https://www.svhuizen.nl/beloften-komen-een-kwartiertje-tekort/n3111c88
Zalmkado logo huizer kaasgilde logo bcz logo slokker it logo meco
Zalmkado logo huizer kaasgilde
     
    Beloften komen een kwartiertje tekort
    7 dec 2016
    Ron Tuijnman
    Na een dramatische eerste helft herpakten de Huizer beloften zich in het tweede deel van de wedstrijd. Maar de tijd was te kort om alle schade te herstellen...
    beloften-komen-een-kwartiertje-tekort

    Koud!
    Ik geef het volmondig toe: op dit soort avonden vraag ik me wel eens af wat me bezielt om op zo’n stervenskoude tribune te gaan zitten op een doordeweekse avond, terwijl PSV op de buis voor de Champions League speelt en waar de thermostaat op standje 'lekker moeken' staat. Gelokt door de verwachtingen van een hartverwarmende pot voetbal gaat dus toch de thermo-onderbroek aan, wordt de schipperstrui uit de mottenballen gehaald en als een soort Michelin-mannetje waggel ik dus toch die verlaten tribune maar op. Even vrees ik in mijn eentje de wave in te moeten zetten, maar dan druppelen de eerste dapperen de tribune op. Een vriendelijke vader biedt me zelfs een mandarijntje aan. Ik ben echter meer in de stemming voor een hete kop snert en laat de vriendelijke geste dan ook aan me voorbij gaan.

    Dreun
    Keurig in het gelid komen beide teams het veld op paraderen en na drie minuten spelen zien we al een eerste doelpoging als Hidde van der Veldt een schuiver loslaat die echter geen probleem vormt voor doelman Van Willige van de Vogels. Dat begint hoopvol!
    De hoop vervliegt echter snel. Ter hoogte van de middenlijn wordt er halfzacht ingegrepen en IJsselmeervogelsspits Sergio Kozjak mag ‘zomaar’ op doelman Wilco Mackaay afstevenen. Oog in oog met onze doelman kent Kozjak geen genade en schuift de bal keurig binnen langs de kansloze Mackaay: zes minuten onderweg en nu al 0-1…
    We zijn amper van de schrik bekomen als Mackaay opnieuw aan de bak moet en alles uit de kast moet halen om een venijnig schot te pareren. Deze keer blijft hij de situatie gelukkig wel meester.

    Futloos
    Huizen maakt echter een futloze indruk en met name achterin vallen er gaten waar Hannibal zijn olifanten doorheen had kunnen loodsen en dat is dan uiteraard koren op de molen van de rappe aanvallers van ‘de Rooien’. Mitchel Rood krijgt na een klein kwartier de bal op een presenteerblaadje als Huizen achterin blijft schutteren en de bal maar niet geruimd krijgt. Zijn lob mist echter de maatvoering die nodig is voor succes en de bal gaat kansloos over. Het had een waarschuwing moeten zijn…
    Lucas van Esterik geeft dan het goede voorbeeld en gaat voorop in de strijd. Hij is echter een roepende in de woestijn: teveel spelers geven niet thuis en lopen op het veld alsof ze ook liever naar PSV hadden gekeken.
    Even lijkt het tij even te keren als scheidsrechter Gert van den Broek door laat spelen na vermeend buitenspel. Het is weer Hidde van der Veldt die de bal goed aangespeeld krijgt van spits Muller. Zijn inzet wordt echter fraai gepakt door Van Willige, waarna de arbiter van dienst alsnog tot buitenspel besluit.
    Met een kleine twintig minuten op mijn stopwatch wordt de bal dan weer afgemeten voorgezet vanaf IJsselmeervogels’ rechterflank. Nauwelijks gehinderd door enige Huizer weerstand gaat Tom de Graaf omhoog en met bijna meetkundige precisie knikt hij de bal bij de tweede paal binnen: 0-2.
    En nog steeds volhardt Huizen in dat futloze, ongeïnspireerde spel. Onze gasten zijn veel gretiger en snijden als een warm mes door de Huizens defensieve boter. Een gelijkmaker lijkt mijlenver weg en een derde Bunschoter treffer lijkt veel eerder op handen, waarmee de term ‘vernedering’ toch wel akelig boven komt drijven.
    Die derde treffer lijkt er dan al vlot ook te komen, maar gelukkig steekt de arbiter daar een stokje voor en fluit Kozjak af wegens buitenspel.
    Het is echter uitstel van executie: nadat spits Thomas Muller na een van de spaarzame goed lopende aanvallen een schotpoging gekraakt zag, mag dan Justin Rood weer door één van die immense gaten in onze defensie voor Mackaay opduiken. Onze dappere doelman redt in eerste instantie nog, maar de rebound komt dan voor de voeten van Dylan Chiazor die daarmee een niet te missen kans krijgt. En die mist hij dan ook niet: genadeloos slaat de bal voor de derde keer achter de kansloze Mackaay binnen: 0-3.
    Heel af en toe lijkt er een vonkje op te gloeien bij onze beloften waarna het even lijkt te gaan lopen. Maar helaas dooft het vonkje veelal binnen enkele passes en moeten we constateren dat IJsselmeervogels heer en meester is op het veld en dat ze nog ‘genadig’ zijn voor onze groen-gele beloftenbrigade, waarbij zeker ook de geluksfactor een rol speelde toen de bal na een strakke voorzet van dichtbij via de onderkant van de lat weer het veld in sprong.

    Rust
    En nadat Wilco Mackaay nog maar eens spits Tom de Graaf het scoren weet te beletten met een goede ingreep, gaan we dan als een aangeslagen bokser de rust in. De 0-3 is nog maar een milde afspiegeling van de krachtsverhoudingen deze eerste helft. De IJsselmeervogels-jonkies leidden onze onherkenbare beloften als willoze lammeren naar de slachtbank en ontrafelden onze defensie met speels gemak. Ik heb onze jongens nog nooit zo futloos en slecht zien acteren! Hiervoor heb ik die kou dus écht niet hebben getrotseerd! Teveel spelers voor wie ik eigenlijk deze competitie met zoveel plezier heb gevolgd, geven vanavond totaal niet thuis.
    We vestigen op de tribune dan ook onze hoop op de tweede helft, maar waar we onze hoop op moeten baseren blijft vooralsnog een raadsel. Wellicht dat er iets van Spaanse Peper door die thee geroerd kan worden of zo…

    Kentering?
    Of het inderdaad iets van peper in die thee was of een gepeperde speech van coach Spermon, ik weet het niet, maar nadat aanvankelijk Jasper van Vark nog een harde inzet op wonderbaarlijke wijze van de lijn wist te redden, lijkt die vertrouwde strijdlust en inzet weer in de ploeg te sluipen. Achterin heeft coach Spermon gekozen voor een driemans defensie. Een gewaagde tactiek, want met vier man achterin oogde de defensie de eerste helft alles behalve solide en er dan nog een man tussenuit halen en één-op-één gaan spelen lijkt dan een zeker recept voor een monsterscore - voor IJsselmeervogels, uiteraard…
    Maar dan na een minuut of vijf is daar ineens een prachtige actie van Colin Veerkamp die doorbreekt, doelman Willige beheerst omspeelt en de bal tenslotte in het verlaten doel kan schuiven: 1-3! En dat lijkt dan meteen weer een niet onoverbrugbare achterstand.
    En die treffer lijkt dan kort daarop over onze linkerflank opgezet te gaan worden. Aan die kant speelt echter een imposante nummer 2 die met zijn kale knikker een geheel nieuwe dimensie aan de term onneembare rots gaf. Vanuit een schijnbaar kansloze positie achterhaalt hij onze doorbrekende vleugelaanvaller, zet een sliding in, blokkeert de doorgang en liggend weet hij de bal te veroveren, in bezit te houden en zelfs goed door te spelen. Deze speler spreidde in die ene actie meer wilskracht ten toon dan ons complete elftal gedurende de gehele eerste helft – waarbij ik alleen voor onze uitmuntende doelman Wilco Mackaay een uitzondering zou willen maken.
    Met die drie man als laatste lijn krijgt een tegenstander uiteraard meer ruimte en dat leidde uiteraard tot de nodige kansen voor onze gasten: met de voeten weet Wilco Mackaay een goede scoringskans van Sergio Kozjak te pareren. De rebound wordt dan hoog over geschoten, vleugelspits Dylan Chiazor breekt goed door en trekt de bal voor de goal waar Kozjak van dichtbij de bal opnieuw op de lat kaatst.
    Huizen komt echter ook meer en meer aan voetballen toe. Aan de zijlijn voor de kantine krijgt Bathuan Ciyhan het op zijn heupen en toont zijn onmiskenbare klasse aan de bal: wervelend als een zandstorm passeert hij schijnbaar moeiteloos drie, vier tegenstanders. Dan gaat de vlag echter omhoog en je zou op zo’n moment als liefhebber geneigd zijn om maar gewoon door te laten spelen omdat de actie zo wonderschoon is. Helaas was arbiter Van den Broek die mening niet toegedaan en dus strandt de aanval daar met een uitbal voor de Vogels.

    Slotfase
    Met nog een minuut of twintig te spelen gebeurt er ineens weer van alles op het veld: de doorgebroken Hidde van der Veldt stuit op doelman Van Willige en meteen daarop mag Dylan Chiazor alleen op doelman Mackaay afgaan, op weg naar een zeker lijkende 1-4. Chiazor kiest voor een lob en treft dan een doelman die niet alleen van beton, maar ook van elastiek is en alsof het de gewoonste zaak van de wereld is plukt Mackaay de bal uit de lucht voor hij schade aan kan richten.
    Coach Spermon pleegt dan een dubbele wissel en brengt zo twee verse krachten binnen de lijnen en met nog een klein kwartier te gaan lijkt dat al meteen succes te hebben als Van der Veldt er goed langs gaat en de bal goed voorgeeft. Batuhan gaat voor de hoge bal en ondanks zijn lengte weet hij de bal over de lijn te frommelen. Scheidsrechter Van den Broek heeft echter een duwfout geconstateerd en keurt de treffer af. ‘Je zult ook nooit eens een Huizer scheidsrechter van enige partijdigheid kunnen betichten,’ snuift een van de vaders achter me verontwaardigd…
    Achterin blijft Huizen goed overeind. Weliswaar kende IJsselmeervogels ook deze tweede helft de nodige mogelijkheden, maar het is niet meer de gatenkaas van voor de rust. Dat wordt gesymboliseerd door Jerryl Korthuis die met een fraaie lichaamsschijnbeweging zijn jagende tegenstander volkomen het bos in stuurde en op deze wijze fraai aan de opbouw wist te beginnen.
    En dan een domper: een schot wordt van richting veranderd en valt ‘zomaar’ binnen achter de opnieuw kansloze Mackaay: 1-4 en met nog tien minuten te gaan lijkt dat daarmee een kansloze missie te zijn geworden voor de onzen.
    Maar nog legt Huizen zich niet bij het onvermijdelijke neer en gaat onverdroten op jacht naar meer. En dan is het Van der Veldt die dan eindelijk die dekselse nummer 2 de baas is en zwaar gehinderd het strafschopgebied binnensnelt. De overtreding is voorspelbaar en Van der Veldt gaat dan ook neer: strafschop. Spits Muller zet zich achter de bal en laat zien hoe hij zijn faam als topschutter waarmaakt: de bal spat ongenadig achter doelman Van Willigen en we staan ineens weer op slechts twee goaltjes achterstand met nog een kleine tien minuten te spelen!
    De 90 staat dan al op mijn stopwatch als Colin Veerkamp van de rand van het strafschopgebied verwoestend uithaalt en de 3-4 laat aantekenen. De resterende tijd is dan te kort om de gelijkmaker er nog bij te prikken: de wederopstanding van Huizen kwam een helft te laat…

    Frank Spermon
    “Het gaat er om met hoeveel energie je een wedstrijd ingaat,” verzucht coach Frank Spermon als ik aangeef een wedstrijd met twee volkomen verschillende helften gezien te hebben. “We schoten voor rust op alle fronten te kort, qua dekken, aanspeelbaar zijn, maar ook voor wat betreft een stuk passie dat je in een wedstrijd moet brengen – dat hadden de Vogels vanavond veel meer dan wij. En dan mag je nog van geluk spreken dat je met 0-3 de rust haalt…
    Na rust zijn we 3-4-3 gaan spelen en werden we wat aanvallender. Maar ja, drie goals achterstand wegwerken is dan toch wel erg veel. Maar goed: je wint die tweede helft dan toch mooi maar weer wel met 3-1! Natuurlijk kregen zij nog drie of vier hele goede kansen want wij gooiden de boel met die drie man achterin natuurlijk wel heel erg open.
    We zijn natuurlijk bezig met een stukje opleiding voor deze jongens en dus mag het niet zoveel uitmaken op welke positie ze spelen, ze moeten overal kunnen functioneren. Je verliest deze wedstrijd eigenlijk gewoon op karakter. Veel spelers kunnen in hun eigen competities goed bovenin meedraaien, maar dan zie je dat ze hier toch echt meer moeten geven voor een resultaat. En dat is nou precies dat leerproces waar ze beter van moeten worden…”

    Apenstaartjes kijk op de zaak
    En zo werd het dankzij die tweede helft uiteindelijk toch geen verloren avond. De tweede helft zag ik weer een beloftenteam dat veerkracht toonde en waar ik met vlagen heb kunnen genieten van die creatieve voetballers waarvoor ik zo graag naar deze wedstrijden ga kijken. Jammer van die eerste helft, maar ik hoop dat het inderdaad deel uitmaakt van een leerproces dat deze knullen straks tot volwaardige spelers van onze eerste selectie zal gaan maken. Er elke wedstrijd te ‘staan’ is voor iedere jonge voetballer de grootste uitdaging en tegelijk ook de grootste valkuil. De weg naar die uitdaging en langs die valkuilen bepaalt of een speler doorbreekt of voor altijd in de vergetelheid zal blijven…