https://www.svhuizen.nl/huizen-laat-roda-aan-fikse-nederlaag-ontsnappen-0-0/n4394c168
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Een oppermachtig Huizen deed zichzelf ernstig tekort met de 0-0 die er na afloop op het scorebord stond. Een verslag…
    huizen-laat-roda-aan-fikse-nederlaag-ontsnappen-0-0

    Es Geht Los!
    De zomer lijkt maar geen afscheid van Nederland te kunnen nemen, want ook de openingsmatch van dit kersverse voetbalseizoen is gezegend met een heerlijk najaarszonnetje. Ideaal voetbalweer!
    Op ons hoofdveld wordt een meisjeswedstrijd gespeeld tegen de meiden van ADO’20. Amper afgetrapt zie ik de lange spits van ADO scoren op een manier waar menig herenspits een puntje aan kan zuigen: snel en trefzeker. Onwillekeurig denk ik nog even terug aan de beginjaren van het damesvoetbal waar tweeëntwintig giechelende bakvissen met veel ‘Aaaai!’s en ‘Oeeeiii!’s krampachtige en onbeholpen pogingen deden die bal de juiste kant op te krijgen. Vandaag de dag moet je echt even goed kijken om te zien of het dames- of herenvoetbal is waar je naar staat te kijken, dat damesvoetbal heeft toch wel een enorme sprong gemaakt zie ik maar zo. Hoewel: even later wordt er een inworp voorkomen ten koste van een corner… Ahem, tja, nog steeds wel een stapje te maken, dus.
    Vandaag dus naar Roda’46 in Leusden. Voor mij een wedstrijd met een ‘kantje’, want niet alleen bewaar ik bepaald onplezierige herinneringen aan de beide ontmoetingen van vorig seizoen, maar de zoon van een kennis van mij staat bij de Leusdenaren in de spits en dat maakt het toch wel wat speciaal. Zijn zusje speelt overigens in een van onze nationale meisjesteams – een leuk bruggetje met mijn introotje van zojuist.
    Huizen bleef dus vorig seizoen puntloos tegen de roodhemden en dat moet nu dus echt anders. Op voorhand is Roda dan ook niet mijn eerste keuze als je er een tegenstander uit moet pikken om het seizoen mee te openen. Maar goed: derby’s en de eerste wedstrijden staan altijd op zichzelf: beide ploegen gaan dan absoluut ‘volle bak’. Maar het vormt daarmee natuurlijk wel een aardige graadmeter waar we staan.
    Bij Roda zie ik die lastige Van Zelst weer op het wedstrijdformulier staan. Ik denk dat Van Zelst vorig seizoen van de tien Roda-goals er negen maakte en ook nu lees ik in het programmaboekje dat hij er alweer zeven in het mandje heeft liggen. De zoon van mijn kennis heeft met één goal en drie assists een wat bescheidener rol in de Roda-productie. Maar goed: die komt dan ook zo uit de A-jeugd van Roda doorgeschoven. Toch wel een knul om in de gaten te houden.
    Verder is ook routinier Mitchell van der Veer zijn club trouw gebleven. Al met al word ik er daar in die bestuurskamer in Leusden niet echt veel geruster op…
    Huizen begint met Jaime Hensen in de goal. Daarvoor de inmiddels al zo vertrouwde laatste lijn met Kroeze, Jeroen Lamme, Krux en Kogeldans. Het middenveld wordt dan bevolkt door Van ’t Land, Van Kammen en Lo-Asioe en voorin lopen dan Knul, Vander Veldt en Schmitz. Een opstelling waar weinig op aan te merken valt, lijkt me, al zou ik er zelf heel eigenwijs toch wellicht op één of twee posities andere keuzes in hebben gemaakt. Maar nogmaals en wellicht ten overvloede: ik heb er slechts een beperkte kijk op en al met al een opstelling waar ik me zeker in kan vinden.
    Dat zet dus Willemse als reservedoelman op de bank, waar hij gezelschap krijgt van Servanio Martina, Dennis Lamme, Olivier Blaauw en Tim Boterenbrood.
    Arbiter is vandaag de heer Jesse Knetsch uit Bussum die het vandaag moet stellen zonder aangestelde grensrechters. Het is triest te constateren dat er nog maar zo weinig helden over zijn die hun vrije zaterdag op deze wijze langs de lijn willen spenderen. Helden, ja, want als ik af en toe hoor en zie wat zelfs de door de KNVB-aangestelde arbitrage naar het hoofd geslingerd krijgt, dan moet je echt iets heldhaftigs hebben om dat voor je plezier te doen. Bij voorbaat alvast hulde, bewondering en dank voor de mannen in het voormalige zwart. Vandaag krijgt Knetsch assistentie van onze onvolprezen Gert van der Roest en aan de andere kant Ron Feenstra.

    Sodeknetters!
    We zijn maar nauwelijks op weg of Sebastian van Kammen grijpt sterk in op het middenveld en staat daarmee aan de basis van de aanval die spits Rob Knul in de eerste minuut al vrij voor doelman Daan Broere zet. Onze aanvalsleider is echter nog niet helemaal scherp en we zien de eerste 100% kans verloren gaan als Broere prima met de voeten redding brengt. Dat is nog eens een opening!
    Dan ontspint zich een wat rommelige wedstrijd met veel strijd, lijf-aan-lijf-duels en het daarmee onvermijdelijk gepaard gaande balverlies over en weer. Het is zeker vermakelijk en beide ploegen weigeren elkaar ook met dat vechtvoetbal maar een duimbreed toe te geven. Dat ondervindt ook Lo-Asioe als hij er op snelheid vandoor wil en zich ineens geconfronteerd ziet met de schoen van Gilbert Ilaria op oorhoogte. Hij gaat neer en moet worden opgelapt. Ik had niet de indruk dat Ilaria ‘boze opzet’ had, maar erg inhouden deed hij ook niet.
    Met twaalf minuten gespeeld breekt Van der Veldt dan door over onze rechterflank, zijn voorzet is perfect in de loop van Van Kammen die de bal bij de tweede paal maar voor het inschieten heeft. Wéér is het Broere die zich dapper in de baan van het schot begeeft en zo onze tweede 100% kans om zeep helpt.
    Ook wij laten ons niet echt onbetuigd in de duels en Kogeldans pakt geel als hij Mitchell van der Veer op het middenveld wat onheus bejegent.
    Even schrikken als Roda de bal achter Hensen weet te jagen. Gelukkig heeft de arbitrage buitenspel geconstateerd en gaat dat Roda-feestje niet door. Terecht, het zou ook wel wat tegen de verhoudingen in geweest zijn, maar gewaarschuwd zijn we wel.

    Drie kansen voor een dubbeltje…
    We zijn pas achttien minuten onderweg als de derde 100% kans voor Huizen zich aandient: Kogeldans zet goed door en bedient Schmitz op de flank. De voorzet is weer keurig op maat. Van Kammen haalt vernietigend uit en de bal lijkt een zekere goal op te leveren. Maar weer is daar doelman Broere die goed opgesteld staat en de kanonskogel recht op zich af ziet komen. Hoeveel kansen wil je hebben?
    De uitvallen van Roda worden spaarzamer en spaarzamer. Toch is het Daan Banning die Kogeldans weet af te troeven in een persoonlijk duel en zijn voorzet – of was het een doelpoging – over de lat boven Hensen ziet scheren.
    Aan de andere kant een voorzet waarbij we dan Daan Broere op zijn enige foutje van de middag kunnen betrappen: een voorzet van Kogeldans lijkt een prooi voor de Leusdener doelman, maar hij verkijkt zich wat op de bal. Dan moet hij in de achtervolging bij Hidde van der Veldt die echter dan wel met de rug naar het doel komt te staan. Een doelpoging komt er niet van, maar de bal gaat rond en dan is het ineens van dichtbij Sebastian van Kammen die van dichtbij spijkerhard de onderkant van de lat teistert! Weer een 100% kans die er eigenlijk gewoon in moet, maar nu door pure pech dus wéér niet in de boeken gaat.
    Broere zit er dan wel geweldig bij als hij ver buiten zijn zestien eerder bij de bal is dan de sprintende Van der Veldt. Broere is zich langzaam maar zeker aan het onderscheiden als beste man van het veld…

    Telraam
    Ook als een fraaie combinatie tussen Kogeldans en Knul de bal gevaarlijk voor de goal brengt is Broere attent en grijpt in voor Van der Veldt bij de bal kan. Van der Veldt komt dan kort daarop wél aan de bal en staat oog in oog met Broere. Het wordt een eentonig verhaal, maar Broere komt dus wéér als winnaar uit de strijd. We hebben zo langzamerhand een telraampje nodig om alle 100% kansen op bij te houden – het is om moedeloos van te worden.
    De rust nadert al als we een corner mogen nemen. De bal komt voor de voeten van Mike van ’t Land die spijkerhard uithaalt. De bal smoort echter in de zich dapper opwerpende Leusdener defensie en Schmitz is er als de kippen bij om de rebound op te pikken. Ook hij heeft echter het vizier niet helemaal op scherp staan en de bal verdwijnt langs de verkeerde kant van de paal. Niet écht een 100% kans, maar laten we zeggen 75%?
    Knul lijkt dan opnieuw door te kunnen breken en weer is het Broere die als stoorzender optreedt. Het leidt tot een botsing die onze spits even doet trekkebenen.
    Het slotakkoord is weer voor Van der Veldt die goed naar binnen trekt na een goed lopende aanval. Hij passeert de eerste verdediger rand zestien, wil schieten, maar ziet dan de tweede verdediger, die hij ook passeert. Zo gaat het dan nog een keer en als hij dan uiteindelijk kans ziet uit te halen, dan wordt zijn schot alsnog gekraakt. Schmitz haalt dan nog een keer uit en ziet de bal opnieuw door Broere weg gebokst en Van ’t land krult de rebound over de kruising.

    Rust
    En dus mag Huizen zich behoorlijk bekocht voelen met die 0-0 waarmee we de rust in gaan. Deze stand wordt vaak omschreven als ‘bloedeloos’, maar dat doet geen recht aan de enerverende pot voetbal die we zojuist beleefd hebben en de handvol kansen die allemaal zomaar in een doelpunt hadden kunnen resulteren.
    Maar het dus niet deden en daarmee is die 0-0 dus een logisch gevolg van het gebrek aan scherpte voor de goal. Waar het in de voorbereiding nog wel eens schortte aan de precisie in de eindpassing, regen we nu de ene kans aan de andere. En dus mag Huizen zich achter de oren krabben met deze stand, want iedereen weet: ‘Als je zelf niet scoort, dan…’
    Twee ploegen dus die elkaar geen duimbreed wilden toegeven in de duels, maar dus ook een Huizen dat de duimschroeven stevig aandraaide bij de thuisclub – en dat is zonder meer al ferme winst ten opzichte van de twee vorige edities tegen Roda.
    Bij Roda maakt Jasper van Dijk serieus werk van zijn warming-up en lijkt zich op te maken om na rust in het veld te komen. Bij Huizen aanvankelijk twee reserves en een doelman die wat balletjes heen en weer jassen. Maar dan komt Tim Boterenbrood uit de catacomben en begint ook serieus warm te lopen. Ook hij lijkt dus na rust te gaan starten, hetgeen mij bevestigd wordt door moeder Boterenbrood die haar nieuwsgierigheid even langs de zijlijn ingevuld zag worden.

    En weer verder…
    Het blijkt Sergae Kogeldans die in de kleedkamer achterblijft voor Boterenbrood. Dat verbaast me: ik had geen blessure opgemerkt en Kogeldans speelde zeker niet slecht.
    Bij Roda is Daan Banning in de kleedkamer achtergebleven en we zien hoe Huizen zich voetballend wat lijkt te herpakken: waar het voor rust vooral  ‘worstelingen’ waren, lopen nu de combinaties soepeler over het veld. Roda probeert een en ander wat te ontregelen en Huizen bijt van zich af. Het leidt heel even tot wat onvriendelijkheden over en weer, maar Knetsch zit er bovenop. Zou wat mij betreft wel even een preventief geel prentje uit hebben mogen delen, maar houdt vooralsnog de kaarten op zak.
    Een van die soepel lopende aanvallen brengt Van Kammen in balbezit. Midden in een druk bezet strafschopgebied houdt hij heel even in en doodgemoedereerd steekt hij op het juiste moment de bal geniaal door op de inlopende Knul die meteen uithaalt en de bal voorlangs jaagt. Weer een 100% kans die de bekroning niet krijgt die hij verdiende. Al was het maar vanwege dat geniale ‘Ziyech-balletje’ van Van Kammen.
    Dan een wegtrekker op de tribune voor alles dat Huizen een warm hart toedraagt. Een uitval over onze linkerflank en de bal gaat ‘over de hele’ naar de sluw opgekomen Van Zelst. Als die bal aankomt, dan is het over en sluiten: Van Zelst is een goaltjesdief die zich een dergelijk buitenkansje niet zal laten ontglippen. De bal gaat dus over de breedte van het veld en is lang onderweg. Hensen heeft het echter voorzien en stuift zijn doel uit: met één hand grabbelt hij de bal voor de gretig inlopende Van Zelst weg en voorkomt zo dat die akelige eerste voetbalwet uitkomt.

    Als je niet kunt winnen…
    ‘…moet je zorgen dat je dan in ieder geval niet verliest!’ luidt één van de vele voetbalwijsheden die we uit de mond van Johan Cruijff hebben kunnen optekenen. En dat gevoel vat post als we het uur naderen. Ondanks de zondvloed aan kansen lijkt Huizen het net maar niet aan de juiste kant te kunnen vinden. Ook Joshua lo-Asioe soleert het strafschopgebied binnen en lijkt in goede scoringspositie te komen. Dan legt hij echter af naar een positie waar hij Knul vermoedt. Die is daar echter niet en dus gaat ook deze kans (80%?) verloren. En dan ga je toch vrezen voor die ene ongelukkige tegenstreffer die dan in de lucht hangt. Roda heeft feitelijk nog geen spreekwoordelijke deuk in het al even spreekwoordelijke pakje boter kunnen schoppen en Viggo Koeleman neemt zijn toevlucht al in trucjes om scheidsrechter Knetsch te misleiden door tegen zijn tegenstander aan te gaan hangen en vasthouden te simuleren. Knetsch is er gelukkig ongevoelig voor, maar het zal toch straks maar een keertje lukken…
    Weer een prima kans als Van Kammen weer weergaloos steekt op Knul. De uithaal is goed, maar Oscar Cardoze’s sliding is fenomenaal. Daarmee blokt hij de pegel van Knul en opnieuw zien we dus een kans verloren gaan. Ik bezondig me maar niet meer aan procenten, maar boven de vijftig was ie zeker!

    Wissels
    Een poging uit te verdedigen kaatst dan naast na een goede aanval van Roda via Ilaria en Lachkar. Het zijn dit soort momentjes waar we met het naderende eindsignaal bevreesd voor zijn.
    Het is voor Lachkar meteen einde wedstrijd, want hij wordt vervangen door Tristan Wallet. Bij Huizen komt Dennis Lamme in het veld voor Tristen Kroeze die aangaf leeg te zijn gespeeld.
    Ook Viggo Koeleman moet het veld ruimen en maakt plaats voor Denilson Rechards.
    Het zal toch niet? Want daar duikt ineens die dekselse Van Zelst op bij de eerste paal en een geniepig puntertje doet mijn hart een slag overslaan. Opnieuw is het gelukkig doelman Hensen die sterk pareert bij die eerste paal en ons voor een volstrekt onterechte achterstand behoedt. Kort daarop krijgt invaller Rechards vrij baan en blijft Hensen opnieuw goed kijken en stopt de schuiver die zomaar binnen had kunnen rollen.
    De rol van reddende engel is even later voor Tim Krux als hij in een sprintduel met diezelfde Van Zelst de bal brutaal wegkapt. Een sterk staaltje voetbal van onze centrale verdediger. Maar de onzekerheid druppelt toch onze harten binnen. Want wie zegt dat voetbal rechtvaardig moet zijn?
    Ook Blaauw komt voor Van der Veldt in het veld nadat ook Roda van geel is voorzien door Knetsch die het in de slotfase toch wat moeilijk kreeg en af en toe het spoor ook wat bijster dreigde te raken. Maar Knetsch is een ervaren arbiter en herpakte zich goed.
    De slotfase is meer hectisch dan goed. Een hoge bal valt recht naar beneden waar Knul een vallende volley in gedachten heeft. De bal spat naast.
    Knul steekt Blaauw goed weg en de voorzet wordt met de hand beroerd, maar Knetsch besluit slechts tot een corner. Een steekpass van Van Kammen en dan gaat de vlag omhoog voor buitenspel. Knetsch negeert het vlagsignaal en dan besluit Knul tot een puntertje waar wellicht andere opties beter zouden zijn geweest. De bal gaat naast… Sorry: ook weer een van 100% hoor…
    En zo blaast Knetsch een 0-0 in de boeken die alles behalve bloedeloos genoemd mag worden.

    Arnold Klein
    Heb jij nog glazuur op je tanden?” vraag ik Klein na afloop, doelend op het tandenknarsen dat hij tijdens deze stortvloed van gemiste kansen gedaan moet hebben.
    “Ja ja ja,” lacht hij en inderdaad zijn gebit ziet er onaangedaan uit. “De eerste helft heb ik wel vijf honderd procents kansen geteld en de tweede helft zeker nog wel drie of vier. Aan de andere kant gaven we misschien maar één of anderhalve kans weg. De eerste vijf á tien minuten speelden we wellicht wat weifelend, ondanks dat we wel wisten hoe we moesten spelen. Daar na pakten we het op zoals we moesten en hebben gespeeld zoals we getraind en besproken hebben. Ik wil de ploeg dan ook complimenteren met de wijze waarop ze dat uitgevoerd hebben. Ik had zeker niet te klagen over ‘de energie’ die de ploeg aan de dag heeft gelegd. Zoals ik vorige week al aangaf, we zullen niet iedere week een topprestatie neer kunnen zetten. Vorige week waren alle ingrediënten aanwezig voor een mindere wedstrijd: we waren door, we speelden tegen met alle respect een tweedeklasser, spelers die aan de vooravond van het nieuwe seizoen niet geblesseerd wilden raken, iedereen wilde er tegen Roda bij zijn… Vandaag tegen Roda waren er weer de ingrediënten om er wél een goede pot van te maken: een sterke tegenstander, een goede ploeg.
    De eerste helft kozen we wellicht wat té snel voor de lange bal. Daardoor speelden we af en toe onszelf ook uit positie. Dat ging de tweede helft een stuk beter, de juiste bal op het juiste moment in het middenveld of juist naar de buitenkanten. Dat hebben we in de rust nog maar eens benadrukt. Je zag dan ook dat als je daar de juiste man weet te vinden dat er dan een goede bal doorheen gegeven kon worden. Dan hadden we helaas vandaag de pech dat die keeper er voor ligt of dat we nét niet goed uitkomen om een goal te maken. Die keeper pakte ze in één-op-één duels. Dat is gewoon een geweldige kwaliteit. Die bal onderkant lat eruit, dat is gewoon botte pech en daarna zijn er misschien nog twee ballen te zwak ingeschoten. Hij zit één keer mis in de hele wedstrijd… Die keeper heeft Roda gewoon in leven gehouden.
    We hebben Van Zelst en Koeleman getracht met vooruit druk te zetten uit de wedstrijd te halen. Daardoor kregen ze geen tijd voor de opbouw om die spitsen te bereiken. Dat is goed gelukt.”
    Je begint met Hensen in de goal, is dat je vaste keuze?
    “Ja, Brian Willemse is er volgende week niet bij en de week daarop ook niet. Zijn ouders zijn veertig jaar getrouwd en dat wordt met de hele familie in het buitenland gevierd. Hierbij mijn felicitaties nog aan de familie Willemse! Ik heb wat betreft Thijs Laan aangegeven dat ik erg onder de indruk ben van zijn kwaliteiten, met name ook voetballend.
    Jaime Hensen hebben we vorig seizoen een paar keer bekeken. Die bal die hij de tweede helft pakt, die voorzet die hij onderschepte, dát is Jaime! Dat is toch een stukje volwassenheid, ervaring, daarin is hij toch een iets verder dan Thijs. Maar ook een Brian, als ik zie hoe die op de training bezig is, hoe hij omgaat met zijn veranderde rol ten opzichte van vorig seizoen, dan kan ik ook echt genieten van onze keepers. Ze kunnen elkaar sterker maken en ik hoop dat ze dit gedurende het seizoen vol blijven houden om elkaar scherp te houden.
    Kogeldans was ziek, die gaf in de rust aan dat hij niet lekker was en zich niet meer volledig kon geven. Het tekent zijn professionalisme dat hij dat dus gewoon eerlijk aangeeft en zo zijn team helpt. Net als Tristen Kroeze die op een gegeven moment ook aangaf zich niet 100% meer te voelen.
    Natuurlijk voel je je als trainer wel wat machteloos als je de ene na de andere kans verloren ziet  gaan. Maar als je verliest en je team toont geen inzet, geen strijd, dan baal ik daar veel meer van dan dat ik nu doe. Ik heb in ieder geval een leuke wedstrijd gezien met twee ploegen die er vol energie tegenaan gingen. Deze 0-0 is natuurlijk wel zuur omdat je jezelf niet beloont voor het goede spel.
    Blaauw begon inderdaad op de bank. Natuurlijk zal hij daar niet blij mee geweest zijn. Ik zou me ernstig zorgen om hem gaan maken als dat wél zo zou zijn. Ik heb hem nu als invaller ook weer goede dingen zien doen. Dit zijn wel de stapjes die hij nog kan maken.
    Zo’n openingswedstrijd is wel speciaal. Vorig jaar stonden we stijf van de onzekerheid op het veld en gingen we kansloos ten onder. Dat stapje hebben we dit jaar in ieder geval al gemaakt…”

    Sebastian van Kammen
    Ik heb genoten van je geniale steekpassjes! Je had er zin in vandaag!
    “Ja, ik denk dat je kon zien dat we er allemaal wel zin in hadden vandaag! We speelden overtuigend, maar we hebben onszelf dus niet beloond voor ons goede spel… Het schortte aan de afronding. In de voorbereiding ontbrak het nog wel eens aan de eindpass, daar hebben we op de training hard aan gewerkt en nu is het dan nog even dat laatste zetje… Het zat ook niet echt mee: die keeper pakte alles. Natuurlijk stond hij hinderlijk in de weg, maar die ballen werden ook wel eens wat matig ingeschoten. Dat moet uiteraard gewoon beter, maar ik heb verder wel een strijdbaar en strijdend Huizen gezien.”
    Ik heb je wel eens gehoord over slimme meters maken, maar ik zag nu ook slimme – om niet te zeggen geniale – passes!
    “Gelukkig kwamen de meesten wel aan vandaag, ja.  Maar ja, het blijft toch hoe dan ook balen dat we hier niet met drie punten vandaan komen. Het is geen valse start want we hebben gewoon goed gespeeld en we hebben eigenlijk amper kansen weggegeven tegen een toch wel sterke tegenstander. Maar goed: volgende week weten we wat we moeten doen. Je hebt vorig jaar gezien dat dit een goed voetballende ploeg is. Ze hebben wel wat mutaties gehad en wij ook, maar we kwamen gewoon fris voor de dag. Genoeg om positief mee vooruit te kunnen!”

    Jaime Hensen
    Opnieuw een stijve nek, want hoewel Hensen een kop scheelt met Thijs Laan brengt ook deze doelman de nodige lengte mee.
    Jaime Hensen!
    “Dat ben ik”
    De Bruce Grobbelaar van Soest, werd je me beschreven…
    “Is dat een compliment?”
    Nou niet echt, Grobbelaars keepen zag er soms wat onorthodox en grabbelend uit, maar als je net zo’n carrière als Bruce mag meemaken, dan teken je daar wel voor!
    Grobbelaar had dus een bepaalde stijl van keepen en dat zie ik ook een beetje bij jou: balletjes met één hand onderscheppen…

    “Nou, ik ken hem niet moet ik eerlijk bekennen. Het was inderdaad wel een lastige wedstrijd omdat ik niet zo heel veel kansen tegen heb gekregen. We stonden als team gewoon heel goed en hadden de juiste tactiek uitgestippeld voor deze tegenstander. Ik had wel gerekend op wat meer voorzetten richting tweede paal, maar die kwamen er vandaag ook niet echt uit. Dat zijn lastige wedstijden voor een keeper als je aan de voorkant zes grote kansen krijgt en dan op moet passen dat je bij één of twee uitvallen niet alsnog de bietenbrug op gaat…”
    Dat bedoel ik: die ene voorzet die je op z’n ‘Grobbelaars’ pakte, die was cruciaal! Die van Zelst stond al likkebaardend klaar om de bal binnen te tikken…
    “Ik had Van Zelst al gezien en zag dat ie alleen liep. Ik anticipeerde dus al op die schuine voorzet. Die bal stuiterde echter heel vervelend en ik keek recht in de zon waardoor ik ‘m even kwijt was. Gelukkig kon ik hem nog met één hand pakken. Ook bij die schuiver bij de paal had ik ‘m lekker en bij die uitval. Die was van enige afstand dus daar voelde ik me niet echt ‘getest’. Je moet er dan natuurlijk wel goed voor staan, maar echt moeilijke reddingen vond ik dat niet.
    Al met al denk ik dat we als team vandaag een hele goede wedstrijd hebben gespeeld, met honderd procent inzet en de wil om te winnen. Helaas lukte dat laatste dan niet, mede door mijn collega aan de .andere kant die een hele goede wedstrijd speelde. Uiteraard speelt er dan ook een beetje de geluksfactor mee.
    Natuurlijk ben ik blij dat ik de keepersstrijd voorlopig gewonnen heb. Ik ben niet gekomen om hier op de bank te gaan zitten. Je wilt uiteraard eerste keeper zijn en daar moet je gewoon altijd keihard voor knokken. De voorbereiding ging wat mij betreft niet helemaal lekker. Omdat iedereen een eerlijke kans kreeg speelden we vaak met wisselende defensies en dat was best lastig keepen. Ik heb zeker wel eens mijn momenten van twijfel in de voorbereiding wel gekend of ik de vaste keus zou worden. Dan moet je gewoon doorgaan, inzet tonen. Ik weet wat ik kan, ik heb voor Soest vorig seizoen ook best een aantal punten gepakt en dat wil ik hier bij Huizen ook weer gaan doen!”

    Voor wie Bruce Grobbelaar niet kent: klik HIER. Kijk ook naar de legendarische ‘zwabberbenen’ tijdens de Europacup finale

    Rob Knul
    Rob, wat moet dit voor jou en vreselijk frustrerende middag geweest zijn…”
    “Dat zeg je goed. Ik kwam alleen al twee keer alleen voor de keeper, maar ook Dani Schmitz, Sebastian van Kammen, ik denk wel een keer of vijf, zes! Ja, het is ook een stukje wedstrijdritme dat er bij nog aan ontbreekt. Ik ben nog niet helemaal honderd procent fit na mijn blessure in de voorbereiding. Maar dat neemt niet weg dat ik vandaag minimaal één keer had moeten scoren en als ploeg hadden we er zeker vier moeten maken.
    Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen spits ben die uit tien kansen ook tien goals maakt, maar het kan maar zo zijn dat ik er vandaag twee mis om er volgende week dan ineens weer twee in te leggen. Ik blijf gewoon doorgaan en kan mezelf ook niet kwalijk nemen dat ik er niet alles aangedaan heb. Maar uiteraard baal ik er stevig van dat ik het team vandaag de overwinning niet heb weten te bezorgen.
    Bij die buitenspelsituatie kreeg ik de bal op een heel raar moment. Ik zag die grensrechter al vlaggen, waarop die verdediger ineens stopte en die bal niet lekker meekwam, maar meer onder me bleef hangen. Die keeper kwam iedere keer razendsnel uit en dus zag ik ‘m al weer komen en besloot toen tot een ‘puntertje’, waar ik de bal wellicht toch mee had moeten nemen om hem met links af te werken.
    Normaal prikt een ander de bal er wel een keertje in als je als aanvaller een slechte dag hebt. Nu wou hij er voor ons alle vier gewoon niet in en ja, dan win je zo’n wedstrijd dus niet.
    Gelukkig stond de organisatie en de keeper gewoon goed, zodat we niet het deksel op de neus kregen. Maar goed, we hadden eigenlijk vandaag ruim moeten winnen en daar ben ik zelf dus ook debet aan.
    Ik herken dat inderdaad wel dat een spits zich bij een nieuwe club misschien teveel wil waarmaken. Ik weet niet hoe zich dat gaat ontwikkelen, dat weet je nooit in het voetbal. Wat dat betreft is het leven van een spits niet altijd even leuk. Je kunt goed spelen en niet scoren en dan word je toch afgerekend op je doelpunten. Daar loop ik overigens niet voor weg en ik moet ook gewoon in teamverband mijn taken doen. Spits is gewoon geen makkelijke positie, maar ik blijf gewoon mijn ‘ding’ doen en heb er alle vertrouwen in. Ik heb dit soort situaties al eerder meegemaakt, dan moet je mentaal gewoon sterk zijn en je eroverheen zetten. Tot nu toe heb ik overal waar ik speelde gewoon gescoord, dus ik verwacht dat dat ook hier wel gaat gebeuren!”

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Ik kijk met gemengde gevoelens terug op deze wedstrijd. Enerzijds met een katertje omdat we niet de overwinning uit het vuur hebben gesleept waar we voetballend gezien gewoon recht op hadden, maar anderzijds ben ik toch wel blij met dat vertoonde spel van vandaag. Ik zag een energiek en gedreven voetballend Huizen dat zich bijna twee handen vol kansen wist te scheppen.
    Bij thuiskomst merkt onze vaste supporter Frank Tevaarwerk nuchter op dat we voor het eerst sinds jaren weer eens de openingswedstrijd niet verloren hebben. In eerste instantie spreek ik hem tegen, maar terugkijkend realiseer ik me dat hij in ieder geval voor de afgelopen drie seizoen gelijk had. Deze conclusie vind ik echter geen recht doen aan het spel dat Huizen vandaag op de mat legde. Roda werd helemaal zoek gespeeld en kwam in het stuk eigenlijk amper voor. Na afloop ginnegapte een supporter ‘Dat Huizen goed weg was gekomen’, maar vriend en vijand was het er over eens dat er maar één ploeg was die hier recht op drie punten had gehad.
    Ik heb het gevoel dat er dit seizoen toch op de een of andere manier meer ‘voetbal’ in de ploeg zit. Ik zie een Jeroen Lamme en een Tim Krux achterin een goed centraal blok vormen. Kogeldans is een zekerheidje op de flank en Kroeze – hoewel nog wat onervaren – oogt ook sterk achterin.
    Het middenveld mist wat explosiviteit naar mijn smaak, maar heeft met Van ’t land een bikkel lopen waar je als tegenstander niet makkelijk omheen kunt. Voeg daarbij de slimheid van ‘onze Ziyech’ Van Kammen en de pure klasse van Joshua Lo-Asioe en we kunnen toch ook daar met tevredenheid naar kijken.
    Voorin hebben we drie rappe vleugelspitsen en een trefzekere spits (al zou je dat vandaag niet echt zeggen). Ook daar moeten we goed mee voor de dag kunnen komen. Voeg daarbij dan mensen als Martina, Dennis Lamme en Boterenbrood die moeiteloos ingebracht kunnen worden als de nood aan de man is en dan zit het dus ook met de breedte van de bank wel snor.
    Maar goed: we zijn nu één wedstrijd op weg. Roda heeft zich met meer geluk dan wijsheid staande weten te houden en volgende week wacht alweer het ook uitermate lastige Zwaluwen ’30 dat naar de Wolfskamer komt. Met 4-3 harkte het op eigen terrein tegen nieuwkomer ZOB de drie punten naar zich toe. Op papier lijkt dat een moeizame overwinning, maar met alle vier(!) de treffers van Jay van Ooijen is Huizen gewaarschuwd.
    Een nieuwe ronde met nieuwe kansen: voor spits Rob Knul, maar ook voor de rest van het team om nu eindelijk dat thuissyndroom voor eens en voor altijd aan gort te spelen. Iedere wedstrijd een finale, iedere wedstrijd tot het gaatje. Met minder komen we er niet!

    Roda ’46 – sv. Huizen: 0-0 (0-0)

    Opstelling Roda ’46:
    Daan Broere, Guido den Daas, Jonas Katshima, Mitchel van der Veer, Nigel van Zelst, Jamal Lachkar (61.Tristan Wallet), Daan Banning (46. Jasper van Dijk), Oscar Cardoze, Viggo Koeleman (68. Denilson Rechards), Gilbert Ilaria, Rida Najib

    Opstelling sv Huizen:
    Jaime Hensen, Joshua Lo-Asioe, Jeroen Lamme,Tim Krux, Mike van ’t land, Rob Knul, Sebastian van Kammen, Sergae Kogeldans (46. Tim Boterenbrood), Hidde van der Veldt (78. Olivier Blaauw), Dani Schmitz, Tristen Kroeze (65. Dennis Lamme)