https://www.svhuizen.nl/een-vreemd-einde-aan-een-vreemd-seizoen/n4566c168
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Ineens was het seizoen voorbij: de Coronacrisis maakte met nopg een volle periode te gaan een einde aan de competitie. Een terugblik...
    een-vreemd-einde-aan-een-vreemd-seizoen

    Een vreemd einde aan een vreemd seizoen
    En ineens hield het op. Zomaar, omdat gebeurde wat eigenlijk niemand aanvankelijk voor mogelijk had gehouden: heel Nederland werd ‘opgehokt’…
    Nadat we aanvankelijk nog hoopten dat het een weekje of twee, drie zou gaan duren, geraakten we eerst in de twijfel, toen groeide de bezorgdheid en tenslotte kregen we de zekerheid waar we als voetballiefhebbers al voor begonnen te vrezen: de hele competitie werd gestaakt. Bezien in het licht van de ernst van de situatie die dit noodzakelijk maakte de enig juiste beslissing uiteraard, maar desalniettemin toch een betreurenswaardige.
    Het is nu half april en het einde van ons ’intelligente isolement’ is bij lange na nog niet in zicht . Voorzichtig maakt onze minister-president toespelingen op het verlichten van de maatregelen, maar dat er niet meer gevoetbald gaat worden voor september lijkt wel vast te staan als die spreekwoordelijke paal die boven water staat.
    En dan nog: zal men dan nog steeds vast moeten houden aan die anderhalvemeter-maatschappij die er nu aan dreigt te komen? Een maatschappij waarin mensen angstvallig met een boog om elkaar heenlopen, angstvallig ieder lichamelijk contact mijdend? Hoe ziet de samenleving er in september, oktober uit? Wie zal het zeggen en daarmee is het óf en hoe van het amateurvoetbal dus nog geen zekerheidje. Maar goed: vooralsnog gaan we toch maar even uit van een zomer waarin het virus zal worden beteugeld en het ‘normale’ leven weer langzaam zijn oude vorm zal hervinden.

    Vreemd seizoen
    Rest ons dus slechts terug te kijken op en vreemd seizoen. Vreemd, omdat voor aanvang de verwachtingen van de groen-gele supporters sterk uiteenliepen: van vechten voor lijfsbehoud in de eerste klasse, tot lang meedoen voor promotie of zelfs die felbegeerde promotie zien te halen.
    De voorbereiding vergrootte die verschillen in de verwachtingen slechts: De Ron de Rijk memorial in Hilversum werd dan weliswaar gewonnen, maar om nou te stellen dat dat erg overtuigend gebeurde, nou nee… Maar goed: het eerste prijsje was al wel binnen en natuurlijk was dit nog maar allemaal ‘spielerei’ in een voorbereiding die maar pas bezig was. De ware contouren van het ‘nieuwe Huizen’ moesten uiteraard nog ‘n vastere vorm krijgen dan hetgeen we daar in Hilversum voorgeschoteld kregen.
    Het toernooi in de KNVB-beker eindigde waar het begon: Goes had aan twintig minuten voetbal genoeg om Huizen op haar plaats te zetten. Weliswaar kwam Huizen nog dichtbij, maar met de 2-3 bekerde Goes gewoon verder. Op zich niet vreemd, aangezien we hier te maken hadden met een derdedivisionist die gewoon al weken verder in de voorbereiding was. Begrijpelijk dus, maar je hoopte stilletjes toch op ‘meer’…

    Competitie-opening
    Met enig lood in de schoenen reisde ik dus af naar dat lastige Roda ’46 in Leusden. Ik heb in al mijn jaren als Huizer supporter zelden een dominanter Huizen in een competitiewedstrijd zien acteren. De kansen regen zich aaneen als veldbloemen in een hippieketting. Maar een score bleef uit en dus mocht Huizen zich ondanks een geweldige wedstrijd toch de grote verliezer van deze eerste ronde noemen.
    Zwaluwen was de daaropvolgende thuiswedstrijd. Vorig seizoen een eclatante overwinning in Hoorn en een teleurstellende nederlaag op de eigen Wolfskamer en op voorhand dus weer een lastige tegenstander. Huizen was weer dominant en ondanks dat de Huizer Achilleshiel – scoren – weer aan de oppervlakte krabbelde, toch een - zij het benauwde -  zege voor de mannen van Klein.
    De eerste derby van dit seizoen werd een fraaie 3-0 zege en de loftuitingen waren niet van de lucht. Een heerlijke voetbalmiddag, slechts ontsierd door een onverlaat die meende een rookbom in de bomvolle kantine te moeten ontsteken. Je moet toch wát om je frustraties tot uiting te brengen, want na een 3-0 oorwassing sta je natuurlijk wel lichtelijk voor joker met je groene en rode rookpotjes…
    AFC bleek in de stromende regen op een armetierig bijveldje in Amsterdam een stevige kluif. Toch trok ook nu Huizen weer aan het langste eind en pakte het zelfs de koppositie in de competitie. De ploeg blaakte van het zelfvertrouwen en heel voorzichtig gonsden de speculaties op promotiekansen weer onder de aanhang rond. Coach Klein weigerde daarin mee te gaan en bleef wijzen op de lange rit die er nog te gaan was, de vele hobbels die er nog genomen moesten worden. Verblind door het succes was hij echter een roepende in de Huizer woestijn.
    Zeker toen ook Monnickendam benauwd maar terecht aan de zegekar werd gebonden, gingen veel Huizer harten sneller kloppen en moesten veel criticasters schoorvoetend toegeven dat die al te pessimistische bespiegelingen vooraf wellicht toch niet helemaal terecht waren geweest.

    De ommekeer: brokken in Breukelen
    Nadat NITA voor de beker nog midweeks met speels gemak opzij was gezet, leek laagvlieger Breukelen ‘laaghangend fruit’. Maar helaas: die vlieger ging niet op en Huizen moest na een 1-2 voorsprong in de slotminuten toch tandenknarsend toestaan dat de Breukelenaren een punt wisten te stelen. Opnieuw moest een oppermachtig Huizen met één beteuterd puntje de bus in, opnieuw een onnodig puntverlies.
    Scherpenzeel is dan de volgende tegenstander. Een sterke ploeg, fysiek maar ook voetballend. Huizen weet er op eigen terrein geen antwoord op te vinden en de eerste competitienederlaag van het seizoen is met 0-1 een feit. Koppositie verspeeld, het zelfvertrouwen gedeukt…
    Steeds nadrukkelijker doet het gebrek aan scorend vermogen zich gelden. Spits Rob Knul sukkelt al weken met de gevolgen van een versleten knie en daarmee wordt de frontlinie wat al te licht – letterlijk en figuurlijk.
    Ook in en tegen Woudenberg weet Huizen zich niet van de klap te herstellen en opnieuw moet een ploeterend en zwoegend Huizen genoegen nemen met een bloedeloos gelijkspel tegen een ploeg in degradatienood. Ineens lijkt die promotie weer mijlenver weg.
    Voor de beker doet het dappere Vriendenschaar Huizen even schrikken met de openingstreffer, maar met een duidelijke 1-4 overwinning bekert Huizen toch weer verder. Ook de daaropvolgende competitie tegen Broek Op Langedijk wordt met speels gemak gewonnen: met de 5-0 lijkt het lek weer boven.
    Schijn bedriegt echter en tegen het onderaan staande De Bilt moet een inspiratieloos voetballend Huizen wederom genoegen nemen met een bloedeloze 0-0. Als dan ook WV-HEDW op de Wolfskamer een maatje te groot blijkt en zelfs ZOB met een simpele 1-3 de Huizers ontgoocheld achterlaat voor de winterstop, dan lijken we eerder naar beneden dan naar boven te moeten kijken op de ranglijst.

    Winterstop
    Na de winterstop waarin de mannen een kort trainingskamp in Marbella beleefden, is de eerste oefenwedstrijd tegen Waterwijk een koude douche. Na afloop van de 0-2 nederlaag verzekerden de mannen me met het hand op het hart dat dit niets te betekenen had: de reis zat ze nog in de benen en het zou allemaal goed gaan komen als het ‘er weer om ging’. Eerst zien, dan geloven, was echter mijn sceptische houding, gevoed door de slechte reeks waarmee we de winterstop hadden ingeleid.
    De mannen hielden echter woord: bij ARGON weet Huizen met een 1-2 overwinning de volle winst te pakken. Het lijkt daarmee dan weer wat in het zicht van de kopgroep te komen – de verschillen tussen de ploegen onderling zijn immers gering en een overwinning of een nederlaag veroorzaakt heftige bewegingen op de ranglijst.
    Tegen Roda zou Huizen dan revanche moeten nemen voor dat smadelijke puntverlies in de openingswedstrijd. Van enige dominantie was nu echter geen sprake en Huizen mocht zich gelukkig prijzen opnieuw een punt over te houden tegen een Roda dat zich nu bepaald niet liet overrompelen.
    Ook in Monnickendam laat een wat futloos voetballend Huizen zich weer de kaas van het brood eten: 1-1 en opnieuw laat Huizen twee dure punten liggen tegen een laagvlieger in de competitie.
    Woudenberg wordt in de wedstrijd daarop met 1-0 aan de zegekar gebonden. Het houdt niet over en de grote verliezer was dan ook het publiek dat bepaald niet verwend werd.
    Bekertegenstander Loosdrecht - dat we nog vanuit de Ron de Rijk Memorial in de voorbereiding kenden - bleek niet opgewassen tegen Huizen dat zich probeerde te revancheren voor de matige vertoningen van de afgelopen weken. De tweedeklasser werd met 3-1 netjes teruggewezen en Huizen bekert opnieuw verder.
    Tegen Zwaluwen in Hoorn leek het echter weer hopeloos fout te gaan lopen als de thuisploeg zomaar op een comfortabele 2-0 voorsprong mag komen. Met 2-4 herpakt Huizen zich echter keurig en het Huizer vlaggenschip wendt de steven weer richting kopgroep!
    Met de tweede derby van dit seizoen op het programma maakt Huizen zich dan op voor de eindsprint. De spirit is goed, maar het startschot voor die sprint zal dus nimmer gegeven worden…

    Vreemd
    Een vreemd verlopend seizoen dus. Persoonlijk denk ik dat we zonder meer kanshebbers voor promotie zouden zijn geweest, ware het niet dat we zoveel punten hebben laten liggen in wedstrijden waarin dat totaal niet nodig was, wedstrijden tegen staartploegen of tegen ploegen die we eigenlijk al op de rug hadden liggen. En dus werd het een seizoen waarbij we zowel de hoofd- als de tweede klasse min of meer in het vizier hebben gehad. Het voert natuurlijk te ver om te spreken van degradatiezorgen – daarvoor waren de verschillen wat te groot – maar dat je toch op een gegeven moment de ploegen onder je weer in de gaten moest gaan houden was toch wel een pijnlijke gewaarwording nadat je enkele wedstijden eerder nog lijstaanvoerder was geweest…
    Vreemd ook, omdat de verwachtingen zover uit elkaar lagen en wellicht nóg liggen. Met een nette vierde plek op twee-derde van de competitie doe je het niet verkeerd, zeker niet gelet op de mogelijkheden die Huizen momenteel heeft.
    De voorbereidingen voor het nieuwe seizoen gaan in volle heftigheid verder. Spelers komen en spelers gaan. De kern heeft aangegeven te blijven en dat doet me goed. Het was een prettige ploeg dit seizoen, ook qua samenwerking met mijn persoontje. Niet dat dat er veel toe doet, maar het was toch wel erg prettig dat de mannen altijd gaarne bereid waren hun woordje voor mijn microfoontje te komen doen. Wellicht doordát het seizoen niet uitgevoetbald kon worden konden we denk ik een aantal spelers in het groen-geel houden. Spelers die anders mogelijk andere uitdagingen zouden zijn aangegaan.

    Mutaties
    Een aantal spelers heeft desondanks toch gekozen voor een andere uitdaging. Natuurlijk was die keuze niet altijd even vrijwillig – ook de club heeft natuurlijk zo haar wensen, voorkeuren en een technisch beleid. Stilstand staat ook in een voetbalselectie gelijk aan achteruitgang: de andere clubs selecteren immers ook door.
    We nemen afscheid van Olivier Blaauw, een vertrek dat me toch wat aan het hart gaat. Olivier was één van de beloften van vorig seizoen en noopte me hem de bijnaam ‘Goudhaantje’ op te plakken. Trefzeker, snel, intelligent voetballend. Wat er nou helemaal mis is gegaan zal ik denk ik nooit weten, maar eigenlijk vanaf de voorbereiding leek er een ‘rem’ op het spel van onze rosse aanvaller te zitten. Zijn inzet was en bleef echter altijd 100%, daar zal niemand hem van kunnen betichten: klasse Ollie! Ik hoop dat je bij BFC weer helemaal dat veel scorende Goudhaantje wordt!
    Servanio Martina, de lange spits die de wedstrijden vaak vanaf de bank moest meemaken en zijn geluk nu elders gaat beproeven. Ook hem wens ik uiteraard het allerbeste. Ook aan hem was de onvrede die hij ongetwijfeld met zijn positie gehad moet hebben nimmer af te lezen. Dank voor je niet aflatende inzet en positieve houding!
    Ook jammer is het vertrek van Jasper van Vark. Hij bewees een volwaardig stand in te zijn voor Sergae Kogeldans: scherp, bikkelend en altijd voor de volle honderd er tegenaan. Deze lede ogen wensen hem uiteraard heel veel succes bij Loosdrecht!
    De lange doelman Thijs Laan gaat zijn geluk beproeven bij SDC Putten. Jammer: ’n zeer talentvolle doelman, maar wellicht dat hij in Putten meer kansen ziet op speelminuten in de hoofdmacht. Ik gun het hem van harte!
    Onze ‘tank’ op het middenveld Mike van ’t Land gaat ons helaas ook weer na één seizoen verlaten. De zondag kwam hem beter uit qua werkzaamheden, heb ik begrepen. Markante vent: zelden heb ik ruwe bolster en blanke pit zo sterk verenigd gezien in één persoon. Uiteraard wens ik hem ook het allerbeste bij SDO.
    Ook Rob Knul gaat ons na dit gekke seizoen weer verlaten. Zijn voetbalcarrière afsluiten samenspelend met zijn broer, was een verlokking die hij niet kon weerstaan. Rob miste helaas een flink aantal wedstrijden door blessures, maar de wedstrijden dié hij speelde deden ons even fantaseren hoe dit seizoen er uit had kúnnen zien als hij wél het hele seizoen fit was geweest. Ook hem had ik graag langer in een groen-geel shirt rond hebben zien rennen, maar uiteraard begrijp ik zijn keuze en wens hem het allerbeste - maar wel weer met diezelfde lede ogen…
    Aan Dani Schmitz heb ik even moeten wennen voor ik hem leerde waarderen. De rappe dribbelaar had even tijd nodig om zijn draai te vinden, maar tegen NITA liet hij met vier treffers zien hoe doeltreffend hij kan zijn. Na één jaar Huizen kiest Dani nu dan voor Roda ’46. Een pikant keuze aangezien we hem volgend seizoen wellicht in het rood van Roda aan zullen zien treden tegen onze mannen.
    En als we het dan toch over pikante keuzes hebben, een kleine Huizer aardschok werd veroorzaakt door het vertrek van Quincy van Waveren naar onze buren De Zuidvogels. Na een seizoen vol blessureleed leek Quincy op de weg terug. De Coronacrisis maakte echter een einde aan zijn comeback en daarmee kreeg hij niet de gelegenheid zijn fitheid weer te bewijzen. Twijfels over en weer deden hem besluiten te gaan voor die nieuwe uitdaging aan de andere kant van het hek. Als import Huizer voel ik die wederzijdse rivaliteit niet zo diep en ik gun als voetballiefhebber Quincy dan ook het allerbeste. Maar als Huizer supporter hoop ik natuurlijk wel dat hij volgend seizoen twee keer een totale off-day heeft - en dan kunt u wel raden tegen wie…
    Quincy: bedankt voor al het fraais dat je ons de afgelopen jaren hebt laten zien: die rushes, salto’s en zwabberende verwoestende pegels blijven in ons geheugen gegrift staan!
    Tegenover de vertrekkende spelers staan ook weer nieuwkomers. Uit de eigen gelederen schuiven Laurens Kooij, Jurgen van Wessel en Rik van Nuenen door naar de hoofdmacht. Laurens hebben we al een aantal malen kunnen bewonderen in onze hoofdmacht. Jong, talentvol en vol beloften en potentie. Goede zaak dunkt me! Alle drie uiteraard alle succes gewenst komend seizoen!
    Vanuit ‘den vreemde’ komen Lennart Dubbeldam en Theo Visser, twee aanvallend ingestelde spelers waarmee we dus een antwoord zoeken op het gebrek aan productie voorin. Ik ken beide spelers niet, dus ik kan ze alleen maar van harte welkom heten en de hoop uitspreken dat het voor zowel de spelers als de club gaat worden wat ze er van hopen!
    Elders op deze website kondigt de TC aan nog met een aantal spelers in onderhandeling te zijn. Ik ben heel benieuwd.
    Aangezien het er niet naar uitziet dat we elkaar nog in persoonlijk zullen treffen voor de vakantiemaanden - behoudens een even incidentele als vluchtige ontmoeting op de markt - wil ik u allen hierbij een prettige vakantie wensen, al dan niet naar zonnige oorden als de maatregelen het toestaan. Blijf op afstand en vooral gezond!

    Tot volgend seizoen, Ab Osterhaus en Corona dienende…

    PS: Ene Paul Visser attendeerde me op een stuk dat ik geschreven had over de bekerwedstrijd tegen SDO in het vorige seizoen. Daarin was ik vol lof over zijn naamgenoot en onze nieuwe aanwinst Theo Visser! Uiteraard herinner ik me niet alle tegenstanders van de afgelopen jaren en Theo was me dus ontschoten in de loop der tijd. Afgaande op mijn loftuitingen in dat verslag gaan we daar nog heel veel plezier aan beleven!