https://www.svhuizen.nl/en-ron-bekeek-het-5-tegen-5-toernooi-voor-de-e/n1969c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Door alle gerechtelijke spanningen zou je haast vergeten dat er nog veel meer gebeurde in onze bruisende club. Ron bekeek daarom het vijf-tegen-vijf toernooi voor de recreatief spelende E-jeugd...
    en-ron-bekeek-het-5-tegen-5-toernooi-voor-de-e

    Jelmer
    Het is woensdag 13 mei, de dag dat de rechter uitspraak deed inzake de puntenaftrek van ons eerste elftal. Dat hield de Huizer gemoederen dermate bezig dat men haast zou vergeten dat onze vereniging meer is dan alleen ons vlaggenschip. Op deze stralende middag verzamelen zich de recreatief voetballende E-junioren op het hoofdveld waar Jelmer Brasser in het kader van zijn examen voor de opleiding van de sportacademie in Amersfoort een recreatief vijf tegen vijf toernooi heeft georganiseerd.


    Jelmer Brasser...
    “Officieel heet het de opleiding tot bewegingsbegeleider. Als je klaar bent met deze opleiding zou je bijvoorbeeld trainer kunnen worden,“ weet Jelmer te vertellen. “Ik heb hier zelf ook veertien jaar gevoetbald, maar ik moest daar door diverse blessures mee stoppen. Ik wilde echter toch bij het voetbal betrokken blijven, ook omdat ik het leuk vind en denk dat ik er in de toekomst wat mee kan. Het organiseren van dit toernooi bracht wel wat communicatie met zich mee, planning ook, want het schoolvoetbal dreigde aanvankelijk nog wat roet in het eten te gooien. Dat is echter één van de kenmerken van dit werk: je krijgt van tevoren en tijdens het werk te maken met onverwachte aanpassingen. Het vijf-tegen-vijf-toernooi is een klein competitietje van vijf rondes in twee poules. Ieder wedstrijdje duurt tien minuten, kleine doeltjes zonder keeper en verder gewoon de normale regels voor het voetbal. Puur voor het plezier voetballen!”

    Warming-up
    “Toch geen warming-up, hè?” Klinkt met het onverholen tegenzin als de voetballertjes zich in een rij opstellen om instructies te krijgen. Het is een bonte mengeling aan shirts en outfits. Grinnikend denk ik aan die arme Daan Weggemans en zijn kleding-leaseplan: hier gaat hij nog een hele kluif aan krijgen!


    Een bonte verzameling...
    “Nee, geen moeilijke oefeningen en géén warming-up,” stelt Jelmer ze gerust. Dan worden ze in ploegjes verdeeld en zwermen ze uit over het hoofdveld waar Jelmer en zijn mannen de veldjes al uitgezet hebben.
    En dan gaat het los. Met verhitte koppen dwarrelen de jongens van goaltje naar goaltje, hesjes tegen de niet-hesjes. Opvallend is het niveauverschil dat ik hier zie: in lengte, maar ook qua niveau. Er zijn er bij die een heel aardig balletje kunnen trappen, maar er zijn er ook legio voor wie de voetbalcarrière op zijn gunstigst ooit een hoogtepunt zal krijgen in de beleving van de derde helft. Plezier is de hoofdzaak en dat hebben de mannetjes. Hoewel: op één van de veldjes  wordt een ploegje in de pan gehakt en één van de mannetjes roept met een van emoties trillende stem ‘dat ze toch echt een keeper nodig hebben’.  Zonder genade pompt de tegenstander opnieuw een bal in zijn goaltje. “JONGENS!!!’ snerpt het trillerig over het kunstgras.
    Het mag de pret echter toch niet drukken en onverdroten stormt hij weer naar voren in een nieuwe poging het onheil te keren.


    Spelmoment...

    Peter van den Driessche
    Ook praat ik even met Peter van den Driessche, coördinator en begeleider van Jelmer en zijn mannen. “Ik ben verantwoordelijk voor de onderbouw van de jeugdopleiding van Huizen. Komend seizoen ga ik ook de trainers en leiders verder opleiden. Het is de bedoeling dat we de E en de F jeugd recreatief – met plezier, maar ook met voetbalkennis, met het voetbal kennis te laten maken. In het verleden heb ik bij NVC in Naarden al eens de jeugdopleiding op poten gezet. Dat wil ik hier bij Huizen ook weer doen en we hebben samen met het jeugdbestuur de doelstelling geformuleerd dat we binnen drie a vier jaar de beste jeugdopleiding van het Gooi willen hebben. Deze jongens zitten op de ROC’s van Hilversum en Amersfoort en wij bieden hen de gelegenheid hier stageuren te maken voor hun opleiding waarbij ik dan als praktijkbegeleider fungeer om de jongens voor te bereiden op het vak van voetbaltrainer. Zoals heel veel ouders ben ik hier ooit terecht gekomen doordat mijn eigen zoontje ging voetballen en tja, dan rol je via het leiderschap en coach naar trainer. Ik heb jarenlang de tweede selectieteams getraind. Daar heb ik destijds ook de nodige diploma’s voor gehaald. Ik heb ook bij de buren het nodige verricht en ben toen uiteindelijk weer hier neergestreken – het cirkeltje is zogezegd weer rond…”

    'Fans'
    Om het veld ontwaar ik mondjesmaat wat publiek. Eén moeder zit lekker in het zonnetje op het terras naar de verrichtingen van de mannetjes te kijken. Ik meen in haar eerst mijn voormalige buurvrouw te herkennen, maar als ze de zonnebril afzet bemerk ik mijn vergissing. Helemaal van de leg  vergeet ik me netjes voor te stellen, waarvoor alsnog mijn excuses!
    Zoon Casper rent fanatiek over het veld en moeder Angelina vond het de moeite niet om op en neer naar huis te gaan - ze geniet nu dus zichtbaar van het meizonnetje.
    “Casper is eigenlijk keeper,” vertelt ze. “Daarom was hij aanvankelijk niet zo héél enthousiast om te gaan, maar als hij eenmaal op het veld is, dan doet hij fanatiek mee. Hij is al vanaf de wolfjes bij Huizen en speelde aanvankelijk in de selectie. Omdat er voor zijn positie wat veel kandidaten waren is hij afgevallen en in de E5 terecht gekomen. Daar hadden ze geen keeper en toen is hij dus gaan keepen. Hij krijgt nu ook keeperstraining en dat vindt hij heel leuk.
    Achter het grote doel steken drie olijke koppies boven het hek uit. Plagerig roepen ze wat opmerkingen naar de jongens op het veld. “Nee, wij doen niet mee, want wij moeten zometeen met de selectie meetrainen,” legt de bijdehandste van het stel uit.
    Even verderop zit een knulletje te kijken naar de verrichtingen van de spelertjes.


    Fans...
    “Wilde jij niet meedoen?” vraag ik hem.
    “Jawel, maar ik ben nog F-je, mijn broer Baset speelt mee, kijk daar loopt ie!” Ik volg zijn vinger, maar kan ternauwernood uitvogelen voor welke van de spelertjes zijn belangstelling geldt.
    “Is ie goed?” vraag ik hem om hem wat uit zijn tent te lokken.
    “Ja, maar IK ben beter!”klinkt het stellig. “Waarom schrijf je dat allemaal op?”
    “Ik maak een stukje voor op de website…”
    “En schrijf je dan allemaal op wat ik zeg? Komt dat er allemaal in dan?”
    “Misschien. Vanavond ga ik kijken wat ik allemaal opgeschreven heb en dan zie ik wel wat ik allemaal in dat stukje zet. Speelt je broer  je voor of achter?”
    “Hij speelt soms voor, maar soms ook achter. Maar ook op het middenveld. Ik speel overál! Schrijf je dat óók allemaal op?!”
    Ik knik maar wat. Als ik dan ook nog een foto van hem neem druipt het ongeloof van zijn gezicht.

    Schrijf je dat allemaal op?...  

    Als het toernooi wat later dan gepland is afgelopen (“We hadden in de email gezet dat het uit kon lopen, dus de ouders worden niet ongerust,” aldus Jelmer) roep ik het kleinste mannetje van het stel even bij me. Hij kijkt me verschrikt aan en denkt dat ie iets fout heeft gedaan en straf krijgt of zo. Ook als ik hem gerust stel dat ik hem alleen maar even wat wil vragen, kijkt hij me verschrikt aan. Seth heet hij. “Ja, ik zit al een tijdje op voetbal,“ klinkt het als hij een beetje over zijn eerste schrik heen is.
    “Het viel me op dat je een van de kleinste jongens op het veld was, vond je dat niet moeilijk?”
    “Nee, niet echt. De laatste wedstrijd verloren we met 9-3…”
    “Dat was dan wel even slikken, hè? Kon je er niet eentje inschoppen?” vraag ik.
    “’k Weet niet,” klinkt het dan wat onzeker. Inmiddels hebben er zich wat meer teamgenootjes om ons heen verzameld en plagerig joelen ze dat hij er best een paar meer had kunnen maken.  Seth laat zich echter niet uit het veld slaan en antwoordt dat hij het evengoed best heel leuk heeft gevonden – en daar ging het tenslotte om vandaag. Die Seth die komt er wel!


    Seth...

    Rick van de Broek
    Na Seth spreek ik ook even met één van de assistenten van Jelmer. “Ik doe dezelfde opleiding als Jelmer en zit ook in mijn eindexamenjaar. Ik doe alleen mijn eindexamenopdrachten volgend jaar. Ik heb me gespecialiseerd in ‘snow sports’ en ben daarom een tijd in Oostenrijk  geweest. Daardoor kwam het qua planning niet uit met mijn examen. Ik weet nog niet of ik dat hier of ergens anders ga doen, ik weet nog niet waar ik stage ga lopen.
    Het ging verder allemaal prima vandaag. Ik floot met Pascal om en om de wedstrijdjes. Maar er is geen onvertogen woord gevallen, dus helemaal top. ‘n Geslaagde middag!”


    Eind goed, al goed!...

    En dat is een mening waar ik me volmondig bij aan kan sluiten. Na wat puzzelen op de einduitslag werd de uiteindelijke rangschikking bekend. Geen bekers, geen prijzen, want zoals Jelmer nogmaals benadrukte: vandaag speelden we alleen voor het plezier!

    Ron Tuijnman
    Op- en aanmerkingen, correcties als altijd weer van harte welkom via RON apenstaartje RTPSOFTWARE punt NL!