https://www.svhuizen.nl/een-kwartiertje-hoop-huizen-ajax-0-5/n3860c139
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Een kwartiertje hoop: Huizen - Ajax 0-5
    25 mrt 2018
    Ron Tuijnman
    Huizen wist een kwartier lang de hoop op een resultaat levend te houden tegen titelkandidaat Ajax. Het mondde uiteindelijk uit in een vernederende 0-5 nederlaag. Een verslag...
    een-kwartiertje-hoop-huizen-ajax-0-5

    Ajax
    Als ik op de Wolfskamer kom aanfietsen, laadt Ajax net de bus uit. Even ‘n handje schudden met mijn maatje Zakaria el Biyar – een van de spelers die ik vorig jaar met lede ogen zag vertrekken.
    Bij het clubhuis tref ik gebroederlijk in het lentezonnetje onze twee geblesseerde doelwachters. Rinaldo O’Niel begint vandaag op de bank en zal er naar eigen zeggen ‘staan als er een beroep op hem wordt gedaan’. Kevin Rijnvis is drie weken geleden geopereerd aan zijn meniscus. Een hele opluchting voor onze vertrekkende doelman, want daarmee werd er een duidelijke oorzaak voor zijn klachten gevonden – en naar verwachting verholpen. Nog een paar weken revalideren en dan hoopt hij weer zijn bijdrage te kunnen leveren.
    In de bestuurskamer neem ik de opstellingen in ontvangst. De 5-1 nederlaag daar op De Toekomst staat me nog akelig vers in het geheugen gegrift en ik moet dan ook alle restjes optimisme uit alle hoekjes en gaatjes bijeenschrapen om vandaag op een ‘resultaat’ te kunnen hopen. Op voorhand teken ik eigenlijk stiekem al voor een puntje. Naarstig speuren mijn ogen de lijst met Ajaxnamen af, maar de namen van Misa Danso en Akoy – de twee kwelgeesten van weleer – prijken prominent in de basisopstelling.
    ‘Onze’ Zakaria lijkt op papier als reserve te beginnen, maar tijdens onze ontmoeting werd hij al aangeschoten door trainer Jorg Smeets (ook van Huizer origine overigens) en ik maak er uit op dat hij wel eens een basisplek zou kunnen krijgen tegen zijn oude club.
    Aan Huizer zijde alleen een wijziging op de bank: trainer Assink is weer voldoende hersteld om zijn plek daar in te kunnen nemen. Verder op die bank dus reservedoelman O’Niel, Garrett Jones, Kevin Smit, Lucas Pelgrum en Bob Brilleman.
    Prima voetbalweertje dus en dat is al een eerste verschil met die snerpend koude wedstrijd daar in Amsterdam. Verder peur ik nog wat optimisme uit het feit dat de Amsterdammers vorige week tegen CSV Apeldoorn ook al niet lekker uit de verf kwamen en dat Huizen gewoon de laatste weken in iets van een ‘winning mood’ terecht was gekomen. Ajax loopt zes punten achter op koploper Genemuiden en mag zich daarmee nog steeds kanshebber voor de titel noemen in een competitie waar merkwaardige uitslagen aan de orde van de dag zijn. En dat is toch wel een tegenvaller, want je hoopt toch op een Ajax dat min of meer uitgespeeld is en dat een tandje minder schakelt.
    Nadat de Kika cheque galmend over de Wolfskamer is aangeboden en de pupillen van de week hun kunstje hebben gedaan, gaan we dan beginnen.

    Kwartiertje hoop
    En zoals ik al vermoedde start Zakaria el Biyar in de basis bij de Amsterdammers.
    Beide ploegen hebben er zin in en het spel gaat vlot op en neer. We zijn net een paar minuten onderweg als Randy Onuoha fel afjagend onderbreekt en met de bal opstoomt richting strafschopgebied. Op het moment suprême verstapt hij zich echter en tot een schotpoging komt het dus niet.
    Dan een langlopende aanval van Huizen die uiteindelijk door gebrek aan daadkracht in het zicht van de haven slechts leidt tot een inworp. Die gaat dan weer verloren en vormt zo de opmaat voor een snelle uitbraak van Ajax. Jordey Buitenhuis grijpt dan goed in, maar de voortzetting eindigt dan toch weer bij Ajax dat de bal opnieuw voor de goal van Mackaay brengt. Dan een hoogstandje van Lucas van Esterik aan de zijlijn en zo ontspint er zich een aantrekkelijke snelle wedstrijd waarin Huizen zich bepaald nog niet de mindere betoont.
    Weer een uitbraak van Huizen, nu via de op snelheid liggende Malolepszy. Hij stevent het strafschopgebied binnen en lijkt alleen voor doelman Veenboer de bal voor het binnenschuiven te hebben. Maar met Veenboer noem ik dan toch ook een van de betere doelwachters van deze hoofdklasse en met een goede reflex weet Veenboer de inzet te pareren. De aanval loopt door als Ajax de bal niet lekker weg krijgt en dan duikt daar ineens bij de tweede paal Lucas van Esterik op die millimeters tekort komt om de bal binnen te kunnen tippen.
    Aan de andere kant is er dan weer een uitbraak via Kenneth Misa Danso, de bal komt scherp voor en doelman Mackaay moet zich tot het uiterste strekken om de bal het laatste zetje de goede richting op te kunnen geven.
    Met exact een kwartier gespeeld mag Ajax dan een vrije trap nemen, net even naast de hoek van het strafschopgebied. Misa Danso zet zich achter de bal en krult hem fraai richting tweede paal. Twee, drie aanvallers doen zwaar gedekt een poging de voorzet in te koppen, maar ze zien de bal telkens rakelings aan zich voorbij gaan. En dan valt de bal pardoes bij de tweede paal binnen…. 0-1…
    Het ziet er vreselijk ‘lullig’ uit, maar een keeper kan hier niets aan doen. Die moet toch anticiperen op de inkomende spelers en kan maar niet blindelings naar die paal duiken. En als die bal dan eindelijk alle spelers gepasseerd is, dan is het dus gewoonweg te laat om nog te reageren op de inzet die dan vlak naast die paal binnen valt. Het ziet er niet uit, maar daar telt zo’n goal niet minder om…

    Zaka
    En dan lijkt er toch iets geknakt bij Huizen. Hoewel men manmoedig op zoek gaat naar de gelijkmaker, ontstaat er nu een overwicht voor Ajax. Met name ‘onze’ Zakaria doet deze periode van zich spreken. Na een goede actie van Zakaria komt de bal voor en Chima Bosman jaagt de bal via een verdediger tot corner. Huizen krijgt de bal niet weg en een tweede corner volgt voor we even onder de druk uit weten te voetballen.
    Kort daarop verslikt Onuoha zich in de nijvere aanvaller en de voorzet van Zakaria gaat via een rebound maar net over.
    Huizen doet wat terug in de persoon van Quincy van Waveren die na een prachtige pass op volle snelheid het strafschopgebied binnenstoomt. Opnieuw is Veenboer paraat als Quincy afdrukt en het schot pareert. De rebound komt dan tenslotte via wat omzwervingen opnieuw bij Quincy van Waveren en opnieuw is Veenboer alert en stopt de kopbal op de doellijn.
    Het zijn echter speldenprikken, want Huizen wordt in deze fase behoorlijk overklast door een Ajax dat bloed ruikt en deze wedstrijd maar al te graag in het slot wil gooien. Dat leidt tot enkele hachelijke situaties voor de goal van Mackaay: Danny Benning wil een harde voorzet ruimen en jaagt de bal via het hoofd van de wegduikende Jordey Buitenhuis nog haast bij de tweede paal achter zijn eigen doelman. Het is echt even ‘vrouwen en kinderen eerst’. Zeker als de bal dan uit de corner voor komt, recht omhoog spat en doelman Mackaay tot drie keer toe moet grabbelen voor hij de vallende bal onder controle heeft.
    Het doek valt als Zakaria el Biyar dan zomaar het strafschopgebied mag binnen dribbelen, eenvoudig zijn man uit kan spelen en droogjes de bal in de verre hoek mag prikken: 0-2 – en diep in ons hart weten we dat de koers ‘gelopen’ is. Huizen gaat hier geen punten aan overhouden…

    Rust
    Alle bijeengeraapte hoop is met de rust dus al in het lentezonnetje verdampt. De 0-2 en het vertoonde spel biedt weinig uitzicht meer op een resultaat. Natuurlijk zijn twee goals geen onmogelijke opgave en zouden we de tweede helft wel eens fris van de lever kunnen starten, maar op de een of andere manier geloven we er op de tribune niet echt meer in. De gelatenheid waarmee de twee tegengoals door het Huizer publiek werden geïncasseerd was veelzeggend.
    Voor me worden er nog smartphones tevoorschijn getoverd om de standen op de andere velden te bekijken. Huizen is die fase echter al maanden voorbij: het moet alleen nog naar de eigen stand kijken in de jacht op driepunters. Ik voel me net die koekenbakker van de KNVB als ik opmerk: ‘We zullen alles op alles moeten zetten om vanaf nu iedere wedstrijd te winnen…’. Iedere wedstrijd die geen drie punten oplevert, betekent weer wat afbrokkelende houvast richting de afgrond die eerste klasse heet. In films volgt er dan altijd op het laatste moment een ontsnapping aan de val in de afgrond – en net als die Indiana Jones films moeten we daar dan maar op blijven hopen…

    Tweede helft
    Zonder wijzigingen starten beide ploegen aan de tweede helft. Quincy van Waveren plaatste een slap schot net naast de paal en aan de andere kant puntert Jack van Moerkerk de bal ook naast.
    Dan slalomt Zakaria weer stijlvol door onze defensie en slechts met een flinke zet weet men een doorbraak te voorkomen. De voortreffelijk leidende arbiter Roeleveld ziet er gelukkig voor ons geen strafschop in.
    En dan sta je dus met 0-2 achter en zie je spelers toch nog frivool proberen balletjes achter het standbeen langs te spelen. Ik snap dat niet! Dat is leuk bij drie nul voor, nog een kwartiertje te gaan en een lekker zonnetje op je bol, maar dus niet als je alles op alles moet zetten om een aansluitingstreffer te genereren.
    Randy Onuoha gaat dan goed door over de linkerflank. Zijn inzet wordt bij de eerste paal echter weer in een uitstekende reflex met de voet gekeerd door die voortreffelijke doelman Stephan Veenboer.
    Twee minuten later gaat Zakaria opnieuw goed door en met veel inzicht lanceert hij spits Ricardo Fransberg. Wilco Mackaay is snel zijn doel uitgekomen om het onheil te bezweren, maar wordt simpel gepasseerd. Met twee verdedigers om hem heen weet Fransberg dan toch al glijdend de bal het laatste zetje richting 0-3 te geven. En mocht er nog iemand een stuiver geven voor de kansen van Huizen, dan is ie die stuiver bij deze dus kwijt…
    Zakaria had er zin in vanmiddag. Mede door een vervelende blessure kwam hij dit seizoen nog niet veel aan spelen toe. Maar vanmiddag ging hij lekker los tegen zijn oude club. Zo ook in de zestigste minuut als hij weer even aan de aandacht en de verdedigers weet te ontsnappen. Gelukkig veranderde niet alles wat hij aanraakte vandaag in goud en zijn schot spat naast de goal van Mackaay tegen de reclameborden.
    Dan grijpt Assink in en brengt aanvaller Kevin Smit voor de niet geheel fitte verdediger Renee Troost. Ajax is er niet echt van onder de indruk en frank en vrij voetballend zien we hoe een voorzet van Jack van Moerkerk van dichtbij wordt ingeschoten door Misa Danso. Mackaay is echter ook een voortreffelijke doelman en weet op de doellijn toch nog redding te brengen.
    Het grote verschil in aanvalsspel was de doortastendheid waarmee beide ploegen op jacht gingen naar een treffer. Waar het bij Ajax na één, twee keer overspelen tot een poging kwam, bleef men bij Huizen maar breien en breien tot de aanval uiteindelijk verzandde. Zo ook als in de zevenenzestigste minuut Murat Önal en Thomas Malolepszy een veelbelovende snelle aanval opzetten. Soepel combinerend staan we dreigend voor het Amsterdamse strafschopgebied. Maar dan ontbreekt het aan zelfvertrouwen en doortastendheid en gaat de bal weer naar de volgende en de volgende tot de bal uiteindelijk dan toch een keer onderschept wordt.
    Drie minuten later zien we hoe het óók kan: Stanley Akoy – wiens gevaar eigenlijk de hele wedstrijd uitstekend werd ingedamd door de opnieuw prima spelende Aron Klaassen – komt dan eindelijk vrij en dringt het strafschopgebied binnen. Niks balletje breed, gewoon knallen! Hoewel Wilco Mackaay als overwinnaar uit de strijd kwam, was het verschil in aanpak tussen de Ajax-frontlinie en die van Huizen schrijnend zichtbaar: het ziet er heel aardig uit tot de zestien en dan daalt er een loden deken van besluiteloosheid over onze aanvallers neer.

    Afstraffing
    Als om mijn woorden te loochenstraffen zetten dan Murat Önal en Kevin Smit weer een fraaie aanval op. Deze keer bedenkt Quincy van Waveren zich een keer niet en haalt hard uit. De bal is echter recht op de vuisten van die onverslaanbare Veenboer gericht.
    Aan de andere kant dartelt Akoy door de Huizer defensie en zijn bal rand zestien geeft Fransberg de kans zijn tweede van de middag binnen te prikken: 0-4
    Huizen hunkert naar het eindsignaal, maar er rest nog een vol kwartier lijdensweg voor de mannen van Assink. Dat past wel bij het paasgebeuren, maar ja, dat is dus eigenlijk pas volgende week…
    Ook Jorg Smeets wisselt dan Jake Wollgarten wordt binnen de lijnen gebracht voor Glenn van Zoolingen. Een verdediger voor een middenvelder en dat geeft aan dat ook Smeets het wel mooi vindt voor vandaag.
    De grootste kans voor Huizen ontstaat dan in de achtenzeventigste minuut als Murat Önal de bal weer keurig verlengt naar Malolepszy en deze een machtig scherpe voorzet afgeeft. Quincy van Waveren stormt in en weet de bal van dichtbij in te schieten. Maar het wordt een eentonig verhaal: die Veenboer pakte alles vandaag… Het was om hopeloos van te worden.
    Met nog tien minuten te gaan wil Assink nog twee wissels brengen. Pelgrum en Brilleman staan springend van ongeduld aan de zijlijn om in te vallen. Het is echter een ongeschreven wet dat je niet wisselt als je zelf in de verdediging bent. De desorganisatie die het inbrengen van (twee) nieuwe mensen met zich meebrengt pakt vaak uit in een tegentreffer. En dus besluit Assink nog even te wachten met zijn wissels tot Huizen zich onder de Ajax-druk heeft uitgevoetbald. En dus wachten en springen Bob en Lucas een minuut, twee minuten, drie minuten, tot ze uiteindelijk in de vierentachtigste minuut eindelijk ingebracht kunnen worden. De leeg gespeelde Murat Önal en Lucas Esterik staan hun plekje dan af voor onze ongeduldige wissels.
    Ook een publiekswissel voor Zakaria el Biyar die in de vierentachtigste minuut naar de kant wordt gehaald voor Celso Uhlenbeek.
    Diezelfde Uhlenbeek krijgt een minuut later de bal op een presenteerblaadje na uitstekend voorbereidend werk van Chima Bosman, koud in het veld laat Uhlenbeek pakt dit presentje dankbaar uit: 0-5 en de afstraffing is compleet. Een afstraffing die nog erger uit had kunnen vallen als Mackaay in de slotseconden geen redding had gebracht toen Akoy diep werd gestuurd. Akoy denkt de bal simpel langs de uitkomende Mackaay te kunnen tikken, maar met één hand weet Wilco de bal in een schitterende reflex te onderscheppen.
    En dan maakt scheidsrechter Roeleveld – zo’n man zou je iedere week wel willen als arbiter – een einde aan deze uitermate teleurstellende voetbalmiddag.

    Erik Assink
    Onze hoofdtrainer kan zijn frustratie maar nauwelijks bedwingen als hem na afloop door de verslaggever van de Gooi en Eemlander wordt gevraagd waar het mis ging. Korzelig vraagt hij of de verslaggever de wedstrijd dan niet gezien heeft en of deze dan zelf dat antwoord niet weet te geven.
    Na enige aandringen analyseert Assink dan toch dat we vandaag ondanks een eerste goede kans van Malolepszy in alle opzichten de mindere waren van Ajax. Onze gasten waren gretiger, vaster aan de bal, konden makkelijker een mannetje uitspelen. Daarbij werden ze geholpen door twee makkelijke goals – de eerste en de derde – daarna moeten de Ajacieden zich in een speeltuin gewaand hebben, volgens Assink. Met name bij die derde knakte er mentaal wat. Met de 0-2 met rust mag je toch nog hopen op een resultaat, maar die derde goal was het enige dat dus niet had moeten gebeuren, die goal brak alles wat er nog aan geloof aanwezig was en werd het voor hun simpel uitspelen en was er voor ons niets meer te halen. Waar ging het dus mis: zelf verzuimen de 1-0 te maken, dan een simpele 0-1 tegen krijgen, een 0-2 waar we willen uitverdedigen en de bal veel te makkelijk inleveren. Wat Assink erg veel zorgen baarde was het feit dat we niet eens in staat waren om stevig de duels in te gaan omdat we op twee, drie meter van onze tegenstanders stonden te verdedigen.
    Natuurlijk had Assink zijn rentree anders voorgesteld. Nu was Ajax niet de ploeg waarvan hij het idee had dat we daar lekker makkelijk tegen zouden kunnen voetballen, maar dat we Ajacieden zo’n makkelijke middag zouden bezorgen dat had hij nou ook weer niet gedacht. De manier waarop wij kansen lieten liggen, waar zij ‘m gewoon konden binnenschuiven, was typerend voor deze wedstrijd. “Op een paar momenten na ben je gewoon figurant geweest…” verzuchtte onze trainer gelaten.
    “Het is natuurlijk niet alleen maar een derby,” verklaart Assink als ik hem vraag hoe hij nu tegen het treffen van volgende week aankijkt. “Het is ook gewoon een hele belangrijke wedstrijd voor ons! En dat moeten de jongens zich goed realiseren en we moeten dan ook een heel stuk beter voor de dag komen dan we vandaag hebben laten zien!”

    Aron Klaassen
    Mij wordt wel eens verweten dat ik bepaalde voorkeuren heb qua spelers. En dat geef ik volmondig toe. Aan de andere kant denk ik, dat dat iedereen wel zo zijn voorkeuren heeft, qua club en ook qua spelers. Ik kan me altijd mateloos storen aan discussies over Cristiano Ronaldo versus Lionel Messi. Als je voor de een bent, dan zou je tegen de ander moeten zijn. Ik geloof dat niet: beide voetballers van de absolute buitencategorie.
    Een van de spelers waar ik eigenlijk altijd met genoegen naar kijk is Aron Klaassen: uitermate nuttig en in dienst van het elftal spelend, zelden de handen op elkaar, maar o zo belangrijk.
    Tijdens het interview met Assink merkte ik op dat ik moeite had een speler aan te wijzen die een voldoende had gehaald vandaag. Assink noemde Aron als voorbeeld voor de rest. Nou heb ik Aron al een paar keer gevraagd en ik probeer mijn voorkeur toch niet al te veel te laten doorschemeren in mijn verhalen. Aandachtig toeschouwer Sam Doeve merkte na afloop op dat hij wel degelijk mijn voorkeuren had opgemerkt, dus ik vrees dat ik mijn eigen visie toch niet helemaal weet uit te filteren in deze verslagen. Ik hoop dat u het mij kunt vergeven: ik ben ook maar een eenvoudige enthousiasteling.
    En dus trok ik toch Aron weer voor de microfoon. Ik kon gewoon niet om hem heen vandaag.
    Heel obligaat wimpelt hij mijn complimenten over zijn spel af met de opmerking ‘dat je er zo weinig aan hebt’.
    “Tja, hoe verklaar je dit drama? Uit speelden we tegen Ajax ook al heel slecht en vandaag ging het al niet beter. Misschien ligt hun type spel ons niet, ik weet het niet… We winnen geen duels. We hadden de eerste helft nog wel een kans met Thomas en als die er in gaat dan speel je misschien toch anders, maar na die 0-1 zag het eigenlijk al dat we de koppies wat lieten hangen.
    We hadden gewoon een goede trainingsweek gehad en we wilden er gewoon weer op klappen na twee keer gewonnen en de nul gehouden te hebben.
    Nee, dat is zeker niet lekker naar de derby van volgende week toe. Dan moeten we er gewoon weer opklappen want het is een uitermate belangrijke wedstrijd voor beide teams. Als je dan niet thuis geeft, dan hóór je ook op dit niveau niet thuis. Zeker na die thuiswedstrijd die we hier gespeeld hebben en die we gewoon weggegeven hebben, is iedereen er wel van doordrongen dat het nu dan toch moet gaan gebeuren!”
    Aldus een strijdlustige Klaassen.

    Zakaria el Biyar
    En als mijn persoonlijke voorkeur dan toch al doorklinkt in de verslagen, dan kan deze er ook nog wel bij: Zaka! Ooit zag ik hem voor het eerst tijdens een kampioenswedstrijd van onze A1: een gedreven rasvoetballertje dat pleintjesvaardigheden combineerde met een slim inzicht. Via de beloften volgde ik hem tot hij dan toch zijn plekkie in het eerste veroverde. En vandaag was hij betrokken bij twee goals: nummer twee maakte hij zelf en nummer drie bereidde hij fraai voor. Daarnaast bleef hij een plaag voor onze defensie.
    “Nee, ik zou inderdaad niet in de basis beginnen,“ vertelt hij. “Maar die is donderdag met een blessure uitgevallen en dus gaf de trainer aan dat als hij niet kon starten dat ik er dan gewoon moest staan. Ik moest dus de warming-up gewoon meedoen en hoorde vlak voor de wedstrijd dat ik mocht starten. Het was wel een apart gevoel om tegen Huizen te mogen spelen. Het viel me op dat bij de 0-1 de koppies bij Huizen al een beetje gingen hangen en dat voel je als team ook aan. Daarna maakte ik de 0-2 en daar gingen we de rust mee in. We hadden in de rust op elkaar ingepraat dat Huizen niet meer terug in de wedstrijd mocht komen, dat we eerder de 0-3 moesten maken dan dat Huizen de 1-2 aan zou tekenen. En dat gebeurde dus ook. Ik moet zegen dat onze keeper ons goed op de been heeft gehouden met een aantal belangrijke reddingen: als Huizen die eerste maakt, dan wordt het toch een heel andere wedstrijd.
    Toen we in Amsterdam speelden, toen was ik net geopereerd en wilde ik koste wat het kost kijken. Maar vanaf de zijlijn beleef je het toch heel anders dan als speler. Toen vond ik dat Huizen een beetje werd weggespeeld, vandaag hadden ze het eerste kwartiertje wel wat kansjes, maar zijn ze er verder eigenlijk ook niet echt aan te pas gekomen. Na de 0-2 was het feitelijk een gelopen koers.
    Ik heb het zeker naar mijn zin bij Ajax, maar ik heb hier toch ook wel een hele goede tijd gehad. Ik kom hier vandaag weer bij de club en heb denk ik al honderd handen moeten schudden. Ik werd hier weer zo warm ontvangen. Ik heb ook wat ingehouden gejuicht bij die goal. Ik bewaar de beste herinneringen aan Huizen!”

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    Dit zijn niet de verslagen waar ik zaterdagavond al reikhalzend naar uitkijk, dat zult u begrijpen. Twee seizoen beschrijf ik al degradatievoetbal en het valt me moeilijk om mijn eigen frustraties – die ik uiteraard als rechtgeaarde clubman ook ervaar – niet in de verslaggeving door te laten sijpelen. Huizen delft dus over twee wedstrijden gerekend met 10-1 het onderspit tegen Ajax. En ondanks de uiterst alarmerende stand op de ranglijst, moeten we toch constateren dat dit soort afstraffingen zelden voorkwamen de afgelopen seizoenen: veelal werd er nipt en met minimaal verschil verloren. De afgelopen weken leek Huizen zich herpakt te hebben met twee overwinningen op rij, maar vandaag was het weer huilen met de lamp scheef. Zoals een aantal keer al opgemerkt, het geloof leek bij de eerste goal al weg te sijpelen en het opgedane zelfvertrouwen bleek ondanks een redelijk goede start van de wedstrijd als sneeuw voor de zon weer verdwenen. En op zich is dat begrijpelijk: ook die jongens daar op het veld spelen voor een goed deel al voor het tweede seizoen tegen degradatie en dan moet je toch wel een ijzersterk karakter hebben om je geloof te weten te behouden.
    Zoals ik in mijn rustverhaaltje al opmerkte, heeft het geen enkele zin om naar andere uitslagen te kijken. Huizen moet gewoon winnen. Niks meer en niks minder. Iedere wedstrijd ongeacht tegen welke tegenstander.
    Op weg naar huis fiets ik langs een man die staat te telefoneren en ik hoor hem lachen: “D’r fietst er hier een met een Huizensjaal om langs, hahaha! Vijf-nul! Hahaha!” Zover is het dus al gekomen: we zijn het lachertje van het dorp geworden. Een supporter die ik na afloop sprak voegde me toe: “Dat we degraderen, het zij zo! Als we maar niet ook nog van de Zuid verliezen!”
    En zo wordt toch het hele dorp op scherp gezet voor de derby van volgende week. Meestal eindig ik met een oproep om te komen kijken en onze mannen aan te moedigen. Dat laat ik deze keer achterwege. Als u nu zelf het belang van uw aanwezigheid niet inziet, lever dan uw groen-gele sjaal maar in en ga lekker tuinieren of kantklossen, dan trek ik u met mijn aanmoedigingen toch ook niet meer over die denkbeeldige streep…

    Huizen – Ajax                     0-5  (0-2)
    15. Kenneth Misa Danso         0-1
    40. Zakaria el Biyar                  0-2
    54. Ricardo Fransberg             0-3
    75. Ricardo Fransberg             0-4
    90. Celso Uhlenbeek               0-5

    Opstelling s.v. Huizen
    Wilco Mackaay, Danny Benning, Randy Onuoha, Renee Troost (c) (61. Kevin Smit), Quincy van Waveren, Murat Önal (84. Lucas Pelgrum), Jordey Buitenhuis, Thomas Malolepszy, Aron Klaassen, Lucas van Esterik (84. Bob Brilleman), Joey Papamelodias.

    Opstelling Ajax
    Stephan Veenboer, Siver Abdulrahman (81. Bryan Bran), Tim de Jong, Edwin Soenarto, Stanley Akoy, Jack van Moerkerk, Glenn van Zoolingen (78. Jake Wollgarten), Ricardo Fransberg, Kenneth Misa Danso, Chima Bosman, Zakaria el Biyar (84. Celso Uhlenbeek)

    Foto's: Henk Heijnen Fotografie