https://www.svhuizen.nl/heroisch-huizen-toch-kopje-onder-tegen-vogels-0-1/n3309c129
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Lang hield Huizen zaterdagmiddag stand, ook met tien man. Uiteindelijk waren de `rooien` in de streekderby toch te sterk door een late goal van Powel...
    heroisch-huizen-toch-kopje-onder-tegen-vogels-0-1

    Spanning
    Een vreemd gevoel van nerveuze spanning maakte zich al bij het ontwaken van mij meester. IJsselmeervogels! ‘De wedstrijd waarvoor je eigenlijk gepromoveerd bent,’ merkte Henk van de Pol vorige week al op.
    De uitwedstrijd werden we schromelijk overklast en hadden we helemaal niets in die bekende melk te brokkelen. Is het de 5-1 van vorige week die mijn oordeelkundigheid parten speelt, of is het een dieper en onverklaarbaar voorgevoel, maar gebaseerd op helemaal niets, voel ik dus gewoon dat we vandaag met 3-2 van ‘De Rooien’ zullen gaan winnen! Ik schrijf dit ‘fluisterend’, want ik ben de eerste om toe te geven dat men door die voorspelling ernstig aan mijn geestelijke gezondheid mag gaan twijfelen en alleen hele vertrouwde bekenden durf ik voor aanvang deelgenoot van dat voorgevoel te maken.
    Druilerig, motterig weer. Dat maakt het kunstgras wel snel en dat lijkt me vooral in het voordeel van de Spakenburgers die ik voetballend hoe dan ook toch duidelijk meer kwaliteiten toedicht dan onze eigen equipe die het vooral van inzet, werklust en onverzettelijkheid moet hebben. En daar zal dan ook nog een fikse lepel ‘gelukssaus’ overheen moeten gaan wil het tot de door mij gedroomde uitslag komen.
    Hoop doet leven en voor Huizen heeft Henk van de Pol deze week gekozen voor Jorik van Ruiswijk in de basis die vanwege zijn loopvermogen vooral tot taak heeft de opkomende back Shanon Carmelia het leven zuur te maken.
    Daarmee nemen Aron Klaassen, Hidde van der Veldt, Arnoud van Toor, Desmond Mensen en de weer fitte Iry Etwi plaats op de reservebank naast onze onvolprezen stand-in op de doellijn Wilco Mackaay. Het lijkt er dus op voorhand niet op dat Van de Pol die spreekwoordelijke ‘bus’ voor het eigen doel zal gaan parkeren. Dapper, maar of het verstandig is? De tijd zal het leren!
    Bij het toegangshek wordt er echter al gevraagd naar mijn voorspelling voor de wedstrijd en ik moet dus mijn drieste voorspelling dan al prijsgeven aan de openbaarheid. Nog net geen hoongelach, maar ik denk dat een aantal stewards mijn schrijfsels vanaf vandaag met meer dan een korrel zout zullen nemen.
    Bij de Vogels zie ik dat ook Berry Powel in de basis staat. Verder uiteraard die Carmelia, en ook zie ik die andere gevaarlijke spits Sherwin Grot op het wedstrijdformulier staan. Het vertrouwen in mijn 3-2 zakt me nu toch wel wat in de schoenen.
    De Zuiderzee ‘derby’ trekt behoorlijk wat publiek. Ik kan me nauwelijks heugen dat ik het zó druk op de Wolfskamer heb gezien. Ik denk dat ik dan tot het bezoek van de Ajax-profs terug moet graven in mijn herinneringen. Ook ruime aandacht van de pers en dus besluit ik maar vroeg naar mijn vertrouwde commentaarplekkie te gaan. Ik schuif daar nu al aan bij een radiocommentator die voor de ‘rooien’ verslag doet. Toch wel een symbolisch gezicht als ik later door Gert Slokker een foto onder de neus gedrukt krijg van die rood-witte das samen met die groen-gele das gebroederlijk naast elkaar. Het is een zegening voor het voetbal dat hier het publiek nog gewoon naast- en doorelkaar op de tribune gezamenlijk een voetbalwedstrijd kan beleven.
    Wat ook heerlijk is, is dat er ook tijdens zo’n treffen ruimte is voor wat luchtigheid. Perschef Henk van der Groep van de Vogels gaat binnenkort trouwen en zijn vrienden hebben een vrijgezellenfeest voor hem bedacht waarbinnen als pupil van de week optreden een van die schijtlollige - maar goedbedoelde - vernederingen is die hij moet ondergaan. En dus gaan de pupillen van de week van Huizen met een bal richting doelman Schaap en gelijkertijd gaat Henk met de bal aan de voet de andere kant op richting Verkerk. Groot is de hilariteit als Van der Groep de bal náást de goal plaatst en ook onze eigen pupillen het doel niet in één keer weten te vinden. Ik hoop dat Van der Groep van zijn huwelijk meer bakt dan van zijn doelpoging. Veel geluk Henk!

    Vogels? Nou en?
    En waar ik nog speculeerde op een bus die Huizen maar voor de goal zou moeten parkeren, gaan onze mannen gewoon voetballend de strijd aan met deze gevreesde opponent. Al na drie minuten zien we een fraaie aanvalsopzet voor de goal van Schaap langs gaan. Er wordt massaal geappelleerd voor hands, maar zowel de jonge scheidsrechter Teuben als uw bejaarde verslaggever kunnen het waarheidsgehalte van dit appèl niet afdoende beoordelen om tot het besluit van een penalty te komen. En Huizen speelt dus gewoon fris van de lever, vrij en onverveerd tegen deze kampioenskandidaat en toont weinig tot niets van ontzag voor de gerenommeerde tegenstander. Met werklust, goede agressie en vastberadenheid treden de onzen de Vogels tegemoet om de toch wel wat vernederende nederlaag daar in Bunschoten-Spakenburg te doen vergeten.
    Natuurlijk heeft IJsselmeervogels een voetballend overwicht en als Wouter Vente na zes minuten een harde inzet maar half raakt dreigt de bal door te schieten. We houden ons hart even vast en naast me wordt er al in vertwijfeling ‘O daar gaat ie al!’ gemompeld. Ineens is daar dan de toesnellende Joey Papamelodias die als reddende engel opduikt en de bal keurig op Verkerk terugkopt. Een minuut later weer dreiging als Soufyan Moro een snelle 1-2 opzet met Berry Powel, maar Moro heeft het vizier niet op scherp en produceert een afzwaaier die Verkerk niet kon verontrusten.
    Met een goed kwartier gespeeld op de klok lijkt IJsselmeervogels het vonnis dan toch te gaan voltrekken als Carmelia een afgemeten voorzet op Berry Powel loslaat. De spits haalt in één keer uit vanuit vrije positie en schiet… NAAST!
    Opluchting op de tribune en naast me onverholen afgrijzen over zoveel onzorgvuldigheid.

    Van zeilen en bijzetten
    En Huizen moet alles uit de kast halen om het hoofd boven water te houden. Hartverwarmend is de geweldige inzet en de enorme gedrevenheid waarmee dat gebeurt. Het balbezit zal zo’n 70/30 zijn in het voordeel van de Vogels, maar er ontspint zich hier op de Wolfskamer een uitermate vermakelijk en interessant voetbalgevecht waarbij die fictieve neutrale toeschouwer ondanks de 0-0 toch ruimschoots aan zijn trekken zou zijn gekomen.
    Want vlak Huizen ook in aanvallend opzicht toch niet helemaal uit. Natuurlijk moest men het hebben van spaarzame uitvallen, maar als in de vierentwintigste minuut Jorik van Ruiswijk een goede actie heeft aan de zijlijn en de bal scherp in laat draaien, dan duikt daar – letterlijk – ineens Zakaria el Biyar op die al vallend net niet helemaal lekker bij de bal kan en dus rakelings naast kopt.
    Een minuut later heeft diezelfde El Biyar weer een fraaie actie in huis – ‘Is die 21 altijd zo goed?’ vraagt mijn Vogels collega naast me verbaasd – en geeft de bal keurig voor. Guido de Graaf kopt de bal terug op Bilal Laoikili die dan helaas net iets teveel tijd nodig heeft om tot een doelpoging te komen en daarmee de Vogelsdefensie de gelegenheid geeft om zijn inzet te kraken.
    Weer een minuut later: de bal bevindt zich nu aan de andere kant van het veld en rolt daar bij een voorzet door drie(!) poortjes en belandt zo ineens voor de voeten van Soufyan Moro die hard uithaalt en het doel gelukkig wat te hoog zocht.

    Een naald met oogjes
    Moro is kort daarop weer gevaarlijk dicht bij de openingstreffer als hij onstuitbaar oprukt naar de achterlijn. Uit angst voor een strafschop durft de defensie nauwelijks in te grijpen en het lijkt daardoor of de aanvaller alle ruimte wordt geboden. Eenmaal op die achterlijn besluit hij niet tot een voorzet, maar gaat voor zijn eigen kansen. Zijn inzet is dan geen probleem voor de bij de eerste paal opgesteld staande Verkerk die de bal simpel opraapt.
    Marciano van Leijenhorst besluit dan maar eens van afstand te schieten. Voor het eerst zien we ook iets van hopeloosheid bij de Vogels binnensluipen. De bal verdwijnt dan ook kans- en hopeloos naast.
    Ook een combinatie tussen Carmelia, Berry Powel en Ali Akla wordt besloten met een bal die de thuisblijvers nog in Spakenburg voorbij hebben zien vliegen.
    ’n Speldenprikje aan de andere kant als Zakaria weer een goede voorzet geeft op De Graaf die de bal teruglegt op … niemand… Zonde, want het was een uitermate kansrijke aanval die een betere afsluiting had verdiend.
    Drie minuten voor de rust bezorgt Johan Verkerk de Huizer goegemeente een hartverzakking als hij de bal rollend mee wil geven aan Wouter Vente. Deze let echter niet goed op en de bal wordt eenvoudig door Powel opgepikt even buiten het strafschopgebied. Fel geattaqueerd door diezelfde Vente lijkt het gevaar te worden afgewend, maar na wat schermutselingen over en weer belandt de bal bij Sherwin Grot die wederom van dichtbij naast schiet. Weer een oogje in die naald waar Huizen doorheen kroop.
    En nadat de verder voortreffelijk fluitende Teuben wat makkelijk tot een gele kaart voor aanvoerder Laoikili besluit, lijken we met een brilstand te gaan rusten. Wat rest is nog een vrije schop voor de Vogels . De bal wordt ingezet en vlak bij de eerste paal laat Sherwin Grot de bal zijn hoofd schampen en stuurt de bal onhoudbaar van een meter of twee – of wellicht nog minder – richting die paal. De bal lijkt nog steeds onhoudbaar binnen te gaan als daar de vleesgeworden vastberadenheid in de persoon van Johan Verkerk als een schicht naar diezelfde hoek gaat en met een nagenoeg bovenmenselijke reactie de bal tot corner verwerkt.
    Arbiter Teuben wacht nog even met het eindsignaal en dus zien we in die dying seconds van de eerste helft nog hoe een afzwaaier van Van Leijenhorst de buitenkant van de tweede paal kust.

    Rust
    Opgelucht en ongeschonden, ongeknakt en zelfbewust halen we dus de rust met een zwaar bevochten 0-0 die ondanks een optisch overwicht van de Vogels toch wel terecht genoemd mag worden.
    Huizen moet alle zeilen bijzetten om de Vogels het hoofd te bieden, maar net als de Romeinen met dat kleine dorpje in Gallië hebben die dekselse Vogels nog danig veel moeite met die hardnekkig knokkende Huizers. Want het is hartverwarmend wat Huizen laat zien tegen deze kampioenskandidaat. ‘Wil er dan niemand kampioen worden?’ verzuchtte de man naast me, doelend op de ruststanden van hedenmiddag. Voorlopig is de vraag wie er kampioen gaat worden er een waar we ons als Huizen bepaald niet mee bezig hoeven te houden, maar dat IJsselmeervogels vanmiddag niet bepaald als een kampioen in spé voetbalde, dat moge duidelijk zijn.
    Mijn 3-2 voorspelling blijft vergezocht, maar nu in de rust toch ook weer niet zo heel onmogelijk tegen dít Vogels..
    De vraag is nu natuurlijk wel hoe beide ploegen uit de kleedkamer zullen komen. Ik neem aan dat het vooral Vogels-trainer Sandor van der Heide de meeste reden tot klagen en ontevredenheid zal hebben. De kleedkamer van onze gasten lijkt me vooralsnog ‘not the place to be’ en ik vermoed een stevige donderspeech voor de ‘rooien’.
    Wissels bij Huizen verwacht ik niet. Klaassen, Mensen, Van der Veldt en Mackaay dollen ontspannen wat met de pupillen van de week, waarbij vooral Mackaay een waar entertainer blijkt die het op kinderfeestjes en –partijtjes ongelofelijk goed zal doen met zijn kunstjes. Maar geen serieuze aanstalten te zien voor aanstaande wissels dus.

    Zelfde laken, zelfde pak…
    IJsselmeervogels komt inderdaad wat gedrevener de kleedkamer uit dan het erin ging, mar vooralsnog blijft het bij een schot van Sherwin Grot dat ruim over vliegt en een vrije die door Powel recht in de handen van Verkerk gewerkt wordt.
    Hanne Hagary probeert dan dwars door wat mensen heen te lopen in de hoop dat hij een vrije trap zal versieren. En dat wordt door arbiter Teuben gehonoreerd. De vrije schop wordt door Dennis Hollart rechtstreeks naast de goal van Verkerk gekruld.
    Kort daarop een mistrap in de laatste lijn en deze keer is het Wouter Vente die als reddende engel optreedt op de doorschietende bal. Typerend voor Huizen vanmiddag: altijd is er wel een volgende Huizer die een foutje corrigeert. En is die er een keer niet, dan is er altijd nog de onverslaanbare Verkerk als ‘stuitpost’…
    In een uiterste poging schopt Ali Akla de onverzettelijke Leroy Oehlers zo ongeveer in tweeën. Het kost hem terecht geel voor onbesuisd spel – hoewel ik hem gezien de situatie toch bepaald niet van gemene opzet zou durven betichten.
    Dan grijpt Van der Heide in en haalt de aangeslagen geraakte Grot naar de kant en brengt Christiaan van Hussen binnen de lijnen.
    Met bijna een uur gespeeld heeft Jorik van Ruiswijk – die een prima partij speelde – weer een goede actie en lijkt door te breken. Dan wordt er wéér geappelleerd voor hands als de doorbraak op het laatste moment dan toch gestuit wordt. Maar ook deze keer weigert Teuben op onze wanhoopskreten in te gaan en wederom moet ik bekennen dat ook ik niet kon constateren of hier wellicht de wens hier toch de vader van de daadwerkelijke constatering is geweest. Meteen daarop krijgt Powel weer een goede kans en wederom zet de bal koers richting veilige haven die Verkerk heet.
    Dan komt Huizen er weer uit en zien we hoe Zakaria el Biyar in een fel duel om de bal een lijf aan lijfgevecht uitvecht met een Vogel die ongeveer twee keer zo lang en drie keer zo zwaar is als onze dappere vleugelspits. De verbetenheid, de gedrevenheid en de onverzettelijkheid bezorgen me bijkans een brok in mijn keel, zeker als na vele meters hang- en sleurwerk onze kleine man toch als overwinnaar uit de bus komt!

    Zou het dan toch?...
    Naarmate de tijd verstrijkt wordt een onverwacht resultaat voor Huizen toch meer en meer een optie die zomaar bewaarheid zou kunnen gaan worden. Want niet alleen blijft Huizen fier overeind, het heeft ook nog in grote delen van deze tweede helft voetballend de overhand en die objectieve toeschouwer zou op verzoek wellicht zomaar de verkeerde ploeg als kampioenskandidaat hebben kunnen aanwijzen. Niet dat Huizen als een echte kampioenskandidaat voetbalde, maar dat gold voor beide ploegen vanmiddag. Huizen toonde echter meer gedrevenheid en passie om een puntje te pakken in de strijd tegen degradatie, dan dat IJsselmeervogels de indruk gaf graag kampioen te willen worden.
    Van Loen komt bij een goede voorzet van Jorik van Ruiswijk net een millimeter tekort om de bal lekker op de goal van Schaap te kunnen koppen en ziet zijn inzet dan ook net over vliegen.
    Twee minuten later neemt diezelfde Van Loen de bal op schitterende wijze aan en brengt hem al even schitterend onder controle. Hij legt de bal op heuphoogte weg op Jorik van Ruiswijk die vanuit de heup een schitterende volley loslaat die feilloos in de kruising lijkt te verdwijnen. Dan blijkt echter dat die Jaimy Schaap weinig voor Johan Verkerk onderdoet, en stijlvol ranselt de Vogelsgoalie de bal tot corner.
    Als die corner voor komt wil Van Loen de bal binnenkoppen en wordt onderuit getrokken. Teuben ziet er geen overtreding in en wellicht ging Van Loen wat al te nadrukkelijk tegen het gras, maar Teuben laat dus doorspelen. Gefrustreerd wil Van Loen verhaal halen en wat er dan gebeurt heb ik alleen van horen zeggen, maar na een kort opstootje trekt Teuben geel voor Van Leijenhorst en rood voor Van Loen. Hoe dan ook: dom, dom, dom!… Huizen moet de klus nu met tien man zien te klaren en erger nog: we zijn onze spits denk ik wel voor de rest van het seizoen kwijt door deze domme actie.

    Twee maten om mee te meten
    Als de gemoederen bedaard zijn gaat Leroy Oehlers er weer op zijn kenmerkende manier vandoor. Zijn voorzet bereikt Guido de Graaf die zijn inzet geblokt ziet door een Vogels-verdediger.
    Van der Heide is nog steeds niet tevreden en ziet de bui van puntenverlies al hangen en wil dan ook meteen profiteren van de overtalsituatie: Hagary gaat naar de kant en Bryan Burgerhout komt voor hem binnen de lijnen.
    En dan is er gefloten en Ali Akla schiet de bal opzichtig weg na het fluitsignaal. Teuben fluit en zijn hand gaat al naar de borstzak. Maar Akla heeft al geel en dan begaat Teuben de onvergeeflijke zonde om te gaan marchanderen. Dit is gewoon een standaard gele kaart, ondanks het geflapper naar de oren van Akla dat hij het fluitsignaal niet gehoord zou hebben. Maar Teuben durft het niet aan en houdt het bij een reprimande. Vanaf dit moment had de wedstrijd met twintig spelers verder moeten gaan, sorry Ali Akla, maar eerlijk is eerlijk en dit was gewoon een schoolvoorbeeld van een gele kaart. Net zo goed als het een domme actie was van Van Loen, was dit gewoon een stommiteit die jou een tweede geel op had moeten leveren…
    Maar Teuben durft het dus niet aan en dat is jammer, voor Teuben, want het is zonder meer een arbitraal talent.

    Wissels
    Ook de in het begin van het seizoen nog onomstreden Oktay Özturk komt dan nog in het veld voor Soufyan Moro in een ultieme poging het tij nog voor de Vogels te keren, want het dreigende puntverlies komt met de minuut dichterbij.
    Van de Pol brengt Aron Klaassen voor Guido de Graaf. Een logische wissel aangezien Klaassen wat meer loopvermogen in zijn spel legt en juist met die tien man dat beetje extra loopwerk een vereiste is.
    Achterin maakt Bilal Laoikili een even imposante als noodzakelijke sliding om het gevaar te bezweren en uit een corner kopt Jeffrey Buitenhuis hard naast. Maar ondanks de ondertalsituatie weet Huizen bij vlagen te domineren.

    Powel
    De inzet en de werklust hebben samen met de ondertalsituatie dan toch wat veel kracht gekost en langzaam maar zeker beginnen er steeds meer gaatjes te vallen. In de slotfase wankelt Huizen als Akla alleen door mag en onbesuisd over schiet. En het doek valt als Berry Powel omsingeld door drie verdedigers van dichtbij toch kan draaien en de bal langs Verkerk kan schuiven: 0-1…
    De teleurstelling bij de Huizer aanhang hield zonder meer gelijke tred met de opluchting die er over de Spakenburgers loskwam. Alsof de titel al binnen was werd deze frommelgoal van Powel uitbundig juichend gevierd. Ik denk dat men aan Vogelszijde inmiddels ook de hoop op een driepunter al min of meer had opgegeven.
    Carmelia pakt nog geel voor tijdrekken, Benning moet zich aan zijn tegenstander vastgrijpen als hij een sprintduel dreigt te verliezen, Oehlers gaat nog een keer op karakter ten aanval gelijk Karel Doorman in de Javazee, maar het duel is beslecht met deze treffer van Berry Powel – die maar eens aantoont dat geld dus wél gelukkig maakt (merk ik enigszins zuur op…).
    En onder terecht applaus ondanks de nederlaag kunnen onze mannen met opgeheven hoofd de kleedkamer opzoeken om hun geestelijke wonden te likken.

    Henk van de Pol
    Met: “Ik denk dat ik ondanks het verlies toch met een trotse trainer sta te praten,” geef ik Henk een voorzetje.
    “Nou, ja, pfff… Trots, waarom trots? Natuurlijk: de jongens hebben gevochten als leeuwen verder, maar het stond goed en we deden het gewoon hartstikke goed, dus daar lag het ook absoluut niet aan, dus daar was ik helemaal tevreden over hoor. Maar we hebben gewoon twee zwakke momenten gehad vandaag!” werpt hij tegen. “De rode kaart en het moment dat Powel tussen drie man in staat plus een keeper, en dan nog weet te scoren. Naaaahh… dat kán gewoon niet…” verzucht hij. “We hadden ze gewoon in de tas! Ze hebben geen kans gehad! Die hele tweede helft niet! Ja, een keer toen we volle bak gingen spelen, maar verder geen kans gehad. De eerste helft hebben ze er wel wat gehad, maar die kansen kregen wij ook: Jorik van Ruiswijk die de bal goed in het kruis schiet, Zakaria die een keer over de bal heen maait, dat zijn allemaal momenten die je gewoon moet pakken, anders houdt het gewoon op. Dan hebben wij twee zwakke momenten en worden we gewoon geslacht, klaar…” vervolgt hij met enige berusting in zijn stem.
    Had je van tevoren gedacht dat we er zo dichtbij zouden zitten?
    “Nou, gedacht, gedacht… je hoopt natuurlijk dat als alles goed staat dat je zover kunt komen. Je kon vandaag echt wel zien dat we ten opzichte van de vorige ontmoeting de nodige progressie gemaakt hebben. Ook de eerste helft vond ik dat we bij fasen goed speelden. Als Zakaria die kopbal binnen knikt, die bal die ze voor Guido de Graaf wegslaan met de hand.”
    Ik was onder de indruk van de vechtlust en de vastberadenheid die we vandaag aan de dag legden. Natuurlijk zijn dit speciale wedstrijden waarvoor je je nauwelijks hoeft te motiveren, maar je moet er toch maar staan…
    “Nou, dat vind ik niet echt bijzonder. Dat zit gewoon in deze groep en dat zagen we ook bij vorige gelegenheden al wel,dus dit komt voor mij niet als een verrassing. Maar het is dus wel heel zuur dat je nog dat puntje weggeeft in de laatste minuten. Drie punten had er niet ingezeten want je hebt niet gescoord, dus is het gewoon een punt weggeven door niet goed te verdedigen. Natuurlijk ben ik teleurgesteld. Je kunt wel trots zijn, maar daar heb je niks aan met nul punten op zak. We kunnen alleen de goede punten meenemen naar volgende week als er weer een nieuwe wedstrijd wacht tegen weer een sterke tegenstander: Scheveningen… beginnen we gewoon weer met 0-0…”

    Zakaria
    Voor mij één van de uitblinkers van vandaag, al had ik ze alle dertien wel kunnen nemen, want er stapte niemand met minder dan een dikke voldoende van het veld.
    “Een zure nederlaag? Dat kan je wel zeggen, ja. Héél zuur! We draaiden goed mee, we haalden een goed niveau met zijn allen. Dan is het echt heel, heel zuur dat je in de laatste vijf minuten toch nog tegen krijgt. Iedereen heeft hard gewerkt en hard geknokt en dus is het echt zonde, echt zuur gewoon.
    Ja, ik speelde erg lekker vandaag. Als ik die kans in de tweede helft erin had geschoten, dan had het inderdaad echt wel mijn wedstrijd geweest. Nu heb ik vandaag vooral hard gewerkt en getracht mijn acties te maken en creatief te zijn, maar die heb dus helaas niet kunnen bekronen met een doelpunt.
    Ja, die actie op het middenveld dat ik dat duel won, dat was inderdaad puur op karakter. Maar we waren allemaal goed bezig wat dat betreft. Ik werk zelf ook aan mijn fysiek in de sportschool, anders kan ik het helemaal niet opbrengen tegen zulke grote gasten. Deze competitie is niet alleen qua voetbal een hoog niveau, maar zeker ook fysiek.”
    Ik zat naast een commentator van de Vogels op de tribune en die vroeg me of die ‘21’ altijd zo goed was…
    “Hahaha… Tja, je weet hoe ik erover denk om weg te gaan. Ik had graag gebleven. Aan de andere kant is Ajax natuurlijk wel weer een leuke uitdaging voor me. En ik sluit ook zeker niet uit dat ik in de nabije toekomst gewoon weer terug kom bij Huizen… Daar heb ik zeker zin in – en dat hebben we ook afgesproken, hè?” besluit hij met een knipoog.

    Danny Benning
    Nadat hij aanvankelijk zijn vertrek aankondigde, zijn er toch nog wat ‘constructieve gesprekken’ met hem gevoerd en heeft hij besloten alsnog bij te tekenen voor volgend jaar, daarmee de transferzorgen van Huizen aanzienlijk verlichtend.
    “Ja een hele zure nederlaag,” beaamt hij mijn voorzetje. “Ja, zuurder dan dit kan haast niet. We deden het fantastisch, drieëntachtig minuten lang of zo…”
    Ja, een minuut of vijf voor tijd viel die goal alsnog en ik kon me goed voorstellen dat jullie zo ongeveer door je hoeven gingen, want wat hébben jullie een arbeid geleverd, vandaag, wat een werklust, wat een strijd!
    “Ja, we hebben echt alles gegeven. Veel publiek, een mooie pot waar Huizen nogal lang op heeft moeten wachten. Nee, aan de arbeid heeft het vandaag niet gelegen. En kansen hebben we zelfs ook nog gehad. Ik had toevallig gisteren de Jupilerleague gezien, VVV tegen Dordrecht en die verliezen gewoon met 5-2, dus ik dacht nog: ‘zie je wel: het kan gewoon!’ Tja, in voetbal kan alles, natuurlijk. Thuis is het natuurlijk lekkerder voetballen tegen zo’n ploeg dan uit en heb je toch wat meer eigen publiek erachter en het moest nu gewoon gaan gebeuren. Maar ja, zuur dus…”
    Ik zag bij vlagen het verschil tussen kampioens- en degradatiekandidaat niet echt terug op het veld…
    “Nee, dat heeft waarschijnlijk toch iets met onderschatting te maken. Die werklust en die inzet is toch een beetje ons kenmerk en je ziet dus dat je daar best wel veel mee kunt bereiken. Ik ben hier nog nooit na een nederlaag van het veld gestapt dat het publiek hier bij de uitgang stond te klappen!”
    Toch op je schreden teruggekeerd qua toekomstplannen… Wat is er gebeurd?
    “We zijn in de vervolg gesprekken toch wat meer naar elkaar toegekomen, van twee kanten wat water bij de wijn gedaan. Ik wilde graag blijven en na die gesprekken zagen we toch mogelijkheden om met elkaar door te gaan en toen waren we er vlug uit.”

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Ik schrijf met een groen-gele bril op. Dat blijkt al uit mijn voorspelling voorafgaand aan de wedstrijd – al had die uitslag er wellicht nog ingezeten ook als van weerskanten het vizier wat meer op scherp had gestaan – en dan uiteraard met name bij Huizen.
    En het blijkt ook maar weer eens als ik ook even het verslag op de site van IJsselmeervogels doorneem. Daar rept men van een oppermachtig IJsselmeervogels dat met name de tweede helft de bovenliggende partij was. Aangezien ik ook daar een lichtelijk gekleurde bril vermoed, zal de waarheid ergens in het midden liggen. Het midden (0-0) dat ook een terechte uitslag had geweest voor deze titanenstrijd.
    Natuurlijk had IJsselmeervogels meer balbezit, natuurlijk was IJsselmeervogels wat gevaarlijker. Maar ik zag toch ook echt hoe Huizen de rooien bij tijd en wijle – en zeker in de tweede helft- behoorlijk het vuur aan de schenen legde. Zelfs met tien man hadden de Vogels het af toe knap lastig tegen de dreumes uit Huizen.
    Het applaus na afloop voor de dappere Davidjes die dit heroïsche gevecht zo nipt van deze Goliath hadden verloren was dan ook volkomen terecht.
    Toch zie ik deze wedstrijd als een morele overwinning voor onze mannen. Geen moment was IJsselmeervogels zo superieur dat we van een terechte kampioenskandidaat konden spreken en dat was voor de volle 100% de verdienste van het verbeten knokkende Huizen dat de Vogels van de eerste tot de laatste minuut fel op huid zat.
    Ik ben het met Henk van de Pol eens dat we iedere week weer zien dat dit elftal progressie maakt. Van enige lamlendigheid vanwege stand of transferperikelen is geen sprake. En dat is alleen al een levensgroot compliment aan deze groep waard.
    De andere uitslagen waren niet ongunstig voor ons: van de naaste concurrentie liep alleen SteDoCo een puntje uit. Volgende week wacht ons met het sterke Scheveningen weer een zware dobber. Maar met de huidige vechtlust, inzet en vastberadenheid, hoeven we voor geen tegenstander te vrezen. De steun van een trouw publiek helpt uiteraard aanzienlijk en ik roep dan ook iedereen op de reis naar Scheveningen te maken om onze mannen in hun heroïsche strijd tegen degradatie te steunen.
    Het was weer meer dan fijn langs de lijn!

     

     

     

     

     

     

    Scoreverloop:
    86. Berry Powel 0-1

    Kaarten:
     Bilal Laoikili, Danny Benning (Huizen). Ali Akla, Marciano van Leijenhorst, Shanon Carmelia (IJsselmeervogels).
    Denny van Loen (Huizen). 

    Opstelling Huizen:
    Johan Verkerk, Danny Benning, Wouter Vente, Joey Papamelodias, Leroy Oehlers, Sam Doeve, Bilal Laoikili (c), Jorik van Ruiswijk (90. Iry Etwi), Denny van Loen, Guido de Graaf (79. Aron Klaassen), Zakaria el Biyar.

    Opstelling IJsselmeervogels:
    Jaimy Schaap, Shanon Carmelia, Jeffrey Buitenhuis, Achraf Nejmi (c), Soufyan Moro (76. Oktay Özturk), Berry Powel, Ali Akla, Hanne Hagary (68. Bryan Burgerhout), Marciano van Leijenhorst, Sherwin Grot (55. Christiaan van Hussen), Dennis Hollart.

    Foto's: Henk Heijnen Fotografie