https://www.svhuizen.nl/huizen-laat-buren-in-slotfase-ontsnappen/n3576c139
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    In een heerlijke derbysfeer deelden Huizen en Zuidvogels de punten. Toch was was niet iedereen tevreden mee...
    huizen-laat-buren-in-slotfase-ontsnappen

    Derby!
    Het is het eerste dat me door het hoofd schiet als ik zaterdagochtend de luikjes opensla. Vandaag gaat het dan gebeuren tegen ‘De Zuid’. Amsterdammer van geboorte, maar nu al vele jaren langer in Huizen woonachtig dan ik ooit in Mokum heb gewoond, heeft die Huizen-Zuid-koorts ook mij toch wel wat te pakken gekregen. Als voormalig jeugdleider werd een overwinning op de buren altijd met een patatje voor de mannen gevierd. Weinig pedagogisch en volgens Wilfred Genee voedingsdeskundig volkomen fout, maar je maakt kinderen nou eenmaal niet echt blij met een wortel en een blaadje sla.
    Nadat ik even wat ‘Gereserveerd’ stickers op de persstoeltjes had geplakt omdat ik vandaag de nodige drukte verwacht (tevergeefs, want ik moet later met enige ‘overtuigingskracht’ toch mijn stoeltje vrijmaken) loop ik met de Zuid-selectie op naar het clubgebouw. Prima kerels en met een van de spelers heb ik een prettig gesprekje onderweg. Hij vroeg zich af of de controverse nog zo diep zat als vroeger. We waren het er over eens dat het wel een lekker sfeertje schiep, zo’n derby, maar dat het niet té fanatiek moet worden – excessen horen nu eenmaal niet op een voetbalveld thuis.
    Geen vliegtuigjes deze keer die boven de Wolfskamer cirkelen met welkomstteksten, geen helikopters die geel-groene balletjes over het veld uitstrooien, maar wel een heuse drumband. Tijden van weleer herleven toen Guus Balk bijna wekelijks zo’n band liet opdraven.
    In de kantine schud ik even snel de hand van mijn voetbalmaat van weleer en trouw virtueel volger van Huizen Joop Leenders die op uitnodiging van Guus Balk deze derby nu eens live komt meemaken. Opmerkelijk dat vriendschappen die in de kleedkamer zijn ontstaan toch altijd dat speciale karakter behouden.

    Opstellingen
    Eenmaal in de bestuurskamer wél de opstelling van Huizen, maar geen spoor van die van onze gasten. Is het psychologische oorlogsvoering of is men dit gewoon nog niet gewend? Nou weet ik het niet helemaal zeker, maar is het niet voor het eerst dat men in de hoofdklasse acteert? Dan begint de teammanager bereidwillig aan een namenlijst, maar zijn pogingen worden achterhaald door het verschijnen van het geprinte wedstrijdformulier zodat we als schrijvende pers alsnog ons werk kunnen doen.
    Bij Huizen weinig opmerkelijks te melden. Dat is dan wel het voordeel van een smalle selectie: veel variatie in bemanning is er ook niet mogelijk en dat geeft toch ook wel vastigheid. Troost en Jones komen vandaag door blessures niet in actie, maar Joey Papamelodias is wel weer van de partij. Daarmee wordt Nino van Jaarsveld naar de reservebank verdrongen. Daar krijgt hij gezelschap van reservedoelman Rinaldo O’Niel, Hidde van der Veldt, Kevin Smit, en Lucas van Esterik.
    Het Zuidvogelsdeel van het formulier vermeldt een aantal namen met een Huizer verleden: Jermain Heldoorn, Hidde van Erkel, Terry Bóné, Steve Promes, Danny Roozendaal en Jorik van Ruiswijk hebben allen hun sporen bij Huizen verdiend, al zocht Hidde van Erkel al vlot na zijn optredens in de beloften zijn heil bij de buren. Toch jammer: ik heb er altijd een groot talent in gezien dat we dus zo de deur uit hebben laten lopen.
    Een derby met een extra scherp randje. Volgens ons lopend collectief geheugen Dirk Bunschoten, moeten we tot het seizoen 1986/1987 terug voor we de Zuid weer boven ons moesten dulden in de ranglijst, en nu is dat ook weer het geval. De Zuid begint met acht punten aan deze derby waar Huizen het moet stellen met het ene vorige week bijeen gevoetbalde schamele puntje. Ongeacht de uitslag van vandaag zal de hegemonie van onze buren dus gehandhaafd blijven. Maar het zou natuurlijk toch wel een boost geven als we op basis van een klinkende overwinning zouden kunnen stellen dat dat dus een ‘misstand’ is.
    Op voorhand spreek ik echter weinig mensen die met erg veel vertrouwen deze wedstrijd ingaan. Het gehoopte positieve effect van het punt van vorige week blijkt toch maar een heel klein pleistertje op de open wonde die de ranglijst voor Huizen vormt.

    Trommelaars
    De al eerder gemelde trommelaars beginnen ruim voor de wedstrijd op hun trommels te rammelen. Aanvankelijk kreeg ik het gevoel dat ze niet echt hadden afgesproken welk nummer ze zouden gaan spelen, maar gaandeweg komt er toch iets van eenheid in hun muzikale bijdrage aan deze derby. Helaas meent een niet nader te noemen supporter dat het ‘herrie’ is en ziet hierin een alibi om de mannen een bierdouche te geven. Walgelijk gedrag waar ik me als Huizen supporter diep voor schaam en ik bied de trommelaars dan ook vanaf deze plek mijn welgemeende excuses aan. Wordt er eindelijk eens wat sfeer gebracht op de veelal doodse Wolfskamer, reageert men zo. Onbegrijpelijk, onfatsoenlijk, ‘n Huizer-onwaardig!
    De trommelaars gaan de spelers voorop het veld op. En dat levert een koddig gezicht. De trommelaars gaan namelijk maar voetje voor voetje vooruit en je ziet die nerveuze horde daarachter dan ook met moeite ingehouden energie het veld op schuifelen. Jeugdspelertjes begeleiden de teams en met een stralend zonnetje boven de Wolfskamer hebben de weergoden er blijkbaar ook wel zin in.
    Dan steekt men rookpotten af voor de tribune. Adem en zicht worden ons benomen door de groene en gele walmen die een geheel nieuwe dimensie aan het begrip ‘meeroken’ geven. Als de pupillen van de week ieder een kant op gaan om beide doelwachters te passeren, kunnen we dan eindelijk aan de gang… 

    https://drive.google.com/open?id=0B5dho-qOfxAONEFrWjJ3UkpTZnM

    Auw!
    Zoals te verwachten openen beide ploegen nerveus. Murat Önal probeert het in de eerste minuut maar eens met een afstandspegel, maar de bal gaat ruim over de goal van doelman Frank Mol.
    En dan in de vierde minuut gaat het vreselijk mis achterin bij Huizen: de prachtige voetballer Jaap Jong heeft de bal aan een touwtje en passeert schijnbaar moeiteloos zijn tegenstanders. Maar dat niet alleen, hij heeft ook nog oog voor de ruimte die er achter onze defensie ligt en zijn steekbal heeft het venijn van een horzel: de bal is op de millimeter nauwkeurig en onze defensie ziet er niet goed uit als Danny Roozendaal met een schitterende loopactie de bal in de rug van onze defensie oppikt en in volle ren Rijnvis kansloos laat: 0 – 1! En dat doet zeer!
    Twee minuten later is die ongrijpbare Jaap Jong er weer vandoor en vanuit een moeilijke hoek teistert hij de vuisten van Rijnvis die daarmee erger voorkomt. Het lijkt een hele zware middag voor ons groen-gelen te gaan worden.

    Gelijk!
    Maar dan keert het tij en mogen we in de achtste minuut een corner nemen. De bal komt voor en hoog torent Desmond Mensen boven alles en iedereen uit om de bal onhoudbaar achter Frank Mol te knikken. En zowaar staan we dus na vier minuten al weer op gelijke hoogte. Een beetje tegen de verhouding in, maar geen geel-groene die daar om maalt.
    En Huizen put moed uit die meevaller: Lucas Pelgrum lanceert Quincy van Waveren met een schitterende pass. Quincy gelooft erin en weet de bal centimeters voor de achterlijn binnen te houden. Dan moet hij echter zijn man voorbij en zijn passeerbeweging heeft dan meer dan die paar centimeter nodig.
    Kort daarop een voorzet als Huizen de druk op onze gasten aan weet te houden. De bal wordt ingeschoten en op de tribune klinkt het hands als uit één groen-gele mond. De uitstekende arbiter B.J. Fikkert ziet er echter geen opzettelijk hands in en laat doorspelen. Na afloop zou Erik Assink verzuchten dat we ook daar het geluk niet aan onze zijde hebben: bij Eemdijk ligt een speler op de grond, kan geen kant uit, krijgt de bal op de arm en krijgt niet alleen een penalty, maar wordt er ook nog eens met rood vanaf gestuurd… Laat duidelijk zijn dat we de zienswijze van Fikkert verre van prefereren, ook al pakte dat nu dan in ons nadeel uit.
    Dan gaat die dekselse Jaap Jong er weer vandoor. Een speler waar ik erg van heb genoten vanmiddag. Zijn voorzet is scherp en doorkruist het gehele strafschopgebied zonder dat er een Zuidschoen tegenaan gezet kan worden.
    ‘n Opmerkelijk verhaal bereikte me over die Jaap Jong: de man is piloot in België en traint niet met de groep mee. Ieder weekend komt hij over uit België om hier een wedstrijdje te spelen, slaapt bij een van de bestuursleden en gaat dan spoorslags weer terug. Weet niet of het een ‘broodje aap’ verhaal is, maar als ik lieg, dan is het in commissie…

    Spannend
    En zo ontwikkelt er zich een uitermate spannende en aantrekkelijke eerste helft waarbij biede defensie kwetsbaar ogen en er van alles gebeurt dat door de derby-emoties nog eens uitvergroot wordt.
    Thomas Malolepszy – weer goed op dreef vandaag – stuit dan op doelman Mol als hij na een prachtige schijnbeweging en dito pass van Murat Önal oog in oog met de Zuidvogels doelman komt te staan. Huizen houdt de druk aan en de bal blijft maar gevaarlijk rondgaan. Het beslissende schot blijft echter uit.
    Met een goede twintig minuten gespeeld laat Papamelodias weer zo’n schitterende diagonale splijtende pass los. Malolepszy controleert, komt zijn man niet voorbij en draait terug om de bal perfect in de loop van de oprukkende Joey Papamelodias te leggen. Diens verwoestende dreun van een meter of vijfentwintig dwingt Frank Mol tot een even fraaie als spectaculaire redding. De corner die dat oplevert leidt echter tot niets, maar we hebben ons op de tribune nog geen moment verveeld!
    Een ander hoogstandje komt van de voet van Richard Gooijer die uit een halve omhaal de bal buiten bereik van Rijnvis tegen de deklat prikt.
    Desmond Mensen verslikt zich dan met een klein half uur gespeeld in een verre voorzet. Hij tracht de bal te controleren, maar de rappe Jorik van Ruiswijk is ‘m dan te gretig af en Jorik mag alleen op Rijnvis af. Opnieuw brengt onze doelman redding door zijn doel goed te verkleinen.
    Nadat ook Jaap Jong zich weer had doen gelden en het doel wat te ver naar rechts zocht, zien we dan hoe de Zuidvogels defensie zich even opent zoals op een regenachtige dag de wolken wel eens even ruimte maken voor de zon. Murat Önal krijgt buiten de zestien de bal aan de voet, drijft even op, kijkt, kiest zijn hoek en laat een geplaatste bal los waar Mol geen antwoord op heeft. 2- 1!
    Op de site voetbalopzaterdag.com werd het een fout van de keeper genoemd en ik ben voor een deel geneigd het daar mee eens te zijn. Voor een deel, want de bal was loepzuiver, onverwachts en perfect in de hoek. Echter wel van een afstand vanwaar een keeper toch altijd een kans moet hebben.
    Kort voor rust zien we dan tot onze opluchting  dat Richard Gooijer een vrije kopkans bij de tweede paal recht in de handen van Rijnvis kopt en zo halen we met een zwaar bevochten 2-1 de rust.

    Rust
    Aan de thee dus met een wankele 2-1 voorsprong die eigenlijk ook wel wat geflatteerd genoemd mag worden gelet op het beeld van die gehele eerste helft waarin beide ploegen eigenlijk wel aan elkaar gewaagd waren. Het was een derby-waardige eerste helft waarin er vooral een hoop fout ging en zwakke momenten gelardeerd werden met hele aardige hoogstandjes en bij vlagen schitterende combinaties. Ik zit vooral te genieten van Jaap Jong, maar zeker ook van de weer lekker op dreef zijnde Quincy van Waveren, Murat Önal en Thomas Malolepszy.
    De wederzijdse defensies lijken het meest last te hebben van de derbyspanning en laten nogal wat steekjes vallen. Dat maakt de voorsprong broos en wankel.
    In de rust erger ik me aan de vervelende opgeschoten jeugd die onze stewards nadrukkelijk lopen uit te dagen door telkens weer in het doel voor de berg te gaan rotzooien. Het zal wel bij de derbysfeer horen, maar ik word in ieder geval te oud om dat soort geëtter nog te kunnen waarderen.

    Whoppa!
    Er waren nog mensen onderweg van de koffie naar de tribune als Quincy van Waveren na een fraaie passeeractie de bal goed voorgeeft die bij de tweede paal net wordt gemist. Zuidvogels voetbalt zich echter niet lekker onder de Huizer druk uit en opnieuw belandt de bal na wat omzwervingen voor de voeten van Quincy van Waveren. Met de rug naar de goal produceert hij een halve omhaal die als een granaat achter Mol in het net ploft: 3-1!
    Het opgewonden standje dat de Zuidvogels coacht is des duivels en gaat als een springveer tekeer voor de dug-out. Dan gaat de bal op het dak van de kantine en een beetje pesterig rolt Erik Assink de bal anderhalve meter het veld in. Schuimbekkend stuift Juan Fernandez Coto het veld in om de bal met een ferme peer tot hilariteit van het groen-gele deel van de tribune verder te transporteren. Heerlijk! Het is echt een dagje uit, een heerlijke derby – waar de ongekende en onverwachte luxe van die 3-1 voorsprong uiteraard nadrukkelijk debet aan is.

    Wissels
    Dan grijpt onze springveer in en brengt onze oude bekenden Steve Promes en Jermain Heldoorn in het veld. Vooralsnog verandert dat weinig aan het beeld van de wedstrijd: Huizen blijft de bovenliggende partij en Zuidvogels loopt als een aangeslagen bokser te wankelen en hoopt op de verlossende gongslag.
    Die lijkt er dan even te komen als Malolepszy zijn man weer voorbij stuift. Zijn voorzet is goed, maar twee man dralen te lang voor de bal verder naar de zijkant gaat waar Aron Klaassen de bal naast jaagt vanuit kansrijke positie.
    Kort daarop komt de bal wederom voor. Önal kopt goed in en ziet knarsetandend toe hoe de bal van de lijn wordt gekopt door een verdediger.
    De druk houdt aan: een actie van Quincy van Waveren en de bal wordt maar moeizaam weg gebokst door doelman Mol. De bal komt van dichtbij op het hoofd van Aron Klaassen die daarmee opnieuw de 4-1 in de boeken had kunnen zetten, maar helaas naast de goal kopt. Een goede kans, maar wel een stuk moeilijker dan het voor het publiek oogde, want de bal werd van kortbij en onverwachts op zijn hoofd gebokst.
    Zeventigste minuut: een schitterende aanval loopt soepeltjes door tot Murat Önal die met een omhaal de lat teistert.
    Huizen houdt de druk op de buren goed aan en de 4-1 lijkt slechts een kwestie van tijd te zijn. ‘Speedy’ Quincy zaait weer paniek in de Zuid-defensie, corner, een vrije trap van Joey Papamelodias komt goed voor, maar de Zuid-defensie weet verder onheil te voorkomen, Aron Klaassen verlengt een voorzet met het hoofd en weer gaat de bal rakelings voorlangs.
    Dan is de pijp leeg bij Murat Önal en hij staat zijn plek af aan Kevin Smit. Dan een fraaie aanval die soepeltjes tot in de zestien van Zuidvogels doorloopt. Lucas Pelgrum denkt echter dat er nóg een aanvaller links van hem meekomt en legt de bal breed… Helaas: de man die daar had moeten opduiken is dus net gewisseld…
    Ook Hidde van der Veldt komt dan voor Quincy van Waveren. De minuten tikken weg en Zuidvogels hijgt zich zieltogend naar het einde – lijkt het…

    Nee toch?!
    Dan is Kevin Smit er ineens vandoor en komt oog in oog met doelman Mol. Smit doet eigenlijk alles goed en schuift de bal richting het verlaten doel. Helaas doet Mol óók alles goed en met een volledig gestrekt been weet hij nog net de bal te stoppen. Weer een 100% kans op de 4-1 gaat verloren.
    En dan gebeurt wat je eigenlijk al voelde aankomen: in de vijfentachtigste(!) minuut breekt de Zuid uit na onachtzaamheid bij de in slaap gesuste defensie van Huizen. Rijnvis ziet hoe de Zuid-aanvaller doorbreekt en komt zijn goal uit. De bal wordt langs hem gespeeld en in het daarop volgende sprintduel kruist Rijnvis achterlangs en tikt de aanvaller aan. Onverbiddelijk en wederom volkomen terecht wijst Fikkert naar de gevreesde stip. Ricardo Tat zet zich achter de bal en schiet hard… NAAST!
    Opluchting, gejuich, wanhoop en verslagenheid, 1001 emoties rollen over de tribunes en het veld. Bij de Zuid knakken de koppies omlaag en men lijkt alle geloof verloren te hebben. Huizen komt als winnaar uit deze broederstrijd, dat lijkt nu wel zeker!
    De klok tikt en tikt. Joey Papamelodias dwingt Frank Mol nog tot een fraaie redding als hij zijn vrije trap spijkerhard op het Zuidvogels doel vuurt.
    De negentig staat al op de klok als dan uit een schier kansloze positie Jermain Heldoorn ineens oog krijgt voor de ver voor zijn doel staande Rijnvis. En dat is iets dat je een lepe en door de wol geverfde ouwe vos als Heldoorn niet op een presenteerblaadje moet geven. Met een fraaie lob over vijfentwintig meter spijkert hij de achterstand ineens terug tot 3-2… En dan zie je wat gebeuren bij de gasten: de koppies gaan weer omhoog, de mouwen worden opgerold tot aan de ellebogen en ineens is er weer volop geloof in een punt bij de Zuid!
    Lange ballen worden in onze doelmond gepompt, Heldoorn probeert het nogmaals met een lob en Rijnvis die weer te ver voor zijn goal stond weet met een uiterste krachtsinspanning de bal onder de lat vandaan te tikken. Het is een zenuwslopende slotfase!

    Ja hoor!
    Ik pak mijn spullen in om voor het gedrang uit van de tribune af te zijn. Arbiter Fikkert heeft inmiddels zeven minuten extra tijd bijgetrokken en het eindsignaal kan nu elk ogenblik klinken.
    Dan krijgt Zuidvogels nog een corner te nemen, de bal komt voor en terwijl al langs de hekken loop op weg naar de kleedkamers, zie ik hoe in een mêlee van spelers Danny Roozendaal de bal snoeihard achter Rijnvis kopt: 3-3… Ik kan wel janken en roep in mijn frustratie dingen die niet echt bij een Christelijke vereniging thuishoren. Opnieuw laat Huizen zich in de slotfase het kaas van het brood graaien: na Eemdijk en Genemuiden nu dan wéér in de blessuretijd kopje onder. Want zo voelt het wel: als een zure nederlaag!
    na afloop waren veel mensen boos op de scheidsrechter van dienst dat hij zo lang had laten doorspelen. Gelukkig hebben wij in de persoon van Gert van der roest iemand die de zuivere speeltijd meeklokt en hij kwam ook daar in de buurt uit. Arbiter Fikkert treft hierin dus geen enkele blaam. Huizen moet hoe dan ook de hand in eigen boezem steken want als je met de negentig op de klok met een 3-1 voorsprong een volkomen uitgebluste tegenstander nog in de wedstrijd laat komen, dan mag je maar een kant op kijken en dat is een blik in de spiegel!

    Erik Assink
    Het getrommel van de mannen buiten maakt een goed gesprek na afloop moeilijk en dus vluchten we naar boven waar we elkaar in een lege kleedkamer wat verslagen aankijken. Assink realiseert zich terdege hoe dicht Huizen vandaag bij een dik verdiende driepunter was en verzucht mistroostig dat het een doelman niet mag gebeuren, zo’n bal. Men had kunnen verwachten dat Zuidvogels dan alles of niets gaat spelen en daar hadden we in de laatste acht minuten ineens wél problemen mee. Toch ziet hij de directe oorzaak van dit onnodige puntverlies in het feit dat we zelf verzuimd hebben de 4-1 te maken uit de vijf enorme kansen die we hebben laten liggen.
    We kijken terug op wat hij als een foutenfestival omschrijft. Die eerste goal waarbij Jong de bal op de middenlijn op kan pikken en zonder echt te worden aangepakt zomaar door mag lopen en de inlopende Roozendaal zomaar binnen mag schuiven was illustratief voor de slordigheid van die eerste helft. Allemaal rare persoonlijk fouten die de wedstrijd dan weliswaar aantrekkelijk voor het publiek maken, maar waar je als trainer grijze haren van krijgt. In dertig tot vijftig procent van de kansen die een tegenstander bij ons krijgt kunnen we alleen de oorzaak bij onszelf zoeken: Onachtzaamheid, hoogmoed – even de bal onder de voetzool doorhalen – te veel tijd nodig, niet alert genoeg reageren. Jammer, want we kwamen goed uit de kleedkamer en maken snel de 3-1. Daarna was het eerder wachten op de 4-1 dan dat Zuidvogels nog in de race zou komen. Dan komt die 3-2 alsnog, een goal die eigenlijk nooit mag vallen. En zo geven we wéér een voorsprong uit handen. Die wedstrijd had al lang en breed in de tas moeten zitten, die bal van Malolepszy die hij binnenkant voet binnen wil schieten, die kopbal van Aron Klaassen, dat schot van Aron dat hij wat makkelijk naast schoot, Kevin Smit die alleen voor Mol opduikt… Overigens was Assink het met ons eens dat Klaassen vandaag een van zijn betere wedstrijden van deze competitie speelde en veel nuttig werk op het middenveld verrichtte.
    ‘Voor de derde keer in de slotminuten je het kaas van het brood laten eten in zes wedstijden, dat begint symptomatische vormen aan te nemen,’ stel ik vast. Assink verzucht dat dat inderdaad heel slecht is en dat hij daar geen weerwoord op heeft. We hebben voldoende mogelijkheden gehad om de trekker eerder over te halen en de wedstrijd in het slot te schieten, maar dat laten we gewoon na. We hebben heel veel duels gewonnen, maar net op die cruciale momenten in de slotfase laten we dat na. Als Roozendaal die bal naast kopt fluit die arbiter daarna meteen af en pak je drie punten. Nou kan ie te makkelijk inkoppen en is het 3-3 en laat je kostbare punten liggen.

    Thomas Malolepszy
    Een van de mensen waar ik vandaag met plezier naar heb gekeken was Thomas Malolepszy die de gehele wedstrijd een plaag voor zijn direct tegenstander vormde. Ik complimenteer hem met zijn goede wedstrijd en hij vraag of ik hem persoonlijk of de hele ploeg bedoelde. Ik geef aan dat ik ondanks de zure puntendeling toch eigenlijk wel beide bedoel.
    “Ja, ik denk dat we vandaag wel aardig van ons af hebben gebeten,” verzucht hij terneergeslagen. “Kijk, een aantal jongens roept nu dat het gebrek aan kwaliteit is, maar ik denk dat het gewoon een mentale kwestie is. Mensen gaan geblesseerd op de grond liggen terwijl we volop in de verdediging zijn. Kom op! Dan moet je de pijn maar even verbijten. Juist als je 3-1 voorstaat en ze missen nog een penalty ook, dan mag je dit nooit, nooit, nooit meer weggeven! Dan is het resultaat gewoon heilig, echt!. Ook bij Hoogland laten we de zege gewoon in de slotfase glippen. Dat was dan wel een oefenwedstrijd, maar toch! Ik denk echt dat het een mentale kwestie is: we worden angstig, gaan achteruit lopen, andere keuzes maken terwijl we er voetballend makkelijk onderuit konden komen, als je ook ziet hoeveel kansen we hebben gecreëerd….” Verzucht hij. “Natuurlijk kijk ik naar de fouten achterin, maar ook voorin: we hadden na rust zeker drie of vier goals kunnen en moéten maken!
    Maar nogmaals: als die penalty in de 85e minuut nog gemist wordt, dan moet je vol voor de voorsprong gaan: hek dicht, alles weg, maakt me niet uit, ook al kom je er voetballend niet meer uit, je-mag-niet-meer-verliezen! Dan moet je de mouwen opstropen en niet op de grond gaan liggen zeuren om verzorging… Maar goed: iedereen is er nu ziek van dat we dit hebben laten glippen, hoe kan je dit nou nog weggeven… Als je het voetballend gewoon doorzet, dan had je hier met vijf of zes één kunnen winnen! Ik had ook niet meer het gevoel dat ze zelf het geloof nog hadden… Ik ben hier echt doodziek van. Mijn weekend is naar de Filistijnen!”

    Jermain Heldoorn
    Tja, áls je een objectieve man of the match zou moeten benoemen, dan was het ongetwijfeld de man die met zijn sluwe goal de wedstrijd op zijn kop zette en daarmee de Zuid reanimeerde: Jermain Heldoorn…
    “Mwoah, Ja, zo mag je het misschien wel stellen: ik kwam er in met 3-1. Meestal ben je daar niet zo blij mee want dan kan je alleen maar een beetje je best doen en strijd leveren, want met voetbal daar red je het niet meer mee. Dan denk je met die penalty de aansluiting te krijgen en die gaat er dan ook nog eens niet in, toen dacht ik ook dat het over was. Maar met die 3-2 kwam toch de ommekeer. Nee, het was zeker geen ‘lucky’, hooguit fifty-fifty, want ik wist dat ie voor zijn goal stond. Op basis van de tweede helft had Huizen alle recht om te winnen, maar dus voelt dit voor ons heel erg lekker!”
    En met “Huizen heeft een talentvolle groep, maar wel wat naïef. Ik ben er 100% van overtuigd dat jullie nog voldoende punten gaan halen,” probeert hij uw ontroostbare verslaggever nog een hart onder de riem te steken.

    Wouter Vente
    Na een dergelijke deceptie staan spelers niet te popelen om nog even commentaar te geven. Toch neemt Wouter Vente als aanvoerder zijn verantwoordelijkheid en schuift even aan.
    “Teleurstelling,” zegt hij met de lach van een boer met kiespijn als ik hem vraag wat hij hier nog over kan zeggen. “Ik heb er op dit moment geen woorden voor, ik snap het zelf ook niet: 3-1 voor en niks aan de hand en we hoefde die wedstrijd eigenlijk alleen nog maar even uit te spelen. Dan valt die 3-2 en dan weet je dat ze gaan komen en dan kan zo’n bal goed vallen en dat gebeurde dan ook nog. Maar ja, die 3-2 mag gewoon niet vallen: de wedstrijd was gespeeld, was ‘dood’, er waas geen druk van hun kant meer, die goal kwam letterlijk uit de lucht vallen.
    Die 0-1 kwam door een speler die redelijk vrij door kon komen en een steekbal kon geven. Ik had op dat moment wat beter ‘open’ moeten staan. Ik kreeg ook niet veel coaching en schatte de situatie verkeerd in. Door wat meer te praten had dat voorkomen kunnen worden, ik dacht nu dat Kevin Rijnvis dichter achter me stond en schatte dat dus verkeerd in.
    Na rust hadden we ze wel wat meer pijn kunnen doen dan die 3-1 als we ook voorin wat scherper hadden geweest… En dan gebeurt er dus dit,” komt er dan nog bijna fluisterend uit.
    Natuurlijk wordt alles overschaduwd door het resultaat, maar toch ben ik zeker positief over die sterke tweede helft.
    “Ja, tegen Sparta pakten we een puntje en met een driepunter vandaag hadden we nog meer vertrouwen kunnen tanken. Nu blijf je toch een beetje in die negatieve spiraal zitten. Tja, door deze uitslag is toch m’n hele weekend weer naar de knoppen. Op dit soort moment denk je gewoon dat je geen zin meer hebt in voetbal. Dit is gewoon effe een dreun, vooral de manier waarop. Is het nou concentratie, is het slimmigheid, het met de wedstrijd bezig zijn, ik weet niet waar het ‘m aan schort. Inderdaad toch weer een puntje, maar ik voel het toch als een verlies…”
    Aldus onze aanvoerder die de hand ook nadrukkelijk in eigen boezem stak.

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Kapot! Ik was he-le-maal kapot na afloop. Als een zombie heb ik nog wat mensen te woord gestaan, maar de tranen klotsten achter mijn ogen. Het is dan ook maar goed dat ik de zaak even laat bezinken voor ik me aan het schrijven zet. Gisteravond had ik een verhaal neergezet met een zuurgraad waar een citroen jaloers op zou zijn geworden.
    Nu is de ergste pijn wat geluwd en kijk ik er weer wat relativerender tegenaan. De frustratie van twee weggegooide punten blijft als een paal boven water staan, maar ik realiseer me nu ook wat meer dat er ook positieve zaken te melden zijn over de wedstrijd van gisteren. In de eerste plaats de heerlijke derbysfeer die niet of nauwelijks ontsierd werd door al te fanatieke uitingen. Natuurlijk kanaliseerde de woede van een aantal gefrustreerde supporters zich richting arbiter Fikkert en zijn extra speeltijd, maar dat is niet terecht: de mans floot een uitstekende wedstrijd en de bijgetrokken tijd zat akelig dicht bij de tijd die Gert van der Roest altijd mee klokt. Nee, dáár lag het zeker niet aan, je mag je dit gewoon never-nooit in de slotseconden laten gebeuren! We lieten ons gewoon wéér in slaap sussen in het zicht van de haven en de boot ramde dus weer onverbiddelijk de kade!
    Maar positief vond ik de werklust en strijdlust van onze mannen en het voetbal dat ik bij vlagen zag en zeker die tweede helft waarin we volledig domineerden. Ik zag een heerlijke spits Murat Önal, ik zag een prima spelende Quincy van Waveren, ik zag een bevlogen spelende Thomas Malolepszy, ik zag weer een sterk spelende Aron Klaassen. Lichtpuntjes in de inktzwarte duisternis die de 3-3 toch heeft achtergelaten. Sarcastisch werd door sommigen opgemerkt dat we ons puntenaantal verdubbeld hebben. En natuurlijk had dat vervierdubbeld moeten zijn, maar feit is natuurlijk wel, dat Huizen nu eindelijk punten sprokkelt en met leuk voetbal dat zeker naar méér smaakt. Hoe negatief je ook naar deze wedstrijd mag kijken, je kunt niet ontkennen dat er een stijgende lijn te bespeuren is. Ik houd me daar maar aan vast en spreek de hoop uit dat de mannen dat zélf ook zullen gaan beseffen en dat ze niet teveel in negativiteit blijven hangen.
    Volgende week gaan we naar Staphorst, de ploeg die nu het rechterrijtje aanvoert. Weer geen makkelijke tegenstander en toch ga ik er niet met een negatief gevoel heen. Het kán gewoon! Het is nu een kwestie van geloof in eigen kunnen, en ik hoop dat de mannen als de ergste teleurstelling wat gezakt is met mij zich zullen realiseren dat deze derby eigenlijk heel hoopgevend is voor wat betreft het vertoonde voetbal. Zeker als er weer wat geblesseerden uit de ziekenboeg vandaan komen, dan ben ik toch niet echt pessimistisch. Maar nu somber ik nog heel even verder over die twee verloren punten. Morgen is het voorbij, dat beloof ik u. Want ondanks de twee verloren punten was het toch weer fijn langs de lijn! Ik hoop dat u met mij onze mannen in Staphorst een hart onder de riem zult willen steken met uw aanwezigheid en support. Er komen andere tijden, volgende week de victorie, ik geloof er heilig in!

    Huizen - Zuidvogels
     4. Danny Roozendaal      0-1
     8. Desmond Mensen       1-1
    34.Murat önal                    2-1
    48.Quincy van Waveren    3-1
    90.Jermain Heldoorn         3-2
    90+8. Danny Roozendaal  3-3

    Opstellingen: 

     

    Foto's: Henk Heijnen Fotografie