https://www.svhuizen.nl/blondie/n4579c103
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Blondie
    8 mei 2020
    Ron Tuijnman
    Snel, brutaal en publiekslieveling: Joe Lamptey. Een column...
    blondie

    Blondie
    Een andere spits die me toch altijd zal bijblijven is een lichtvoetige buitenspeler die ik bij een vierdeklasser in Almere oppikte, waarbij de eerlijkheid me gebiedt te vermelden dat ik daarvoor niet alleen de eer op kan strijken, want het was een gezamenlijk project met Adri Storm.
    Het was een moeilijke scouting. Wanneer je een speler op hoofdklasseniveau uitstekend ziet spelen, dan is het oordeel makkelijker te vellen dan bij een vierdeklasser, waar bij wijze van spreken de keeper nog voor de wedstijd even achter de tap staat – of misschien zelfs wel ervoor. Als je dan een vleugelspits zijn man voorbij ziet stuiven als Jos Verstappen die een scootmobiel passeert, dan moet je je natuurlijk afvragen of hij nou zo snel was, of zijn tegenstander nou zo langzaam?
    Daarbij was het geen begenadigde voetballer: de snelheid ging hem vaak ten koste van de balbehandeling en ook het maken van de juiste keuze was nog wel eens een probleempje voor hem. Maar goed: het was wel een veelbelovende speler en ‘het proberen waard’.
    Ook hem sprak ik daar aan na de wedstrijd met de vraag of hij interesse in Huizen zou hebben. Onmiddellijk verscheen zijn trainer ten tonele die hem naar binnen sommeerde. Even was ik bang voor een rel, maar de trainer verscheen even later met mijn beoogde vleugelspits weer op het veld. Hij had wel door dat ik niet van een krant was en wist waarvoor ik met de speler in gesprek wilde. Hij vroeg me wat mijn plannen met de speler waren en ik antwoordde hem naar waarheid dat ik dat niet kon zeggen omdat ik slechts scout was en geen TC-lid. Ik gaf aan dat hij zijn speeltijd bij Huizen uiteraard voor een goed deel zelf in de hand zou hebben en het maar gewoon moest zien waar te maken om een basisplek te veroveren.
    En hij maakte het waar, Blondie Lamptey – een opmerkelijke naam voor een donkere speler die derhalve ook maar liever als ‘Joe’ door het leven ging. Stuivend langs de zijlijn, altijd voorzien van dubbele dekking, vaak vastlopend in zijn acties, voorgevend als hij beter voor eigen succes had kunnen gaan of juist zelf de actie makend waarbij zijn medespelers vertwijfeld de armen in de lucht wierpen in hun kansrijke posities. Maar wel altijd dreigend, altijd met twee hijgende verdedigers in de nek, de ene gevaarlijke situatie na de andere gevaarlijke situatie creërend. Uiteraard ging het ook regelmatig wél goed en hij scoorde er dan ook lustig op los. Samen met Mark Daalderop vormden ze een gouden vleugelduo. De snelle Mark Daalderop met zijn magere pootjes en zijn vernietigende schoten, Joe met zijn snelheid en grilligheid. Helaas kregen we toen een trainer die ‘het heel anders wilde doen’ en van onze twee kruisraketten twee ongevaarlijke knuppeltjes maakte door ze niet diep aan te spelen, maar ‘in de bal’ te laten komen. Joe was er klaar mee en vertrok naar de Ajax-amateurs – wellicht ook een beetje met de hoop er nog een contract bij de profs uit te kunnen slepen. Maar daarvoor was de technische bagage van onze sympathieke Almeerse kok niet toereikend en ook daar verdween hij uiteindelijk in het tweede elftal… Later kwamen we hem nog wel eens tegen met ons eigen tweede, Joe altijd met die brede smile op zijn gezicht. ‘n Heerlijke vent, daar hadden we eigenlijk langer plezier aan moeten beleven!