Bus
Ik ben al bijna Huizen uit als ik me realiseer dat ik me er nog niet echt van vergewist heb of het wel echt doorgaat. Nadat ik vorige keer al tevergeefs de tocht naar Haarlem volbracht had, waag ik er toch maar even een ‘handsheldje’ aan en ik verneem dat de bus zelfs nog niet weg is. Vlug maak ik dan ook rechtsomkeert om te zien of ik een plekkie in de bus zou kunnen bemachtigen – het lijkt me voor zo’n cruciale wedstrijd wel leuk om wat dichter bij de spelersgroep te zijn en zo wat meer de ins- en outs mee te krijgen.
Ondanks toch wel wat strakke koppies heerst er in de bus een redelijk ontspannen sfeer. De Dire Straits spelen zich de vingers blauw op de kleine televisietjes, er wordt wat met MP3-spelers gevogeld en her en der wordt er wat gelezen in de meegenomen kranten terwijl ook het nieuwe clubblad van hand tot hand gaat. Ik herinner me van vroeger dat er ooit ook nog wel geklaverjast werd in de bus, maar dat lijkt voorbij sinds de bus niet meer voorzien is van een kaarttafeltje. Uiteraard nog geen interviews in de bus op de heenreis: ik moet de jongens hun concentratie en voorbereiding op de wedstrijd laten en me zo onzichtbaar mogelijk opstellen.
Ook een goede gelegenheid om zelf de gedachten eens rustig te bepalen op de wedstrijd die komen gaat. 
Het is natuurlijk een wedstrijd waar we een beetje met een dubbel gevoel naartoe gaan: enerzijds realiseer je je dat je hier voor een theoretische kans op de titel gaat, maar anderzijds realiseer je je ook dat als die Haarlemmers het op hun heupen krijgen, dat je zomaar op een fiks pak slaag kan rekenen. En hoe kom je dan terug in Huizen? Wat zal dan de reactie zijn van de teleurgestelde achterban die - opportunistisch als supporters nu eenmaal zijn – zichzelf al met de schaal boven het hoofd door de kantine hebben zien hossen? Krijg je een afstraffing waarbij je elkaar in de rust aankijkt en besluit op kousenvoeten via de achterdeur naar de bus te sluipen en zachies naar huis te rijden? En hoe werkt dat door op het volgende treffen en de wedstrijden die nog gaan komen?

Sfeertje
Er hangt een gemoedelijk sfeertje in de Young Boys kantine. Het licht valt uit en de dames van het ‘sfeerteam’ zetten doodgemoedereerd wat kaarsjes op tafel. Er wordt een soort disco in gereedheid gebracht en het bestuur neemt gewoon plaats in de kantine achter een rijtje tafels. De bestuurskamer is namelijk ingenomen door de businessclub - naar ik me laat vertellen. Er worden nog wel wat meer ‘regeltjes’ geschonden en het riekt er een beetje naar ongedwongen ‘vrijbuiterij’. Ik mag dat wel. Het sportpark is wat aan het vervallen en het is duidelijk dat de Young Boys meer geld in de selectie dan in de accommodatie steken. Aansluitend bij de prikkeldraadcolumn van Van de Heuvel in het laatste clubblad is daar wat mij betreft best wat voor te zeggen. Aan de andere kant is het natuurlijk geen accommodatie waarmee de Haarlemmers zich met goed fatsoen in de hoofdklasse kunnen vertonen. Van diverse kanten hoor ik dan ook dat er al dan niet serieuze plannen zijn om het Haarlemstadion te gaan ‘bewonen’. Ik vraag me dan alleen af of ze qua staat van onderhoud niet van de regen in de drup terecht komen - maar goed: dat besluit laat ik graag aan onze Haarlemse vrienden over.

Doorlopen!
Over regen gesproken: de loodgrijze luchten boven het sportpark laten bij toerbeurt hun lading vallen. Er is een tribune langs het veld, maar helaas is men er nooit toe gekomen er een dak boven te maken. Ook wordt een deel van het veld ontoegankelijk gemaakt voor supporters, zodat er ook nog eens hordes mensen voor die tribunes gaan staan zodat je geen ene jota ziet. Ik zit er redelijk droog onder de paraplu van Yvonne Hautmann die tracht mijn ‘bookie’ droog te houden, maar ze loodst daarbij wel enkele liters regenwater in mijn schoot. Desalniettemin waardeer ik haar lieftallige pogingen, waarbij ze tracht zowel de gisteren geopereerde Sebastian van Kammen als mijn notitieblok droog te houden met één plu, zeer.
Sebas kan uiteraard niet even opstaan om het spel te volgen en met zijn geopereerde knie moeizaam over de stoeltjes voor hem gedrapeerd. Telkens weer dreigen er mensen doodgemoedereerd voor onze neuzen te komen te staan en steeds barser probeer ik de mensen te bewegen vooral maar door te lopen. Het lukt me maar ten dele en hele stukken van het speelveld worden dan ook door paraplu’s en brede ruggen aan mijn blik onttrokken. 
Wel een scorebord met klok vlak naast ons, dat dan weer wel…

Voorzichtig
Huizen opent voorzichtig. In de opstelling treffen we de naam aan van Wouter van der Molen die voor extra defensieve power op het middenveld moet gaan zorgen. Ook is er weer gekozen voor de fysiek wat sterkere Omar Limon in de spits, hetgeen ten koste gaat van de heftig teleurgestelde Mitch van der Vlist.
Met Pengel en De groot als snelle flankenspitsen is het Huizen dat al in de eerste minuut een corner afdwingt. Pengel gaat er vandoor en de corner schampt na een kopbal van Bart Hulsbos de bovenkant van de lat. Young Boys is gewaarschuwd.
Daarna is het van weerskanten vooral aftasten en speelt het voetbalgevecht zich vooral op het middenveld af. Beide ploegen houden elkaar goed in evenwicht en behoudens enkele corners weet Huizen zich die eerste helft nauwelijks kansen te creëren.
Young Boys hinkt voor mijn gevoel een beetje op twee gedachten: als ze Huizen op een gelijkspel kunnen houden, dan is dat voor de Haarlemmers normaal gesproken al voldoende voor de titel. 
En dus ontspint er zich een voetbalgevecht dat zijn amusementswaarde vooral ontleent aan de spanning die er op de wedstrijd rust en de strijdlust die beide ploegen aan de dag leggen. Het is de eerder genoemde Wouter van der Molen die daar het slachtoffer van wordt: met een luide kreet gaat hij tegen het gras als hij hard aan zijn oor geraakt wordt door een tegenstander. Er is geen boze opzet in het spel en de prima leidende scheidsrechter van Ewijk ziet er dan ook verder geen reden voor het trekken van kaarten in. Alleen Young Boy Sven Baas wordt op een gele prent getrakteerd na een wat al te onbesuisde actie.
Rodney Cairo laat nog een gevaarlijk schot los dat over zeilt, en Vincent Verhagen ziet zijn snoeiharde afstandschot naast de goal van de attent keepende Roelofsen verdwijnen.
Huizen stelt daar een wat te ruim bemeten boogbal van Melvin de Groot tegenover en een spetter van Terry Bóné nadat Huizen zich even wat gallery-play had veroorloofd middels enkele nonchalante wippertjes waarmee het middenveld werd overgestoken. Maar de eveneens sterk keepende Serge van der Ban ziet de bal recht op zich af komen en kan er het geblokte lichaam achter zetten.

Rust
Zonder ons een moment te vervelen, maar zonder noemenswaardige hoogtepunten gaan we dan ook zonder doelpunten de rust in.
Na rust is het weer Huizen dat voor het eerste gevaar zorgt: een scrimmage voor het doel van Van der Ban kan niet succesvol worden afgerond en leidt meteen een tegenaanval in van de Haarlemmers. Revellino Denswill ziet zijn schuiver echter voorlangs gaan.
Toch biedt het tweede bedrijf meer spektakel dan het eerste: beide ploegen proberen toch iets te forceren en met name Huizen heeft helemaal niets aan een gelijkspel als het nog aspiraties op de titel wil behouden. En dus komen er meer kansen. Kort na de schuiver van Denswill is het Rodney Cairo die doorbreekt en Roelofsen al achter zich heeft gelaten. Maar door het manmoedig optreden van onze doelman is hij niet langer in positie om de bal in het verlaten doel te schuiven. Daardoor krijgt de snelle Dennis Kroonenburg de gelegenheid glijdend redding te brengen. Oogje - naald!
Young Boys dwingt een aantal corners af, maar telken si het of de sterk spelende Hulsbos die met het hoofd redding brengt of de excellerende doelman Roelofsen die met de vuisten heer en meester blijft in zijn doelgebied. Huizen wankelt, maar blijft overeind. 
En hoe!
In de vijfenvijftigste minuut laat Arno Splinter een splijtende pass los waar Gilermo Pengel in gelooft. Het slangenmens ontdoet zich van zijn tegenstanders en lijkt zich daarmee in kansloze positie te manoeuvreren. Maar ondanks de vertwijfeld uitkomende Van der Ban (je hebt al vlug een minuut of vijf nodig als je daar om heen wilt lopen) schuift Pengel de bal toch diagonaal in het verre zijnet: 0-1.

Vreugde
Ineens is duidelijk hoeveel mensen er zijn meegekomen naar Haarlem om onze jongens te steunen: het leek wel een thuiswedstrijd zoveel gejuich steeg er op! Pengel trekt een sprint en komt zijn goal met Sebastian van Kammen vieren. Hoe deze zo snel over die stoeltjes heen is gekomen met zijn manke poot zal voor altijd een raadsel blijven, maar ineens stond hij zonder krukken te springen voor de boarding!
Huizen heeft wat het wil, maar ziet het kans dit ook vast te houden? Young Boys zet een tandje bij en lijkt al vlug succes te hebben als Kroonenburg zich verslikt en de levensgevaarlijke Nick Soolsma de bal panklaar legt voor een open doel. Gelukkig voor Huizen is er echter geen Haarlemmer ter plekke om dit buitenkansje te verzilveren.
Met Divarci voor de leeggespeelde De groot en Aramez Poepon  voor de aangeslagen Wouter van der Molen (Leysner: “Hij had een tik tegen zijn oor gehad en was in de rust al wat duizelig. We hebben het nog een tijdje aangekeken, maar het was verstandiger om hem uit voorzorg er uit te halen…”) worden de bakens verzet.
Gedurfd!
Ik ken trainers uit het verleden die bij een dergelijke voorsprong de ‘Robben-wissel’ toe zouden passen en zoveel mogelijk spitsen inruilen voor verdedigers om die voorsprong te gaan verdedigen. Leysner kiest er daarentegen voor om het spel naar de helft van de tegenpartij te verleggen en brengt juist aanvallend ingestelde mensen in. Dat is wat ik zo in onze trainer bewonder: hij denkt voorwaarts. Ben het lang niet overal met hem eens, maar enige visie en lef kan hem niet worden ontzegd.
Divarci valt sterk in. De uiterst solide defensie van de Haarlemmers (slechts 11 tegentreffers inclusief die van Pengel!) heeft de handen vol aan hem en een paar keer weet hij dreigend door te breken. Helaas komt geen van zijn voorzetten tot een goed vervolg.
Man van de wedstrijd is voor mijn gevoel Gijs Roelofsen wanneer hij zich dapper voor de doorgebroken Vincent Verhagen werpt en zo de gelijkmaker voorkomt. Verhagen moet dit bekopen met een gele kaart, Roelofsen met een gekraakte ribbenkast. Gelukkig kan hij de wedstrijd voortzetten, maar we houden even de adem in. Voor mijn gevoel was het gewoon van twee kanten fel doorgaan in een open duel en had de gele prent wat mij betreft niet gehoeven.
Met Jermain Heldoorn voor Gilermo Pengel probeert Huizen de klus nog steeds met aanvallend voetbal te klaren. Dat leidt tot kansen voor beide doelen: Eerst is het Van der Ban die met een katachtige reactie de bal naast de paal weg moet tikken op een kopbal van Aramez Poepon, even later is het Ervin Lee die zijn traditionele ‘Frank-de-Boertje’ maakt en daarmee Rodney Cairo de gelegenheid biedt in het zijnet te schieten. Ook een harde lage schuiver van een van de Young Boys aanvallers wordt vervolgens nog kundig gepakt door de steeds sterker keepende Roelofsen.
Huizen houdt het bij een spetter van Terry Bóné die echter recht op Van der Ban afgaat en dus geen probleem vormt voor de betrouwbare sluitpost van de Haarlemmers en een snelle bal na wederom een goede ingreep van Roelofsen die via Bryan Simons Heldoorn in stelling brengt. Van der Ban is er  echter weer bijtijds uit en voorkomt dat Huizen de wedstrijd op slot kan gooien.
Mooiste kans voor Huizen is wellicht nog de bal die Omar Limon na een goede combinatie met Heldoorn vanuit de hoek van het veld geeft op diezelfde Heldoorn, maar waarbij Jermain net een teenlengte tekort komt om iets met de voorzet te kunnen doen.

Dissonant
Een sportieve wedstrijd van twee goede ploegen onder leiding van een vanmiddag uitstekend op dreef zijnde arbiter Ewijk. Toch was er een kleien dissonant te bespeuren: kort voor tijd raakt Bóné aangeslagen en tracht doelman Roelofsen de bal uit te werpen teneinde verzorging mogelijk te maken. De rechtsback van Young Boys pikt de bal echter op en gaat doodleuk op jacht naar de gelijkmaker. Zelfs als de tweede poging van Roelofsen slaagt om de bal over de lijn te werken, wordt de bal niet teruggegeven aan de groengelen. 
Jammer! 
Ik weet dat het de regel is dat alleen de scheidsrechter beslist of het spel wordt stilgelegd, maar deze wedstrijd verdiende een dergelijke dissonant toch niet.

Hulsbos
Na de wedstrijd spreek ik één van de uitblinkers in mijn ogen: Bart Hulsbos die voor mijn gevoel ongelofelijk veel weg heeft gehaald daar achterin. “Ja het was zwaar! Het waren twee goede ploegen die helaas niet aan hun mooiste voetbal toekwamen. De strijd speelde zich dan ook vooral op het middenveld af en daar hebben wij de strijd vandaag gewonnen. Toch werden we naar het einde toe wat onrustig en moeten we nog leren om zo’n wedstrijd kalmer uit te spelen. Maar goed: een jaar geleden gingen we hier nog in de laatste minuten met een gelijkspel van het veld af en nu halen we hem gewoon binnen. We gaan vooruit!”

Leysner
Aan Jamory Leysner vraag ik of de wedstrijd volgens plan verlopen is: “Ja, je weet dat het een moeilijke wedstrijd zal gaan worden en dat je zuinig met de kansen om moet springen. We hebben vandaag volwassen in de organisatie gespeeld en goed druk gezet met ons versterkte middenveld. Mooie goal van Gilermo! Daar was ik heel blij mee. Ik had het er laatst met hem over dat hij te weinig scoort en dan juist in zo’n wedstrijd maakt hij de beslissende. Geweldig!
Verder waren het vandaag twee ploegen die elkaar goed vastzetten en in evenwicht hielden. We hadden vandaag ook wel een beetje het geluk aan onze zijde dat we de overwinning niet meer uit handen gaven. Ik zag vandaag een strijdvaardig Huizen. Ik had de jongens voor de wedstrijd ingeprent dat we vandaag moesten laten zien dat we het alleen aan onszelf te danken hebben als Young Boys kampioen wordt. We hebben het vergooid tegen VVZ en Montfoort. We wilden onszelf laten zien dat we minstens gelijkwaardig zijn aan Young Boys…”
Bert-Jan van Oel van de Gooi en Eemlander vraagt hem vervolgens of hiermee de poort naar het kampioenschap weer helemaal opengezet is: “Kom op zeg!” Lacht Leysner smakelijk. “Als die gasten geen kampioen worden, dan moeten ze zich eens goed achter de oren krabbelen. Als je vier wedstrijden voor het einde van de competitie zes punten voorsprong hebt, dan mag je dat nooit meer weggeven! Nee, Young Boys heeft teveel kwaliteit in huis om dat te laten gebeuren. Maar goed: we zijn officieel nog in de race en we kijken telkens maar één wedstrijd vooruit. Wij zijn vandaag officieel gepromoveerd en hebben daarmee onze doelstelling gehaald. Maar we krijgen nog moeilijke wedstrijden in de vorm van het tegen degradatie knokkende Roda en de derby tegen De Zuidvogels - wat toch altijd wedstrijden op zich zijn. En daarbij moet je toch ook niet denken dat je zomaar even over Swift heenloopt. Nee, we kijken wedstrijd voor wedstrijd en maken ons vooralsnog even nog geen illusies.”

Simons
Ook assistent-trainer Simons is een tevreden man: “Zeker, maar ik heb ook vandaag weer veel punten van verbetering gezien. Het is belangrijk dat deze groep gaat beseffen hoeveel potentie ze eigenlijk hebben - er zit nog heel veel rek in!”
Ik vraag hem ook naar de keuze voor Limon en Van der Molen: “Beide spitsen (Limon en Van der Vlist. RT.) zijn heel goed op weg, maar beiden moeten ook nog veel leren. Vandaag hebben we op basis van de tegenstander met hun fysiek sterke achterhoede gekozen voor de fysiek wat sterkere Omar Limon, en dat is iets dat we wedstrijd voor wedstrijd weer opnieuw bekijken. 
Wouter van der Molen speelde goed vandaag! Hij had als opdracht om vooral hun middenveld te ontregelen, ballen veroveren en hinderlijk in de weg lopen. Die taak heeft hij uitstekend uitgevoerd: fel en kort op zijn tegenstander. Hij moet nog wat meer leren de ruimtes om zich heen te zien. 
De titel? Ik gá alleen maar voor een titel! Iedere wedstrijd is nu een finale. Ik heb geen zin om nog vier wedstrijden voor des keizers baard te spelen!

Matchwinner
Matchwinnaar ‘Gili’ Pengel over zijn goal: “Nee, het was zeker geen makkelijke bal! Die keeper kwam er gelukkig uit, want als hij op de lijn had blijven staan had ik het helemaal moeilijk gekregen. Ik heb de goal meteen gevierd met Sebastian van Kammen. Ik vind het heel erg voor hem dat hij nu geblesseerd is en deze wedstrijd niet kon spelen. Ik ben dus meteen naar hem toe gerend om de goal met hem te vieren, om hem te laten voelen dat hij er gewoon helemaal bij hoort!

Lee
Ik neem Lee even in de maling als ik hem vergelijk met Frank de Boer. Eerst denkt hij dat ik hem complimenteer, maar als ik hem vertel dat dat ook vanwege dat ene traditionele foutje per wedstrijd is, verschijnt er een lach van oor tot oor: “Man, ik zat op dat moment (de bal die hij niet lekker weg kreeg en die uiteindelijk via Cairo in het zijnet belandde) helemaal stuk! Die Soolsma die bleef maar rennen – wat is die vent snel! Ik was blij dat ik op een gegeven moment van positie kon wisselen . Die bal kreeg ik niet lekker onder controle en moest hem in een uiterste poging wegtikken. Maar gelukkig liep het allemaal toch nog goed af!” Aldus de man die op ons niveau rustig de vergelijking met Frank de Boer kan doorstaan…

Van der Molen
In de bus terug zit ik een bankje naast Wouter van der Molen. “Ik heb deze week een gesprek met de technische staf gehad over mijn toekomst hier bij Huizen en ik proefde toen al het vertrouwen waardoor ik het idee kreeg dat ik wel eens zou kunnen gaan spelen vandaag. Ik was wel wat gespannen voor de wedstrijd. Het is natuurlijk niet niks om er tegen uitgerekend Young Boys weer in te komen nadat je toch een tijdje niet meer op dit niveau gespeeld hebt. Ik heb natuurlijk wel mijn minuten in het tweede gemaakt, maar met alle respect heb je het daar toch wel over een ander niveau, hoor. Hier moet je veel sneller handelen en heb je geen tijd om even wat moois te bedenken.
Ik had als taak hun diepste middenvelder te ontregelen, maar ze begonnen al met een andere vent in de basis en die ging na een paar minuten ook al op een ander positie spelen, dus dat was even zoeken. Ja het is een hectische week geweest met het overlijden van mijn opa waar ik een erg goede band mee had. Het was méér dan een opa voor me. Het deed me ook erg veel goed dat er na de wedstrijd heel veel mensen naar me toe kwamen om me te complimenteren en te feliciteren. Die knal tegen mijn oor was inderdaad een ongelukje, ik geloof niet dat die knul dat met opzet deed. Hij kwam na de wedstrijd ook nog even bij me om zich te excuseren.” Hij hinkepinkt weg door het gangpad. “Ja, ik heb nog wat last ook van een schop die ik kreeg.” Hij trekt zijn trainingsbroek wat op en ik zie een schrammenspoor dat van zijn scheenbeen tot halverwege zijn lies doorloopt. Dat moet een stevige geweest zijn, maar in de wedstrijd heeft deze bikkel geen krimp gegeven…

Tox
Een kanjer, maar vandaag dan buiten het veld is onze steunpilaar David Toxopeus. Het moet voor hem een heftige teleurstelling zijn geweest zijn basisplek te verliezen. Maar de manier waarop hij met deze teleurstelling omgaat is meer dan bewonderenswaardig. “Je hebt er alleen jezelf mee als je gaat lopen griepen. Nu heb ik op mijn manier toch nog voldoening aan mijn bijdrage aan het team, dat ik ze kan bijstaan en een positieve inbreng probeer te hebben. Het heeft geen zin om te gaan zitten sikkeneuren.”
Even later in de kantine komt Regilio Simons naar hem toe en omhelst hem. Hij spreekt zijn waardering uit voor de geweldige instelling van David. Een uitstekende zaak, want in de voetballerij ben je net zo snel vergeten als de krant van gisteren. En dat zou toch echt te weinig eer zijn voor deze perfecte sportman.
Hulde David! 

Verwarring
In de euforie heerst er alom verwarring of we nu gepromoveerd zijn of niet. Volgens sommigen is het officieus, volgens anderen zeker. Misverstanden die wellicht ontspruiten uit het feit dat velen zich even niet realiseerden dat je geen tweede hoeft te worden om te promoveren, maar dat een vierde plek ook gewoon een ticket voor de hoofdklasse betekent.
Hulde dan ook voor de mannen van Leysner en Simons die met deze knappe overwinning de doelstelling van de hoofdklasse veiligstelden.

Schaaltje?
Tja, ondanks de terughoudendheid van Leysner zijn we toch nog ‘gewoon’ in de race voor de titel. Ieder wedstrijd is dan uiteraard een finale en iedere misstap betekent dat je de platte kar weer in de stalling kunt parkeren. En als we heel reëel zijn moeten we ons toch met Leysner realiseren dat er een klein wonder voor nodig is om zonder puntverlies de rest van de competitie uit te spelen en dan ook nog eens in een beslissingswedstrijd Young Boys voor de derde keer in één seizoen klop te geven. Maar goed: oogkleppen op en recht vooruit kijken naar de volgende wedstrijd, en dan zien we wel of en waar het schip strandt. 
In mijn vorige beschouwing meende ik abusievelijk dat we tegen de Zuid kampioen zouden kunnen worden, maar dat was een misrekening: na de buren wacht ons immers nog de lastige kluif die Swift heet op een dan inmiddels ontmanteld sportpark De Wolfskamer. Maar goed, op eigen terrein die schaal omhoog te kunnen houden zou voor mij reden zijn de sloop van die tribune nog maar heel even uit te stellen. Lijkt mij ook een mooi eerbetoon aan dat stukje Huizer geschiedenis om daar nog één keer een kampioenschap op te kunnen meemaken!

Ron Tuijnman
Ron Apenstaartje rtpsoftware.nl
(Zet even Huizen in het onderwerp als je reageert in verband met antispam-maatregelen)

Young Boys – s.v. Huizen 0-1 (0-0)
55. Pengel 0-1

Opstelling Huizen:
Roelofsen, Lee, Hulsbos, Simons, Van der Molen (63. Poepon), Bóné, Pengel (70. Heldoorn), Kroonenburg, Limon, De Groot (63. Divarci), Splinter