Baard
Hoewel er in theorie nog een verrassing in zou kunnen zitten, waren de Huizer verwachtingen toch vooral gericht op een afsluitende wedstrijd en het daaropvolgende afscheidsfeestje voor de vertrekkende spelers. Een wedstrijd die voor Huizen om de befaamde Keizers baard zou gaan, was dus dus de verwachting; niemand hield vooraf nog serieus rekening met een misstap van Young Boys die Huizen op de valreep nog even in het zadel zou kunnen helpen. Begeleid door heerlijke geur van gebakken uien die op steeg uit een van de kraampjes, zoek ik dan ook met gevoelens van enige weemoed de bestuurskamer op voor het ophalen van de opstellingen. Weemoed, want van een fors aantal spelers gaat het vertrek me toch wel nadrukkelijk aan het hart. Sommige alleen als voetballer, maar een aantal heb ik toch ook als mens nadrukkelijk leren waarderen.

Verwachtingen
Had men bij Huizen verwachtingen, bij Swift was dat niet anders. Alleen lagen daar de verwachtingen aanzienlijk lager dan bij Huizen. Teamleider Fred van Veen vertelt me vooraf: “De doelstelling vooraf was feitelijk niet meer dan er ‘gewoon in blijven’. We hebben boven alle verwachting gepresteerd door tot op de dag van vandaag mee te doen voor de promotieplekken. “
Huizen heeft dus gewoon keurig de beoogde promotie te pakken met een fraaie tweede plek die tot op de laatste speeldag nog zelfs een theoretisch uitzicht op de titel gaf.

Minuut
De wedstrijd begint met een minuut stilte vanwege het overlijden van Henk van Amstel. Na een ziekbed van 14 maanden is Henk van Amstel, zaterdag overleden. Meer dan 40 jaar maakte hij in verschillende raadsperioden deel uit van de gemeenteraad.
Bij zijn afscheid van de raad op 9 maart jl. kreeg hij de erepenning toegekend vanwege zijn grote verdienste voor de Huizer samenleving.
Henk van Amstel mocht de leeftijd van 76 jaar bereiken.
De volgende minuut verliep voor de Huizer aanhang heel wat vrolijker, want de klok vertoonde nog louter nullen, toen Mitch van der Vlist een combinatie opzette met Gilermo Pengel. Diens voorzet schoof voor de goal langs en bereikte de mee opgekomen Aramez Poepon die zich niet bedacht en met slechts een warming-up in de benen de bal onhoudbaar achter doelman Dave Moen schoof: 1-0.
Huizen lijkt er zin in te hebben: nog geen minuut later soleert Benny Honing het middenveld over om vervolgens Tarik Divarci voorlangs te zien schieten. En weer een minuut later heeft doelman Moen alle moeite op een inzet van diezelfde Divarci als deze de bal uit een corner op de slof neemt.
We gaan er maar eens lekker voor zitten op de tribune (die nog steeds fier overeind staat en een lange neus lijkt te trekken naar alle plannenmakers. Het zou me niet verbazen als die karakteristieke oude tribune ons allemaal overleeft…) dit kon wel eens één van die voetbalfeestjes worden waar je als toeschouwer werkelijks op hoopt, want ook Swift – dat nog één puntje nodig heeft om mee te kunnen doen voor promotie – verschuilt zich niet en trekt er fris van de lever op uit richting de weer herstelde doelman Gijs Roelofsen. Swift  heeft bepaald pech wanneer een kopbal van Frank Aartrijk buiten bereik van onze doelman op de lat terecht komt. Ook een schuiver van diezelfde Aartrijk na een goede pass van Niels Veen mist maar ternauwernood de juiste richting.
En zo golft het spel in een hoog tempo heen en weer, waarbij fraaie one-touch-combinaties worden afgewisseld met slordig pupillenvoetbal waarbij de bal bijna lukraak naar voren wordt gespeeld.
Van der Vlist loopt goed door op doelman Moen, deze werkt moeizaam weg en even later is het weer de hard werkende Van der Vlist die een goede loopactie inzet maar helaas lijdzaam moet toezien dat Bart Hulsbos de bal niet goed in weet te spelen.
Het enige dissonantje was helaas toch de arbiter van dienst, de heer De Waard uit Amsterdam. Nadat hij een half uur lankmoedig was opgetreden tegen de stevige overtredingen die met name Van der Vlist te verduren kreeg, trekt hij binnen vier minuten drie gele kaarten, om daarna weer even lankmoedig op te treden. Niet dat er op de drie gele prenten iets was aan te merken - en Huizen mocht ook bepaald niet klagen toen De Waard uiterst scherp en attent opmerkte dat Swift spits Aartrijk de bal met de hand tot doelpunt verlengd had - maar de man floot wat ‘warrig’ en ‘nadrukkelijk’. De beste arbiters vallen nu eenmaal gewoon niet op in een wedstrijd.

Rust
Het is Swift dat de nodige mogelijkheden laat liggen om op gelijke hoogte te komen. Geen grote opgelegde kansen, Huizen gaf wat dat betreft weinig weg vandaag, maar Sanne Cisse had bepaald pech toen hij in een ‘flipperkast-situatie’ voor de goal van Roelofsen niet de ruimte kreeg om doeltreffend uit te halen. Er volgt nog een tweetal forse overtredingen op Van der Vlist en Poepon die De Waard niet honoreert met geel waar dit zeker in de lijn der verwachtingen had gelegen. Inmiddels bereikte ons op de tribune ook het bericht als zou Geinoord met 1-0 voor staan tegen Young Boys. Opgewonden tongen beweren zelfs dat het inmiddels al 2-0 zou staan. En ineens ontstaat er een koortsachtig sfeertje op de tribune: mogelijke locaties voor de beslissingswedstrijd passeren de revue.
Nadat Jimmi Jansen de bal goed op Terhaar had weggelegd en deze een puntertje net over de goal van Roelofsen had zien gaan, wordt er ook in de rust nog driftig gespeculeerd over mogelijke kampioensscenario’s. Met nog een volle helft te gaan ben ik er echter niet zeker op dat we zelf de overwinning over de eindstreep zullen trekken en ik voel toch ook wel wat ongeloof dat Young Boys zich niet in deze tweede helft zal gaan herpakken tegen het laag geklasseerde Geinoord.

Herhaling!
Wie nog even de bestelling bij het snackloket afwachtte bij aanvang van de tweede helft, die miste een herhaling van de eerste minuut van de eerste helft, want wederom klonk de echo van het aanvangssignaal nog door de tribune of Van der Vlist zag zijn inzet al tegen de lat uiteenspatten, waarop Tarik Divarci de rebound netjes onder doelman Moen heen schoof en de 2-0 op het scorebord zette. En dus wordt het droomscenario ineens heel reëel: Young Boys staat 2-0 (inmiddels 2-1) achter en Huizen lijkt toch op weg naar een overwinning tegen het geknakte Swift dat deze achterstand niet te boven zal gaan komen.

Hoop en vrees
Nadat Divarci tot twee keer aan toe zijn schot geblokt zag en bij Swift Riaan Peene Tim Schings is komen vervangen worden de toeschouwers heen en weer geslingerd tussen de heftig opgelaaide hoop en de nerveuze vrees dat we het toch weer uit onze handen zullen zien glippen, en zien we tot onze ontzetting dat eerst diezelfde Peene op een voorzet van Terhaar zijn schot in de menigte voor Roelofsen ziet smoren, maar ook hoe Mark Schol na een vermeende handsbal aan een onstuitbare solo begint: op pure wilskracht krijgt hij de bal enkele malen in de kluts mee om vervolgens oog in oog met Gijs Roelofsen de bal over de uitkomende doelman te liften en de 2-1 aan te laten tekenen.
Het zal toch niet?
Trainer Adelaar van Swift brengt dan ex-Huizenspeler Oomkes voor Jansen en Swift zet nog even aan om het broodnodige promotiepuntje uit het vuur te kunnen slepen. Leysner reageert en brengt Wouter van der Molen voor Dennis Kroonenburg om het gevaar Oomkes te kunnen beteugelen. 
Maar dan bereikt ons inmiddels de onheilstijding dat Young Boys tegen de dappere Nieuwegeiners op gelijke hoogte is gekomen. En dan realiseren we ons dat de droom nu toch écht voorbij is. Alleen de onverbeterlijke optimisten geloven op dat moment nog dat Geinoord tot een wonder in staat zou kunnen zijn. Zelf ben ik bang dat nu de Haarlemse doelpuntenmachine op gang is gekomen de score wel eens stevig op zou kunnen lopen naar 2-5 of nog meer.
En ook Swift laat zich niet onbetuigd: Jesse Annoh-Wijnaar krijgt de bal bij Aartrijk, maar deze komt niet tot een schot, Bosboom schiet nog een keer hard naast en Aartrijk, die het vizier bepaald niet op scherp had vandaag, ziet zijn boogbal alleen voor Roelofsen over de goal zeilen.

Dying seconds
Slechts één goal verwijderd van het puntje waarvoor Swift naar Huizen was gekomen zet het nog eens flink aan in de blessuretijd. Alles of niets! De voor Terry Bóné ingevallen Moamedi probeert met een lob vanuit een onmogelijke hoek te profiteren van de ruimte die Swift moet weggeven. Aan de andere kant is het Peene die de bal bij Oomkes bezorgt, maar Roelofsen verricht zijn laatste heldendaad voor Huizen door zich dapper voor de bal te werpen en deze kans te verijdelen.
We wachten al met spanning op het laatste fluitsignaal als Huizen de bal verovert op een moment dat doelman Moen mee naar voren is gelopen. Omar Limon houdt de spanning er lang in als hem de bal wordt toegespeeld. In een sprintduel met de wanhopig terug rennende Moen blijft hij ijzig kalm en schuift de bal langs Moen in het verlaten doel: 3-1.

Besef
Dan dringt op het veld het besef al door dat het seizoen niet de apotheose zal krijgen waar we de afgelopen weken stilletjes, maar toch, op gehoopt hadden: Young Boys heeft de achterstand goed gemaakt en heeft Geinoord met 2-3 puntloos achtergelaten om feestend richting Haarlem af te reizen. Onze oprechte complimenten en felicitaties gaan – weliswaar wat zuur – naar de terechte kampioen! Over een heel seizoen was Young Boys gewoon de meest constante ploeg. Huizen heeft het af laten weten tegen VVZ, Montfoort, Beursbengels en natuurlijk tijdens die dramatische wedstrijd tegen het dappere Roda. Ploegen waar – met alle respect - een kampioen nooit en te nimmer zoveel punten tegen mag laten liggen. Een uitglijer maakt iedere kampioensploeg wel: ik heb op serieus niveau nog nooit een team zonder puntverlies kampioen zien worden, maar vijf uitglijers is gewoon té veel om je nog kampioen te mogen noemen. En dus gaat die schaal heel terecht naar de Haarlemmers die eigenlijk alleen punten verspeelden aan nummer 2 Huizen. En dát maakt het toch zuur: twee keer winnen van de kampioen, negenenveertig punten pakken en toch geen ‘prijs’…

Leysner
“Positief, gelukkig, seizoen in stijl afgesloten,” verklaart Leysner na afloop.  “Zoals we het hele seizoen al hebben gedraaid. De afgelopen twee weken was het wat minder. Ik ben blij dat we nog iets eruit hebben weten te persen met zijn allen. Het was in ieder geval een goede wedstrijd. Zeker de eerste vijfentwintig minuten: behoudens die ene kans van die kopbal tegen de lat gaven we weinig weg. We maakten zelf een mooie goal, voorzet ban de linkerkant, het leek wel of ik een deja-vu van vorige week had!”
Op de vraag wat er door hem heenging toen hij in de rust hoorde dat Geinoord met 2-0 voorstond, antwoordt hij gelaten:  ”Ach ja, wil je weten wat ik dacht? Ik dacht: ik kan me niet voorstellen dat Young Boys dit nog weg gaat geven. Die zullen elkaar wel eens even goed aankijken daar in die kleedkamer. Maar ja, de bal is rond, er kan natuurlijk van alles gebeuren, maar ik was er niet gerust op. Het kan toch niet zo zijn dat Geinoord daar gaat winnen van Young Boys. Dan denk ik dat die sponsor de kleedkamer binnenloopt en de boel zo hard bij elkaar schreeuwt.. Nee, binnen de minuut was het ook 2-1 (was kort voor rust, maar dat wisten wij toen nog niet. RT.) Maar goed, het doet me deugd, dat we deze wedstrijd goed hebben gespeeld. Als je speelt zoals vorige week (Zuidvogels uit. RT.), of de week daarvoor (Roda. RT.) dan had je verloren vandaag!”
Ook vraag ik hem nog even naar de opstelling voor vandaag. “Gewoon weer de keuzes voor de ploeg waarmee ik denk dat we kunnen winnen. Niks bijzonders. En dat zijn meerdere mensen waarmee ik dat had kunnen bereiken, dat is het hele seizoen al zo. Natuurlijk houd je wel een beetje rekening met het moment, zodat een aantal mensen een beetje in stijl afscheid kan nemen. Maar het gaat natuurlijk om iedereen, we hebben een goede selectie – gehad – we moeten nu in de verleden tijd spreken - en we hebben tot op de laatste dag in iedereen vertrouwen gehouden. Normaal word je gewoon kampioen met negenenveertig punten, Tja, en dit jaar dus niet… Ja, die wedstrijden Montfoort thuis, Beursbengels, VVZ… Dat zijn voornamelijk de wedstrijden die ’s nachts nog wel eens voorbijvliegen. Neem vorig jaar Odin, die wordt met vierenveertig punten kampioen, nu heb je d’r negenenveertig en ben je er nog niet,” herhaalt hij wat mistroostig. “Young Boys was natuurlijk een buitencategorie, die waren vanaf dag één kampioenskandidaat nummer één. Ik ben blij dat we tot op de laatste dag de verwachtingen hebben kunnen waarmaken.
Ik wil verder iedereen bedanken die ons bij uit- en thuiswedstrijden is blijven steunen dit seizoen, die wil ik bedanken namens de spelers, de hele technische staf. Ik hoop dat we hun verwachtingen toch een beetje waar hebben kunnen maken – dit los van de doelstelling, want die is gewoon gehaald, maar ook qua spelbeeld, dat ze leuke wedstrijden hebben gezien. We zijn geen robots, we kunnen niet elke week topvoetbal op de mat leggen. Als je de afgelopen drie jaar in kaart brengt, dan is dit toch wel het beste jaar geweest, denk ik daarvan.”

Discussie
Buiten heeft de bewolking plaats gemaakt voor een prettig zonnetje en de hamburgers en broodjes warm vlees vliegen letterlijk als warme broodjes over de toonbank. Ik ben blij dat er toch nog zoveel mensen zijn blijven hangen om afscheid te nemen van de spelers die ons gaan verlaten. Voorzitter Veerman doet de mannen onder het uitdelen van bloemen uitgeleide en we ontkomen er toch niet aan op te merken dat er veel spelers vertrekken zonder dat ze al een nieuwe club hebben.
Ik schuif aan bij Jan Spilt en Dick Honing (vader van…). “Ik vond het een raar seizoen,” merkt Jan Spilt op. “Je pakt negenenveertig punten dit seizoen en je ziet zo weinig tevreden mensen. Dat is toch vreemd? En dan loopt ook nog eens de helft van je selectie weg. Dat is zuur en een zorgelijke ontwikkeling.” Als ik opmerk dat ik toch wel het vertrouwen heb dat er volgend jaar weer een representatieve selectie zal staan merkt hij op: “Ja, maar ik heb er toch niet het vertrouwen in dat onze vriend Leysner hier acht jaar trainer blijft en dan kunnen we dus weer gewoon helemaal opnieuw beginnen. Dat baart me zorgen.”
“Wij kunnen blijkbaar niet meer als vereniging een spelersgroep bijeen houden,” vult Dick aan. “Dat kampioenschap is jammer, maar dat deze groep uiteenvalt is eigenlijk veel erger. Dit was een groep die sowieso ging promoveren, dat kon je al vrij vlug in het seizoen zien.”
Als ik tegenwerp dat je dat dan wel eerst moet waarmaken en dat het vorig seizoen met nagenoeg dezelfde groep toch bij lange na niet lukte, smalen de mannen dat het met vier promovendi na een wedstrijd of vijf al duidelijk was dat Huizen naar de hoofdklasse zou gaan. “Als je ziet waar je tegen Young Boys dan wel toe in staat bent, dan begrijp ik die wedstrijden tegen Roda, maar ook die van vorige week niet. Zó slap als we toen speelden. Vanmiddag waren ze wel weer gedreven, waar komt dat dan door?”
“Ik denk dat het voor de meeste jongens de laatste thuiswedstrijd was en dat dát de motivatie was,“ merkt Dick op terwijl voorzitter Veerman de laatste mannen van bloemen voorziet.
Met een selectie met een breedte zoals we dit jaar kenden was het eigenlijk geen werken voor de technische staf. We constateerden dat aan het begin van het seizoen eigenlijk al, dat het een helse toer zou worden alle spelers tevreden te houden. Aanvankelijk leek dat nog te gaan lukken, maar naarmate het seizoen vorderde werd het voor een aantal spelers duidelijk dat er minder speelminuten voor ze in het vat zouden zitten dan waarop ze aanvankelijk gerekend hadden. Ieder voetballer loopt over van het zelfvertrouwen als hij aan een seizoen begint, ieder denkt de concurrent wel uit de basis te kunnen spelen. Maar als alle jongens dat denken, dan is de rekensom snel gemaakt dat er jongens gefrustreerd zullen worden in die verwachtingen. Een voetballer wil spelen, en als dat dan niet hier kan, dan maar elders.
Ik wil alle spelers die de club gaan verlaten om hun moverende redenen alle succes wensen en ze ook vanaf deze plek bedanken voor hun inzet en het mooie seizoen dat we met een fiere tweede plek hebben kunnen afsluiten. Het was toch mede door de brede bank dat Leysner telkens met een sterke groep aan de aftrap kon verschijnen. Mooi voorbeeld vind ik de positie van doelman dit seizoen: Gijs Roelofsen raakt geblesseerd en stand in Willemse pakt de draad naadloos op, en dat met zelfs de eerste doelman van vorig seizoen daar nog vers achter de hand.

Eind goed, al goed
En zo besluiten we een seizoen met vele ups en downs. Een seizoen waarin we hoe je het ook wendt of keert onze doelstelling ruimschoots gehaald hebben. Volgend jaar in de hoofdklasse zullen we moeten laten zien dat we de positieve lijn van dit seizoen verder door kunnen gaan trekken. Een hoofdklasse zonder de ‘grote namen’, maar met nog meer dan voldoende kwaliteit om als team stevig aan de bak te moeten. Het zal nog een pittig seizoen gaan worden met een op vele plekken vernieuwde selectie. Een fikse klus voor Leysner en Simons!

Woensdag zie ik u hoop ik nog tegen FC NH. Aanvang 14.00 uur, met naar ik hoop de nodige nieuwe gezichten en wellicht een klein voorproefje van hetgeen er volgend seizoen op de Wolfskamer te bewonderen valt…

Het was fijn langs de lijn…

Ron Tuijnman

Ron apenstaartje rtpsoftware.nl.

Huizen – Swift 3-1 (1-0)

1. Poepon 1-0
46. Divarci 2-0
58. Schol 2-1
90+5. Limon 3-1

Opstelling Huizen
Roelofsen, Lee, Hulsbos, Toxopeus, Divarci, Bóné (86. Moamedi), Pengel, Kroonenburg (64. Van der Molen), Van der Vlist (76. Limon), Honing, Poepon