Hoewel we deze laatste wedstrijd redelijkerwijs eigenlijk geen illusies rond de titel meer koesterden, werd het toch nog ongemeen spannend toen we halverwege uit Nieuwegein berichten doorkregen als zou Young Boys met 2-0 achter staan tegen Geinoord.
Huizen deed wat het doen moest: de klok vertoonde nog allemaal nullen toen doelman Moen van Swift de bal al uit het net moest halen: na een vloeiende combinatie was het Aramez Poepon die met nog geen minuut in de benen al trefzeker reageerde op de voorzet van de weer bij vlagen ongrijpbare Gilermo Pengel.

 Er ontspon zich een aantrekkelijke eerste helft, waarbij in een open wedstrijd het voor het laatste promotiepunt knokkende Swift en Huizen met de nodige afscheid nemende spelers, er toch een feest van trachtten te maken. Dit leidde tot momenten van oogstrelend one-touch-voetbal, afgewisseld met het spelniveau dat men veelal bij de Wolfjes aantreft.
Na rust herhaalde Huizen het kunstje van de eerste helft: terwijl het fluitsignaal van de aftrap nog nagalmde in de nog steeds fier overeind staande tribune, werkte de attente Tarik Divarci de bal voor de tweede maal achter doelman Moen, nadat Mitch van der Vlist zijn inzet van de lat terug had zien komen.
Na een klein uur voetbal zette Mark Schol goed door na een vermeende handsbal. Na een knappe solo stiftte hij de bal keurig achter de uitkomende Gijs Roelofsen.
Inmiddels werd duidelijk dat Young Boys aan een inhaalrace was begonnen en moest de spanning veel pover voetbal verbloemen. 
Invaller Omar Limon maakte diep in blessuretijd een einde aan alle onzekerheid door bij een uitval de bal netjes achter de mee naar voren opgerukte Dave Moen te plaatsen: 3-1.
Kort na afloop bereikt ons echter het bericht dat Young Boys op de valreep Geinoord toch nog verslagen had en daarmee (terecht) de titel naar zich toe had getrokken. Bij deze onze welgemeende felicitaties aan het adres van de Haarlemmers!

Een uitgebreid verlag vind u in de afdeling Apestaartje