De ambitie van Unicum

Als ik op in de catacomben arriveer tref ik zowaar onze voormalige superspits Ahmed al Mahdi aan in de fysioruimte. Ook hij heeft een plekje gevonden op de fietsen waarmee de spelers de spieren even warm kunnen maken voor het grote werk. Ahmed koos voor de overstap naar de ploeg uit Lelystad die uitkomt in de eerste klasse G ‘vanwege de ambitie die de club uitstraalde’. Nou vermoed ik hier ook nog wel enkele andere motieven, maar dat terzijde. Unicum wil stappen gaan maken dus. Onder leiding van voormalig Huizen-assistent-trainer Carl Venturin wil het de stap naar de divisies gaan maken. Een interessante tegenstander dan ook voor een midweekse oefenpartij.
De naderende herfst zich voorzichtig al wat voelen in de avondlucht. Een venijnig zonnetje staat laag over het veld. Daar moet je als doelman niet tegenin kijken, anders moet je die ballen op de tast zien te vangen.
De spelers van Unicum doen de warming-up in kiespijnroze shirts, die ze gelukkig voor de wedstrijd zullen vervangen door fraai effen zwarte outfits.
Sportpark De Lange Leegte ligt ergens in Veendam, maar hier kan De Wolfskamer er ongeschminkt voor op: maar bedroevend weinig supporters hebben de moeite genomen om de tocht naar De Wolfskamer te ondernemen.
Geen echte opstelling van Huizen: Rob de Groot gaat vanavond alle selectiespelers die daar toe in staat mogen worden geacht speelminuten geven. De eerste basis bestaat uit Stiemer, Zutterman, Barbosa, Vrakking, Dakriet, Van Dieren, Kozjak, Van Huisstede, Sumter, Groenewegen en Moi Thuk Shung als ik het in de gauwigheid goed heb.
Het gemene zonnetje is inmiddels onder de kim gezakt en dus hebben we hier ideale omstandigheden voor een lekker potje voetbal!

Bedaard

De opening is bedaard. Tien minuten lang zien we twee aftastende ploegen die voorzichtig zoeken naar de wederzijdse kwetsbaarheden. Geen bijzonderheden te melden en geen basisplek voor Ahmed bij onze gasten. Hij maakte ook in de warming up al niet echt de indruk aan de aftrap te gaan verschijnen.
Na die tien minuten is het Jason Sumter die met heerlijk kap- en draaiwerk in de Unicum-zestien zich even lekker kan uitleven. Maar dan geeft hij een volstrekt kansloze breedtepass door een vol strafschopgebied. Zijn actie had een beter vervolg verdiend.
Dan krijgt Huizen drie corners op rij. De tweede lijkt binnen te worden gewerkt, maar de bal is aangeraakt en gaat naast. De derde wordt maar moeizaam geruimd. Huizen is de duimschroeven wat aan het aandraaien.
Een fraaie crosspass bereikt Jaylon die van zijn snelheid gebruik maakt om gevaar te stichten. Zijn inzet is echter een simpele prooi voor Unicum-doelman Mike Grim.
Bij een van de spaarzame uitvallen van Unicum probeert Redouan Hamouchi het dan maar eens van afstand en ook deze bal is appeltje-eitje voor een doelman als Damian Stiemer. Huizen domineert en lijkt zo een makkelijke avond tegemoet te gaan…

Openingstreffer

Artuur Zutterman probeert dan iets dat alleen de wenkbrauwen van de toeschouwers deed fronsen. Een inzet moet in ieder geval een béétje in de richting van het doel van de tegenstander gaan, maar wat ‘Zutter’ met zijn inzet beoogde was niemand ook maar in de verste verte duidelijk: de bal vliegt een meter of zes(!) over… Huizen speelt frivool, maar af en toe bekruipt je het gevoel dat er geen doel op het veld staat. Tijdens de warming-up doen ze ook altijd een positiespelletje waarbij de bal naar een van de twee ‘keepers’ gespeeld moet worden. Daar lijkt het nu ook wel wat op. De inzetten zijn gespeend van richting en urgentie en doelman Grim hoeft zich ondanks het Huizer overwicht eigenlijk niet echt bovenmatig in te spannen.
Nadat de bedrijvig dribbelende Jason Sumter een voorzet had losgelaten die maar rakelings aan bij de tweede paal aan een medespeler voorbij vloog, is het dan toch raak: het begint bij een schitterende aanname van Sergio Kozjak die een hoge bal op heerlijke wijze controleert en meteen de juiste voortzetting in huis heeft richting Lars van Huisstede. Die gaat er op snelheid vandoor. Als de voorzet dan perfect op maat is, kan Jason Sumter van dichtbij de bal met een rake volley achter doelman Grim jagen en Huizen op een welverdiende 1 – 0 voorsprong zetten.

En door?

De teerling is geworpen en niets lijkt een heerlijk avondje Huizen in de weg te staan. Nu de ‘ketchup’ uit de fles is, zal de stroom wel op gang komen, denken we op de schamel bezette tribune. Opnieuw een goede actie van Sumter en nu moet doelman Grim lossen. Van Huisstede is er als de kippen bij als de grabbelende doelman het leer opnieuw uit de handschoenen laat ontsnappen. Liggend op de grond op een halve meter van de paal lijkt de bal die gapende open goal niet meer te kunnen ontlopen, maar Lars presteert het helaas om de verkeerde kant van die paal te kiezen… Nou, ja: het was wel een wat kolderieke situatie uiteraard, zo liggend op de grond te moeten ‘schieten’… Maar ik denk dat Lars dat moment vannacht nog wel een keer of wat voorbij heeft zien trekken…
Dan een sterke fase van Artuur Zutterman die met enkele goede acties de aandacht op zich vestigt. Ook scoort Huizen een tweede keer als een perfect aangesneden voorzet al even perfect zwevend wordt ingekopt. Helaas is het grensrechter Maarten Boot die hier roet in ons heerlijke eten gooit en zijn vlag op steekt omdat hij buitenspel heeft geconstateerd. Eerlijke vent die Maarten, anders kan er niet gezegd worden. Maar zoveel schoonheid zou eigenlijk bekroond moeten worden met een doelpunt. Helaas, dus…
En zo laat Huizen dus na om het veldoverwicht naar een veilige score te tillen…

Wankel

Zo blijft de voorsprong wankel. Unicum voelt dat het nog zeker wel in de wedstrijd zit en als Huizen dan met te weinig overtuiging en urgentie verdedigt, jaagt Ties van der Maat de bal spijkerhard rakelings langs onze goal. Ook Chima Bosman mag zomaar uit de draai naast schieten na halfslachtig wegwerken van Huizen.
Huizen blijft druk zetten en dan is het Jaylon Moi Thuk Shung die met ene diagonale pegel de bal voorlangs jaagt. Ook die inzet had een betere eindbestemming verdiend.
Een blessure bij Sergio Kozjak neemt dan enige tijd in beslag. Sergio Kan verder maar oogt lichtelijk aangeslagen als hij ondersteund door fysio Özkan Adiküzel naar de zijlijn wordt begeleid.
Opnieuw een sterke actie van Artuur Zutterman. Hij passeert twee, drie man in de Unicum-zestien en weet de bal bij Jason Sumter te bezorgen. Diens schot vliegt echter recht op doelman Grim af en daar heeft deze doelman geen moeite mee.
Dan opnieuw een goede kans voor Huizen als Lars van Huisstede het rondspelen van Unicum achterin onderbreekt en zichzelf daarmee vrij voor doelman Grim zet. In volle ren ziet Lars de uitkomende doelman op zich af komen en in plaats van een sleep– en passeerbeweging besluit Lars te schieten. Een doelman heeft altijd een kans bij Lars en Grim grijpt die kans. Met een goede reactie tikt hij de bal naast zijn heiligdom en rest Huizen slechts een hoekschop die ons verder niets oplevert…
Dit zijn toch de ballen die ons over de streep moeten trekken, dit soort kansen krijg je niet zo héél veel in een wedstrijd…

Tja: wie niet scoren wil moet maar voelen…

Die corners zijn cadeautjes die Huizen bijna symptomatisch weigert uit te pakken. Ook als vier minuten voor rust Eja Dakriet weer een zoveelste corner voor Huizen forceert zien we hoe de bal hopeloos voorlangs wordt gejaagd naar een roemloos einde als achterbal aan de andere kant van de goal. Toch maar weer eens een kwartiertje trainingstijd aan besteden, Rob…
En dan gebeurt het onvermijdelijke: als je zelf niet scoort, dan doet je tegenstander dat wel. Tegen de blessuretijd van deze eerste helft aan gaat Alverio Wassenaar ons strafschopgebied binnen. De tik die Alverio tegen de hakken krijgt is op deze stille Wolfskamer op de tribune hoorbaar en de uitstekend leidende arbiter Justin Kalvenhaar wordt geen andere keuze gelaten dan naar de strafschopstip te wijzen. Aanvoerder Koen Holwerda voltrekt het vonnis koeltjes en laat Damian Stiemer geen kans. Amper een bal hoeven stoppen en dan toch een tegenstreffer moeten incasseren. Het moet om gek te worden zijn voor onze tweede doelman die heel sportief de uitverkiezing van Brent van Bockel als eerste doelman verklaarde: ‘Dat waren mijn eigen verdiensten, ik heb gewoon het beste van mezelf hier nog niet laten zien…” Het tekent de fantastische sportman die Stiemer is!

Rust

En dus gaan we met gebogen hoofd naar de kleedkamer. Ook de 1 – 0 waar het op af leek te stevenen was al niet echt reden voor al te veel uitbundigheid, maar de 1 – 1 deed menig gebitje knarsen. Het blijft het Huizer-syndroom: lekker voetballen, maar gewoon niet scoren. Het had niet gek geweest als Huizen met een nulletje of drie, vier de kleedkamer in gegaan zou zijn. Frustrerend! En dan speelde Ahmed al Mahdi nog niet eens mee bij onze gasten. En we weten maar al te goed wat die teweeg kan brengen!
Natuurlijk ontbrak onze beoogde eerste spits Dion van Burik, maar dat mag toch geen excuus zijn voor de kansen die we verloren hebben zien gaan. De spelers die er wél stonden hadden ook niet allemaal voor het eerst voetbalschoenen aan! Nee, dit is een probleem dat Huizen van zich af zal moeten zien te spelen wil het de ambitie die er — wellicht onuitgesproken, maar toch wel degelijk — voor dit seizoen ligt…
Waar het ‘m in zit? Ik ben ’n enthousiaste leek, maar mag nog geen Wolfje trainen en doe hier maar een beetje ‘alsof’, maar voor mijn gevoel zie ik teveel individualisme, nonchalance en speelsheid, maar te weinig ‘urgentie’ om er maar weer eens een populaire term tegenaan te smijten. Gooi dat in een blender met een litertje ‘Het komt zo wel’ en je hebt het recept voor het spel dat Huizen op de mat legt. Leuk om naar te kijken, maar je zou het scorebord beter uit kunnen laten…
Ongetwijfeld straks twee sterk gewijzigde ploegen in het veld. Maar eens zien in welke richting er wellicht wat bakens verzet gaan worden…

Elke verandering is nog geen verbetering

Alleen Dailey Groenewegen en Eja Dakriet zijn blijven staan van de ploeg die voor rust die wankele voorsprong uit handen gaf.
Het spel is rommelig en onwennig. Opnieuw moeten spelers er even ‘in’ komen. Ook Ahmed is inmiddels ten tonele verschenen…
De schemering is inmiddels ingevallen en onze veldverlichting houdt qua lichtopbrengst niet over, helaas. Is het Koen Holwerda die met een mooie demarrage het halve veld oversteekt? De zilveren rugnummers van Unicum worden wat lastig te onderscheiden bij een bepaalde lichtinval. Het kan ook zijn dat mijn bejaarde ogen inmiddels hun beste tijd hebben gehad. Waarvoor excuus…
De ingevallen Ra’sean Bediako besluit een fraaie combinatie met Stefano Fransberg met een schot dat redelijk gevaarloos naast vliegt.
Aan de andere kant heeft Brent van Bockel (die de plek van Stiemer weer heeft ingenomen) de nodige moeite met een inzet. Brent betoont zijn klasse weer en weet bekwaam zijn doel schoon te houden. Een pegel van Joël van Blerk spat meters over de goal van Van Bockel. Niet alleen staan er andere teams op het veld, de veldverhoudingen lijken nu ook volstrekt anders zijn komen te liggen. En dat is niet bepaald in het voordeel van Huizen…

Achterstand

Het kon dan ook niet uitblijven: Opnieuw halfslachtig ingrijpen achterin en de bal rolt binnen de zestien voor de voeten van… AHMED AL MAHDI! En dat is precies de speler waar je hem dus niet voor de voeten wilt zien liggen als tegenpartij zijnde. Een kap en een draai en dan jaagt Ahmed de bal op de hem bekende wijze keurig achter de kansloze Van Bockel. Huizen kijkt tegen een 1 – 2 achterstand aan die we een half uur geleden bepaald niet voor mogelijk hadden gehouden…
Er wordt aan weerskanten gewisseld. Bij Unicum komen Denzel Budde, Hendrik Jackson en Yafet Teame in het veld voor Redouan Hammouchi, Koen Holwerda en een speler die aan de overkant van het veld het veld verlaat.
Huizen richt zich dan heel even voetballend op als Jostein Ohm de bal bij Fransberg bezorgt. Via Robbie Schipper gaat de bal naar Ra’sean Bediako die deze vloeiend lopende aanval niet weet te bekronen met een effectieve doelpoging: de inzet mist richting, maar de aanval leek tenminste weer even op het voetbal van vóór de rust… Jostein Ohm ziet doelman Grim even later wat ver voor zijn doel staan en waagt een poging vanaf de middenlijn. Doelman Grim is echter lichtvoetig en staat keurig gelijk met de bal onder de lat om hem daar weg te kunnen vangen. Ach, het was het proberen waard…

Modderen

Huizen blijft maar aanmodderen. De lijn is uit het spel, de overtuiging ontbreekt en het ziet er eigenlijk niet uit. Ik kijk met lede ogen naar het scorebord waar naast die beschamende 1 – 2 de minuten tergend langzaam wegtikken. Hoe lang moeten we nog?
Een gevaarlijke voorzet van Teame ontregelt niet alleen onze volledige defensie, maar zet ook zijn eigen medespelers op het verkeerde been. De bal rolt meters achter hen langs als ze richting tweede paal zijn doorgestoten. De voorzet had maar zo ingeschoten kunnen worden als er iemand ter plekke was geweest…
Rob de Groot brengt Sumter en Barbosa terug in het veld voor Eja Dakriet en Dailey Groenwegen. Het overwicht van Unicum blijft echter onverminderd voortduren: een schot van Joël van Blerk gaat maar rakelings over, het wordt een corner die verder niets oplevert.
Een actie van Jason Sumter sterft dan in schoonheid als zijn pass in niemandsland verdwijnt, waarna Unicum even later opnieuw een voorzet produceert, die weliswaar ronduit smeekt om een afmaker, maar ongehinderd onze zestien doorkruist. ‘We worden overlopen’ is wellicht wat teveel van het goede, maar laten we het er maar op houden dat Huizen het verdraaid lastig heeft deze tweede helft. “Als dit onze brede bank is, dan houd ik mijn hart vast,” concludeert een van de getrouwen voor me mistroostig… Uiteraard zijn dit niet louter de bankzitters, de beide teams waren immers een ‘mix’ van beoogde basis én die bankzitters, maar toch: wat we hier zien voltrekken is zorgelijk voor het ware Huizer hart…

Kan het erger? Ja, het wórdt erger…

Yafet Teame krijgt voor open doel de bal voor de voeten. Hij houdt Huizen in leven door de bal ‘Huizenhoog’ over te jagen. Als ook Unicum wat zorgvuldiger met de kansen was omgesprongen zou zijn, dan was het leed niet te overzien geweest… Het ergste aan deze situatie was echter de aanleiding: met een volstrekt misplaatst gevoel van zelfvertrouwen wordt er een pingelactie in de eigen zestien ingezet waarvan je gewoon op je klompen aan kon voelen dat dat mis zou lopen en tot balverlies zou gaan leiden. Het is een schoolvoorbeeld van het ‘speeltuintjesvoetbal’ dat ik deze ploeg al enige keren heb verweten. Dit soort acties zijn leuk in wedstrijden die in 28 – 17 of zo eindigen. Maar niet in wedstrijden waarin elk doelpunt keihard telt!
We blijven pompend verzuipen tot de tachtigste minuut. Dan valt het doek als Unicum even laat zien hoe je met een corner om moet gaan. De eerste helft hebben we er zelf misschien wel twintig mogen nemen, de een nog dramatischer dan de andere. Nu legt Mohammed Hammouchi de bal bij de eerste paal panklaar op het hoofd van Jake Wollgarten die met een misselijkmakende effectiviteit de bal binnen knikt. 1 – 3 en de term ‘schaamrood’ dringt zich steeds nadrukkelijker aan me op…
Huizen worstelt met Unicum en met zichzelf. Jostein Ohm worstelt zich op karakter richting eerste paal en puntert de bal gehinderd recht op Mike Grim af. Geen probleem voor de doelman. Kans? Nee, kansje… Maar even goed, ook kansjes mogen worden benut.
Veel groter was de kans voor Ohm als hij even later op volle snelheid op Grim af mag. Natuurlijk: hij wordt achtervolgd en voelt de hijgende adem in zijn nek. En dus besluit Ohm zijn sprint niet af te maken en haalt uit. De bal vliegt teleurstellend naast. Niet eens écht in de buurt van de goal van Mike Grim… Het is tekenend voor het zelfvertrouwen waar dit Huizen mee speelt: teveel als je kijkt naar die stupide pingelactie in de eigen zestien en te weinig als je kijkt naar deze actie. Ik heb het je verdorie zo vaak gewoon zien doén, Jostein!

Coup de grace

De Wolfskamer is de arena, Huizen de bloedende stier, Unicum de trotse toreador die met lap en sabel klaar staat voor de doodsteek. De rode doek wappert nog een keer: de toreador dient nog een plaagstootje toe als Hammouchi Brent van afstand denkt te kunnen verschalken. De inzet mist de kracht, de hoogte en de precisie om ‘dodelijk’ te kunnen worden en Brent kan ‘rapen’.
De stier draait om zijn as, snuift en Barbosa ziet zijn breedtepass niet ter bestemder plekke eindigen. De bal wordt door Unicum overgenomen, de bal komt voor en Hammouchi deelt met een vlammend schot de coupe de grace toe aan de stier die door de knieën gaat. Een laatst stuiptrekking nog als Elijah Kruize spijkerhard naast schiet, maar dan blaast de stier de laatste adem uit. De toreador richt zich met een brede armzwaai tot het niet aanwezige publiek, buigt en verlaat de arena. De stier wordt ontleed, de bruikbare delen worden gescheiden van de resten. Het is een schrale troost dat er lering uit deze avond getrokken kan worden. Voor mij zijn in ieder geval een aantal keuzes wel wat duidelijker geworden…

Rob de Groot

De spelers zijn allemaal blij dat het er op zit. De eerste ploeg staat de tweede ploeg al gedoucht en wel op te wachten. Een aantal spelers moet nog even wat ‘uitlopen’ onder leiding van Rob de Groot en daarmee vervliegt ook het momentum om nog spelers te bevragen naar hun ervaringen. In alle eerlijkheid zou ik er ook niet één hebben kunnen aanwijzen die ik op dit moment graag voormijn microfoontje zou willen trekken…
“Hoe verklaar jij dat we met 1 – 1 de rust in gaan waar we eigenlijk de wedstrijd al op slot gegooid hadden moeten hebben?” Open ik het gesprek met De Groot die eigenlijk gehoopt had dat deze gifbeker hem vanavond voorbij zou zijn gegaan. Ik som de mix van oorzaken op die ik zelf bijeen geconstateerd denk te hebben: Nonchalance, speelsheid, individualisme en het gevoel ‘dat het zo wel komt’, oftewel een gebrek aan ‘urgentie’…
“Poeh dat is een hele lijst. Ik hou het zelf op gebrek aan scorend vermogen,” mijmert De Groot bedachtzaam. Natuurlijk wil hij zijn mannen niet in het openbaar afvallen zoals het een correct coach betaamt. “Je hebt spelers die aan één kans genoeg hebben voor een doelpunt. Wij hebben dat niveau nog niet, maar je ziet dat dat niveau wel noodzakelijk is om wedstrijden te kunnen beslissen, vertrouwen te krijgen in plaats van een tegenstander in leven te laten. Dan ga je dus met 1 – 1 naar binnen wat totaal geen verhouding is met het vertoonde in de eerste helft… Zaterdag hadden we dat ook, maar wisten we gelukkig de drie punten veilig te stellen. Nu speel je dan een oefenwedstrijd en wordt de tweede helft totaal anders en ga je er met 1 – 4 vanaf. Dat waren efficiënte goals, laat ik het zo maar zeggen…”
“Met alle respect: kijkend naar die tegengoals, het gepingel in je eigen zestien, een bal zo voor de voeten van Ahmed leggen, maar ik denk dat ook het door jou genoemde gebrek aan scorend vermogen toch ook een gevolg van nonchalance en te weinig urgentie is, het verbetene van ‘hij moét erin!’”
“Nou dat denk ik niet. Ik denk dat de speler die een kans krijgt die kans zeker wel wil scoren! Alleen lukt het ze dan toch niet en is het op het laatst allemaal net niet goed genoeg. Ik vind dat absoluut een kwestie van kwaliteit.
Ik vond dat we de eerste helft een hele goede wedstrijd speelden. De tweede helft heb ik denk ik ook wel weer dingen gezien die ik in voorgaande wedstrijden ook wel gezien heb: we gaan onder druk die bal door de as spelen waar we over de zijkanten juist de ruimtes hebben liggen…”
“Die as was voor mijn gevoel dan wel héél erg ‘kort’…”
“Ja, maar in de momenten dat je balbezit hebt, kies je daar dan tóch voor. Dan krijg je duels en die hebben we de tweede helft zo ongeveer allemaal verloren… Als je de ruimte achter dei vier verdedigers benut door dáár de bal neer te leggen, dan moeten ze terug sprinten en hebben wij met Ra’sean en Jostein voldoende diepgang om ze pijn te doen. Ik heb dat de tweede helft misschien twee keer gezien en dat was het dan wel. Van hen zag ik het wel: bal op de zijkant, voorzet erachter en sprinten! Als Unicum inderdaad wat scherper voor de goal was geweest, dan had het nog erger kunnen worden, ja!
Eigenlijk was de planning dat er maar één speler zou blijven staan voor de tweede helft, maar doordat Dion van Burik in de warming-up uitviel heb ik daarin wat moeten schuiven. Maar de bedoeling was gewoon iedereen vijfenveertig minuten.”
“Dan denk ik dat je nu een aantal keuzes voor zaterdag toch makkelijker zult kunnen maken…”
“Ehhh, ja zeker…” geeft De Groot schoorvoetend toe. “Het verschil is groter dan ik tot noch toe had gedacht. “Ik denk dat je hebt kunnen zien dat we een aantal sterkhouders hebben. Als die er dan af gaan, dan wordt het wel wat moeilijker. Dat hoort ook bij een oefenwedstrijd onder tegenstand spelen en daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Als je vijf nul wint denk je dat je geweldig bent, maar nu wordt blootgelegd dat we nog een heleboel stappen moeten maken om te zorgen dat we straks in de competitie boven komen drijven. Een hoop werk aan de winkel, maar wel weer nuttig!”
“Zaterdag weer voor de punten. Heb je aan de hand van vanavond nog keuzes veranderd die je wellicht in je hoofd had?”
“Nou, nee, niet in die zin. Voor ons als team moet het heel duidelijk zijn dat of je nou tegen een eersteklasser of een tweede divisionist speelt, dat die verschillen vaak niet zo groot zijn als je wellicht op voorhand zou denken. Als je de energie niet brengt, dan krijg je het tegen al die ploegen lastig. Er speelden er vandaag bij Unicum nog wel vier of vijf die in een derde divisie niet zouden misstaan. Maar die spelen er wel…”
“Unicum is een club die die ambitie ook uitspreekt… Ook die financiële prikkel die ze daarvoor over hebben is een kwestie van ambitie!”
“Ja, ook voor hen is de realiteit dat ze die ambitie dan wel hebben, maar het de vraag is of ze die kunnen waarmaken. Er zit immers nog wel een paar van die clubs met die ambitie bij ze in de competitie. Dat zegt alles over het niveau. Die verschillen zijn gewoon niet zo groot als je denkt…”
“Zaterdag wéér een promovendus als tegenstander. Laten we nou niet denken dat dat wel gaat lukken…”
“Ja, ik herhaal mezelf denk ik, maar ‘overmoed’ en ‘onderschatting’ zijn onze grootste tegenstanders…”