: bekerwedstijden staan immers altijd op zichzelf en finales al helemaal. Twee bussen gaan er al afgeladen met supporters naar Uithoorn om de ploeg naar de bekertitel te supporten. Nu maar hopen dat deze goede generale ook daadwerkelijk tot een schitterende opvoering zal leiden!
    Tot over twee weken!
    rest mij verder DHSC te feliciteren met het behaalde kampioenschap! Ik denk dat dat toch wel de ploeg was die ik het het meeste gunde. Al was het maar vanwege dat heerlijke ex-Huizenspitsje Mitch van der Vlist... 

    AFC - Huizen 1-5 (0-2)

    3. Wouter Bonke 0-1
    14. Olivier Blaauw 0-2
    51. olivier Blaauw 0-3
    53. Maurisio Helstone 1-3
    57. Wouter Bonke 1-4
    80. Olivier Blaauw 1-5

    Opstelling AFC
    Gijs van Zetten, Oscar Cardoze, Daan Brinkman, Daryl Gerritsen, Wessel Westerhof, Justin Swart, Mitchell Faerber, Joey Singels, Mauritsio Helstone (72. Tobias Kistemaker), Floris Dokkum, Gijs Niehe

    Opstelling Huizen
    Wilco Mackaay, Danny Benning, Wouter Bonke, Renee Troost, Jordey Buitenhuis, Aron Klaassen, Hidde Van der Veldt (75. Zakaria el Biyar), Dennis Lamme (60. Thomas Müller), Jeroen Lamme, Olivier Blaauw