Met een terechte 0-2 overwinning heeft Huizen een lastige klip omzeild op de weg naar promotie naar de hoofdklasse. Nadat in de eerste helft Jermain Heldoorn de Huizers op een 0-1- voorsprong had gezet na goed werk van Divarci (2x) en Van der Vlist, voerde het de tweede helft via een fraaie goal van diezelfde Van der Vlist de score verder op naar 0-2. Kort daarop kon Ervin Lee echter met rood vroegtijdig de douches opzoeken en kwam Huizen een kwartier lang onder grote druk te staan. Toen dit niet tot resultaten leidde, ebden de krachten bij Montfoort weg en wist het gedisciplineerd spelende Huizen vrij eenvoudig de 0-2 over het eindsignaal te tillen.
Fijn langs de lijn
De weergoden zijn ons wederom gunstig gezind als we aan de wedstrijd in en tegen Montfoort beginnen. Meestal is een dergelijke mededeling een opwarmertje om een beetje ‘in het verhaal te komen’, maar voor deze wedstrijd was het informatie van wezenlijk belang. Zoals u in de heerlijke voorbeschouwing van Jan Spilt al had kunnen lezen, zijn enkele buitjes regen al genoeg om het veld van Montfoort nagenoeg onbegaanbaar te maken. Voor een ‘voetballende ploeg’ als Huizen pretendeert te zijn is dat een extra handicap.
Vandaag dus een goed bespeelbaar veld overgoten met een heerlijk zonnetje en qua vertoeven is het vandaag zeker weer ‘fijn langs de lijn’.
De opstelling biedt weinig verrassingen: Ervin Lee weer hersteld en in de basis, Tijn Hammer en Garreth Jones nog steeds revaliderend, Gilermo Pengel licht aangeslagen en Omar Limon wachtend op zijn kans op de tribune. Vandaag een basisplek voor Van der Vlist, maar verder weinig ‘consequenties’ voor wat betreft de opstelling na het echec tegen VVZ’49.

Scorebord journalistiek
Als de wedstrijd aanvangt valt op dat het scorebord van de Montfoorters niet reageert. Pas na enkele minuten floept het aan, maar de klok loopt niet mee. Nu weet ik uit ervaring dat het (in ieder geval bij die van ons) onmogelijk is de tijd handmatig aan te passen. Daarmee voorkomt men - denk ik - dat men handmatig de wedstrijdduur naar believen kan aanpassen. Natuurlijk heeft de scheidsrechter zijn eigen stopwatch, maar het kan toch voor een hoop commotie op de tribunes zorgen.
Huizen laat er geen gras over groeien en pakt Montfoort meteen aan: het jaagt weer snel af en na drie minuten heeft de mee opgekomen David Toxopeus al een eerste kopkans uit een vrije schop, maar hij weet de bal onvoldoende richting me te geven. De toon is gezet: Huizen is de bovenliggende ploeg en Montfoort moet alles op haren snaren zetten om de Huizer aanvalsdrift in te dammen.
Montfoort beperkt zich tot gevaarlijke counters. Gevaar dat echter vaak door de soms overijverige Huizers zelfs wordt aangereikt: Zo weet David Toxopeus tijdens een uitbraak vallend redding te brengen, waarop Ervin Lee de bal doodleuk op hem terugkaatst. Maar David lag uiteraard nog languit op zijn plaatje en de Montfoorter waarvan hij de bal zojuist ontfutseld had nam het presentje dankbaar in ontvangst. Een en ander mondt uiteindelijk uit in een schot van de gevaarlijke Lodewijk Drost dat gelukkig recht op doelman Roelofsen af komt.
Nadat doelman Verkerk van Montfoort nog een goede voorzet van Tarik Divarci had weg gebokst en Max Verweij voor Montfoort nog een goede schietkans over had zien gaan, is het dan toch bingo voor Huizen: Tarik Divarci laat wederom zijn man zijn hielen zien en zet voor. De bal lijkt over de achterlijn te kaatsen, maar de ijverige Mitch van der Vlist voorkomt dat in een uiterste inspanning. Een typische ‘Van der Vlist-actie’: 999 van de duizend spitsen laten zo’n bal lekker voor wat het is en wandelen terug. Niet Van der Vlist: met een ultieme sliding brengt hij de bal terug bij Divarci die ten tweeden male een goede voorzet afgeeft die door de goed opgestelde Jermain Heldoorn van dichtbij in het kruis gejaagd wordt: de 0-1 staat op het scorebord.
Nou ja: hád op het scorebord moeten staan. Blijkbaar kan de man die het scorebord moest bedienen de teleurstelling niet aan, want het bord blijft nog vele minuten 0-0 aangeven voor het mistroostig maar weer wordt uitgeschakeld om pas weer in de tweede helft tot leven te komen…

Strijd
Dan ontspint er zich een wat grimmig voetbalgevecht dat ontsierd wordt door veelvuldige kleine irritaties en overtredingen van twee kanten. Het is echt spierballenvoetbal en dat gaat nadrukkellijk ten koste van de amusementswaarde voor de objectieve toeschouwer: het spel is bij vlagen niveautje E-pupillen: zes man trappend naar één bal en spelers die blijkbaar nog niet helemaal door hebben dat de bedoeling van het spel is dat je de bal naar iemand met een gelijk shirt als het jouwe plaatst…
Was het dan alleen kommer en kwel voor de liefhebbers? Zeker niet: ‘n pareltje was de schitterende one-touch-combinatie tussen Poepon en Bryan Simons die helaas ongelukkig strandde in de Montfoortse defensie. Maar ook de fraaie actie waarmee Max Verweij ons rechter verdedigingsblok te kijk zette, maar uiteindelijk zijn slalom zag stranden.
Het oog van de naald waar Huizen vandaag doorheen moest, doet zich na een klien half uur spelen voor. Een slechte pass brengt Bart Hulsbos dermate in de verlegenheid dat hij zich in een soort spagaat moet werpen. Hij mist de bal echter en de snelle Max Verweij heeft ongehinderd doorgang richting Roelofsen. Deze komt echter goed zijn goal uit en werpt zich moedig voor de voeten van de snelle aanvaller. De bal lijkt desalniettemin toch richting uiterste hoek te gaan, maar tot opluchting van de Huizer aanhang verdwijnt de bal rakelings aan de voor ons goede kant van de paal naast het doel.
Ook Leysner is er niet gerust op en coacht fanatiek en nadrukkelijk - zijn mannen opzwepend om toch maar vooral de positionele afspraken na te komen die er blijkbaar deze week gemaakt zijn.

Kaarten
Na een minuut of veertig trekt scheidsrechter De Graaf dan eindelijk een keer geel. Niet voor de irritant natrappende Yorno Vork die het helemaal had verbruid bij de Huizer aanhang, maar voor Jelle de Boer. Het is het laatste heugelijke wapenfeit voor de rust.
Huizen gaat dan ook met de magere, maar terechte 0-1 voorsprong de rust in na een rommelige eerste helft waarin het wederom te weinig rendement haalde uit het overwicht en het surplus aan kwaliteit dat er vandaag op het veld stond. Té weinig zagen we doelman Verkerk in actie en ondanks dat Montfoort voetballend wel dreigend was, kwamen ook de oranjehemden niet tot noemenswaardige uitgespeelde mogelijkheden. Maar het is zeker niet met een gerust hart waarmee we de tweede helft aanvangen.
Die tweede helft komt Huizen goed uit de kleedkamers en zet meteen weer druk op de Montfoortse defensie. Zoveel druk dat de trainer van Monfoort de al met geel beboete De Boer van het veld haalt ten faveure van Leroy Blonk. Tussen deze laatste en Mitch van der Vlist zouden zich nog vele interessante duels worden uitgevochten waarbij zowel de een als de ander de ongeoorloofde middelen niet zou schuwen.
Een minuut na de wissel krijgt volgens mij ook nummer vier van Montfoort (De Vlieger) een gele kaart, maar aangezien hij later in de wedstrijd nog een tweede zal krijgen zonder dat daar ook een rode bij getrokken werd, neem ik aan dat ik in alle consternatie de kaart aan de verkeerde speler heb toebedacht.
Nadat Mitch van der Vlist nog te weinig kracht aan een kopbal wist te geven na een fraaie vrije trap van Terry Bóné, neemt hij sportieve wraak in de 55e minuut: met de bal aan de voet trekt hij van de rechterflank naar binnen, rand zestienmeter, en nadat hij twee man op het verkeerde been had gezet laat hij een schuiver los die ongenadig naast de paal en de graaiende handen van De Vlieger tegen het net knettert: 0-2.
De frustraties lopen hoog op bij de Montfoorters die zich vandaag blijkbaar een anders verlopende wedstrijd voor ogen hadden gehad, uitmondend in een meer dan grove charge van Joost van Apeldoorn op Terry Bóné. Een overtreding die **IK** in mijn kruisbanden voelde!
Dan slaan de stoppen even door bij Ervin Lee die Van Apeldoorn aanvliegt en hem een stevige duw verkoopt. Scheidsrechter De Graaf trekt een rode kaart voor Lee, maar ‘vergeet’ rood te trekken voor Van Apeldoorn die zich verdekt op heeft gesteld aan de zijlijn en de vermoorde onschuld speelt.
’n Even terechte als begrijpelijke kaart: ik kan me heel goed voorstellen dat als je een teammaat zó getorpedeerd ziet worden, dat je even een waas voor de ogen krijgt. Niet professioneel, maar wel heel menselijk…

Storm
Met tien man moet Huizen dus een 0-2 voorsprong zien te verdedigen tegen een Montfoort dat hier een ommekeer in de wedstrijd proeft. Fanatiek zoekt het het doel van Gijs Roelofsen en ondanks de wissel Wouter van der Molen voor Jermain Heldoorn om defensief de boel weer in evenwicht te brengen, komt Huizen onder zware druk te staan. En weer is het Gijs Roelofsen die ons er door sleept: Max Verweij begint aan een actie waarbij hij Van der Molen zijn hielen laat zien, deze gaat fanatiek in de achtervolging maar ondanks enkele ‘ongewenste intimiteiten’ lijkt Verweij de hoek voor het uitkiezen te hebben. Maar dan gooit de dapper keepende Roelofsen zich voor de bal en weet aldus het gevaar te beteugelen.
Een goed kwartier duurt de Montfoortse storm, maar Huizen houdt gedisciplineerd stand: iedereen kwijt zich van zijn defensieve taken en doet wat hem opgedragen is eendrachtig heeft men met maar één doel voor ogen: deze overwinning veilig stellen.

Onverzettelijkheid
De onverzettelijkheid betaalt zich uit. Na een hectisch kwartier met oranje aanvalsgolf na oranje aanvalsgolf gaat de storm langzaam liggen. Montfoort ziet de minuten wegtikken zonder dat het nog wezenlijke kansen krijgt en verliest met de minuut meer het geloof dat er nog iets te halen valt in die groengele veste. Met Van Dongen voor de leeggespeelde Van der Vlist en Melvin de Groot voor de eveneens op zijn tandvlees lopende Tarik Divarci tilt Huizen eendrachtig deze driepunter over het laatste fluitsignaal heen.

Kast
“Montfoort haalde alles uit de kast om ons spel te ontregelen,” beschouwt Leysner na afloop na. “Maar uiteindelijk hebben ze weinig tot niets zelf gecreëerd. De kansen die ze kregen hebben ze min of meer van ons ‘gekregen’.”
Ik vraag hem of hij kwaad is op Ervin Lee vanwege zijn emotionele reactie die hem rood opleverde. “Nee, ik ben zeker niet kwaad, ik vind het op zich een goed teken dat de jongens voor elkaar opkomen. Bóné kreeg een doodschop en de hele bank vliegt overeind. Dat heb ik liever dan dat ze allemaal maar als dooie vogeltjes blijven zitten mokken dat ze niet spelen. Het geeft gewoon aan dat er hier een ‘team’ staat. Natuurlijk is een rode kaart niet goed te praten, maar ik kan het wel ‘begrijpen’.”
Als totaal tevreden over de wedstrijd?
“Ja, ik ben zeker tevreden met de drie punten. Dat was het doel waarvoor we hier naartoe zijn gekomen. Zoals je vorige week hebt kunnen zien zijn we toen nat gegaan op het defensieve gedeelte, dus dáár hebben we de afgelopen week veel aandacht aanbesteed. Ik ben blij en tevreden hoe dat zich dat uitbetaald heeft. Nu is het een kwestie van dit vasthouden en weer stappen voorwaarts maken.
Uitblinkers? Wie ik ook noem, ik zou daarmee de anderen tekort doen. Vandaag hebben we vooral een teamprestatie neergezet. Maar inderdaad zijn Mitch (Van der Vlist. Red.) en Aramez (Poepon. Red.) twee hele belangrijke spelers geweest vandaag. Mitch met zijn werklust. Die bepaalt zijn eigen grens hoe ver hij kan komen met zijn negentien jaar. En bij Aramez kwam alle druk vandaan. Dat is fantastisch als je ziet hoe een knul van achttien jaar zo bepalend kan zijn voor een elftal. Maar verder kan ik er nog wel tien nomen die vandaag een bepalende rol hebben gespeeld – het was echt een teamprestatie vandaag!” benadrukt hij nog maar eens.

Resultaten uit het verleden
…geven gelukkig geen garantie voor de toekomst. Volgende week weer een lastige uitwedstrijd in Veenendaal waar De Merino’s ons zullen wachten. Vorig seizoen leed Huizen hier een teleurstellende nederlaag en het is aan de mannen van Leysner om hier voor de sportieve wraak te gaan. Ondanks de ogenschijnlijk lage klassering van de Veenendalers kon dit toch wel weer eens een hele lastige worden: een stugge ploeg die weinig ‘cadeau’ zal geven. Huizen zal weer vol aan de bak moeten om ook hier zegevierend van het veld te kunnen stappen. De mannen hebben vandaag echter een proeve van bekwaamheid laten zien: als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan!

Ron Tuijnman
ron apenstaartje rtpsoftware.nl

Montfoort – Huizen 0-2 (0-1)
15. Heldoorn 0-1
55. Van der Vlist 0-2

Opstelling Huizen
Roelofsen, Toxopeus, Hulsbos, Simons, Divarci (83. De Groot), Bóné, Heldoorn (61. Van der Molen), Splinter, Lee, Van der Vlist (80. Van Dongen), Poepon