https://www.svhuizen.nl/heroisch-knokkend-huizen-boekt-langverwachte-driepunter/n3806c139
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    De verwachtingen waren vooraf niet hooggespannen tegen de kampioen van de eerste periode. Toch lieten de Huizer mannen zich daar niet door imponeren en knokten voor wat ze waard waren. En dat bleek uiteindelijk meer dan menigeen had gedacht!
    heroisch-knokkend-huizen-boekt-langverwachte-driepunter

    Veel plezier!
    Het is de standaard afscheidswens van mijn lieftallige echtgenote wanneer ik weer naar onze clubje afreis. Aangezien ook bij mij plezier wel de nodige samenhang heeft met resultaat, bleek dit de afgelopen seizoenen maar al te vaak een loze kreet en verscheen ik veelal terneergeslagen weer in haar deuropening. En ze blijft me maar steunen en aanmoedigen, die schat. Ondanks het feit dat de afgelopen twee seizoen haar de zaterdagavonden een toch wat zwijgzame en knorrige echtgenoot opleverden.
    Toch is er iedere week weer die spanning, die hoop, dat het deze keer dan wél een keer zal lukken, die er voor zorgt dat ik toch nog steeds met plezier op de fiets stap op weg naar de volgende wedstrijd. Pas als die hoop helemaal vervlogen is, volgen de berusting en de teleurstelling.
    Dus ook vandaag weer die hoop. Hoop op een klein wondertje, want ook vandaag tegen de kampioen van de eerste periode, telt eigenlijk alleen een driepunter. Ieder ander resultaat is weer een stapje dichter naar de afgrond die eerste klasse heet. En Excelsior ‘31 is nou niet bepaald een club die je het gevoel geeft dat die drie punten al bij voorbaat in de tas zitten.
    Nu gaat het Excelsior de laatste tijd echter niet zo voor de wind en de laatste acht wedstrijden stapte de Rijssenaren slechts twee keer als overwinnaar van het veld.
    Die hoop op een resultaat krijgt dan toch een stevige knauw als ik die schitterende De Koerbelt opstap. Een accommodatie waar tweede- en derde-divisionisten rustig mee voor de dag zouden durven komen. Een prachtige tribune annex bestuurskamer, de schitterende kantine – ingericht als zo’n heerlijk sfeervol bruin café - kijkt op een verhoging op het veld neer. Kunstgras, dat dan weer wel. Maar het is een overweldigende aanblik die de moed toch wat in de schoenen doet zakken.
    Genietend van een goede bak koffie neem ik de opstellingen door. Vente, Rijnvis, Vd Veldt en O’Niel zijn geblesseerd, dan maakt de spoeling dun en zet Wilco Mackaay weer op de goal. A-juniorenkeeper Hidde Hoelscher is zijn stand in en wordt vanuit Veenendaal ‘ingevlogen’ na zijn wedstrijd in het tweede.
    Al puzzelend zet ik een laatste linie neer met Benning, Buitenhuis, Troost en Onuoha. ‘Terriër’ Van Esterik fantaseer ik zomaar op het middenveld, samen met Klaassen en Papamelodias, want voorin zie ik de namen van Önal, Malolepszy en Van Waveren toch als de meest waarschijnlijke aanvalslinie.
    Van een collega-scribent verneem ik dat de kwetsbaarheid bij Excelsior in de laatste linie gezocht moet worden. En dat schept dan ineens weer wat vertrouwen. Ik neem tenminste aan dat onze scouts deze info ook hebben doorgebriefd aan plaatsvervangend coach Weggemans. Trainer Assink is uiteraard nog niet van de partij (al vernam ik achteraf dat hij zich wel al weer anoniem onder de toeschouwers had gevoegd).
    Bij onze gastheren vandaag weer de betrouwbare Koetsier onder de lat en verder de vertrouwde namen. Alleen spits Cem Köse – in Huizen nog goed voor een treffer – ontbreekt bij Excelsior vanwege een blessure. Maar goed, met of zonder Köse, ook aan deze ploeg zal Huizen een stevige kluif hebben. En zoals gesteld: alleen driepunters tellen nog…

    In de prachtige toiletten valt mijn oog dan toch op een kleine onvolkomenheid in deze prachtige voetbaltempel: een pijpfitter kwam waarschijnlijk een metertje pijp tekort en heeft toen bedacht dat de kortste weg tussen twee punten een rechte lijn is en daarop dus vervolgens maar besloten een hoekje af te snijden. Op de een of andere manier krijg ik er toch ook weer een onberedeneerde hoop door dat ook hier niet alles helemaal ‘perfect’ is.

    Brutaal
    Vier fraaie schrijftafeltjes zijn er voor de pers ingeruimd op de stervenskoude tribune, waar de gure wind zijn tanden door mijn jeans bijt.
    De eerste aanval is voor de thuisploeg als Jasper Veltkamp (die op de mij verstrekte opstelling nog bij de wisselspelers stond) de bal goed voorzet en er via twee tussenstations een goede schietkans voor Mirko Zwiers ontstaat. Zwiers had zijn vizier nog niet helemaal ijsvrij gekrabd en we zien zijn bal dan ook ruim over zeilen.
    In de negende minuut toont Danny Benning de onverzettelijkheid die Huizen deze hele middag ten toon zou blijven spreiden: in een uiterste poging weet hij balbezit te behouden en de bal gaat weer voorwaarts waar de eindpass dan helaas weer net wat te ruim bemeten is voor Önal om er iets mee aan te kunnen vangen. Excelsior verdedigt inderdaad ‘rommelig’ en ook de aanvalsopbouw van de thuisploeg had veel weg van een dolende in de ijswoestijn.
    Het is van weerskanten rommelig, maar zoals de commentator van radio Excelsior (wat is dat daar allemaal perfect georganiseerd: eigen radio, eigen TV) naast me opmerkt: het is Huizen, dat als het dan toch voetballend niet wil, meer felheid aan de dag legt en de mouwen meer bereid is om op te stropen. En Huizen zoekt dan toch gewoon brutaal de aanval en drukt Excelsior bij vlagen terug op eigen helft.
    Na een kwartier sleept Huizen een hoekschop uit het vuur en als de bal gevaarlijk voorlangs gaat zien we hoe Klaassen net met zijn passen niet uitkomt om de bal bij de tweede paal binnen te schuiven. Zou het dan toch?
    Huizen houdt de dreiging aan en twee minuten later stuurt Lucas van Esterik Malolepszy op avontuur. Malolepszy legt goed af op Murat Önal die ook de combinatie zoekt, maar de bal net even te zacht inspeelt waardoor de Rijssense defensie de kans krijgt om in te grijpen. Behoudens die eerste schotpoging van Zwiers en een ongevaarlijke schuiver van Hakim Ezafzazi die simpel door Mackaay werd gepakt, hebben we de thuisploeg niet meer dreigend voor Mackaay zien opdoemen.
    En dat geeft hoop voor de nummer laatst!
    Dan de 21e minuut: Troost controleert een diepe bal van Penterman keurig op de borst en zonder de bal te laten stuiteren speelt hij meteen door op Van Esterik die centraal op het middenveld opereerde. Na een simpele aanname speelt Van Esterik de bal vanuit de draai meteen diep op de op snelheid liggende Malolepszy die in deze openingsfase opvallend veel moeite had om op de been te blijven. Dat lukt nu echter perfect en als Zwiers hem dan niet meer kan achterhalen, ligt de weg voor hem open naar doelman Koetsier. Uiteraard verkleint Koetsier zijn goal en met feilloze precisie speelt Malolepszy de bal langs de doelman. De bal lijkt voorlangs te gaan, maar dan duikt daar bij de tweede paal de gretig sprintende Quincy van Waveren op die van dichtbij de 0 - 1 aan weet te tekenen.
    YES!!!

    Gedreven
    Maar de weg naar het eindsignaal is natuurlijk nog lang en we durven ons dan ook niet rijk te rekenen met deze stijfbevroren mus.
    Drie minuten na de openingstreffer breekt Malolepszy dan weer zijn nek op het kunstgras bij een uitbraak die er ook veelbelovend uitzag. Met een uiterste inspanning weet hij toch nog Murat Önal te bereiken. Maar de vaart is eruit en Murat besluit dan ook maar tot een afstandsschuiver die gevaarloos naast de goal van Koetsier eindigt.
    Natuurlijk wil Excelsior de zaak zsm rechtbreien en we zien hoe Stijn Beverdam met een uiterste inspanning een bal weet binnen te houden die iedereen behalve Stijn al achter zag lopen. De bal komt gevaarlijk voor en we hebben gewoon ronduit mazzel dat ook bij Excelsior er niemand in die bal geloofde.
    Huizen heeft echter moed geput uit de voorsprong en als één man knokt de ploeg om die voorsprong niet door de vingers te laten glippen. Eendrachtig ontregelt men de Rijssense aanvalspogingen en dat leidt in de 31e minuut tot een vrije trap als Ezafzafi even buiten de zestien in de sandwich gaat. Zwiers gaat weer achter de bal staan en zet goed voor. Spits Penterman gaat dan gelukkig wat makkelijk onder de bal door en we voelen ons weer gesterkt in het groeiende vertrouwen dat het eigenlijk vandaag niet meer stuk kán. Huizen verdedigt fel en geconcentreerd en daar stelt de thuisploeg maar heel erg pover aanvalsspel tegenover.
    De rust nadert al als Randy Onuoha weer sterk uitverdedigt. Met ‘n soepele passeerbeweging stoomt hij op langs de zijlijn en zet een lange 1-2 op met Murat Önal. De bal gaat weer breed, maar daar is de defensie van Excelsior op bedacht en voor Onuoha de bal aan de andere kant van het strafschopgebied weer kan oppikken weten de verdedigers het gevaar te bezweren. Deze aanval had echter een beter lot verdiend en zag er in ieder geval beter uit dan hetgeen we tot dusver van de thuisploeg hebben mogen aanschouwen.
    De beste Excelsiorkans van de wedstrijd doet zich op slag van rust voor als een diepe bal van captain Amanuel Isa gedragen door de wind zomaar door onze defensie zwabbert en Hielke Penterman schuin, maar wel oog in oog met Mackaay komt te staan. Zijn schuiver is hard en lijkt bij de tweede paal binnen te gaan slaan, maar vrouwe Fortuna laat het leder koers zetten naar veiliger oorden en zo weten we de 0-1 over het rustsignaal te tillen.

    Rust
    Het is bepaald niet verheffend wat beide ploegen voetballend op de mat leggen. Alleen de inzet van onze mannen is hartverwarmend. Mijn Excelsior collega noemde het in de rust ‘een parodie op voetbal’ als hij een lekker bakkie koffie voor me regelt. En daar kon ik me eigenlijk wel in vinden: het is zo’n wedstrijd waarvoor de spreekwoordelijke objectieve toeschouwer eigenlijk zijn centen voor teruggestort zou moeten krijgen. Alleen voor de supporters van beide betrokken partijen is de wedstrijd te verteren vanwege de spanning die deze wankele 0-1 stand met zich meebrengt.
    Huizen toont geen enkel ontzag voor de ploeg die toch lang tot de kanshebbers op de titel gerekend werd. Met name defensief oogt de thuisploeg instabiel, maar Huizen speelt op haar beurt ook weer te slordig om daar optimaal van te kunnen profiteren. De wilskracht die Huizen ten toon spreidt geeft me echter voldoende hoop om de tweede helft in te gaan.

    Knokken
    Inmiddels heb ik doorgekregen voor wie de rouwbanden zijn waar Excelsior mee speelt: trouw lid en voormalig speler Henk Danneberg (‘Henk van Bello’) is eerder deze week overleden. Vanaf hier ons medeleven aan de nabestaanden.
    Excelsior tracht de bakens te verzetten en jaagt op de gelijkmaker. Na twee minuten mag het daartoe een vrije trap nemen rand zestien meter aan de zijkant als Jasper Veltkamp in een stevig duel met Randy Onuoha tegen de kunstsprieten gaat. Twee man zetten zich achter de bal en als deze genomen wordt verwacht je een voorzet, een schot, maar niet deze hopeloze afzwaaier die hoog over en ver naast nog net de ballenvanger weet te raken. Als dit het is dat Excelsior aan aanvalsspel te bieden heeft, dan speelt Huizen een gewonnen wedstrijd.
    Huizen zoekt dan ook weer brutaal naar de counter en die lijkt via Malolepszy weer veelbelovend uitgevoerd te worden. Maar dan stuit hij uitgerekend op Murat Önal die hem eigenlijk meer in de weg loopt en de voorzet die dan volgt kan weer simpel worden geruimd door de defensie.
    Dan in de 51e minuut, doet arbiter Vos voor het eerst van zich spreken als Quincy van Waveren op volle snelheid alleen op doelman koetsier lijkt af te gaan. Amanuel Isa komt van achteren aanstormen en werpt zich zonder ook maar een poging te doen de bal te spelen met zijn volle gewicht in de rug van onze vleugelspits. Ik heb de beelden net nog even teruggekeken en die kunnen onversneden op de scheidsrechterscursus worden gebruikt om een glaszuivere penalty te illustreren. Maar dus helaas niet in de ogen van de verder rustig leidende arbiter Vos.
    Ondanks het meer aandringende Excelsior deze tweede helft blijft Huizen toch redelijk eenvoudig overeind daar op de Koerbelt.
    Kevin Smit komt dan voor de wat aangeslagen Lucas van Esterik en Excelsior brengt met een dubbele wissel de neven Michel en Frank Gerritsen Mulkes in de ploeg.
    Daarvoor zagen we nog even hoe Quincy van Waveren opnieuw de bal schitterend meenam en de bal breed legde op de mee opgekomen Joey Papamelodias. Deze had echte teveel tijd nodig om tot een doelpoging te komen en ook deze kans ging daarmee verloren.
    Het zou een van de laatste acties van Quincy blijken want kort daarop wordt hij getorpedeerd en moet hij zich geblesseerd laten vervangen door Desmond Mensen.
    Steeds vaker gaan mijn blikken naar de stadionklok en het laatste kwartiertje is net aangebroken als Desmond Mensen de bal uitstekend voorzet en daarmee Joey Papamelodias een niet te missen kans geeft op pak ‘m beet een meter of twee voor de doellijn. Maar in plaats van in de goal werkt Joey hem er in zijn uiterste poging helaas juist uit. Veel mooiere kansen ga je dit seizoen niet meer krijgen… Hij werkte kei en keihard, die Joey, maar waar hij toch vooral gekend wordt vanwege zijn loepzuivere trappen over twintig, dertig meter, was hij vandaag helaas wat ongelukkig in zijn aanvalsopzetten. Maar zoals gesteld: Joey ging voorop in de strijd. En om de legendarische woorden van John van ’t Schip nog maar eens te gebruiken: als je niet in de wedstrijd zit kan je wel gewoon je arbeid leveren! En dat deed Joey – onvermoeibaar, nimmer versagend. Chapeau!
    Even toch wat twijfel als arbiter Vos opnieuw niet thuis geeft als Desmond Mensen de bal overduidelijk via een tegenstander over de achterlijn jaagt. Toch besluit Vos tot een corner en het zou maar zo in het beeld van dit seizoen passen als Huizen dan de tegentreffer te incasseren kreeg via een onterechte corner. Gelukkig is daar dan doelman Mackaay - die weer zoveel rust en vertrouwen uitstraalde – op zijn post om de bal weg te vangen en opluchting te brengen in de toch nadrukkelijk aanwezige Huizer harten.

    Worst en felicitaties
    De slotfase laat een Huizen zien dat gewoon fris en vrolijk de aanval blijft zoeken. Naast me is de commentator vol lof over de spelopvatting van Huizen dat het niet zoekt in tijdrekken, gefingeerde blessures en meer van die ongein.
    Malolepszy gaat er weer als een speer vandoor en de weg naar Koetsier lijkt open te liggen. Stefan Maat kan hem niet meer achterhalen en als Malolepszy uit wil halen komt daar als een torpedo Simon Baysoy aanglijden die hem de bal schuin van achteren afhandig maakt. Een wereldredding van die Excelsiorverdediger!
    Arbiter Vos gaat dan in mijn ogen opnieuw in de fout als Joey Papamelodias er vandoor gaat. Koetsier komt zijn goal uit en glijdt Joey onderuit als de bal al lang en breed gespeeld is. De bal komt dan nog fortuinlijk voor de voeten van Thomas Malolepszy die de bal maar voor het binnentikken lijkt te hebben. Met ware doodsverachting stort Stijn Beverdam zich voor de voeten van onze spits die daarop neergaat en even verzorging behoeft. De corner waarmee Vos ons vervolgens afscheepte deed geen recht aan de situatie in mijn ogen.
    Ik ben al naar de spelerstunnel afgedaald als Desmond Mensen in de extra tijd een hoogstandje aan de zijlijn heeft en daarna keurig de onvermoeibare Joey Papamelodias lanceert. Joey dribbelt het strafschopgebied binnen en ondanks de moeilijke hoek blijft hij rustig kijken en als hij dan niet getorpedeerd wordt blijft hij kalm en schuift de bal bij de tweede paal binnen om aan alle onzekerheid een einde te maken met de 0-2!
    Als ik na de interviews de kantine binnenloop om even een snackje te pikken, word ik van alle kanten gefeliciteerd. Wat een hartelijk en sportief volk daar in dat Rijssen. Geweldig sfeertje ook ondanks de nederlaag. Een grote pan snert wordt gewoon voor nop leeg gelepeld en vriendelijke Excelsior supporters bieden me ook nog een lekker stukje droge worst aan dat daar per streng verkocht wordt. Wat een sfeer, wat een gezelligheid! Geen spoortje wrok of vijandigheid, zó hoort amateurvoetbal te zijn. Het was een warm bad en met enige tegenzin scheuren we ons tenslotte los om de bus in te gaan. Wel met drie punten, natuurlijk, en dat maakt de terugreis een stuk aangenamer!

    Michael Weggemans
    De weer uitstekend coachende Michael Weggemans glimt van oor tot oor als ik hem na afloop even in de catacomben spreek: “Wat we de afgelopen weken eigenlijk al verdienden komt er vandaag dan eindelijk een keer uit. Ja, we zijn héél erg blij!” roept hij over de juichkreten heen die uit de kleedkamer opklinken alsof er een kampioenschap gevierd werd. “We zeiden donderdag bij de wedstrijdbespreking al dat we hier niet naartoe zouden gaan voor een punt, maar gewoon om te winnen. Da’s natuurlijk wel wat brutaal als je helemaal onderaan staat, maar we hadden een goede trainingsweek achter de rug en als je ziet hoe die gasten vandaag gevochten hebben voor het resultaat, geknokt als één team, dan kan ik dat alleen maar omschrijven als ‘klasse’!
    Het spel was inderdaad niet om aan te zien. Maar ja: tegen Eemdijk laten we goed veldspel zien en verlies je met 0-1, nu is het voetbal wat minder maar trek je ‘m wel over de streep en dat is gewoon lekker!”
    Toen je Quincy moest wisselen had ik eigenlijk Hidde van der Veldt verwacht…
    “Hidde zat vandaag niet op de bank. Dan heb ik de keuze uit Bob Brilleman of Desmond Mensen. Desmond is van die twee fysiek het sterkste en ook wat sneller dan de meer voetballende Brilleman. We stonden op dat moment wat onder druk en moesten dus vaker de lange bal hanteren. Het was dus de bedoeling dat we daar de bal zouden vasthouden en dat Murat Önal er dan onder zou komen, dat was de gedachte erachter.
    Nee, we hebben er niet bewust voor gekozen om tot het einde toe te blijven voetballen. Dat ligt gewoon niet het team, onze aard en spelstijl. Dan halen we onszelf uit ons spel. We hielden de zaak gewoon goed dicht met Buitenhuis en Troost die daar centraal achterin meer dan uitstekend hebben gespeeld. Nu maken we de kansen wél en pakken we dus gewoon deze drie punten!”

    Danny Benning
    Voor mij het toonbeeld van onverzettelijkheid. Maar ik had ze alle dertien wel voor de microfoon kunnen vragen, want het was een collectieve overwinning. Met zijn tackles en geconcentreerde verdedigen stond Danny Benning voor mijn gevoel model voor het Huizen dat we vandaag aan het werk hebben gezien.
    “Het was inderdaad een overwinning van het collectief, keihard geknokt en ik hoorde dat het vorige week ook al goed was om naar te kijken (Danny was vorige week ziek. Red.) en toen was het net niet gelukt, dus we gingen eigenlijk best wel positief naar deze wedstrijd toe. De wil om te winnen is er natuurlijk bij iedereen. We hebben een hele dunne groep met al de blessures en dan zie je toch dat we ook als groep hechter naar elkaar toe groeien en dat we het gewoon met elkaar willen doen. Ook na het gebeuren met onze trainer Erik Assink, het heeft wel een vechtmachine van deze groep gemaakt, iedereen wil voor elkaar knokken. Ik denk dat je dat ook terugziet en gelukkig hebben we nu dan ook gescoord. Daardoor voetbal je toch lekkerder, met wat meer vertrouwen,. Dat het voetbal niet om over naar huis te schrijven was, dat maakt me nu even niet uit, die drie punten zijn binnen en dat is voorlopig even het voornaamste. We zakten bewust een beetje in waardoor we beter gebruik konden maken van onze snelheid voorin en dat kwam er zeker de eerste helft goed uit. Hij (Malolepszy. Red.) had af en toe wel wat pech maar geeft dan toch een prima assist waaruit de 0-1 voortkwam. Dan ga je toch lekkerder voetballen. Als je ‘m niet maakt en het lang 0-0 blijft, dan loop je toch weer de kans dat je ’m tegen krijgt en dat de koppies weer gaan hangen.
    Dat tijdrekken en blessures simuleren dat zit er bij de meeste jongens gewoon niet in. Vandaar dat we gewoon lekker ons eigenspel bleven spelen en de overwinning in de slotfase hebben veiliggesteld…”

    Jordey Buitenhuis
    Zoals gesteld: ik had ze alle dertien wel kunnen interviewen. Het leek wel zo’n langspeelplaat van vroeger: Alle dertien goed…
    Toch neem ik Jordey even apart vanwege zijn nieuwe rol centraal achterin waar hij zich uitstekend thuis lijkt te voelen.
    “Ja, het bevalt me prima eigenlijk. Wouter is nu geblesseerd en dus viel de keuze nu op mij om centraal achterin te gaan spelen, samen met Renee Troost. Ik had ook met Wouter al centraal gespeeld. Tegen Eemdijk stond het al goed en vandaag dus weer. Alleen die laatste minuut van de eerste helft toen die nummer negen – Penterman - doorkwam , maar verder hebben we eigenlijk niks weggegeven. Het was een hele rare bal: de wind leek er wat onder te komen waardoor hij wegdraaide en die spits door kon. Verder hebben we ze eigenlijk niets weggegeven ondanks de druk die ze met name de tweede helft toch gezet hebben. Ze schoven die lange verdediger – die nummer vijf – door en toen moesten Aron, Renee en ik wel goed compact achterin blijven staan om het gevaar af te kunnen wenden.
    Het was vandaag vooral knokken voor een resultaat en dat ging wellicht ten koste van het ‘voetbal’. We gingen er met zijn allen voor, het hele team, we speelden als één man voor het elftal.
    Vorige week verlies je dan onterecht van Eemdijk, maar je hoeft voor geen enkele ploeg echt bang te zijn als je zo speelt. Het is überhaupt een rare competitie waarin iedereen van iedereen kan winnen. We moeten dan ook vooral gewoon ons eigen spel blijven spelen en als één team samenwerken, dan komen de kwaliteiten die we in de ploeg hebben het best tot hun recht.
    Via Thomas en Quincy weet je gewoon dat je er altijd via de zijkanten uit kunt komen, dus dan zoek je die oplossing liever dan het tijdrekken. Murat is ook sterk aan de bal en brengt veel rust. Ondanks dat we dan verloren hebben tegen Eemdijk hebben we toch veel vertrouwen uit die wedstrijd geput. Het vertrouwen dat we beter kunnen voetballen en dat we die lijn gewoon door moeten gaan trekken de komende wedstrijden. Ook met Michael Weggemans zijn de trainingen goed en wordt de lijn goed doorgetrokken. We hebben een prima trainingsweek achter de rug…”
    Na Rijssen de Victorie?
    “JA! Zeker weten!” glimt onze topper van oor tot oor…

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Vorige week onterecht verloren, deze week ondanks dat ons - in mijn ogen - twee strafschoppen werden onthouden toch een keurige 0-2 overwinning op een tegenstander die dan weliswaar niet in grootse vorm steekt, maar waar je toch ‘U’ tegen zegt. Gewoon wel de eerste periodekampioen, ook. Dus we moeten deze overwinning zeker niet bagatelliseren.
    Toegegeven: het spel was van beide partijen slecht, maar zoals Michael Weggemans ook herhaalde keren opmerkte: een tegenstander speelt ook zoals je dat zelf toelaat. En Huizen liet vandaag weinig tot niets toe: fel en vastberaden vochten de mannen voor iedere meter, iedere korrel gemalen autoband. Vorige week sprak ik mijn bewondering al uit voor de inzet en het karakter dat deze door de resultaten en blessures gekwelde ploeg toch maar weer iedere week aan de dag legt.
    In de kleedkamer vochten feestmuziek en juichkreten om de overhand. Het leek wel alsof er zojuist een titel behaald was, de opluchting droop onder de kleedkamerdeur door. Ook bij thuiskomst in die weer triest verduisterde kantine – waar men gelukkig schielijk de verlichting even opdraaide toen de bus arriveerde – vierden de mannen een klein feestje. Een feestje dat moet gaan leiden naar handhaving. Een weg die nog lang en moeilijk is en vol valkuilen en obstakels ligt. Maar geen obstakel te groot en geen valkuil te diep voor een ploeg die met zoveel passie en inzet de strijd aangaat. Dan hoef je van geen ploeg meer te verliezen!
    Natuurlijk is het pas Huizens tweede overwinning en voor de ranglijst maakt het qua positie nog niets uit. Natuurlijk hebben we het over de tweede zwaluw die bepaald nog geen zomer maakt. Maar de instelling en de vechtlust waren die van een ongebroken ploeg. En dat laatste vooral, geeft me toch weer hoop voor de toekomst.
    Volgende week een inhaalduel tegen AZSV. Ondanks de winning mood, hoop ik toch op een afgelasting. Niet alleen moeten we daar in Aalten op natuurgras spelen - dat met deze koude meer van een glijbaan zal hebben dan van een voetbalveld - maar ook begint anders de scheefgroei in het competitieverloop wat al te forse vormen aan te nemen. Dan kunnen aan het einde van de competitie alle concurrenten rustig uitrekenen hoeveel punten ze nog moeten pakken om het uitgespeelde Huizen onder zich te houden. Huizen loopt nu al twee wedstrijden voor op ‘concurrenten’ AZSV, CSV en NSC. Daartussen zitten dan nog onze buren die er inmiddels net als wij ook negentien wedstrijden op hebben zitten.
    Mocht het toch doorgaan, dan hoop ik dat u net als tegen Excelsior de tocht naar Aalten zult maken om onze dappere strijders vocaal bij te staan. Als er ooit één ploeg Huizers is geweest die dat door de inzet, mentaliteit en vastberadenheid heeft verdiend, dan is het deze ploeg wel!
    En als mijn vrouw me volgende week weer veel plezier wenst, dan zal ik minzaam lachend afscheid van haar nemen met de woorden: “O! Vast en zeker!”

    Scoreverloop:
    21. Quincy van Waveren 0-1
    90+3: Joey Papamelodias 0-2

    Opstelling Excelsior'31:
    Melvin Koetsier, Stijn Beverdam, Amanuel Isa (c), Tom Brummelhuis, Simon Baysoy, Jasper Veltkamp, Mirko Zwiers, Boy Boeloerditi (77. Stefan Maat), Michel Gerritsen Mulkes (61. Frank Gerritsen Mulkes), Hielke Penterman, Hakim Ezafzafi (61. Alvaro Vlijter).

    Opstelling Huizen:
    Wilco Mackaay, Danny Benning, Jordey Buitenhuis, Renee Troost (c), Randy Onuoha, Aron Klaassen, Joey Papamelodias, Lucas van Esterik (56. Kevin Smit), Thomas Malolepszy, Murat Önal, Quincy van Waveren (70. Desmond Mensen).