https://www.svhuizen.nl/en-ron-bekeek-de-finaledag-van-de-mcl/n903c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Met heuse tenues van grootheden als Real Madrid, Barcelona, Manchester United speelden onze jonge talenten de finales van dit mooie toernooi. Een reclame voor het voetbal en onze vereniging.
    en-ron-bekeek-de-finaledag-van-de-mcl

    Een van mijn principes is dat je op een vrije dag eigenlijk geen wekker wilt gebruiken. Ik versliep me dan ook bijna toen ik in alle vroegte - negen uur is voor mij op een vrije dag zo ongeveer midden in de nacht - naar de Wolfskamer moest voor het bekijken van de MECO Champions League Finale.
    Op het sportpark aangekomen zie ik hoe coördinatrice Wendy Jongerden pogingen doet om om van de kantine naar de kleedkamers naast de tribune te geraken, maar telkens is er weer een ander die al dan niet luidkeels haar aandacht opeist. Youri en Jake melden zich om te fluiten, Fion Helderman is naar haar op zoek en ik heb een vader met zoontje op sleeptouw die via Wendy verder geholpen moeten worden op weg naar deze bruisende finaledag. Het is bewonderenswaardig met hoeveel gevoel voor humor en geduld ze zich van haar taken kwijt. Een veel gehoorde klacht is dat het kader binnen onze vereniging aan het vergrijzen is. Een jonge blom als Wendy zo midden in het verenigingsleven is dan toch een hoopgevende verschijning. Maar Wendy staat er zeker niet alleen als vertegenwoordigster van een nieuwe generatie medewerkers: ook eerder genoemde Youri en Jake blazen als scheidsrechters dus letterlijk hun partijtjes mee en ik zie nog tal van leeftijdsgenoten van deze twee de nodige hand- en spandiensten verrichten. ’n Hoopvol gegeven!


    ...En Ron bekijkt 't maar...

    Gehuld in fraaie shirtjes en de knokige knietjes veelal gehuld in maillotjes, handjes in de mouwen of in handschoenen betreden de hoofdrolspelertjes dan het veld waar ze resoluut maar vriendelijk worden toegesproken door de drijvende kracht achter dit prille voetbalgebeuren Fion Helderman.
    “Zijn jullie er klaar voor?!” galmt hij over het hoofdveld dat inmiddels een doolhof van doeltjes, veldjes en pilonnetjes is geworden.
    “Jaaaaa!” klinkt het dan uit de tientallen ochtendschorre keeltjes en mennekes rennen naar hun respectievelijke plaatsen.
    Vandaag vinden de finalewedstrijden plaats. Eerst de wedstrijden om de 3e, 4e, 5e, 6e, 7e en 8e plek met daarna als main-event de finale om de eerste en de tweede plaats tussen Real Madrid en Inter Milaan.
    Normaliter spelen de teams drie ‘helften’ van twaalf minuten waarbij in iedere ‘rust’ de teller weer op 0-0 wordt gezet. Heel slim gedaan! Zo voorkom je dat kinderen met monsterscores worden afgedroogd en hun spelplezier de grond in geboord zien worden. Vandaag is er echter een uitzondering op die regel gemaakt en wordt er twee keer een kwartier gespeeld per wedstrijd. Dit om vast een beetje te wennen aan de overstap naar de F-categorie, aldus Fion helderman.
    Na het centrale fluitsignaal ontspinnen zich op de diverse veldjes heerlijke voetbalduels en ik maak letterlijk een rondje langs de velden. Opvallend is het verschil in talent bij de spelertjes en het gemak waarmee onvolkomenheden bij medespelers worden geaccepteerd – al zijn de ‘talentjes’ uiteraard wat dominanter aan de bal dan de spelertjes voor wie de doos met talent nog maar op een kiertje heeft gestaan en bij wie motoriek en fysiek nog volkomen onafhankelijk van elkaar functioneren.
    Bij Juventus – Barcelona worden de ‘Italianen’ vol enthousiasme gecoacht door een van de moeders. Ik vermoed de moeder van ‘Berend’, want in haar enthousiasme moest Berend wel érg veel werk verzetten. Met rood hoofd en hijgend als een postpaard sleurt Berend samen met zijn makkers dan ook het hele veldje over: van links naar rechts en van achteren naar voren en het geheel geeft een beetje de aanblik van een flipperkast. Het enthousiasme is er niet minder om!
    Een veldje verder zie ik hoe Athletico Madrid geen kind heeft aan Olympique Marseille en dan klinkt de snerpende fluit van Helderman voor het wisselen van helft. Achter het doel van Manchester United vraag ik aan het mannetje dat even uitblaast bij het doeltje wat de stand is: “3-1 Verloren, maar die andere twee gaan we winnen!” klinkt het positief en met ongebroken enthousiasme zet hij even later de aanval weer in.Niet iedereen kan een verlies zo eenvoudig verwerken en een doeltje verder hangt een spelertje met de armen over het doeltje en wordt vanaf de kant aangespoord: “Kom op! Niet zo chagrijnig doen! Spelen!” Nurks volhardt het mannetje in zijn halsstarrige houding, maar als de bal dan in de buurt komt stormt hij er toch ook weer vol enthousiasme op af en stort zich vol overgave in het strijdgewoel.
    “U bent vader van één van de talenten hier?“ vraag ik aan een van vrolijk lachende vaders achter de boarding.
    “Talent? Nou… talent…” mijmert hij bescheiden. “Die beoordeling laat ik liever aan anderen over… Hoe we hier zo bij terecht zijn gekomen? Nou, zijn oudere broertje voetbalt ook en dus was er maar één verenging die daarvoor in aanmerking komt in Huizen!”
    Ik vermoed in deze vader dan ook een telg uit een autochtoon-Huizer-geslacht….
    “Het is fantastisch leuk en perfect georganiseerd. De jongens gaan hier altijd met veel plezier naartoe. Nee, ik hoef ze nooit uit hun bed te sleuren om te gaan voetballen. ZIJ niet, nee…“ grinnikt hij veelbetekenend. “Er zijn desondanks toch altijd wel veel ouders op de been op de wedstrijddagen. Bij de trainingen wat minder, maar daar zijn toch ook altijd wel veel ouders bij aanwezig. Ze moeten op deze leeftijd ook nog gehaald en gebracht worden, hè…” - aldus vader Gerhard van der Poel.

    Nadat ik nog een knap staaltje voetbal mocht aanschouwen waarbij een doorgebroken spelertje van Manchester United fraai met de buitenkant(!) rechts de bal probeert in te schieten. De bal gaat echter rakelings naast, maar had beslist een beter lot verdiend!

    ...Wolfje: 'Ik kan nog niet zo heel hard lopen...'

    Ook de Wolven spelen vandaag op twee veldjes tegen de Europaleague-voetballertjes van Altius. Ook daar heeft het heel jeugdige voetbal zijn intrede gedaan en de vader ‘van die kleine smurf in het doel’ vertelt me dat ze bij Altius de spelertjes in twee leeftijdsgroepen hebben opgesplitst: de Europa League en de Champions League. Ook daar veel enthousiasme en met snotterende neuzen en rode koppen rennen de mannetjes over het veld als een kluwen speelse kittens. Af en toe rolt er eentje over het veld en heeft meer aandacht voor de kunstgrassprieten dan voor het hele spel dat zich om hem heen voltrekt. En da’s toch wel lastig als het spelertje in kwestie de keeper van je team is. Vader spoort hem dan ook aan bij de les te blijven, maar huppelend dartelt het mannetje verder in zijn stalen kooitje. Als er dan ineens een aanval aankomt rent hij onbevangen op de bal af en plukt hem zonder enige schroom van de voeten van de aanvaller om er vervolgens doodgemoedereerd mee zijn goal in te lopen. Gelukkig wordt er niet op dit soort trivialiteiten gelet en het spel gaat gewoon door alsof er niets gebeurd is.


    ...Keepertje....

    Als de wedstrijden van de overige finales afgelopen zijn, vormen de ouders een erehaag waar tussendoor de spelertjes van de finaleteams Inter Milaan en Real Madrid naar het veldje lopen. Wat moet dan een heerlijk en onvergetelijk moment zijn geweest voor die mannetjes!


    ....Erehaag...

    De ouders langs de kant putten zich uit in tactische bespiegelingen. Real Madrid lijkt op voorhand de favoriet en als de wedstrijd dan een aanvang neemt blijken de ‘Spanjaarden’ die verwachtingen waar te gaan maken.
    “Schwalbe!” roept een vader gekscherend als zijn zoontje gevloerd wordt. “Kijk maar: die staat straks weer lachend op!” En inderdaad, als de tranen gedroogd zijn gaat het ventje weer volop in de verdediging.
    “Sven kijk achter je?! Pak een mannetje!” klinkt het vanaf de kant en fanatiek maar sportief worden de spelertjes aangemoedigd door de wederzijdse supporters.
    Lang lijkt Milaan stand te kunnen houden tegen de druk van Madrid, maar dan beslecht Madrid met twee snelle goals dan toch het lot van Milaan in deze eerste helft en ondanks een fraaie tegentreffer is het dan toch de lekker op schot zijnde Imran Hammouti die met 3-1 het krachtsverschil weer wat vorm geeft.


    ...De finalisten staan klaar voor de wedstrijd...

    Het spel is leuk om te zien: er wordt gepasst, getackled en zowaar ook gecombineerd. Sven wordt even het slachtoffer van zo’n ferme blocktackle en heeft even verzorging nodig. Even later troeft Sven zijn tegenstander af en plakt met een fraaie treffer een pleister op zijn nog zo verse wonde.
    “Real heeft maar negen goals in 24 wedstrijden tegen,” weet een vader me te vertellen. “Dat komt omdat ze een aanstaand keepertje in de gelederen hebben die hier weliswaar niet mag keepen, maar zich wel goed van zijn verdedigende taken kwijt…”
    Een beetje plagerig vullen de andere ouders aan dat het hier wel zijn eigen zoontje betreft en dat hij dus niet helemaal onbevooroordeeld is.


    ...Spanning en sensatie...

    Het wordt uiteindelijk 5-1 voor Real Madrid deze eerste ‘helft’. De tweede helft zorgt voor een verrassing: Niet alleen neemt Inter Milaan brutaal de leiding, maar in een wedstrijd die qua wedstrijdbeeld sterk deed denken aan de Ajax - Barcelona - maar dan zonder rode kaart – houden ze het sterkere Madrid van zich af. Zeker ook blonde Tijmen die de verkeerde kant op lijkt te spelen, maar met een fraaie pirouette de bal keurig vrij speelt en zijn voorwaartsen aan het werk zet. Genieten! Het is ongemeen spannend en de bal belandt op de paal, wordt van de doellijn getrapt en fanatiek verdedigen de Milanesi de broze voorsprong. Madrid komt via een fraai schot en de onderkant van de lat nog op gelijke hoogte, maar als kort daarop Rayan Afkir uitbreekt en de bal fraai binnen schiet nemen de dappere Milanesi weer de leiding. Ze storten zich manmoedig voor de bal en dwingen het geluk af dat nodig is om de 2-1 overwinning uit het vuur te kunnen slepen.
    Een tevreden coach Laurens Rebel dus toch: “Jammer dat we de eerste helft niet echt scherp waren, maar de tweede helft hebben we goed verdedigd. Real was natuurlijk wel de favoriet, maar we zijn blij dat we het ze toch zo moeilijk hebben kunnen maken dat ze alleen op doelsaldo de beker hebben kunnen pakken!”
    Dan volgt er een huldiging in de bestuurskamer/BSO. Het is er stampvol, maar beregezellig. Met de spelertjes in een kring in het midden worden ze toegesproken door Fion Helderman die de nodige trofeeën uitdeelt. De markus Kooij trofee – genoemd naar de zoon van de MECO-hoofdsponsor – voor de speler met de meest positieve houding, gaat naar Mitch Bontan. “Die knul lacht altijd, of ie nou een bal in zijn gezicht krijgt of dat het tegenzit: hij blijft altijd even positief!” weet Fion te melden.

    ...Sint kijkt goedkeurend toe hoe de trofee in ontvangst wordt genomen...

    Aron Loenen blijkt de maker van het 2000e doelpunt in de najaarscompetitie. Het lijkt me een hele klus om dat bij te houden, maar ik geloof Fion op zijn woord. Zeker als hij een heel verhaal afsteekt hoe dat doelpunt tot stand kwam en welke kansen daar aan voorafgaand werden gemist.
    De meeste progressie zag het begeleidingsteam bij Joris Wiesenekker, de slimste voetballer was Liam Breuls en de titel het ‘aanstormendste’ talent viel Rayan Afkir ten deel.
    Een talent dat we zeker in de gaten moeten houden is Imran Hammouti die verkozen werd tot beste voetballer van deze competitie. En inderdaad: het was een van de spelertjes die mij vandaag waren opgevallen.
    Als ook Sinterklaas nog binnen is gehaald met zijn gevolg en de spelers en de teams nog even in het zonnetje heeft gezet, praat ik nog even na met Fion helderman en Wendy Jongerden, de drijvende krachten achter dit schitterende spektakel.
    “Dit is het derde jaar dat we dit zo organiseren. We willen zo de kinderen eerste een beetje leren voetballen alvorens ze bij de F-pupillen op een half veld gaan spelen.”
    “Het ziet er allemaal heel professioneel uit. Hoe is dit zo tot stand gekomen?”
    “Daarvoor heb ik zelf het initiatief genomen. Ik heb met de club gepraat en aangegeven hoe een en ander geregeld moest gaan worden. Vervolgnes heeft de club dat vervolgens allemaal ingevuld, sponsors gezocht en dit allemaal mogelijk gemaakt. Dat is echt fantastisch geregeld. Ik vind, dat iedere voetbalclub dit eigenlijk zo zou moeten hebben om de jonge kinderen enthousiast te maken voor het voetbal. Veel dank zijn we dan ook verschuldigd aan MECO – die zijn ook vanuit andere disciplines betrokken bij s.v. Huizen, ze zijn daar ook sponsor. Markus Kooij heeft hier ook in de Champions League gespeeld en zijn vader wil door middel van shirts hier verder ook een bijdrage aan leveren. Vandaar ook dat we een prijs naar zijn zoon hebben vernoemd. Het gaat er dan niet zozeer om de specifieke voetbalkwaliteiten, maar meer om de houding en hoe het kind zich op het veld manifesteert.”
    “Het zijn prachtige shirts. Ik kan me voorstellen dat dat een kostbaar bezit is. Hoe hebben jullie dat georganiseerd?”
    “We hebben voor ieder team een wasouder geregeld die de shirts wast. Nee, we zijn er nog nooit een kwijt geraakt. Als een wasouder stopt, dan zorgen we altijd dat we de spullen binnen de kortste keren weer in huis hebben, anders verdwijnt er ongewild toch het een en ander. Daarbij voorkom je ook dat er kleurverschil ontstaat en het spul een armoedige uitstraling krijgt. Maar tot op heden gaat het dus perfect zo.”

    ...Fion Helderman (witte trainingspak) reikt de prijzen uit, Wendy Jongerden (1e v. links) kijkt goedkeurend toe...
    “Wendy, jij bent dit jaar voor het eerst coördinatrice van dit gebeuren?”
    “Ja, ik coördineer zowel de MECO competitie als de Wolven. Ik heb inderdaad zelf geen kinderen. Ik ben ooit bij de vereniging begonnen via mijn vader die destijds jeugdvoorzitter was en mijn broertje dat hier voetbalde. Mijn vader heeft me toen gevraagd of ik toen de kabouters (zo heette dat toen) wilde gaan doen. Dat heb ik toen opgestart, waarna Brenda Schipper het van mij overnam en nu heb ik het dan weer overgenomen van Brenda.
    Ja, ik ben zeer tevreden over vandaag. Het was voor mijzelf erg chaotisch, ik moest twintig dingen tegelijk doen, maar daar hebben de kinderen denk ik niks van gemerkt. Het weer zat gelukkig ook mee en we hebben leuke wedstrijden gezien en iedereen was blij. Als iedereen gelukkig naar huis gaat, dan is mijn opzet geslaagd.
    De activiteitencommissie heeft me geholpen met het regelen van de intocht van Sinterklaas. Vooral Ingrid Joore en Herman Verseef zijn daar erg druk mee geweest. Verder heb ik voor vandaag veel hulp gehad aan Sylvia Schulte en een aantal andere ouders die de nodige zaken hebben geregeld. En uiteraard wil ik ook de trainers niet vergeten die deze onvergetelijke dag mede mogelijk hebben gemaakt.”
    En een onvergetelijke dag was het. Een feest om mee te maken en absoluut deze matineuze opoffering waard!

    ...En ook de vaders zijn blij met de trofeeën... 

    Ron Tuijnman
    ron 'apenstaartje' rtpsoftware.nl