https://www.svhuizen.nl/heen-en-weer-naar-aalten/n3640c139
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Heen en weer naar Aalten
    19 nov 2017
    Ron Tuijnman
    Anderhalf uur heen en even zo lang weer terug voor wat uiteindelijk slechts tien minuten voetbal zou opleveren... Een verslagje...
    heen-en-weer-naar-aalten

    Aalten
    Aalten, een dorp waar het stalletje met pompoenen gewoon onbemand op klanten staat te wachten die hun betalingen vrijwillig in het busje deponeren. En dat busje staat er dan aan het eind van de dag ook gewoon nog.
    Na Opheusden nu dan dus weer naar Aalten. Weer zo’n ‘gat’ waar de modale Nederlander zonder Atlas of TomTom never nooit terecht zal komen. Even ter vergelijking: Aalten 12.781 inwoners (give or take a few) en Opheusden 6000 inwoners, samen dus nog niet de helft van het aantal Huizenaren (41.432) en toch in beide dorpjes een volwaardige hoofdklasser. Ik verwonder me er dan over wat er daar zo anders is dan in Huizen dat het dáár wel lukt en hier maar steeds niet. Datzelfde gevoel bekruipt me ook altijd als ik door dat legendarische Bunschoten-Spakenburg wandel en daar die twee kollossale stadions zie waar menig Jupilerleague-vereniging zich de vingers bij zou aflikken. Spakenburg overigens met 20.000 inwoners ook nog niet de helft van het aantal inwoners Huizen. Op de een of andere manier ‘leeft’ de club niet echt onder de Huizer gemeenschap en ook de sportieve rivaliteit met de ‘Zuid’ weet die betrokkenheid blijkbaar niet echt aan te wakkeren. Morgen (maandag 20 november) is er weer een ledenvergadering waarin de leden zich mogen uitspreken. Ik heb er een fiks aantal van meegemaakt en behoudens wat mensen met persoonlijke grieven en wensen heb ik zelden meegemaakt dat de zaken die aan de toog nog breed uitgemeten werden ook daadwerkelijk in die vergaderingen voor het voetlicht gebracht werden. Maar goed, wellicht dat ik u maandagavond dan ook in onze kantine tref.
    De bestuurskamer in Aalten zit wat obscuur verborgen onder de tribune. De koffie is goed, de dames van de bediening vriendelijk en de ontvangst is met de bijna spreekwoordelijke Achterhoekse (correctie met dank aan Arjan van Lochem...) hartelijkheid een warm bad na de lange busrit. Maar wellicht ben ik in deze niet geheel onbevooroordeeld aangezien ik met een Twents juweeltje ben getrouwd.
    De kleedkamers zitten direct naast de bestuurskamer en onder de dreunende bassen van het disco-meubel dat tegenwoordig tot de standaarduitrusting van de meeste elftallen behoort neem ik de opstellingen door. Het eerste dat opvalt in de aanwezigheid van Renee Troost en met een geblesseerde Wouter Vente lijkt me dat geen overbodige luxe. Van de meegereisde leiding verneem ik dat het nog even twijfelachtig is of Hidde van der Veldt kan starten die wat grieperig is. Verder de vertrouwde namen met dien verstande dat Rinaldo O’Niel de plek onder de lat inneemt van de eveneens geblesseerde Kevin Rijnvis.
    Opmerkelijk doelsaldo van onze gastheren: -1, want slechts 6 voor en 7 tegen! Doelpunten zijn een schaars goed in wedstrijden van de Aaltense Zaterdag Sport Vereniging. Ik vermoed op voorhand dan ook een 0-0 uitslag vanmiddag.
    Eenmaal buiten op de tribune valt op hoeveel bladval er op het veld ligt. Men had mij verzekerd dat er al met bladblazers gewerkt was en ik heb de terreinknechten driftig met de hark in de weer gezien, maar met de straffe bries is het onbegonnen werk en er waait zoveel blad alleen al van het dak van de tribune dat een van de aanwezigen opmerkte dat de bomen hier blijkbaar ook op het dak van de tribune groeiden. We kijken met enige regelmaat door een gordijn van neerdwarrelend blad en dat maakt het noeste werk van de terreinmensen futiel en nutteloos.
    De speaker leest de volledige lijst met namen op. Persoonlijk zie ik daar het nut niet zo van in, want de naam van de masseur zegt de mensen net zoveel als de naam van kantinebeheerder of de man achter het kaartjesloket, maar goed als de genoemden in kwestie er prijs op stellen, mijn zegen hebben ze - waardering is voor veel vrijwilligers toch al een spaarzaam goed…

    Goed begin, half werk…
    Nadat de pupil van de week drie pogingen nodig had om de bal achter Rinaldo O’Niel te werken en met één van zijn pogingen de lat deed sidderen, is het Huizen dat meteen fris van de lever de aanval zoekt. Het resulteert meteen via Van der Veldt – die dus toch fit genoeg was om aan de aftrap te verschijnen – in een corner. Deze lijkt te worden afgeslagen als Desmond Mensen de bal alsnog herovert en een venijnige voorzet geeft waar doelman Matthijs Ebbers al grabbelend de nodige moeite mee heeft. Weer zet Mensen voor – of was het een voorzet? Als je die vraag stelt dan weet je al dat het geen succes wordt en we zien de bal gevaarloos voor de goal van Ebbers naast vliegen.
    Dan laat ook de thuisclub zich gelden en doet dat voornamelijk via de behendige en bedrijvige Kars Vierwind. Geen naam die me vooraf belletjes had doen rinkelen, maar die toch ook met NEC, Graafschap, FC Oss, Lienden op zijn vierentwintigste al met een bloemrijk CV op zak loopt. Vierwind breekt door als we hem wat makkelijk uit de rug van de defensie laten weglopen. Joey Papamelodias weet echter met een sliding bij de eerste paal erger te voorkomen.
    Twee minuten later zien we hoe onze spits Murat Önal ook zijn verdedigende taken serieus neemt en in volle sprint een dreigend gat achterin dichtloopt. Wat kan ik toch van deze speler zitten genieten! Bescheiden knul, maar wel een gouwe! Ik hoop dat we als Huizen nog lang van deze heerlijke voetballer zullen mogen genieten!
    Dan gaat de bal ineens naar de andere kant en als de buitenspelval niet lekker dichtklapt staat Joost Rasing dan ineens oog in oog met Rinaldo O’Niel. Deze weet de venijnige schuiver van Rasing echter keurig met de voet onschadelijk te maken. Maar de eerste serieuze kans is dan toch voor de mannen van trainer Dennis van Toor.

    11:06
    Met een goede tien minuten op de klok gebeurt er dan iets waar we geen zicht op hebben vanwege de verhoogde tribune. De bal vliegt uit en we zien de scheidsrechter en wat spelers naar de zijlijn rennen. Mensen staan op en dan hebben we dus helemaal geen zicht meer op hetgeen er zich daar afspeelt. We vermoeden een opstootje, maar daarvoor zijn de gemoederen op de rest van het veld te bedaard. Een blessure dan? Iemand tegen de tribune aan gegleden of zo? De eerste berichten zijn verward, maar dan hoor ik van enkele ooggetuigen dat grensrechter J. B. C. Pieterse zich op de gevallen bladeren verstapt heeft in een poging de bal te ontwijken en daarbij zijn enkel heeft gebroken. De aanblik van de volkomen uit het lood liggende voet moet afschuwelijk geweest zijn en de arme man crepeerde dan ook van de pijn. Vervoeren zonder deskundige hulp lijkt dan ook heel terecht geen optie en we zullen moeten wachten op de ambulance die in een dorp als Aalten uiteraard niet om de hoek geparkeerd staat.
    Aanvankelijk wordt er nog omgeroepen dat er een vervanger is opgetrommeld en dat de wedstrijd hervat zal worden zodra Pieterse naar het ziekenhuis is afgevoerd. Maar dan realiseer ik me dat dit veld geen verlichting heeft en dat het uitspelen met de vroeg invallende duisternis en regenbuien op komst zonder oponthoud al kiele-kiele zou gaan worden en met inmiddels al een klein half uur vertraging gaat dat dus nooit meer lukken. Zelfs niet als we op de tribune allemaal onze schijnwerpertjes in de telefoon aanzetten…
    En dan neemt de scheidsrechter in goed overleg een wijs besluit en fluit gewoon af. 11:06 op de klok en dus nog een tachtig minuten te gaan - drie uur in de bus voor tien minuten voetbal…

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Een verstandig besluit dus. Je moet er toch niet aan denken dat je de wedstrijd op een kwartiertje na niet had kunnen uitspelen en je dan in februari voor een kwartiertje wéér die hele rit naar Aalten zult moeten maken. Nu is dat nog bijna een complete wedstrijd en ik heb zelfs het vermoeden dat de K.N.V.B. de wedstrijd in zijn geheel zal laten overspelen.
    Geen pretje, maar uiteraard zinken onze zorgen in het niet bij het lot van die onfortuinlijke vlaggenist die ik vanaf deze plek namens de s.v. Huizen een spoedig herstel toewens!
    Huizen begon weer opvallend fris aan deze wedstrijd en hoewel de eerste en beste kans voor AZSV was, had ik toch goede hoop op een ‘resultaat’. En dat dat nodig was dat blijkt dan ook wel weer uit de overige resultaten, want het was een hoogst merkwaardig weekend qua uitslagen. Het machtige Excelsior gaat met 3-0 stevig onderuit tegen het toch ook wat onderaan zwabberende CSV Apeldoorn, het aanvankelijk zo goed draaiende Berkum wordt met 0-4 van het eigen veld gepoetst door Eemdijk, Urk wint met 2-0 van HZVV en lijkt de weg omhoog al gevonden te hebben.
    ‘Niet gespeeld, toch verloren’… somber ik wat na als we in de eigen kantine aan het bier zitten en het wel en wee van onze dierbare club de revue laten passeren. En zo werd het dan toch nog laat...
    Uiteraard geen interviews deze keer en een verslag dat eindelijk weer eens binnen een paar minuten door te nemen valt. Zo heeft ieder nadeel ook zijn voordeel…
    Volgende week spelen we thuis tegen het op de vierde plaats staande Berkum. Een ploeg die met wat blessures kampt en wellicht mede daardoor de weg wat kwijt lijkt te zijn. Echter toch ook een ploeg die al drie rode kaarten verzamelde en zich daarmee een ploeg toont die van de mouwen opstropen weet. Een ploeg die Huizen waarschijnlijk ziet als de kompasnaald om de juiste koers weer te herpakken. Aan ons de taak om te laten zien dat we veel te laag staan en de Berkummers weer met lege handen de bus in te sturen. IJs en weder dienende ben ik er. U ook?