Een oppermachtig Huizen zal in de bekerwedstrijd tegen klassegenoot VVZ’49 een angstvisioen voorbij hebben zien trekken van de wedstrijd Ajax – Sparta, waarin de Amsterdammers oppermachtig waren, maar toch niet tot scoren kwamen.
Hoewel Huizen via Van der Vlist wel scoorde tegen de mannen uit Soest (met Martijn Bakker in de gelederen), verzuimde Huizen het overwicht verder in doelpunten uit te drukken. Daarmee boden ze VVZ de gelegenheid kort voor rust zelfs de gelijkmaker aan te laten tekenen via een eigen doelpunt van Bryan Simons.
Ook na rust verzuimde het in een veel te laag tempo spelende Huizen de Soesters op de pijnbank te leggen, zodat menigeen zich al met een gelijke stand had verzoend. Via een late treffer van invaller Peter van Dongen trok Huizen de terechte, maar veel te magere, overwinning alsnog naar zich toe.
Opstelling
Na de verloren finale van afgelopen zaterdag was het natuurlijk de vraag hoe Huizen met deze teleurstelling om zou gaan. Zouden ze als een Feniks uit haar eigen as herrijzen en was de groep de teleurstelling te boven?
Voor aanvang van de bekerwedstrijd tegen VVZ’49 – uitkomend in dezelfde klasse als Huizen – valt in de opstelling een aantal zaken op: Op het formulier ontbreken de namen van vaste waarden als Arno Splinter (lichte blessure) en David Toxopeus (griep). Maar ook de naam van Arames Poepon (lichte blessure) is op het formulier doorgehaald en smaakmaker Gilermo Pengel (kreeg rust) begint op de bank. 
Daarentegen beginnen deze keer de spitsen Sebastian van Kammen en Mitch van der Vlist eens samen in de basis. Een tactische variant die ik nog niet eerder voorbij had zien komen.
  
Er op en erover…
Huizen begint voortvarend en zet zonder zich extreem in te spannen de bezoekers uit Soest stevig onder druk. Met name Melvin de Groot zou zich vanavond als een regelrechte nachtmerrie voor zijn directe tegenstander manifesteren. Olaf Stuyver heeft hem alleen voorbij zien ‘stuyven’ en herinnert zich nu waarschijnlijk alleen dat in de verte verdwijnende rugnummer 20… Melvin zwiepte de ene na de andere voorzet voor de goal en grossierde in kansen die echter alsmaar onbenut bleven. Van der Vlist en Heldoorn kwamen of te kort of misten de precisie om het goed werk van de uitblinkende Melvin de Groot van een passende bekroning te voorzien. In de vierde minuut heeft Jermain Heldoorn twee levensgrote kansen uit voorzetten van De Groot: eerst mist hij de voorzet, maar in wat zo ongeveer de herhaling lijkt, kopt hij de bal goed naar de grond maar ziet zijn kopbal van de paal terugketsen.
Huizen oogt wat ‘makkelijk’, men voelt dat deze tegenstander bepaald geen kaliber Spakenburg of Zwaluwen ‘30 is en ondanks dat de Huizers overduidelijk een overwicht hadden, bleef het volharden in een gezapig tempo. Zodra het tempo (meestal via De groot) omhoog ging kwamen de VVZ-ers meteen in de problemen, maar Huizen bleef maar dat lage tempo hanteren.
De kansen rijgen zich aaneen. Naast het goede werk van Melvin de Groot moet ook het sterke optreden van Wouter van der Molen genoemd worden die samen met de immer ijverige Mitch van der Vlist en de al eerder genoemde De groot een voortrekkersrol trachtte te vervullen. Wouter had bepaald pech toen zijn schitterende pegel van een meter of twintig even schitterend als stijlvol door doelman Maik Eman uit de bovenhoek werd geranseld.
Na negen minuten is het geheel in de lijn der verwachtingen voor de eerste keer raak: Bryan Simons stoomt goed op van achteruit en legt de bal terug op Mitch van der Vlist. Deze haalt sober maar doeltreffend uit en laat de bal van een meter of zestien achter de kansloze Eman ploffen.
  
Van Kammen
Een fikse tegenvaller in deze eerste helft is echter het uitvallen van Sebastian van Kammen met een knie die op slot zit. Hij blesseert zich bij het maken van een sliding en moet ondersteund door secretaris Jan Honing en onze beide materiaalmannen de kleedkamer opzoeken. Einde experiment Van Kammen/Van der Vlist dus. 
Met Bóné voor Van Kammen trekt Huizen de lijn door. Opvallend is, dat ook met tien man Huizen een minuut of vijf gewoon doorvoetbalt alsof er niets aan de hand is. Het blijft de wedstrijd dicteren en lijkt geduldig te wachten tot de voorsprong zich als vanzelf zal verdubbelen.
Doet VVZ dan helemaal niets terug?
Jawel: na een goed kwartier ontstaat er door gebrek aan concentratie achterin een slordige breedtepass die opgepikt wordt door Saddy de Koning. Sieuwerd Teerink is echter op zijn post en stort zich goed voor de voeten van de vleugelaanvaller van VVZ.
Huizen speelt lui en loom, maar is ook op ‘halve kracht’ nog te sterk voor de Soesters. Huizen verzuimt echter deze suprematie in doelpunten uit te drukken en houdt daarmee VVZ in de wedstrijd. En u weet: dan is er een voetbalwet…
  
Als je zelf niet scoort…
…Dan doet de tegenstander dat wel! Het is een bekend fenomeen dat Huizen tegen VVZ over zichzelf afriep. 
Op slag van rust wordt er vermeend hands gemaakt en de vrije schop wordt uiteindelijk door Bryan Simons achter zijn eigen doelman gewerkt. De goal wordt in het late avondlicht nog wel toegeschreven aan Hidde Reitsma, maar na afloop vernam ik van Jamory Leysner dat het toch echt Bryan was geweest die de bal zo fraai in de hoek deed ploffen. En zo gaat Huizen tot verbijstering van de aanwezigen met 1-1 de rust in. De conclusie op de tribune is dat Huizen het vooral zichzelf onnodig moeilijk heeft gemaakt tegen deze tegenstander.
Na rust komt Huizen ongewijzigd uit de kleedkamer. Dat wekt verwondering, want men had toch verwacht dat Huizen uit een ander vaatje zou gaan tappen. Ook van een donderspeech is weinig te merken: Huizen volhardt in hetzelfde wandeltempo als voor de rust en met name de mensen zonder bal wekken de indruk aan een strandwandeling bezig te zijn. Geen spelers die nadrukkelijk de bal opeisen, geen mensen die sprintend gaten trachten te trekken, de stokjes met de handvatten ontbraken, maar anders zou het spelers van een tafelvoetbalspel geweest kunnen zijn.
VVZ komt zelfs tot een aantal combinaties en lijkt ‘in de wedstrijd te komen’. Het surplus aan kwaliteit van Huizen blijft echter merkbaar en aanvallen worden zonder noemenswaardige hoofdbrekens afgeslagen. Huizen blijft de beste kansen voor zich opeisen, maar nog steeds zonder vruchtbaar resultaat. Dennis Kroonenburg is wel heel dicht bij een doelpunt: Nadat Dennis Dinkgreve werd neergelegd bij een demarrage, schiet Kroonenburg de bal spetterend hard op de lat. Een vrije trap die een beter lot verdiend had.
Maar ook de ijverig spelende Wouter van der Molen komt er dicht bij: hij ziet zijn inzet rakelings voorlangs gaan als hij een voorzet verlengt. Het zal meteen zijn laatste actie worden, want hij wordt na een goed uur gewisseld voor Peter van Dongen om wat meer aanvalskracht in te brengen.
 
Winst
Nadat ook Mitch van der Vlist zijn plaats heeft moeten afstaan aan Omar Limon, en we verschillende goede mogelijkheden op niets hebben zien uitlopen, verzoent het publiek zich al morrend met de wat smadelijk aandoende 1-1. VVZ – met alle respect – had niets in de melk te brokkelen bij Huizen en Huizen had gewoon - nog steeds met datzelfde respect – VVZ al voor rust naar een nulletje of vier moeten spelen. Maar Huizen verzuimde dat en dat is de ploeg aan te rekenen.
Een blamage – wat een gelijke stand zonder meer genoemd mag worden gelet op de tegenstand – dreigt en Huizen begint met een nog een klein kwartier op de klok aan een race tegen diezelfde klok. Dat gaat ten koste van de nauwkeurigheid en het spel wordt rommeliger en rommeliger. Huizen gaat ook opportunistischer spelen: de afstand van waaraf de aanvallers hun geluk gaan beproeven wordt allengs groter. Zo wordt een schot van Dennis Kroonenburg door een woud van benen goed gestopt door doelman Eman van VVZ. Jermain Heldoorn gaat langs zijn man, maar Peter van Dongen ziet geen kans de voorzet tot doelpunt te promoveren.
VVZ vindt het allemaal wel best. Met een soort handbalverdediging gokken ze op de counter en laten Huizen vruchteloos hun bedreigde veste bestormen.
In de 83e minuut krijgt dan eindelijk uitblinker Melvin de Groot loon naar werken als Peter van Dongen zijn voorzet met een keurige boog buiten bereik van doelman Eman kopt en de 2-1 aan laat tekenen.
Opluchting alom, hetgeen aan Dirk Bunschoten de volgende tegeltjeswijsheid ontlokt: “Je kunt beter de slechtste wedstrijd met 2-1 winnen, dan de mooiste wedstrijd met 4-5 verliezen…” 
Hij had van Cruijff kunnen zijn… 
Toch nog even de bilnaad samengeperst als een VVZ-aanvaller vrij op doelman Teerink af lijkt te kunnen gaan en Bart Hulsbos een op het oog overduidelijke overtreding maakt. De verder uitstekend leidende scheidsrechter laat het echter doorgaan en de opluchting is bijna voelbaar op de tribune.
Na de wat ruim bemeten extra tijd verlost de scheidsrechter alle aanwezigen met zijn laatste fluitsignaal en overheerst bij de Huizer aanhang - ondanks de overwinning - toch een katterig gevoel.
  
Leermomenten
…noemde Jamory Leysner het na afloop. Als ik hem ongelovig aankijk en me afvraag of we wel bij dezelfde wedstrijd hebben gezeten, legt hij eendrachtig met de tevens aangeschoven assistent-trainer Regilio Simons uit dat er vandaag erg veel kansen werden gecreëerd. Dat ze niet zijn afgemaakt is natuurlijk zorgelijk, “…maar we moeten ons pas écht zorgen maken als we dit soort wedstrijden spelen en daarbij ook nog eens geen kansen creëren,” vult Simons aan. “We hebben meer kansen gecreëerd als Ajax afgelopen zondag, maar wij winnen hem wél!”
Als ik opmerk dat ik vanavond bij vlagen het gevoel had dat ik naar de avondvierdaagse had zitten kijken, tracht Leysner me fanatiek te overtuigen dat het allemaal niet zo slecht was als ik nu stel. Toch proef ik een ondertoon van kritiek in zijn opmerkingen: “Het zijn leermomenten. Als we er maar van geleerd hebben dat als we het tempo laten zakken naar dat van de tegenstander, dat we dan in de problemen komen. Een beetje slimme tegenstander in de competitie wacht op die drie a vier momenten dat ze een kans krijgen en die scoren misschien dan wél die winnende 2-1. Daar moeten we dus van leren dat we het niet zover mogen laten komen.”
“Ik ben blij dat dit nú gebeurde,” voegt Simons toe. “Ik hoop dat de jongens hebben geleerd dat we in dit soort wedstrijden dus meteen uit een ander vaatje moeten gaan tappen. Maar ik heb zeker lichtpuntjes gezien: het goede spel van De Groot – een klassieke rechtsbuiten uit de Ajaxschool, je ziet zijn Ajax-opleiding er aan af, de goede invalbeurt van Peter van Dongen, maar ook bij Omar Limon heb ik dingen gezien waar ik straks met hem weer verder aan kan werken. Lichtpuntjes! Zolang je die in dit soort wedstrijden ziet, is er nog geen man over boord!”
“Ja, er werd gewoon ook te weinig vooruit gedekt, een beetje onderschatting, denk ik, “ neemt Leysner het heft weer in handen. “Ze gaan met negen man voor de pot hangen en gokken op de counter. Dat gaan we nog veel vaker zien in de competitie en daar moeten we dus van leren. Maar we gaan nu naar de competitiestart toewerken, te beginnen met zaterdag (NVC, Red.). Vandaag was er te weinig volwassenheid en een te laag tempo. Vandaag waren we zelf onze grootste tegenstander…”
  
Fijn langs de lijn
De afgelopen weken hebben een aantal keren oogstrelend voetbal gezien. Vandaag zat dat er blijkbaar niet in. Maar is het niet óók een voetbalwijsheid dat je een topploeg bent als je ook je sléchte wedstrijden wint?
Het was vandaag dus niet zo fijn langs de lijn. Hoewel: gelet op het aantal kansen dat we voorgeschoteld kregen, kan de wedstrijd toch een zeker amusementsgehalte niet ontzegd worden. Het lijkt me zaak voor Leysner en Simons om de lijn van de laatste weken weer op te pakken, want dat deze selectie kán voetballen, dat werd zelfs vanavond duidelijk. 
Noblesse oblige… 
Oftewel: adel verplicht! Je zult het wel op het veld moeten laten ZIEN…
 

Ron Tuijnman
Ron apenstaartje rtpsoftware.nl