https://www.svhuizen.nl/en-ron-bekeek-het-4x4-toernooi/n1676c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    ...en Ron bekeek het 4x4-toernooi
    28 dec 2014
    s.v. Huizen
    Vier tegen vier spelertjes met kleine doeltjes in de zaal. Het is voetbal zoals voetbal eigenlijk bedoeld is. Ron bekeek de vijfentwintigste editie van dit prachtige evenement...
    en-ron-bekeek-het-4x4-toernooi

    Decemberkoud
    Het is een koude, natte dag zo aan het eind van 2014. Koude natte sneeuwvlagen maken dat ik in gestrekte draf de gymzalen van de Holleblok binnenstorm.
    De gemeente Amsterdam heeft in een ver verleden gemeend de jeugd met cultuur in aanraking te moeten brengen door ze naar een uitvoering van de Gijsbrecht te slepen. Als je jou echt wilt dat geen van die kinderen ooit nog vrijwillig een theater van binnen gaat zien, dan moet je dus juist dát doen: voor de rest van hun leven een cultuurtrauma! En dat vind ik ook een beetje wanneer we jonge kinderen in dít weer in een tricotje een voetbalveld op sturen: je moet toch wel een hele fanatieke liefhebber zijn wil je daarna nog vol enthousiasme aan de volgend wedstrijd denken…
    Vandaar dat ik dit overdekte vier-tegen-vier toernooi zo’n geweldig initiatief vind: toch lekker voetballen, zonder dat je een dubbele longontsteking oploopt. Ook voor de ouders die niet het ‘Drop&Shop’- principe huldigen wanneer het om het voetbal van hun kinderen gaat is dit een zegen. Toch kozen veel mensen voor het droppen en shoppen, want het is opvallend rustig qua publiek als ik even voor enen binnenkom.

    Historie
    Het 4x4 toernooi kent inmiddels een 25-jarige historie. Ooit een initiatief van Jan Gooijer, Jan Klein en Hans Evers, nu de laatste vijftien afleveringen onder auspiciën van Harm Ouderkerk.
    Na een jaartje in de gymzaal van een school te hebben plaatsgevonden kwam Jan Klein op het idee om het in de Holleblokzalen te laten spelen. Als betrokkene bij de tafeltennisvereniging had hij de connecties om een en ander te regelen. Daarmee werd het toernooi opgeleukt met ‘kantinefaciliteiten’ hetgeen aanzienlijk bijdroeg toe de feestvreugde. Ook voor de vrijwilligers van de tafeltennisvereniging werd het gaandeweg een evenement waar men naar uitkeek.


    Peter (l.) en Jan (r.): 25 jaar patat!

    Legendarisch is het verhaal van ‘patatbakker’ Peter v.d. Broek. Nadat deze op de ijsbaan dermate ten val was gekomen dat er een ambulance aan te pas moest komen, werd V.d. Broek zo ongeveer met grof geweld afgevoerd, ‘want dit kón helemaal niet! Hij kon niet naar het ziekenhuis want hij moest de volgende dag patatbakken voor het 4x4-toernooi!’. Uiteindelijk heeft men hem toch aan boord van de ambulance gekregen en heeft hij met een hoofdmond en hersenschudding toch verstek moeten laten gaan, maar verder is het een hechte ploeg die jaarlijks dit evenement van de nodige lekkernijen voorziet. De ook bij de voetbalvereniging niet geheel onbekende Jan Visser vertelt dat het een ingespeelde ploeg is die voor de versnaperingen zorgt. “Het gaat altijd met hollen en stilstaan, zo heb je niemand aan de de toog, zo loopt het storm,” vertelt hij. “Vorige week moest ikzelf helaas verstek laten gaan, en dan hoor je achteraf dat er toch wel wat haperingen geweest zijn. Gelukkig is het allemaal wel goed gekomen, maar toch: het laat zien dat je weliswaar niet onmisbaar bent, maar dat het toch ook wel een taak is waar je een beetje op ingespeeld moet zijn.”

    Harm
    Als ik organisator Harm Ouderkerk tegen het lijf loop neem ik de gelegenheid meteen te baat om hem even apart te nemen voor een kort vraaggesprekje.
    “Ik heb het er toch best wel een beetje moeilijk mee,” verklaart hij als ik hem vraag hoe hij op de afgelopen vijftien jaar terugkijkt. “Het was immers voor mij als categorievertegenwoordiger altijd het hoogtepunt van het seizoen, en dat dan met name vanwege de sfeer tijdens die toernooien. Hoewel ik het met zeer veel plezier heb gedaan de afgelopen vijftien jaar, moet ik er helaas toch mee stoppen. Mijn baan vergt momenteel erg veel van me qua tijd, aandacht en energie. We zijn momenteel bezig met een reorganisatie en een fusie en dat vreet gewoon tijd. Daarnaast ben ik ook nog actief voor de kerk en wil ik ook voldoende aandacht aan mijn gezin kunnen geven, dan moet ik echt keuzes gaan maken. Dus na vijftien jaar draag ik nu het stokje aan iemand anders over. In juli heb ik ook mijn functie als jeugdbestuurder en categorievertegenwoordiger van de F-categorie teruggegeven. Die taak wordt overgenomen door Vincent Kik. Eerst doen we dit seizoen nog samen om hem lekker in te kunnen werken, maar met ingang van volgens seizoen zwaait hij de scepter over de F. Dit toernooi was altijd het werk van de E en F-vertegenwoordigers, maar daar hebben we nu een toernooicommissie voor. Ik blijf wel fluiten bij Huizen, dus ik ben echt niet ineens helemaal weg. Ik doe alleen niet het wedstrijdsecretariaat en het coördineren van de scheidsrechters meer. Toen de familie Lankreijer er mee stopte heb ik dat ook een tijdje samen met Cor van der Wal gedaan, maar daar hebben we nu in Peter Westland een gouden opvolger voor.
    Tja, wat zal ik gaan missen aan dit toernooi… Het feit dat het géén prestatietoernooi is. Veldteams die uit elkaar worden gehaald en hier in een heel andere samenstelling weer bijeengebracht worden. De sfeer dit dat met zich meebrengt, de ongedwongenheid zal ik denk ik het  meest missen.


    Harm Ouderkerk: bvevlogen organisator...
    Wat ik vooral jammer vind, is de toch wel afnemende belangstelling van de ouders. Vroeger zat het er rijen dik en was het stampensvol, maar nu zitten soms de banken in de zaal nog niet eens vol. Maar ja, ik denk dat dat ook een beetje een maatschappelijk probleem is, de tijdgeest zullen we maar zeggen. Ook op het veld merk je dat wel. Toen ik begon had je bij uitwedstrijden van de F-jes zo ongeveer een auto per spelertje, maar nu komt het geregeld voor dat we het echt moeten gaan regelen hoe we het hele team bij het sportpark van de tegenpartij krijgen. Ik denk dat daarbij ook meespeelt dat de kinderen ook veel moeten. Skiën én voetballen én tennissen… Het is soms ook wel wat veel om allemaal bij te moeten benen.
    En ik wil toch ook nog even opmerken dat wat ik óók vooral ga missen, dat dat zeker ook de tafeltennisvereniging is! Ze zijn vijfentwintig jaar gastheer geweest. Die samenwerking ga ik echt missen. Ik denk dat ik volgend jaar mijn gezicht toch nog wel even laat zien…”

    Ouders
    Gelukkig zijn er ook nog zat ouders die wel acte de présence geven. Aan de bar schiet ik een ‘stelletje’ aan dat gezamenlijk aan de patat is. Corinne Loenen is de moeder van Jurgen (F2) en Andre van Loon is de vader van Justin (F4). Geen ‘stelletje’ dus zoals ik aanvankelijk dacht. Maar wel met de kinderen in hetzelfde 4x4-team, maar dus ook weer niet in hetzelfde veld-team.
    “Nee, het was geen teleurstelling dat ze zesde zijn geworden,” verklaart Corinne lachend. “Die jongens blijven gewoon vrolijk en lachen.”
    “Het gaat hier om het spel en niet om de uitslag,” vult André aan. “We ervaren het allemaal als leuk en gezellig!”
    “ik vind het juist wel prettig als het niet zo héél druk is,” voegt Corinne er nog aan toe.


    Corinne en André
    “Voor mij is dit de eerste keer,” verklaart André. “Ik weet niet of het vroeger drukker is geweest. Ik vind het eigenlijk wel prima zo: lekker gemoedelijk. Het is toch prachtig dat die kinderen hier lekker voetballen en lol hebben terwijl het buiten sneeuwt. Ik merk wel wat verschil in sfeer tussen het velvoetbal en dit toernooi. Op het veld sta je om half negen langs het veld en na de wedstrijd weer naar huis. Hier ben je langer aanwezig en dat merk je ook in de sfeer, lekker een hapje en een drankje erbij.”
    “Omdat er verschillende niveaus bij elkaar worden gestopt is het voor de kinderen ook heel leerzaam,” merkt Corinne op. “Ik vind dat heel leuk en positief dat ze ook leren omgaan met die verschillen.”

    Scheidsrechters
    In de tweede zaal vang ik een piepjonge scheidsrechter. Vangen, want de bal heeft op deze jongeling nog een behoorlijke aantrekkingskracht. Als ik hem dan eindelijk even apart heb kan ik hem even wat vragen stellen. Het blijkt Stijn Honing te zijn met zijn dertien jaren (net jarig geweest en hij was even bang dat hij nog 12 zou zeggen...) één van de jongste arbiters die ik aan het werk heb gezien.


    Stijn...
    “Vandaag heb ik al een wedstrijd of acht gefloten, maar dat gaan er nog meer worden want vanmiddag fluit ik ook nog.  Ik heb aan die scheidsrechterscursus meegedaan. Dat was één dag waarin we telkens een stukje moesten fluiten en dan tips en aanwijzingen kregen van een echte scheidsrechter hoe we ons konden verbeteren.  Daarna ben ik de E en de F-jes gaan fluiten op het veld. Heel soms heb ik wel een lastige ouders die het niet eens zijn met een beslissing, maar zeker niet vaak. Ik vind het dan ook nog steeds erg leuk om te doen. Toen ze me vroegen voor dit toernooi heb ik daar dan ook met plezier ja op gezegd.” Aldus ons jonge scheidsrechterlijke talent dat het wedstrijdje zojuist met strakke hand en kordaat tot een goed einde had gebracht. We mogen ons als vereniging gelukkig prijzen met zo’n prima lichting jonge scheidsrechters!


    Scheidrechterscorps...

    Wedstrijdjes
    Twee dagen lang tientallen wedstrijdjes dat zou voor een verslag wat veel worden van het goede. En dus pik ik er op de tweede speeldag een paar uit om eens te volgen en een algemene indruk te geven.
    Het is een bonte mengelmoes van clubshirts dat zich hier verzameld heeft: Ajax, Barcelona, Brazilië, Huizen, Oranje, Milan, getooid met namen als Neymar, Robben, Ruben, Seb en Danny trekken aan mijn oog voorbij.
    Nadat de jonge scheidsrechters eerst in de pauze zelf wat aan het dollen zijn geweest met de bal is het dan tijd voor PEC Zwolle  tegen AZ. Het duurt even voor AZ ten tonele verschijnt en dan blijken ze ook nog een mannetje tekort te komen. De vervangers dienen zich gretig bij de wedstrijdleiding aan en een blonde krullenbol is de gelukkige. Haastig wordt het hesje aan geschoten en dan gaat het los. AZ komt uit een vrije trap op een 1-0 voorsprong maar na de 2-0 raak ik de stand snel kwijt als de doelpunten in rap tempo gemaakt worden. Gelukkig wordt de stand door een van de andere jonge scheidsrechters bijgehouden. Het is wel een kwestie van nauwkeurig turven, want het gaat rap.
    Ook hier pik je de talentjes er zo uit. Door de geringe veldbezetting komen alle spelertjes ruimschoots aan de bal en ‘verstoppen’ is er niet echt bij, al proberen enkelen de rol van doelman voor zich op te eisen, hetgeen door de arbitertjes kordaat wordt gecorrigeerd: géén doelman bij dit spelletje! Scoren mag daarbij alleen vanaf de helft van de tegenstander, dus alle tijd voor de verdedigende partij om de defensieve stellingen weer in te nemen. Toch is de snelle counter een krachtig wapen.
    Samenspelen gaat – althans in deze wedstrijd – lichtelijk op de gok en het zijn vooral de individuele acties die de doorslag geven.
    Een spelertje met een Ajax-shirtje valt me op. Het mannetje oogt met zijn kuifje en zijn brilletje als een klein boekenwurmpje, maar heeft fraaie bewegingen en een goed schot in huis. Bekeken voetballertje dat slim zijn momenten kiest. Tóch slim dus!
    Ook een wat mollig ventje doet zijn uiterste best om van waarde voor zijn team te zijn. Helaas heeft hij het geluk niet helemaal aan zijn zijde en als er op doel geschoten wordt mist hij het fanatisme om zich er voor te gooien: Goal!… Maar men maalt er niet om en onverdroten wordt de aanval weer gezocht.


    Spelmoment...
    Dan volgt AZ – Twente en dat wedstrijdje is dan meteen weer van een ander kaliber: het spelpeil is wat hoger en ook het samenspel en de inzet lijken een tandje bij te hebben gezet. ‘Nummer 10’  heeft een losse veter, maar ondanks herhaalde aansporingen van mams langs de kant weigert ‘10’ het ding vast te maken of naar de kant te komen. Het probleem lost zich als vanzelf op als de schoen bij een verdedigende actie uitvliegt en de veter alsnog wordt gestrikt. Veel helpt het echter niet, want de ballen verdwijnen als rijpe appelen in het kleine doeltje achter hem. Een hoogstandje op de achterlijn van de nummer 9 van de tegenpartij levert een van dertien goals op die de tegenpartij er zal maken in dit kort tijdsbestek van deze match. Een beweging overigens die bij Studio Sport tot in den treure herhaald zou worden en het is dan ook puur genieten van het onbevangen spel van de mannetjes.

    Hoogtepunt is voor mij echter de wedstrijd PEC Zwolle – Twente. Er wordt fanatiek maar sportief gespeeld en ik zie diverse van die weergaloze passeerbewegingen waar de mannetjes blijkbaar fanatiek op geoefend hebben, maar ik zie nu ook schoten die met ware doodverachting gepareerd worden en – hoewel de sliding verboden is – voorzetten die ruggelings binnengegleden dreigen te worden. Het spel gaat in een razend tempo op en neer en waar gehakt wordt vallen spaanders: heel even lijkt een van de acteurs een blessure te hebben opgelopen. De moeders op de bank kermen het verschrikt uit, maar het mannetje rent al weer fanatiek mee in de voorste lijn. De moeders hadden meer last van de ‘blessure’ dan het mannetje zelf.

    Perfect
    En zo eindigt voor mij een toernooi waarbij de Olympische gedachte (meedoen is belangrijker dan winnen) zo voortreffelijk gestalte werd gegeven. Voetbal in zijn zuiverste vorm en louter blije gezichten, bij ouders, bij de spelertjes, bij de scheidsrechters en vooral bij Harm Ouderkerk die hiermee de kroon op zijn vele werk zette.
    Geen uitslagen, rangen of standen in dit verlag van een toernooi dat immers alleen maar winnaars kent…

    Ron Tuijnman
    Op- en aanmerkingen, correcties zijn als altijd welkom via ron apenstaartje rtpsoftware.nl...