https://www.svhuizen.nl/en-ron-bekeek-de-finaledag-meco-cl-2014/n1632c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Niet voor de eerste keer mocht ik aanwezig zijn bij de slotdag van een MECO CL seizoen en weer was het een feest om te zien...
    en-ron-bekeek-de-finaledag-meco-cl-2014

    Parkeerplek
    Normaliter is er wel het nodige vrij aan parkeerplekken zo op zo’n zaterdag dat het eerste niet thuis speelt, maar op deze vrieskoude laatste ochtend van november is er werkelijk geen plekje meer te vinden en ik moet ik mijn auto helemaal in de nabijgelegen woonwijk parkeren. Ik vermoed echter dat al deze bezoekers niet allemaal de MECO Champions League finale als bestemming hadden waar ik voor van huis ben gegaan, want het was druk, maar ook weer niet zó druk! Het wordt zo langzamerhand een vast onderdeel van mijn columns hier, maar het blijft een geweldig fenomeen deze kleine mannetjes zo lekker aan het voetbal in zijn puurste, zuiverste vorm aan het werk te zien.
    Voor aanvang holleJellen er al een paar knulletjes op de door bereidwillige vaders klaargezette veldjes en lijken zich niet echt te sparen voor de finalewedstrijden. Het doet me denken aan een uitspraak van wijlen mijn vader: ‘Op die leeftijd word je niet moe alleen warm of koud…’.
    “Nee, niet écht voor de finale,” vertelt Jelle me als ik hem met behulp van zijn moeder even in zijn spel onderbreek.”We spelen voor de derde en de vierde plek. Ik was vanochtend niet echt zenuwachtig,” beaamt hij. “Gewoon een wedstrijd als alle andere… We gaan wel winnen want we hebben een heel goed team…”
    Als ik hem een beetje plagerig vraag waarom hij dan geen eerste is geworden, verklaart hij heel eerlijk dat dat was omdat ze tegen ‘de allermoeilijkste’ moesten. “Juventus,” weet hij nog aan te vullen. “Die gaan denk ik ook wel winnen… Maar ik hoop dat die anderen gaan winnen, want daar speelt mijn vriendje Styn Doorn in…”

    Nervositeit
    Hoewel alle spelertjes die ik interview aangeven dat de zenuwen geen rol speelden, is het in de kleedkamers toch wel een nerveuze bedoening. Het is moeilijk van deze wriemelende kluitjes ‘Tubifex’ (een bakje wurmpjes waarmee mijn vader altijd zijn aquaria voerde) een scherpe foto te maken met mijn mobieltje.


    Wiebelbenen...

    Ieder kind beleeft zijn eigen voorbereiding: sommigen zitten nerveus aan elkaar te frunniken, anderen liggen lekker languit op de banken en laten alle drukte een beetje aan zich voorbijgaan.


    Hoezo spanning?

    Dan komt coördinator Fion Helderman binnen en op zijn commando spoeden de mennekes zich in lange rijen naar de uitgang van de kleedkamers. Daar wachten we even op het starten van die bekende Champions League hymne. Dat heeft even wat voeten in aarde, maar dan komen de teams keurig in het gelid de trappen af en onder luid applaus van het publiek het veld op. Ik heb opkomsten van ons eerste elftal meegemaakt die minder bijval kregen!


    Opkomst met Fion voorop!

    Nog even een speech van Fion die nogmaals benadrukte dat er vandaag alleen maar winnaars zullen zijn en nadat de jarigen van deze week zijn toegezongen wordt ook ‘rechterhand’ Sonja Wouda even door Fion in het zonnetje gezet. Ze is er zichtbaar verlegen mee, maar we kunnen als vereniging niet zuinig genoeg zijn op dit soort waardevolle vrijwilligers!

    Strijd!
    Dan nemen de wedstrijdjes een aanvang. Fanatiek wordt er gerend en gevlogen en nu ik deze finaledagen wat vaker heb meegemaakt, valt het me toch op dat het niveau stijgende is. Ik zie heuse combinaties, teamwork, slidings, passes, vrije trappen en fraaie goals. Hoewel ik zie hoe bepaalde teams duidelijk te sterk zijn voor hun opponenten, hoor ik echter nergens een onvertogen woord: het resultaat mag voor zowel de winnende als de verliezende partij de pret niet drukken.


    Strijd om de bal!

    De meeste kinderen die ik tussendoor even aanschiet weten niet eens hoeveel het uiteindelijk geworden is. Een enkele kleine fanaticus weet nog te vertellen hoeveel hij er ‘gemaakt’ heeft, maar het merendeel beleeft het voetballen gewoon als één groot feest en niemand wist me te vertellen hoeveelste ze uiteindelijk geworden waren. Vandaag was het spel nadrukkelijk belangrijker dan de knikkers…
    Kleine verdrietjes en pijntjes zijn er natuurlijk ook wel eens, maar meestal blijkt de beste medicijn te bestaan uit het nemen van een ‘vrije trap’.
    Ook het eerste fanatisme steekt de kop op. Na een scrimmage voor een van de doeltjes wordt de bal toch binnengefrommeld. Een van de spelertjes legt zijn teamgenootje uit dat hij de bal moet wegschieten als ie voor de goal komt.
    "Dat weet ik!" is het nuchtere antwoord.
    "Waarom DOE je het dan niet?!" klinkt het dan lichtelijk verwijtend... En dat allemaal op een heerlijk ontwapenend toontje. Ik kon een glimlach niet onderdukken...


    Schiet weg dan!

    Het spel wordt aandachtig gevolgd door vader, moeder en zusje van Joël Jibrail.
    “We hebben weinig van spanning bij Joël gemerkt de afgelopen week,” vertelt moeder.  “Wel had hij daarnet in de kleedkamer wel even een beetje ‘buikpijn’, dus dat zal wel een beetje van de spanning zijn geweest. Hij heeft dit seizoen voor het eerst meegedaan. Hij is erg enthousiast en wil altijd graag naar voetbal, hij vindt het erg leuk! We zijn inderdaad ook bij de buurvereniging wezen kijken, maar we vonden het hier allemaal net even professioneler aangepakt, hier werd meer ‘voetballes’ gegeven. Nogmaals hij vindt het erg leuk en hij gaat volgend seizoen dan ook lekker door zolang hij het leuk blijft vinden. Alle kinderen van zijn team zitten bij hem op school, dus het sociale gebeuren sloot er ook heel goed bij aan...”
    “We vinden hem ook motorisch goed vooruitgegaan sinds hij op voetbal zit,” vult vader aan. “Joël doet hier gewoon mee met de rest van de kinderen en dat is goed voor zijn ontwikkeling geweest. Maar een grote voetballer zal het waarschijnlijk nooit worden!” voegt hij er lachend aan toe.

    Fam. Jibrail
    Familie Jibrail

    Een paar meter verder staan er drie dames gezusterlijk naast elkaar. “Ik vermoed hier toch wel enige senioriteit,” begin ik voorzichtig tegen de zo op het oog minder jongste van het trio. “Ik ben de oma van Floris van Stemfoort,”verklaart ze lachend. “Nee! Nee! Ik ga zeker niet iedere week mee, het is dat het nu finaledag is en dat het lekker weer is!”
    “Een beetje een mooi-weer-oma, dus?” plaag ik even.
    “Voor dit wel… Ik vind voetbal best wel leuk, maar ik zal er niet gauw voor thuisblijven,” verklaart ze stellig.
    “Hij was niet nerveus, maar wel heel verwachtingsvol ,” weet moeder Clarissa van Stemfoort te vertellen als ik vraag hoe Floris de aanloop naar deze dag heeft beleefd. “Eindelijk is het dan zover! Op vrijdagochtend staat hij al te juichen dat hij ’s middags mag trainen en op zaterdagochtend dat hij weer wedstrijden mag spelen. Hij heeft dan ook geen keer overgeslagen, niets gemist! Hij heeft wel in de gaten dat dit een speciale dag is, de bekers zijn net al uitgebreid bekeken! Hij voetbalt heel graag en toen we hoorden van de champions league was er vanuit opa dus eigenlijk maar één keuze mogelijk: s.v. Huizen! Hahaha!
    We zijn inderdaad Huizers van geboorte en dan krijg je dit soort voorkeuren eigenlijk van thuis uit mee. We hebben dan ook eigenlijk alleen hier maar gekeken en toen ingeschreven. Zijn vriendjes speelden hier al en dat werkte natuurlijk ook mee bij het bepalen van de keuze. Toen we startten vond ik het al leuk, maar naarmate het seizoen vorderde werd het al maar leuker. Ze hebben nu ook beter naar de teamindeling gekeken, waardoor de sterkte wat meer gelijkwaardig was en dat was met name voor de wedstrijdjes wat leuker,” aldus het tevreden trio.


    Damestrio...

    Beleving
    Na de eerste rondes krijgen de kinderen limonade en ik neem de gelegenheid even te baat om ook enkele kinderen te vragen hoe ze het voetbalfeest vandaag beleefd hadden. Het eerste ventje dat ik spreek is Otis Noteboom.
    “Goed!” is het nuchtere antwoord als ik vraag hoe het is gegaan vandaag.
    “ Heb je ook nog doelpunten gemaakt of heb je ze alleen tegengehouden?”
    “Bijna had ik een doelpunt gemaakt!” verklaart hij stellig. Als ik een bewonderende kreet slaak, dan relativeert hij een en ander lichtelijk met “Maar we hadden er ook maar eentje, maar uiteindelijk heeft hij hem gemaakt…” Hij wijst naar een manneke dat een metertje naast ons staat te genieten van zijn limonade. “Ik denk dat we derde zijn geworden, maar ik weet het niet zeker… Het was best wel spannend!”
    En dan ontdek ik tussen alle jongetjes ook Renske Teeuwissen, een meisje dat je je zo met een Sissi-jurk aan zou kunnen voorstellen, maar die hier tussen alle voetballertjes aan een bekertje ranja loopt te lurken - het rood van Manchester United kleurt prachtig bij haar blonde lokken en de blosjes op haar wangetjes.


    Renske

    “Renske, Ik zie dat je een van de weinige meisjes hier bent. Ben je zo dol op voetballen dat je het gewoon tegen de jongens opneemt?”
    “Ja, ik vind voetbal heel leuk. Nee, ik vond het niet echt moeilijk om tegen die jongens te spelen, maar ik heb geen doelpunten kunnen maken vandaag, maar ik heb ze wel goed tegengehouden. Ik vond het wel spannend maar ik heb ook wel goed geslapen. Ik weet niet hoeveelste we zijn geworden, maar we hebben wel wat wedstrijden gewonnen dus we zijn geen laatste geworden. Ik wil doorgaan met voetballen en later ook een grote voetbalster worden!”

    Finale
    De finalewedstrijd gaat tussen Chelsea en het al eerder door Jelle genoemde Juventus. En zijn wens kwam uit: Chelsea was met 3-0 te sterk in deze enerverende wedstrijd. Of vriendje Styn nog gescoord heeft dat weet ik niet, want ik moest voor het einde van de wedstrijd het strijdtoneel al verlaten om op tijd in Breukelen aanwezig te kunnen zijn voor de wedstrijd van ons eerste elftal. Ik moest derhalve de prijsuitreiking ook aan me voorbij laten gaan, maar als iemand me even een leuke foto mailt van het kampioensteam, dan neem ik die zeker nog even bij dit verhaal op in de loop van de week.


    Campiones!
    Traditioneel worden er ook nog altijd wat spelertjes wat nadrukkelijker voor het voetlicht gehaald.
    Dit jaar werd Styn Doorn (het vriendje van Jelle!) gekozen tot Beste Voetballer 2008 van de najaarscompetitie 2014-2015.
    Beste Voetballer 2009 van de najaarscompetitie 2014-2015 werd  Casper Corver, het 2500ste doelpunt werd gemaakt door Sietse Gooijer en de titel van Het aankomend talent  viel te beurt aan Coert Doorn.
    En ons vriendje Otis Noteboom werd ondanks het ‘bijna’ scoren van een doelpunt toch uitgeroepen tot ‘Speler met meeste progressie geboren in 2007’ en die uit 2008 werd Danny de Ruiter.

    MECO
    En zo kwam er weer een einde aan een mini-competitie onder de noemer MECO champions league. Een schitterend voetbalfeest voor de beginnende voetballertjes, mogelijk gemaakt door de inzet van vele vrijwilligers, Fion Helderman en bovenal door de gulle sponsoring van bouwbedrijf MECO, dat we hiervoor uiteraard niet genoeg kunnen bedanken!

    MECO

    NB.: Bij de interviews met de kinderen bestond het antwoord veelal louter uit een bescheiden ‘ja’ of ‘nee’. Ik heb hun antwoorden dan ook in een aantal gevallen maar wat ‘aangedikt’ met mijn vraagstelling.

    Ron Tuijnman
    Op-  en aanmerkingen, aanvullingen, bijval zijn als altijd welkom via ron apenstaartje rtpsoftware.nl