Eemdijk
Als ik aankom op Sportpark De Vinken valt mij de schitterende grasmat op: zelden was de term biljartlaken zo van toepassing op een voetbalveld als hier onder de rook van Spakenburg.
Een venijnig zonnetje speelt nu en dan verstoppertje met de oer-Hollandse wolkenluchten.
De gastronomische start van het seizoen laat voor mij veel te wensen over: zo van mijn werk reken ik toch op een geopende kantine die mij het nodige Postbus 51 voedsel zal verstrekken. Maar helaas: ook nu tref ik weer een vertwijfelde kantinebeheerder die me aangeeft dat er weliswaar een gevulde koek te verkrijgen is (we gaan dus wel vooruit), maar dat iets warms al vlug een uur in beslag zal nemen. Behulpzaam duikt hij de vriezer in en biedt mij een snel broodje rookworst aan. Als je maar genoeg trek hebt is dat een aanvaardbaar alternatief, maar al vlug moet hij mij teleurstellen dat het slechts een hotdog uit de vriezer zal gaan worden. Niet echt onder de indruk van de culinaire combinatie van magnetron en diepvries stem ik in arrenmoede toch maar toe. De man doet immers zijn uiterste best mij ter wille te zijn. En even voor de goede orde: deze Eemdijkse versie van Herman den Blijker toverde mij een alleszins aanvaardbare hotdog tevoorschijn die ik met smaak heb verorberd!

Opstellingen
In de bestuurskamer ontvang ik keurig een opstelling van Huizen. Roozendaal, Mols, Tevreden, Heije en Verbond zijn om uiteenlopende redenen niet inzetbaar. Wel leer ik dat Jose Wellington Da Silva Amorin (‘we noemen hem Wellington’) nu inzetbaar is en dat het embargo op zijn persoon in de verslaggeving opgeheven is. Nu hij vastligt hoeven we niet langer bang te zijn voor kapers op de kust. Hij begint vandaag echter wel op de bank.
Ook merk ik dat de gedienstigheid van Eemdijk geen gelijke tred heeft gehouden met die van de kantinebeheerder: aanvankelijk geen opstelling van Eemdijk beschikbaar en de reacties kwamen er eigenlijk op neer dat ik het verder zelf maar uit moest zoeken. Als ik na een half uur terug kom blijkt de kopieermachine de geest te hebben gegeven en mag ik het blaadje overschrijven.
De speakers galmen vervolgens een reclameblok over het veld waar menig commerciële omroep jaloers op zal zijn. Een metaalconstructiebedrijf als hoofdsponsor en via diverse edelmetalen en –stenen trekt een lange stoet sponsors voorbij. Je vraagt je dan alleen wel af waarom die hoofdsponsor niet op een regenachtige vrijdagmiddag even een tribunetje voor de Eemdijkers in elkaar gelast heeft, maar dit terzijde.

Valse start
De bal is onder toeziend oog van Zwaluwen ’30-trainer Joeri Volkers nog maar amper in het spel of Arnold Klein legt de bal verkeerd terug in een misverstand met doelman Dirven. Daardoor krijgt Koelewijn een open en nagenoeg niet te missen kans, maar uiteindelijk is het toch onze doelman die als overwinnaar uit de strijd tevoorschijn komt. Het had een waarschuwing moeten zijn, maar het zal een voorbode blijken van hetgeen er komen gaat.
Huizen gaat daarna voortvarend aan de slag. En eerlijk is eerlijk: er was geen mens die na een kwartier nog iets voor de kansen van de arme Eemdijkers gaf. De veel te zware Jan van Diermen had na een minuut of vijf een hoofd als een tomaat en het was bijna zielig om te zien hoe Gilermo Pengel om hem heen dartelde alsof Van Diermen het bolletje wol en Pengel de speelse kat was.
De aanvallen golfden onafgebroken richting De Feyter en het voert te ver alle aanvallen een voor een te beschrijven. Opvallend was wel, dat de forse Eemdijk-doelman nauwelijks op de proef werd gesteld. Alle aanvallen eindigden in een foute eindpass, ‘n rollertje naast, ‘n boogje over. Alleen in de zevende minuut moet hij fors aan de bak als Sebastian van Kammen (vandaag duidelijk minder spelend dan we de laatste tijd gewend waren) alleen voor hem opduikt na een fraaie steekpass. Oog in oog met deze omvangrijke doelman bewaart Sebastian te weinig kalmte en geeft hem de kans met de voet redding te brengen. Een 100% kans die eigenlijk gewoon verzilverd had moeten worden, maar ook als Pengel hem de bal in kansrijke positie bezorgt ziet hij zijn halve volley snoeihard tegen de buitenkant van de paal eindigen. Het was kenmerkend voor de matige vorm waarin Sebastian vanavond stak.
Maar hij was daar beslist niet enig in: na afloop vroeg ik trainer Leysner om drie mensen die hij over de gehele wedstrijd een voldoende had kunnen geven. Hij wilde – of kon – geen  drie mensen opnoemen en noemde het een collectief falen. Waar ik in eerdere wedstrijden van Rafa Begeer heb kunnen genieten, deelde ook hij in de malaise en viel vooral op in het maken van foute keuzes. Ook Sergio Ommel speelde vanavond een onzichtbare wedstrijd. Routiniers die het verschil zouden moeten maken, maar het vanavond dus niet deden.

Rust
Met een ronduit schamele en teleurstellende 0-1 gaan we de rust in. Niemand twijfelt met rust dat Huizen straks – als de krachten wegebben en als de haast onvermijdelijke doelpunten straks gaan vallen – simpel over de zichtbaar op conditionele achterstand staande Eemdijkers heen zal lopen. 
Inmiddels werkt de frituur en na enig wachten (en onder het genot van de herhaling van dat STER-blok) krijg ik dan toch nog meer cholesterol binnen dan goed voor me is. Maar wel lekker!

Wolken
Inmiddels verandert het weer en zien we dreigende donderkoppen richting De Vinken drijven. Ik heb post gevat onder een soort jachthut die naar ik aanneem als commentaarpositie dienst doet (of ze schieten hier niet functionerende spelers gewoon vanuit dat hokje gericht af, het blijven toch immers jagers, die Spakenburgers…).
Meteen na rust leidt Mick Koopmann na zwak in te zijn gespeeld balverlies en Jan van Twillert combineert snel met de gevaarlijke Emiel Koops. Via de vingertoppen van de uitstekend reagerende doelman Raymond Dirven verdwijnt de bal via de paal naast het doel. Huizen kruipt ten tweeden male door het oog van de naald!
Een kwartier lang lanceert Huizen de ene na de ander vloeiende combinatie, maar telkens blijven de combinaties stranden in pisboogjes over, rollertjes naast, onbegrepen kaatsjes op het laatste moment, aanvallen die de modale Eemdijker, zonder ook maar in de buurt van een hartverzakking te komen, makkelijk doorstaat.

De Graaf
In de 55^e minuut brengt trainer Henk van Zoeren Jan de Graaf. En dat brengt ook meteen wat meer venijn in de aanval. De lange de Graaf (“Ik ben pas aan mijn borst geopereerd en daardoor heb ik pas twee weken meegetraind. Afgelopen zaterdag heb ik een half uur meegedaan, maar ik ben er zeker van dat ik vandaag ook minuten ga maken. We hebben niets te verliezen. We hebben wat onterecht voor mijn gevoel verloren van DWV, dus we kunnen gewoon vrijuit spelen… “) is een diep aanspeelpunt en vanaf de kant krijgen de Eemdijkers instructies van die balvastheid gebruik te maken door hem meteen aan te spelen. Sleurend en zwoegend weet Jan de Graaf de wedstrijd te doen kantelen. Eemdijk komt meer en meer in het spel en gaat door het uitblijven van de genadeslag meer en meer geloven in een wondertje.

Wonder
En dat wonder geschiedt. Een lange aanval waarbij Van Twillert, Koops en de inmiddels ingevallen Daan de Haan betrokken zijn, lijkt de bal uiteindelijk te worden afgeslagen. Het is echter Janpieter Hartog die de bal oppikt en zich niet bedenkt: vanaf een meter of vijfentwintig pompt hij de bal richting kruising en verrast daarmee doelman Dirven die de bal stijf in het kruis achter zich ziet slaan: 1-1.
Het zat er aan te komen: Eemdijk werd brutaler en Huizen vond het allemaal wel best zo, het was in slaap gesukkeld door het gemak waarmee Eemdijk zich terug liet dringen. Maar geen van de spelers had blijkbaar in de gaten dat Eemdijk rustig het moment afwachtte om toe te slaan. En dat moment hadden ze zojuist aangegrepen!
Te laat grijpt Leysner in. Terwijl Wellington klaar staat om Mick Koopmann te komen vervangen raakt Ersin Sahin geblesseerd en moet in de 63^e minuut ook Danny Benning het veld in. Ervin Lee schuift naar het centrum en Benning gaat op de backplaats spelen.

Elan
Huizen krijgt een nieuwe impuls in de vorm van Wellington. Zijn inbreng brengt nieuw elan in de aanval en even haalt Huizen de teugels aan. Maar het blijkt van korte duur: met nog een kwartier op de klok is het toch Eemdijk dat de wedstrijd controleert. Huizen spartelt, worstelt, maar komt niet meer boven. In de slotfase creëert
Huizen zich nog enkele ‘mogelijkheden tot een kans’, maar de kans dat Eemdijk op de valreep de winst nog zal pakken is groter dan dat Huizen uit een van die mogelijkheden nog iets positiefs zal weten te brouwen.
En aldus geschiedde: het dappere Eemdijk trekt een lange neus naar een onmachtig Huizen en gaat er met een punt vandoor in de strijd om de districtsbeker. Huizen moét nu winnen van DWV  om eventueel door te kunnen gaan. Wellicht dat iemand deze week nog even de exacte stand van zaken op de site kan zetten, daar ontbreekt me nu anno 00:45 toch even de tijd voor…

Rob Baas
Ex-Huizen speler Rob Baas tref ik op weg naar de kleedkamers. “Jullie waren heer en meester in het begin en dan moeten wij de poppetjes goed neerzetten, maar dat lukt eigenlijk die hele eerste helft niet echt. De tweede helft hebben we gewoon lekker doorgepakt en hebben we tegen elkaar gezegd: een schepje er boven op, die kans krijgen we vanzelf! En dan vliegt er inderdaad eentje op miraculeuze wijze in. We gingen inderdaad wat opportunistischer voetballen en  daar had Huizen gewoon wat moeite mee, de overtuiging viel weg. Het was wel leuk om tegen mijn oude club te spelen, ook al speelden er niet al te veel bekenden meer in – Sebastian en de begeleiding – maar dat is altijd leuk natuurlijk. En we hebben niet verloren, natuurlijk...” grijnst hij van oor tot oor. “We zijn net gepromoveerd. We zaten er aan het eind dan ook conditioneel wel doorheen. We hebben veel meters moeten maken. Een aantal jongen moet er toch weer even aan wennen om weer op dit niveau te acteren. Het lijkt wel of het de eerste helft steeds even zoeken is, want ook tegen DWV hadden we gewoon kunnen winnen...” Aldus de immer sympathieke middenvelder van Eemdijk.

Leysner
Ik durf Leysner eigenlijk niet eens te vragen wat hij van deze deceptie vond: “Vraag maar wat je wilt weten,” houdt hij de boot nog even af.
“Hoe heeft dit kunnen gebeuren, want het was ronduit ontluisterend!” geef ik het hem dan maar vol voor de kiezen.
“Nee, als ik dat wist, dan hadden we gewonnen!” reageert hij strijdlustig. "Als ik de eerste helft zit te kijken, dan denk ik dat wordt een nulletje of vijf of zes, we sneden als een warm mes door de Eemdijkse boter  en dan maak je dus gewoon je kansen niet. Je komt wel op 0-1 en dan denk je dat er wel meer zullen vallen, maar hij valt niet. En dan komen we in de tweede helft van de eerste helft op een ontluisterend niveau, in een traag veteranentempo. Gelukkig startten we de tweede helft weer goed en fel, maar na een kwartier vervallen we weer  in zo’n laag tempo en vergeten we ook nog eens de tegenstander door te dekken en dan komen we uit het ‘niets’ op 1-1, we speelden dom, oliedom! Alles mislukte! Of in schoonheid, of in combinaties die we maar doorcombineerden, we hebben het niet slim gespeeld. Er is nog heel veel werk aan de winkel.”
“Je miste een aantal spelers door uiteenlopende redenen…”
“Daar wil ik me nu niet achter verschuilen! Die misten we zaterdag ook. Maar ook de spelers die we vandaag wel hadden, die hadden gewoon een beter voorstelling moeten moet geven dan ze nu gedaan hebben. Je speelt wel in de eerste selectie van Huizen!”
Aldus een lichtelijk getergde Leysner die zelf  ook nadrukkelijk  het boetkleed aantrok door te stellen dat Huizen ook als staf gefaald heeft.

Knikkers!
Je wilt in de aanloop naar een belangrijk seizoen natuurlijk niet de onheilsprofeet uithangen. Maar toch baren de matig resultaten me zorgen. Met name de kwetsbaarheid achterin en het gebrek aan afwerkend vermogen voorin maken dat in onrustig slaap aan de vooravond van een wedstrijd.
Nieuwe spelers moeten wennen, we moeten nog inspelen, we moeten nog groeien, geblesseerde en geschorste spelers, het zijn allemaal plausibele oorzaken en excuses (niet dat Leysner zich daar achter verschuilt- voor de goede orde!) maar toch bekruipt me het gevoel dat Huizen het dit seizoen moeilijk gaat krijgen. Ondanks gevestigde namen en een trainer die weet waar hij mee bezig is, was vanavond toch weer een voorbode waar ik bepaald niet vrolijk van word.
Ik hoop dat mensen mij gillend van het lachen over enkele maanden nog eens op deze column zullen wijzen en dat mijn twijfel dan volstrekt ongegrond geweest zal blijken te zijn.
Maar vooralsnog heb ik nog maar weinig vertrouwenwekkende resultaten gezien. Voetbal is geen jury-sport. Je krijgt niet een enkel punt voor mooi voetbal.Het draait allemaal om de kille punten - ongeacht welk voetbal daaraan ten grondslag ligt.

“Niks spel, Knikkers!” snauwde Youp van ’t Hek ooit….

Ron Tuijnman
Ron apenstaartje rtpsoftware.nl

Eemdijk – Huizen 1-1 (0-1)

13. Pengel 0-1
61. Hartog 1-1

Opstelling Huizen
Dirven, Lee, Stefels, Poepon, Begeer, Klein, Ommel, v. Kammen ( 75. Limon), Pengel, Koopmann (63. Wellington), Sahin (63. Benning)

De column apenstaartje wordt op persoonlijke titel geschreven en is geen onderdeel van de officiële website van s.v Huizen.